To ypogeio.gr

Nick Cave & The Bad Seeds

@Tae Kwon Do Arena

16/11/2017


Ο χρόνος σταμάτησε και συγχρόνως έτρεχε, οι 2+ ώρες πέρασαν σφαίρα και συγχρόνως μου φάνηκαν αιώνες, ο Cave ξόρκισε το κακό, το δικό του, αλλά και το δικό μας, ο Cave έσπασε το ταβάνι του σταδίου και μας πήρε μαζί του για να σπρώξουμε τον ουρανό και να δούμε τι έχει μετά. Βρήκαμε σκοτάδι, μετά βρήκαμε φως, πάλι (πιο βαθύ) σκοτάδι, πάλι (εκτυφλωτικό) φως. Και στο τέλος, αφού απαλλαχτήκαμε από τους 1000 τόνους πόνου και θλίψης που αναλογούν στον καθένα μας σε τούτη τη ζωή, περάσαμε σε μία άλλη Διάσταση, όπου μπορέσαμε να επαναπροσδιορίσουμε ποιοι είμαστε και πού πηγαίνουμε...

Όπως έγραψα και την αμέσως επόμενη της συναυλίας του Nick Cave στη σελίδα του Υπογείου στο facebook, αυτό που ζήσαμε στο Tae Kwon Do την περασμένη Πέμπτη, ήταν κάτι σπάνιο και μοναδικό, κάτι που θα φυλάξουμε ο καθένας μας ξεχωριστά ως τα βάθη της υπόλοιπης ζωής μας. Ο Νικόλας απέδειξε για ακόμα μια φορά περίτρανα πως πρόκειται για μία one of a kind περίπτωση μουσικού, στιχουργού, ερμηνευτή, showman και -πάνω απ όλα- Ανθρώπου. Τον ευχαριστούμε...

Όσα έχετε ενδεχομένως διαβάσει ως τώρα για το τι συνέβη εκείνο το βράδυ, περί λύτρωσης, μυσταγωγίας, μαγείας, μεταφυσικής εμπειρίας, τελετής, αλλαγής ζωής και κοσμοθεωρίας κλπ. είναι πέρα για πέρα αληθινά και καθόλου υπερβολικά. Κάποιες τέτοιες αλήθειες, θα διαβάσετε και στα εφτά reviews που ετοίμασαν τα μέλη και οι φίλοι του Υπογείου. 

Mike N.
 

P.S.1: Συγχαρητήρια για την καταπληκτική διοργάνωση.
P.S. 2: Οι φωτογραφίες που κοσμούν το review βρέθηκαν διάσπαρτες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, "ορφανές" από credits κλπ. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν τις συνοδεύει κάποιο όνομα κι εδώ. 



 

Στέργιος Κωστούλας

Το βράδυ που σπρώξαμε ένα κομμάτι ουρανού…

Αγοράζοντας τα εισιτήρια κάτι μήνες πριν, απλά δεν το συνειδητοποιείς. Περνάει ο καιρός, το καλοκαίρι, κάτι live και festival που μεσολαβούν, κάποιες σκόρπιες κουβέντες φίλων και αφιερώματα. Και τότε, με τις πρώτες βροχές, τρέχεις στο συρτάρι, κρατάς τα εισιτήρια σφιχτά στο χέρι και χαμογελάς, χαμογελάς γιατί ξέρεις ότι ο καιρός πλησιάζει. 

Τα εννιά χρόνια που μεσολάβησαν από την τελευταία του εμφάνιση επί ελληνικού εδάφους, φαντάζουν πολλά. Φαντάζουν πολλά για ένα κοινό όπως το ελληνικό, ένα κοινό που αποδεικνύει με κάθε ευκαιρία τον έρωτά του για τα ετερόκλητα ακούσματα. Φαντάζουν πολλά για τον έρωτα μας με τον Nick Cave, ένας έρωτας που δικαίως έχει χαρακτηριστεί «αιώνιος». Ένας έρωτας που απλά δεν ξεθωριάζει στο χρόνο, μια φιγούρα που στέκει από πάντα εκεί, μια ζωή ολόκληρη μαζί του. Όσο περισσότερο καιρό μένουμε μακριά του, τόσο μεγαλώνει η λαχτάρα μας για τις ιστορίες του. Ένας έρωτας που δεν λησμονιέται. Πρόκειται για την πρώτη μας ροκ αγάπη άλλωστε…

Το Τάε Κβον-Ντο γεμάτο με εννιά και πλέον χιλιάδες κόσμου, μια συναυλία sold out εδώ και πολύ καιρό και η πιο όμορφη εικόνα, που δεν θα μπορούσε φυσικά να είναι άλλη από τις χαμογελαστές φάτσες όλων των ηλικιών. Τι 20 τι 30 τι 40 τι 50+… όλοι ήμασταν εκεί. Όλα έτοιμα λοιπόν. Η ώρα δέκα παρά δέκα, πρώτος παίρνει θέση επί σκηνής ο «τρελός», ο «Μοναχός»  Warren Ellis, στη συνέχεια τα υπόλοιπα μέλη των Bad Seeds και τέλος ο Cave. 

Παίρνει το σκαμπό και κάθεται στο κέντρο της σκηνής. Το ταξίδι μας ξεκινάει με το Anthrocene από το “Skeleton Tree”. Η πρώτη νότα, η πρώτη λέξη, δαγκώνεις το χείλος, κλείνεις τα μάτια και κρατάς την ανάσα σου τόσο πολύ, που μετά βίας μπορείς να σιγοτραγουδήσεις “It’s our bodies that fall when they try to rise, and I hear you been looking out for something to love”. Jesus Alone στη συνέχεια από το ίδιο άλμπουμ. Μόλις έχουμε συνέλθει από την έναρξη του live και συνεχίζουμε. Η ατμόσφαιρα ιδιαίτερα φορτισμένη, ο Cave τραγουδάει για την απώλεια χωρίς να θρηνεί (σ.σ το Skeleton Tree κυκλοφόρησε μετά το θάνατο του υιού του), ο κόσμος νιώθει μαζί του, στέκεται πλάι του και με κάθε σεβασμό παρακολουθεί σχεδόν σιωπηλός. Παρακολουθεί έναν άνθρωπο που μπορεί να μετατρέψει σε τέχνη μια τόσο δύσκολη στιγμή της ζωής του. Χωρίς υπερβολές και δράματα, απλά ένα πρόσωπο που είναι έτοιμο να ξεσπάσει σε κλάματα. Το Magneto δεν θα μπορούσε να λείψει, ησυχία κατά τη διάρκεια της ερμηνείας, χειροκρότημα ψυχής στο τέλος.

Κόκκινα φώτα στη σκηνή, κόκκινο φόντο στο video wall πίσω από τη σκηνή και μια λαοθάλασσα κόκκινη από κάτω. Σκηνικό από την κόλαση, ιδανικό για το Higgs Boson Blues από το “Push the sky away” και την εξιστόρηση μιας συμφωνίας σε ένα σταυροδρόμι. Την συμφωνία του μπλουζίστα Robert Johnson με τον Διάβολο. Ο φωτισμός αλλάζει καθώς στη συνέχεια εμπλέκονται στο τραγούδι το σωματίδιο του Θεού (μποζόνιο Higgs) και η Hannah Montana…πόσο σε λατρεύουμε ρε φίλε! Στη συνέχεια το αγαπημένο μου, η στιγμή για το From Her to Eternity, η στιγμή της αιωνιότητας και η στιγμή που σκεφτόμαστε το πόσο τυχεροί πρέπει να αισθανόμαστε που είμαστε θνητοί και όχι αθάνατοι. Τόσο τυχεροί που είμαστε θνητοί, γιατί ο Cave δεν θα είναι ποτέ ξανά τόσο καλός όσο ήταν απόψε, όπως ήταν εκείνη τη στιγμή, σα να ερμήνευε για τελευταία φορά, σα να τον βλέπαμε για τελευταία φορά…μέχρι την επόμενη φορά.  
Ιστορίες για καταιγίδες στη συνέχεια με το Tupelo από το “Firstborn Is Dead” και μια βόλτα στην αγαπημένη Jubilee Street, με τον Cave και τον Ellis να γκρεμίζουν σχεδόν τη σκηνή στην απίστευτη ψυχεδελική κορύφωση του κομματιού. “Come sail your ships around me and burn bridges down” και κραυγές θαυμασμού για το Ship Song από το “Good Son”. Ο Cave στη συνέχεια θα κάτσει στο πιάνο, για να μας χαρίσει μια από τις πολλές δυνατές στιγμές του live. Into My Arms από το “The Boatman’s call” και η δική μας σειρά να τραγουδήσουμε δυνατά. Μας προέτρεψε κι εμείς δεν του χαλάσαμε το χατίρι.  Girl in Amber και I Need You από το “Skeleton Tree” και η απώλεια για άλλη μια φορά μας έκανε να σωπάσουμε με σεβασμό και να κρεμαστούμε από την τρεμάμενη σχεδόν φωνή του Nick. 

Χειροκρότημα, συγκίνηση και αγκαλιές του “Prince of Darkness” με τους τυχερούς φαν των πρώτων σειρών. Κόκκινος φωτισμός και πάλι…εκδικητική διάθεση από το χέρι κάποιας ανώτερης δύναμης ή κάποιων ανθρώπων. Και ναι, εύκολα μπορεί να καταλάβει κάποιος το τι ακολούθησε στις πρώτες νότες του Red Right Hand. Το οξύμωρο της υπόθεσης, το μεγαλείο της μπάντας και η ευφυΐα της, ήταν αυτό που την οδήγησε να συμπεριλάβει το εν λόγω κομμάτι σε άλμπουμ με τίτλο “Let Love In” (1994). Η καλύτερη ίσως, ερμηνευτικά, στιγμή του Cave, του το ανταποδώσαμε φυσικά. Η συνέχεια αναμενόμενη … «έγκλημα και τιμωρία» και  «οφθαλμόν αντί οφθαλμού». Από τα πιο αγαπημένα κομμάτια του ελληνικού κοινού σε έναν από τους καλύτερους δίσκους των 80s. Το Mercy Seat μας απογείωσε νότα με τη νότα, μας εκστασίασε με την κάθε του στροφή και με τον ρυθμό του, που γινόταν σταδιακά όλο και πιο γρήγορος. Τόσο γρήγορος που ζήσαμε την ιστορία του προσώπου του τραγουδιού, με την καρδιά μας να χτυπάει στο τέλος το ίδιο γρήγορα με την καρδιά του πριν κάτσει στην ηλεκτρική καρέκλα. Ντελίριο και λύτρωση.  Έκσταση και κάπου εκεί πρέπει να άρχισα να ουρλιάζω…Distant Sky και Skeleton Tree, ένα ευχαριστούμε, ένα καλό βράδυ κι ένα εις το επανιδείν. Όρθιοι χειροκροτούμε και φωνάζουμε για το encore, δεν έχουμε χορτάσει ακόμη μαγεία, θέλουμε δυο τρεις ακόμη ιστορίες, έτσι για καληνύχτα, έτσι για τα όνειρα μετά, έτσι για τον ουρανό μας. 

The Weeping Song και ξαφνικά ξεχύνεται στο πλήθος. Τι στιγμές ζούμε αλήθεια! Αγκαλιάζει όσους βρίσκονται μπροστά του και ταυτόχρονα αγκαλιάζει όλο το Φάληρο. Δίνει το ρυθμό, τραγουδάει, δική του η παράσταση, δική του η σκηνοθεσία, δικό του και το σενάριο… “this is a weeping song, a song in which to weep”. Πριν προλάβουμε να συνέλθουμε, πριν προλάβουμε μια όποια ανασύνταξη συναισθημάτων, η σκηνή γεμίζει με κόσμο…Stagger Lee και η απογείωση της βραδιάς. Δεκάδες χαρούμενες φάτσες ανεβαίνουν στη σκηνή, έπειτα από παρότρυνση του. Η παράσταση δική τους τώρα, μια αισιόδοξη παράσταση…Push The Sky Away.

Πήγα στο καλύτερο live της ζωής μου, είδα την καλύτερη παράσταση της ζωής μου και είδα τον Cave. Μια εξωπραγματική σκηνική παρουσία, ένας showman, τόσο θεατρικός, τόσο μαγικός και τόσο απίστευτος. Θα κάνω ημέρες να συνέλθω. Μεγαλώνουμε μαζί και τρεφόμαστε από τις ιστορίες σου φίλε μου…

Στην επιστροφή δεν θέλαμε ραδιόφωνο, δεν θέλαμε ν’ ακούσουμε οτιδήποτε άλλο. Παρά τη συννεφιά, μου φάνηκε πως είδα για λίγο το φεγγάρι…ποιος ξέρει, ίσως κάποιος να έσπρωξε ένα κομμάτι ουρανού.

 

 

 

Δημήτρης Νικολίτσης

Από την μέρα που κυκλοφόρησε το «Skeleton Tree», έλεγα στους πάντες "θα έρθει δε παίζει", όλο έβαζα στοιχήματα για το πότε θα μας κάνει την τιμή και όλο έχανα. Μέχρι που το Ejekt μας έκανε την χάρη (και θα το ξανακάνει μάλιστα). Τέλοσπαντων, δεν έχω να πω πολλά για το live, πιθανότατα οι υπόλοιποι Υπόγειοι ανταποκριτές της θα με έχουν καλύψει πλήρως. Θέλω μόνο να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ και ένα μεγάλο μπράβο στον Nick Cave. Μου χάρισε μάλλον (σίγουρα) το πιο δυνατό και γεμάτο μουσικό συναυλιακό δίωρο (και κάτι ψιλά) της ζωής μου. Ανέβηκε στην σκηνή και ένιωσα την αύρα μου να αλλάζει, στο πρώτο τρίλεπτο κατάλαβα πότε λες ότι κάποιος είναι μεγάλος καλλίτεχνης. Είναι όταν σου προσφέρει πολλά παραπάνω από καλή μουσική, είναι όταν σε ξυπνάει, όταν σε κάνει να νιώθεις και να σκέφτεσαι περισσότερο - και όχι μόνο εκείνη την στιγμή, αλλά και μετά. Αυτή η συναυλιά για μένα είναι σαν ουλή: την αποκτάς και είναι για πάντα εκεί, θυμάσαι το πώς την απέκτησες, το γιατί, πού ήσουν και τι έκανες, τα πάντα... Τον έχω δει 4-5 φορές στο παρελθόν και καμιά δεν μπορεί να συγκριθεί με την τωρινή. Ξέρω ότι και το καλοκαιρί δεν θα είναι τόσο δυνατή συναυλιά, ξέρω πως όσοι δεν ήρθαν, αυτή τη φορά θα έρθουν και οι μισοί από αυτούς θα πουν «καλά γιαυτό μας ζαλίσατε;», θα απαντήσω «κρίμα που δεν ήσουν τον χειμώνα, τα θαύματα τα βλέπεις μόνο μια φορά, δεν έχει replay. Νιώθω πολύ τυχερός που το έζησα και χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον αδερφό μου για όλο αυτό, γιατί αλλιώς θα ήμουν από την άλλη πλευρά»

Συνηθώς, είμαι αυτός που βρίσκει τα άσχημα της διοργάνωσης, αυτή την φορά όμως χρωστάω ένα μεγαλό μπράβο στο Ejekt. Πριν πάω ήμουν σίγουρος ότι θα έχουν κοπεί 2000 παραπάνω εισιτήρια και θα είμαστε σαν σαρδέλες, ότι δε θα μπορώ να πάρω δεύτερο ποτό και ο ήχος θα είναι χάλια. Έπεσα σε όλα έξω, εξαιρετικοί σε όλα τα επίπεδα. Μπράβο!

 

 

 

Τάνια Κουταλά

Στη μουσική και γενικότερα στην τέχνη, συχνά (όχι αρκετά συχνά, αλλά συχνά) επιτρέπεται να βιώνει κανείς μία Αποκάλυψη. Η Πέμπτη 16/11/2017 ήταν οπωσδήποτε μία τέτοια μέρα. Προετοιμάστηκα για αυτή τη στιγμή με θρησκευτική σχεδόν ευλάβεια, όπως πάνε οι πιστοί στην εκκλησία και με άγχος αντίστοιχο με αυτό του πρώτου ραντεβού. Ήταν η πρώτη φορά. Πολλοί λίγοι καλλιτέχνες, σε αυτήν την ζωή τουλάχιστον, με επηρέασαν τόσο όσο ο Nick Cave (και η  πλειοψηφία τους είναι νεκροί), πολλοί λίγοι άνθρωποι έχουν διάσταση θρύλου στα δικά μου μάτια (ζωντανοί ή νεκροί). 

21:40
Στιγμή αποκάλυψης πρώτη: σκοτάδι, σκάει φώς από το πουθενά, Νick Cave and the Bad Seeds στην σκηνή. 

Ο Νick Cave εμφανίζεται σαν ιεροκήρυκας, σαν Χριστός που δίνει άφεση στους κολασμένους. Είναι μέσα στο act όσο ποτέ. Άμεσος και από άλλο πλανήτη ταυτόχρονα. Mε έναν τρομερό ναρκισσισμό, αλλά και με μία απίστευτη ταπεινότητα. Σχήμα οξύμωρο, αλλά αληθινό. Ο κόσμος το ξέρει. Και είναι μαζί του. Και θα είναι για το επόμενο δίωρο. Ήταν από πάντα και θα είναι. Ο εξαγνισμός είναι παράλληλος και αμφίδρομος. Το κοινό λατρεύει. Και ο Nικόλας τους τα δίνει όλα. Το ελληνικό κοινό τον αγαπάει τον Cave και τα συναισθήματα μάλλον είναι αμοιβαία. Είναι εντυπωσιακό πόσο ο κόσμος τον αγαπάει, πόσο συνδέεται μαζί του σε όλα, ανεξαιρέτως τα κομμάτια. Ιερουργεί κυριολεκτικά και το κοινό είναι το ποίμνιό του. Για δύο ώρες περνάμε μέσα από κόλαση και παράδεισο, για να καταλήξουμε όπου ανήκουμε. 

Μουσικά το πράγμα παέι αλλού. Όλα τα κομμάτια ακούγονται αλλιώς, διαφορετικά και καινούργια. Με πρωτοφανή δύναμη αποδεικνύοντας ότι πρόκειται για εξαιρετικούς μουσικούς (όλοι φυσικά ντυμένοι στα άψογα μαύρα και με θεατρική σκηνική παρουσία). Καμία επιτυχία ποτέ δεν είναι τυχαία.Το The Mercy Seat σε μία version που ξεκίνησε ως ακουστική και έληξε σε ντελίριο. Εξορκισμός με το From Her To Eternity (πόση αιωνιότητα χώρεσε σε δύομιση ώρες;) Κατάνυξη στο Ship Song και στο υπέροχο Into My Arms. Όσον αφορά στον τελευταίο δίσκο "Skeleton Τree", απ'το οποίο ακούστηκαν το εναρκτήριο Αnthrocene και μετέπειτα Jesus Alone, Μagneto, Girl in Amber (η συγκίνηση και του ίδιου του Nick Cave ήταν εμφανής, αλλά θα μείνει μεταξύ μας), Ι Νeed Υou, Distant Sky και τελευταίο το Skeleton Tree, πλέον έχω πειστεί ότι πρόκειται για έναν εξαιρετικό δίσκο, που -παρά τις πολλές πρότερες ακροάσεις του- πρώτη φορά κατάλαβα στη συναυλία της περασμένης Πέμπτης. 

Φύσικά, τίποτα δεν είχε ακόμα τελειώσει και ό,τι δεν είχαμε ζήσει το ζήσαμε σε ένα προμελετημένο μεν, αλλά συγκλονιστικό δε, encore: Τhe Weeping Song, όπου αλώνισε την αρένα φτάνοντας στην άλλη άκρη. "This is a weeping song, but I won't be weeping long", ουρλιάξαμε και αυτό ήταν υπόσχεση. Stagger Lee διπλό σε διάρκεια με κόσμο στην σκηνή και εμένα επιτέλους στο πολυπόθητο κάγκελο. Οργιαστική διάθεση, σχεδόν βακχική θα πω, απαραίτητη για κάθε πράξη γνήσιας τελετουργίας, μετά την κατάνυξη και πριν επέλθει η κάθαρση, η οποία επήλθε στο Push The Sky Away. Ο Nick Cave ευλόγησε τους πιστούς του έναν έναν (τους πιο τυχερούς οn stage) και μας αποχαιρέτησε. 

Θα τα ξαναπούμε πάλι στο Ejekt τον Ιούνιο, δεν ξέρω όμως αν αυτό που ζήσαμε μπορεί να επαναληφθεί. Το χαρακτηριστικό της Αποκάλυψης είναι η μοναδικότητα και το live της Πέμπτης μόλις πέρασε στην αιωνιότητα. Το σίγουρο είναι ότι αν μη τι άλλο για την ώρα, ήταν η καλύτερη συναυλιακή στιγμή του Cave και θα αποτελέσει σημείο αναφοράς για πολλά χρόνια. 

Είναι λοιπόν ο Nick Cave o Μεγαλοδύναμος; Όχι, αλλά σου δίνει την ευκαιρία να φύγεις διαφορετικός από ότι ήσουν όταν πήγες. Καλύτερος. 

 

 

 

Τάσος Ζαννής

Τι ζήσαμε; Μυσταγωγία, μέθεξη, ένα μουσικό μεθύσι… Αυτό ζήσαμε!

Τη φωνή του Νικόλα την άκουσα για πρώτη φορά περί το 2008, μικρός ακόμα τότε, στα 13 μου, με ένα τραγούδι από το The Boatman's Call, χωρίς να θυμάμαι ποιο συγκεκριμένα, και χωρίς να ξέρω το παραμικρό για τον ίδιο και την ιστορία του (με και χωρίς τους Bad Seeds). Σταδιακά άρχισα να ασχολούμαι με τη μουσική του(ς), και με τα χρόνια κατάλαβα πόσο ταιριαστή είναι η φωνή του Νικόλα στην εφηβεία μου, στην ενηλικίωση και πως αυτή τη φωνή θα την κουβαλάω μέχρι τα γεράματα μέσα μου.

Ίσως να εισέβαλε κάπως απότομα στη ζωή μου, ίσως να ήταν από τις πιο βαριές αλλά πεντακάθαρες και γνήσιες φωνές στη λίστα μου αλλά το ζήτημα είναι ότι ήρθε. Ήρθε και με άλλαξε. Με τους στίχους του, μου έδωσε ελπίδα, με γέμισε σκέψεις, με προβλημάτισε, με αναθάρρησε, μου έδειξε ότι υπάρχει και πιο πέρα από την αγάπη, τον πόνο, τη θλίψη. Με πήρε από το χέρι και μου έδειξε ένα μονοπάτι που κανείς μέχρι τότε δεν μπορούσε να το κάνει. Ο Νικόλας εμφανίστηκε από το πουθενά στη ζωή μου και μου έδειξε πώς να τη ζήσω.

Με θυμάμαι να αδυνατώ να κρύψω τον ενθουσιασμό μου στη σχολή όταν έσκασε η βόμβα με τη συναυλία στην Αθήνα. Με θυμάμαι να προμηθεύομαι εισιτήριο από το πρώτο πρωινό κυκλοφορίας τους (ουδεμία ιδέα είχα πως θα ερχόταν το sold out – αναμενόμενο ήταν, σε τελική ανάλυση). Με θυμάμαι να σκέφτομαι πολλά βράδια πώς θα είναι ο Νικόλας εκείνο το βράδυ στη σκηνή. Ο καιρός πέρασε και φτάσαμε στις 16 του Νοέμβρη.

Είμαι 22 χρονών, δεν έχω παρευρεθεί σε πολλές συναυλίες στη μικρή μου ζωή, αλλά αυτό το πράγμα που ζήσαμε την Πέμπτη στο Φάληρο δυσκολεύομαι να το βάλω μέσα μου και να το περιγράψω. Δεν ήταν συναυλία αυτό που είδαμε. Ήταν μια τελετή, μια αποκαθηλωτική εμπειρία κάθαρσης που κανείς δεν ήθελε να τελειώσει.

Υπάρχουν σίγουρα καταλληλότεροι για να πουν άρτια πράγματα και να κάνουν ένα πιο συνολικό και γεμάτο live review αυτού του υπερθεάματος που ζήσαμε. Εγώ δεν είμαι ένας από αυτούς. Ίσως να μην είμαι γιατί εκείνες τις δύο ώρες και κάτι που βρισκόμουν στο Tae Kwon Do, δεν πίστευα ότι έβλεπα, ότι άκουγα, ότι ζούσα όλο αυτό.

«Και πώς ήταν ο Νικ Κέιβ; Άξιζε η συναυλία;», μια ερώτηση που μου τέθηκε το επόμενο πρωί. Τι να απαντήσεις και τι να πεις για να δώσεις μια ολοκληρωμένη εικόνα; Μπορείς να το κάνεις σε δυο-τρεις προτάσεις; Μπορείς να το κάνεις με το να πεις ότι ο άνθρωπος είναι απλά σε άλλο επίπεδο; Οι σκέψεις μπλέκονται όταν σκέφτομαι τι έγινε εκείνο το βράδυ. Επικρατεί μια γενικότερη απροσδιοριστία στο μυαλό μου και όλα απλά δείχνουν να χάνουν τον ειρμό και τη ροή τους. Από τη μία θέλω να πω τόσα πολλά, από την άλλη δεν θέλω να πω τίποτα. Μάλλον είναι ότι δεν θέλω να απομυθοποιήσω εκείνη τη βραδιά. Σίγουρα πάντως νιώθω ότι κάτι έχει αλλάξει μέσα μου από τότε.

Από τότε, που τον είδα να βγαίνει στη σκηνή και το γήπεδο να σείεται. Κραυγές, φωνές, πανζουρλισμός, ένας πολύ γλυκός και όμορφος χαμός για τον Νικόλα που δεν σταμάτησε ούτε στιγμή, με αυτή τη βροντερή και καθάρια του χροιά, να μαγεύει, να μαγνητίζει, να ταξιδεύει τον καθένα ξεχωριστά. Βούτηξε στο κοινό, περπάτησε δίπλα τους, έπιασε τα χέρια τους και τα έσφιξε, πήρε δύναμη και πολλή, μα πάρα πολλή αγάπη, σκουπίστηκε με μια ζακέτα από το κοινό, ζήτησε να ακούσει το όνομα του στα ελληνικά, σήκωσε άτομα στη σκηνή, τους τραγουδούσε, χόρευε, πήγαινε δεξιά κι αριστερά, ασταμάτητος, αεικίνητος, ένας σύγχρονος Θεός.

Όλα τα αγαπημένα μου τραγούδια ήταν εκεί. Τραγούδια που είχα να ακούσω καιρό λόγω της τρομερής συναισθηματικής φόρτισης, το Red Right Hand που τόσα και τόσα βράδια έχω κυριολεκτικά κάψει στο repeat (τόσο από τους ίδιους όσο και από τους Arctic Monkeys σε ένα ασύλληπτο cover), το Stagger Lee, το Weeping Song, το λατρεμένο μου Higgs Boson Blues αλλά και το νούμερο ένα της καρδιάς μου, Into My Arms. Εκεί έπεσαν όλα μου τα τείχη και λύγισα. Τραγούδια από πολλά άλμπουμ, τραγούδια-έπη, τραγούδια που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία μέσα στον καθένα.

Λίγη σημασία έχει το setlist σε τέτοιες βραδιές. Το ρεπερτόριο είναι τόσο μεγάλο που περνάει σε δεύτερη μοίρα. Το κάθε τραγούδι ήταν μια απίστευτη εμπειρία, από αυτές που σου αλλάζουν τη ζωή. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι δεν πήγα σε συναυλία, αλλά σε μια μυσταγωγία, σε μια ψυχοθεραπεία μετά μουσικής. Κι ο Νικόλας σε ρόλο ψυχοθεραπευτή, είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί. Ντε φάκτο.

Πάντως ο Νικόλας ζούσε την κάθε στιγμή με ένταση και παλμό. «Μείνε άλλες τρεις ώρες!», φώναζαν κάποιοι δίπλα μου, και θα μπορούσε κάλλιστα να αντέξει τόσο κι άλλο τόσο. Παρέα με τον γίγαντα τον Warren Ellis που έδωσε ρεσιτάλ, και τα υπόλοιπα παιδιά – βασικοί συνυπεύθυνοι για την εκπλήρωση αυτού του φαντασμαγορικού σόου.

Δεν έχω καταλάβει ότι ήμουν μάρτυρας ενός ιστορικού live. Δεν έχω συνειδητοποιήσει το μεγαλείο των συναισθημάτων που μαζεύτηκε και αγκάλιασε με τόση θέρμη τον Νικόλα. Ίσως να το καταλάβω μετά από χρόνια, όταν θα το διηγούμαι στα παιδιά μου. Γιατί οι μουσικο-ιστορικοί του μέλλοντος, όχι απλά θα αναφέρονται στον Νικ Κέιβ, αλλά θα τον έχουν ως πρότυπο Καλλιτέχνη με Κάπα κεφαλαίο. Γιατί αυτό είναι.

Η καρδιά μου, το μυαλό μου, όλη μου ύπαρξη, έχουν μείνει εκεί, σε εκείνο το βράδυ, σε εκείνα τα ξεσπάσματα, τα παλαμάκια, τα βουρκώματα, τις μπύρες, τα ουίσκι, τα τσιγάρα. Όλα έχουν μείνει εκεί, κλειδωμένα, και δεν ξέρω αν και πότε θα φύγουν.

Who cares, who cares what the future brings ρε Νικόλα; Ήμασταν εκεί, για σένα.

 

 

 

Γιώργος Δημητριάδης

Κατηφορίζοντας προς το κλειστό του Παλαιού Φαλήρου, είχαν ήδη ανοίξει οι ουρανοί. Λίγες ώρες μετά, φεύγοντας από τη συναυλία του Nick Cave, συνειδητοποίησα ότι αν κάπου άστραψε, αυτό ήταν μέσα στο χώρο της συναυλίας. 

Όσοι βρεθήκαμε εκεί, παρακολουθήσαμε μια τελετή, με θρησκευτική ευλάβεια. Για όσους πιστεύουμε στη μουσική, την Πέμπτη πήγαμε στη δική μας εκκλησία. 

Ο χώρος ήταν ασφυκτικά γεμάτος, ο ήχος της μπάντας ήταν ασυγκριτος, η φωνή του Cave, θαρρείς κ τραγουδούσε μέσα σε ένα δωμάτιο. Ο ίδιος αεικίνητος, ατελείωτα πέρα δώθε πάνω κ κάτω από τη σκηνή. Από πίσω του, μια σπουδαία μπάντα, απίστευτα δεμένη, με δυνατό, καθαρό, συμπαγή ήχο. Η ένταση του ήχου, σε συνδυασμό με τους απόκοσμους στίχους, έδωσαν, τουλάχιστον σε μένα, μια αίσθηση επανάστασης, με την έννοια ότι πολύς κόσμος ξεδωσε, ανέβηκε στο κύμα του Nick Cave και ταξίδεψε έστω για λίγο σε ήρεμα κ καθαρά νερά.

Μην περιμένετε καμία φοβερή μουσική ανάλυση. Για τον Cave μιλάμε, δεν υπάρχει σαφής απάντηση στο ερώτημα «τί μουσική παίζει». Έπαιξε μπλουζ, έπαιξε ροκ, έπαιξε ποπ, καθοδήγησε την μπάντα σε πιο hard rock μονοπάτια, τραγούδησε χιπ χοπ. Ήταν σε όλα υπέροχος. Παράλληλα, ως χαρισματικός performer, κατέβηκε στην αρένα, ανάμεσα στον κόσμο κ μας μάγεψε με ένα βλέμμα, με ένα νεύμα ή μια κίνηση του χεριού.

Ένα καταπληκτικό, λυτρωτικό live, για το οποίο δεν υπάρχουν ακριβώς τα λόγια, που θα αποδώσουν την πραγματικότητα. Το αίσθημα συγκίνησης, πληρότητας, λύτρωσης, το ποσό ήρεμοι αλλά κ δυνατότεροι φύγαμε από το κλειστό του Tae Kwon Do, δεν χωρούν ανάμεσα στις γραμμές. 

Όσοι τον χάσατε, έχετε ακόμα μια ευκαιρία τον Ιούνιο του 18, στα πλαίσια του Ejekt. Πριν καν ξεκινήσει η συναυλία της Πέμπτης, λέγαμε με τα παιδιά να κλείσουμε εισιτήρια για το καλοκαίρι. Φεύγοντας από κει, δεν είμαι ακριβώς σίγουρος ότι μπορώ να νιώσω κάτι δυνατότερο, έπειτα από αυτή την εμφάνιση. Βέβαια, αν κάποιος μπορεί να με κάνει να νιώσω πάνω από αυτό, αυτός είναι ο Nick Cave.

 

 


Στέφανος Βαχάρης

Έχω την τύχη να έχω πάει σε αρκετά Live τα τελευταία χρόνια στα οποία έχω ζήσει έντονες εμπειρίες και έχω δημιουργήσει πολύ σημαντικές αναμνήσεις. Όταν όμως ανακοινώθηκε ο ερχομός του Nick Cave στις 16 Νοεμβρίου ήξερα μέσα μου πως αυτή η συναυλία θα ήταν διαφορετική. Υπέθετα πως για κάποιο λόγο τον αποκαλούν βασιλιά και Θεό. Εν τέλει με περίσσια ικανοποίηση μπορώ να πω πως επιβεβαίωσα όλες μου τις σκέψεις και ελπίδες. Και αν σκεφτείς πως μέχρι και το προηγούμενο βράδυ δεν είχα εισιτήριο η χαρά μου ήταν διπλή.

Για να μην κουράσω, θα πάω κατευθείαν στις 21:40 όταν ξαφνικά ενώ μιλούσαμε με τον Δημήτρη κλείνουν τα φώτα και ξεκινάνε οι πρώτες νότες. Πριν καν βγει στη σκηνή ο Cave έχω ήδη ανατριχιάσει, όταν δε εμφανίστηκε και άνοιξε το στόμα του σηκώθηκαν και οι τρίχες από τα μαλλιά μου. Δεν θα πω για το κάθε τραγούδι ξεχωριστά, αλλά για την εμπειρία στο σύνολο της. Τα δάκρυα έρχονταν και έφευγαν πολύ συχνά, τα τσιγάρα άναβαν σαν να είχαν δική τους θέληση, το ένα μετά το άλλο και τα ποτά τελείωναν πιο γρήγορα από ό,τι έπρεπε. Η φωνή του σε αιχμαλώτιζε, οι κινήσεις του σε υπνώτιζαν και η μουσική σε έριχνε στα Τάρταρα ανήμπορο να ξεφύγεις. Ξέχναγες τα πάντα εκτός από τις σκέψεις που σου κατέστρεφαν την όποια ψυχική ισορροπία είχες, όμως χαιρόσουν μέσα στη θλίψη σου. Όταν πια είχα γίνει ένα με την ατμόσφαιρα και το μόνο που έβλεπα ήταν ο Cave και η παρέα μου ένιωσα μια τρομερή πίεση στο σώμα μου. Έτσι αποφάσισα να σκίσω τη μπλούζα μου, να ουρλιάξω και να χαθώ στο κολαστήριο που είχε τον τίτλο Weeping Song. Στα εννιά λεπτά που κράτησε το κομμάτι έζησα ξανά τα είκοσι ένα χρόνια που ζω, πληγωσα ξανά τους ίδιους ανθρώπους και αγάπησα από την αρχή αυτούς που αγαπώ τώρα. Πότε πέρασαν δυόμιση ώρες δεν το κατάλαβα και απλά παρακαλούσα να τραγουδήσει λίγο ακόμα, παρακαλούσα να ακούσω τις πρώτες λέξεις από το προσωπικό μου καθαρτηριο που λέγεται O Children. Δεν τις άκουσα ποτέ και μέχρι να συνέλθω ο Nick είχε φύγει και τα φώτα ήδη με τύφλωναν. Ονειρευόμουν πως παρά τους οκτώ χιλιάδες θεατές που βρίσκονταν στο χώρο άκουγε τη φωνή μου και ένιωθε την επιθυμία μου. Στο αμάξι δεν μιλούσα, απομνημόνευα αυτά που έζησα και τα αποθήκευα στα άδυτα της ψυχής μου. Σε ευχαριστώ για αυτή τη νύχτα, σε ευχαριστώ που μου έμαθες τι είναι η μουσική και το πάθος μέσα σε ένα βράδυ.


 

 
 
 
 
 
Στάθης Αγγελάκος
 

Από Αυτόν στην Αιωνιότητα.

To live του Nick Cave με τους Bad Seeds της 16ης Νοεμβρίου 2017 θα αποτελέσει σημείο αναφοράς της συναυλιακής Αθήνας στην αιωνιότητα. Είχα δει ξανά τον Cave στο τελευταίο live που είχε κάνει στον Λυκαβηττό πριν από μια δεκαετία σχεδόν, το οποίο και ήταν πάρα πολύ καλό απ’ όσα θυμάμαι. Τώρα, όμως, ήταν ένα εντελώς διαφορετικό live. Από αυτά που σε σημαδεύουν ανεξίτηλα για μια ζωή. Παρόμοιο συναίσθημα είχα νιώσει και στο σχετικά πρόσφατο live των Einsturzende Neubauten, που με είχαν αφήσει άναυδο κι ένιωθα την ουσία της τέχνης να μιλάει στην ψυχή μου και να κυριεύει το μυαλό μου και να μετουσιώνεται εντός μου σε κάτι ασαφές, μα εμφανώς ανώτερο. Αλλά και πάλι όχι στην ίδια ένταση, ούτε στην ίδια διάρκεια. Κι αυτό μάλλον γιατί ο Cave είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Δεν ήταν μονάχα επιβλητικός, όπως ο Blixa, αλλά έγινε κι ένα με το κοινό του. Κι αν κάποιοι βιάζονται να μιλήσουν για αυταρέσκεια ας σκεφτούν τι έκαναν όλοι οι μεγάλοι επί της πράξης μεσσίες της rock που αγαπήσαμε. Αυτό έχει λείψει περισσότερο από κάθε τι άλλο στο rock, και στο μεγαλύτερο μέρος της τέχνης γενικότερα. Η αποξένωση του υπερόπτη καλλιτέχνη δεν βοηθάει την κάθαρση ούτε του ίδιου ούτε του κοινού του. Έβλεπες τον Cave επί σκηνής και γνώριζες μέσα σου πως έβλεπες έναν από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες που θα έχεις ποτέ την ευκαιρία να δεις ζωντανά. Αντίστοιχα βέβαια και τον Warren Ellis και τους υπόλοιπους μουσικούς των Bad Seeds έναν προς έναν, χωρίς την καθοριστική συμβολή των οποίων δεν θα μπορούσε να δημιουργηθεί η απαραίτητη ατμόσφαιρα, ώστε να σκαφτεί με ανυπολόγιστη μαεστρία το έδαφος για να περάσει ο frontman τους, άλλοτε λικνιζόμενος κι άλλοτε δια μέσω μεθυστικών χορών. Ο Cave αποτελεί ένα από τα λιγοστά εναπομείναντα αρχέτυπα του αληθινού rock ‘n’ roll. Μιλάει πρώτα στο υποσυνείδητό σου. Σε αφήνει άναυδο. Σχεδόν σε υπνοτίζει. Κι έπειτα καθώς τα πάθη και οι πόθοι του υποσυνείδητου έρχονται στην επιφάνεια, δημιουργείται η μοιραία έκρηξη.

Επιβλητικός, αλλά ταυτόχρονα δεμένος με το κοινό. Κάτι που επαναλαμβάνω και τονίζω απουσιάζει στις ημέρες μας. Αυτός ήταν ο πιο ανθρώπινος Nick Cave σε μία εμπειρία πραγματικά μεγαλύτερή από τη ζωή και πάνω από την τυπική ανθρώπινη εμπειρία. Κι όσοι κατάφεραν να το κατανοήσουν και να το εκτιμήσουν κατά την διάρκεια της παράστασης, μονάχα κερδισμένοι βγήκαν, παίρνοντας απ’ τον καλλιτέχνη και δίνοντάς του πίσω το είναι τους. Το συστατικό της τέλειας παράστασης, άλλωστε, περιλαμβάνει απαραίτητα το να μην σε νοιάζει τι πρόκειται να επακολουθήσει την επόμενη ημέρα. Κι εμάς το βράδυ αυτό δεν μας ένοιαζε τίποτε απολύτως. Απλώς ζούσαμε στο έπακρο την στιγμή. Όπως θα έπρεπε να συμβαίνει και με κάθε άλλη στιγμή. Και η ματαιότητα της ζωής ήταν η ίδια που τροφοδότησε μια σκληρή μάχη για την ζωή και μέσα από τις στάχτες όσων έχουν χαθεί αναδύθηκε η ουσία της, που δεν είναι άλλη από την συνδιαλλαγή συναισθημάτων κι εμπειριών μεταξύ ανθρώπων, με σκοπό όχι απαραίτητα την κατανόηση, αλλά σίγουρα την κάθαρση. Και περνώντας μέσα από Παράδεισο και Κόλαση, ο Cave μας έδειξε όλα τα πρόσωπα που είχε ποτέ, μας ανοίχτηκε κι εκτέθηκε όπως ποτέ άλλοτε, ώστε να καταλήξει στην Κάθαρση. Την δική του και την δική μας.

Σίγουρα δεν ήμασταν προετοιμασμένοι γι’ αυτό, όμως αν μη τι άλλο το χρειαζόμασταν και δεν μπορούμε παρά να ευχαριστήσουμε και να εξυμνήσουμε τον Nick Cave, που μας θύμισε με τρόπο τρανταχτό γιατί αγαπήσαμε εξ αρχής το rock ‘n’ roll. Γιατί απαντάει στην ένταση με ένταση, στην πιο τίμια μάχη που υπάρχει. Γιατί σε μαθαίνει να παλεύεις ενάντια στις αντίξοες συνθήκες. Σε μια μάχη άνιση, μέσα από την οποία όμως υπερβαίνει κανείς τα πεζά και θνητά ανθρώπινα πλαίσια κι αγγίζει την αιωνιότητα. Όποια κι αν πρόκειται να είναι η κατάληξη. Στο τέλος το μόνο που μετράει είναι η αγάπη που πήρες και η αγάπη που έδωσες.

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Πάυλος Παυλίδης & B-Movies
@ Gagarin 205
15/11/2019
(19/11/2019)
ypogeio.gr
Desert Monks+The Honeybadger
@ Temple
15/11/2019
(18/11/2019)
ypogeio.gr
She Wants Revenge
@ Gagarin
29/08/2019
(04/09/2019)
ypogeio.gr
Austra
@Fuzz
3/11/2017
(14/11/2017)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ