Νέες Κυκλοφορίες

Εσύ

The Boy


 

Όταν ο The Boy βγάζει δίσκο, είναι πάντα μια διαφορετική μέρα για μένα, όσοι με γνωρίζουν προσωπικά (και όχι μόνο) θα ξέρετε τον σεβασμό που τρέφω στον καλλιτέχνη Αλέξανδρο Βούλγαρη. Θα ήθελα να μπορώ να μπω στο σπίτι του και να πάρω όλα αυτά τα ακυκλοφόρητα κομμάτια του. Είμαι σίγουρος ότι έχει πολλά. Αυτά και άλλα πολλά ανήκουν σε άλλο άρθρο όμως. Εδώ απλά θα πω την γνώμη μου για το νέο του άλμπουμ με τίτλο «Εσύ»

Ο δίσκος κυκλοφόρησε την τελευταία μέρα του Φλεβάρη (28/2), με μοναδική προειδοποίηση γι’ αυτή την κυκλοφορία να γίνεται μια εβδομάδα νωρίτερα από την επίσημη σελίδα του Boy στο facebook.  Δεν περίμενα να βγάλει κάτι τόσο σύντομα μετα την κυκλοφορία του «Έτοιμοι 2» τον περασμένο Σεπτέμβρη, οπότε ξαφνιάστηκα και ενθουσιάστηκα αρκετά είναι η αλήθεια. 

Το «Εσύ» λοιπόν κυκλοφόρησε την Πέμπτη 28/2 και μπορούμε να το ακούσουμε μόνο στο διαδίκτυο, όπως συνηθίζει συχνά-πυκνά να κάνει ο Boy με κάποιες συγκεκριμένες κυκλοφορίες του. Αποτελείται από 12 κομμάτια, τα περισσότερα από τα οποία είναι ορχηστρικά ή οι στίχοι που υπάρχουν σε αυτά κρύβονται πίσω από τη μουσική, χώρις να μπορείς να τους ξεχωρίσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το εναρκτήριο κομμάτι «Οι Φόβοι» και το «Daniel». Η απάντηση στο γιατί το κάνει αυτό ο Αλέξανδρος μπορεί να κρύβεται στους στίχους της Lynn Nottage, τους οποίους χρησιμοποίησε στο «Αμερικάνικο Τραγούδι». Χωρίς καν να πατήσεις play, μπορείς να διακρίνεις μια αλλαγή στις δουλειές του Αλέξανδρου, βλέποντας τις διάρκειες των τραγουδιών. Ήδη από το «Έτοιμοι 1» διέκρινες τον χρόνο να συμπιέζεται, το ίδιο και στο «Έτοιμοι 2». Αρχικά θεώρησα ότι απλή έτυχε ή ότι είναι το concept της «διλογίας» αυτής. Με την τρίτη  συνεχόμενη κυκλοφορία του με τα τραγούδια να συμπιέζονται ακόμα περισσότερο και να αγγίζουν οριακά τα 2 ή 3 λεπτά κατάλαβα ότι μάλλον ο The Boy αλλάζει, πειραματίζεται, αφήνει -για λίγο ή για πολύ- πίσω τους πεντάλεπτους και εφτάλεπτους ύμνους, συμπιεζόμενος και ο ίδιος, καταφέρνοντας και πάλι να πει αυτά που θέλει σε λιγότερο χρόνο. Προφανώς από κάτι θα έχει επηρεαστεί ή κάτι θα έχει σκεφτεί... Χωρίς να έχω ιδέα, φιλοσοφώ και μου αρέσει η ιδέα της εξομοίωσης του μουσικού χρόνου με αυτόν της πραγματικότητας. Ο χρόνος στην Αθήνα, που τόσο αρέσκεται να ανάφερει στα τραγούδια του ο Boy, είναι τόσο περιορισμένος και πρέπει να ζήσουμε έτσι. Χωρίς επιλογή.

Ξέφυγα… :)
 




Πάμε πάλι στο άλμπουμ, το οποίο θεωρώ ότι είναι από τα πιο σκοτεινά και δύσκολα άλμπουμ του Αλέξανδρου, κυρίως γιατί δεν έχεις τόσους πολλούς στίχους για να πιαστείς και να τους οικειοποιηθείς, είναι 12 μικρές ιστορίες που πρέπει να ακουστούν όλες μαζί νομίζω, για να γίνει κατανοητή η ατμόσφαιρά του. Ο δίσκος αυτός είναι μια εσωτερική διαδρομή και πιστεύω ότι το αν σου αρέσει και το τι θα νιώσεις ακούγοντάς το είναι ο ορισμός του υποκειμενικού, γιατί εξαρτάται τόσο πολύ από το τι θα βγάλει από μέσα σου η μουσική αυτή καθαυτή. To μισάωρο ταξίδι ξεκινάει με το άψογο «Οι Φόβοι», μια δίλεπτη θριλερική μουσική πανδαισία που δεν σε αφήνει σε ησυχία, και στα καπάκια ακούς «Το Χώμα», το οποίο το έκανα κτήμα μου από το πρώτο άκουσμα, κάθε φορά που το ακούω σβήνω στον καναπέ μου ανατριχιάζοντας και στο μυαλό μου περνάνε όλοι όσοι αγάπησα και έφυγαν. Και κυρίως ένας, αυτός που μια από τις τελευταίες εξόδους μας ήταν το live του Boy τον περασμένο Σεπτέμβριο στο six dogs.

Το πολύ σκοτεινό ξεκίνημα του δίσκου κλείνει με το τέλειο «Daniel» και την σκυτάλη παίρνει το «Αμερικάνικο Τραγούδι», σε φωνητικά της Δεσποινίς Τρίχρωμης και στίχους της Lynn Nottage. Η φωνή της Τρίχρωμης πάντα έχει αυτή την χροιά που με κάνει να ηρεμώ και να νιώθω ευτυχισμένος για όσο κρατάει το εκάστοτε τραγούδι και αυτό είναι κάτι δυσεύρετο για τα αυτιά και το μυαλό  μου. Οι κραυγές του The Boy ηχούν στην «Ομόνοια» και με κάνουν να πιστεύω ότι παρέα με την μουσική του τραγουδιού είναι το τέλειο soundtrack για την Ομόνοια στην πραγματικότητα. Το «Άγριο» είναι ένα τραγούδι που μέσα του κρύβει το πριν και το τώρα της μουσικής του The Boy. Ξεκινάει με μια πίεση από την επανάληψη της ίδιας λέξης όπως στο «Αίμα» και στην σταδιακή αύξηση της μουσικής, ο Αλέξανδρος παραδίδει την σκυτάλη των φωνητικών στην Κίκα και πάλι στην Δεσποινίς Τρίχρωμη. Και όλα γίνονται ξαφνικά ήρεμα και γλυκά... Το «Εσύ» μου φαίνεται σαν ιντερλούδιο και μου αρέσει πολύ σε συνδυασμό με το απαλό «Ξαπλωμένο», που αν και μόλις 59’’ έχει γίνει ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια από το άλμπουμ, χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω περισσότερο.  «Γεμάτοι Τύψεις», το μοναδικό κομμάτι του δίσκου αν δεν κάνω κάποιο σοβαρό λάθος, που έχουμε ακούσει παλαιότερα, καθώς είχε ακουστεί στην παράσταση χορού «ΑM» της ομάδας Krama. Σε αυτό το κομμάτι οι ψίθυροι από τον Αλέξανδρο και την Άννα Ζούμπα με βάζουν στη διαδικασία να πιστέψω ότι αν ήμουν σχιζοφρενής και άκουγα φωνές, θα τις περιέγραφα κάπως έτσι. Για την «Αθήνα» το μόνο που έχω να πω είναι ότι για μένα είναι ο διόσκουρος του "Hjartao Hamast" των Sigur Ros. Σε στέλνει ταυτόχρονα και στον παράδεισο και στην κόλαση, ειλικρινά θα ήθελα να είναι 10 λεπτά τουλάχιστον. Ένα κομμάτι πριν το τέλος συναντάμε το «Η Μέρα Αυτή» και τα πεντάλεπτα έπη που έλεγα πριν. Αργόσυρτο και βαρύ, κλασσικό κομμάτι Boy που «αναγκαστικά» θα σου αρέσει και θα πονέσεις μέσα στην διάρκειά του. Το άλμπουμ κλείνει με το «Βίκτορ Ερίθε» - το πιο γλυκό, μελωδικό και ταξιαδιάρικο τραγούδι που έχει γράψει ή έχει βάλει σε δίσκο ο The Boy.

Για το απότελεσμα που προέκυψε από αυτό τον δίσκο, πέρα από όσους ανέφερα ήδη, πρέπει να πούμε συγχαρητήρια στον υπέρτατο Κτίρια Τη Νύχτα, που ήταν για ακόμα μία φορά υπεύθυνος για την ηχογράφηση,τη μίξη και το mastering του δίσκου. H ηχογράφηση έγινε στα Tenant Studios.

Καλά ακούσματα...
 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Cheiloscopy
Lip Forensics
(05/07/2018)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Kitro
Raw In Sect
(03/07/2018)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Εβδομαδιαίον Πρόγραμμα
Stavros Van Der Wilt
(07/06/2018)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Prozacco
Sir Robin & The Longbowmen
(21/09/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ