Νέες Κυκλοφορίες

Παραδουλεύτρα

The Boy


O Αλέξανδρος Βούλγαρης, ο The Boy, μόλις κυκλοφόρησε το νέο του δίσκο "Παραδουλεύτρα" σε διπλό βινύλιο από την Inner Ear. Οι Υπόγειοι Μιχάλης και Δημήτρης Νικολίτσης καταθέτουν τις εντυπώσεις που τους άφησε η ακρόαση του άλμπουμ και μετρούν τις μέρες ως το Σάββατο (21/9), οπότε και ο Boy, μαζί με τον Σείριο Σαββαϊδη, θα εμφανιστεί στο Death Disco (η συναυλία ανακοινώθηκε sold-out)...


"H Παραδουλεύτρα μένει στην Αθήνα.
Είναι το μπισκοτάκι που ποτέ δεν τρώτε ολόκληρο.
Έχει μυωπία 8.25 στο αριστερό μάτι και 8 στο δεξί. Στο σχολείο ήταν η χειρότερη μαθήτρια άλλα οι καθηγητές λέγαν ότι είχε χρυσή καρδιά.
Ήθελε να σπουδάσει μπασκετμπολίστρια άλλα την πρόλαβαν οι κρίσεις πανικού και την παγίδεψαν στα Πατήσια.
Αυτή τη στιγμή που μιλάμε θα ήταν πιο ευτυχισμένη αν ο υπολογιστής της μπορούσε να γαργαληθεί, αν τα πορτοκάλια της στιβόντουσαν από μόνα τους και αν οι καθρέφτες δείχναν λίγο λιγότερο από αυτήν και λίγο περισσότερο από αυτό που κρύβεται μέσα της."

 

Όλοι Μιλούν για τη Σιμόν
 



 

Mike N.

Ο The Boy, ακόμα κι αν δεν κυκλοφορούσε την “Παραδουλεύτρα”, περί ης ο λόγος σήμερα, θα είχε σημαδέψει τα 10’s, που όπου να ναι μας αποχαιρετoύν, όσο λίγοι. Στην αυγή, το 2010, μας έδωσε το εμβληματικό “Κοστουμάκι” κι ύστερα ακόμα εφτά δίσκους, συμπεριλαμβανομένων και των self relaesed αποκλειστικά ψηφιακών “Φάντασμα” (2010), “Το Καλό Παιδί” (2015) και "Εσύ" (2018). Με το νέο του άλμπουμ, όμως, σφραγίζει τη δεκαετία, της βάζει τελεία και την κλείνει, την κάνει ακόμα περισσότερο δικιά του... 

Έχω φτάσει όταν ακούω Boy στο επικίνδυνο σημείο της μη αντικειμενικότητας, θέλω να πω πως ο τρόπος γραφής του και η εν γένει αισθητική του έχουν σε τέτοιο βαθμό κερδίσει το κριτήριό μου, που νιώθω να έχω ολοσχερώς απορροφηθεί μέσα στο πυκνό έργο του, είμαι αφημένος άνευ όρων πια στις πιανιστικές δυστοπίες του και στις στιχουργικές κινηματογραφικές αλλόκοτες ιστορίες του. Πάει να πει πως τα ριβιού μου στους δίσκους του πια, ίσως και να μην έχουν αξία... Ίσως, όμως, και να έχουν, οπότε συνεχίζω.

Στην “Παραδουλεύτρα” ο Αλέξανδρος αφήνει πίσω του την ένδοξη διλογία του “Έτοιμοι” (2016, 2017) και καταθέτει 24 νέα τραγούδια, 24 νέες μαχαιριές στο κορμί της δισκογαφίας του, 24 νέους στοχευμένα αβέβαιους προορισμούς στα μουσικά ταξίδια του. Από το εναρκτήριο “1981” (το έτος γέννησης του Boy) ως και το φινάλε που σαλπίζει ο μεταξένιος “Υγρός Ουρανός”, οι λέξεις ρέουν σαν λάβα, οι λέξεις καίνε, αναβλύζουν νοσταλγία, παρόν και μέλλον, καθρεφτίζουν όνειρα και εφιάλτες, σκοτώνουν και αναγεννούν, κατηγορούν και αθωώνουν, χτίζουν και γκρεμίζουν κόσμους ωμά αληθινούς, αλλά και μυθικούς, φανταστικούς, που όμως ξέρεις πως κάπου κάποτε με κάποια μορφή υπήρξαν ή υπάρχουν, η επιστημονική φαντασία του Boy είναι μια απέραντη αλληγορία, που ζητάει αποκρυπτογράφηση, φαιά ουσία και αίσθημα.

Στο κέντρο τούτης της νέας φυγόκεντρης ιλλιγγιωδώς στροβιλίζουσας μουσικής περιπέτειας, προφανώς ο ίδιος. Ως συνήθως, σκληρός και συγχρόνως τρυφερός, τεράστιος σαν γίγαντας και επιβλητικός σαν πανύψηλος απροσπέλαστος τοίχος, μα συγχρόνως μικρός και αδύναμος, κλειστός - κλειδωμένος μέσα σε ατσάλινες πόρτες, απ’την άλλη ανοιχτός σαν τριαντάφυλλο που πρέπει να το σώσεις να μην (σου) μαραθεί, εκτεθειμένος ολόκληρος μπροστά σου με τα γυαλιά του σπασμένα...

Στο κέντρο αυτός. Τριγύρω όμως πολλές γυναικείες φωνές, περισσότερες από ποτέ άλλοτε, Κορίτσια τραγουδούν τις λέξεις του Αγοριού, ενώ και κάποιες φορές απαγγέλουν εν είδει αρχαιοελληνικού χορού, δίνοντας πνοή και έξτρα ζωή στο νέο εντυπωσιακό και πέρα για πέρα μεστό δράμα του Αλέξανδρου Βούλγαρη.  

Τραγούδια σαν τα “Λάθος Παιδιά”, το “Τι Έκανες για να σαι Καλά;”, την “Αυτοκινητοπομπή”, το “Σιμόν Σουλ”, το “Εμένα η Κόρη Μου” και την ομώνυμη “Παραδουλεύτρα” δεν γράφονται κάθε μέρα και είναι καταδικασμένα να προεξέχουν στο άλμπουμ. Το οποίο, όμως, άλμπουμ είναι στην ολότητά του ένα άξιο και συναρπαστικό επιστέγασμα της μουσικής πορείας που ο Αλέξανδρος Βούλγαρης εδώ και μιάμιση σχεδόν δεκαετία χαράζει. Και το λέω αυτό όσο πιο αντικειμενικά μπορώ...



Dimitris Nikolitsis

Η Παραδουλεύτρα. Είναι ο Αλέξανδρος η παραδουλεύτρα μας; Μάλλον είναι ο ψυχολόγος μας. Ο The Boy είναι ο σκονισμένος μου καθρέφτης. Φωνάζει «μαλάκα ξύπνα, σου μιλάω».

Δε ξέρω από πού να το πιάσω. Βγάζει ένα διπλό άλμπουμ. 24 κομμάτια, χρειάζομαι χρόνο να καταλάβω τι λέει. Βιάζομαι, όμως, να γράψω για αυτόν το δίσκο. Θέλω, με τρώει, ποτέ δεν με τρώει εμένα γενικά. Μόνο τώρα. Έχω μπερδευτεί με το άλμπουμ κι ας ήξερα από πριν, από τα live, κάποια τραγούδια. Ακούγοντας τον δίσκο ξανά και ξανά στα καπάκια καταλαβαίνω ότι είναι ένας λαβύρινθος, ένας δίσκος πολλών ταχυτήτων και κρυμμένων μυστικών. Είναι ένας πυκνός δίσκος. Γεμάτος συναίσθημα, πόνο, οργή και φυσικά στίχους που σε φέρνουν αντιμέτωπο με την καθημερινότητα και την αλήθεια σου. Γυναικείες φωνές, μπουζούκια, δεύτερες φωνές από το βάθος του κόσμου να σηκώνουν  το λάβαρο της ψυχεδέλειας ("Σιμόν Σουλ"), γλυκές φωνές που προσπαθούν να σε αποπροσανατολίσουν, ενώ ο Boy απαγγέλει σαν δαίμονας, από την καλή και από την ανάποδη ("Χάρτιννν"). Δεν μπορώ να μην πω ότι γούσταρα τα στιχάκια που παραπέμπουν σε προηγούμενα κομμάτια του ("Αυτοκινητοπομπή" και "Σιμόν Σουλ")...

Ακούω το δίσκο και θέλω να κάνω κόρη και να βγει ακριβώς όπως "Εμένα η Κόρη Μου". Προσπαθώ να κατηγοριοποιήσω-ομαδοποιήσω με κάποιο τρόπο τα τραγούδια για να μην πολυλογήσω, τουλάχιστον όχι πολύ περισσότερο απ' όσο ξέρω ότι θα κάνω. Αλλά δεν μπορώ, νιώθω ότι ανήκω στους ανθρώπους που έχουν την τιμή να ακούν σύγχρονα ένα αριστούργημα. 24 τραγούδια, δεν βρήκα κανένα που να είναι παράταιρο ή λιγότερο καλό. Όλα είχαν κάτι να πουν. Ο δίσκος ξεκινάει με το «Χίλια εννιακόσια ογδόντα ένα», χρονιά που γεννήθηκε ο Αλέξανδρος, ένα κομμάτι που ξεκινάει χαλαρά και λες οκ - εισαγωγή. Αλλά μέσα του κρύβει μια παράνοια, προπομπό της συνέχειας, και μια γλυκειά μελαγχολία κρυμμένη μέσα σε εικόνες που σου έρχονται στο μυαλό. Κάθε τραγούδι και ένα υποβρύχιο, το πίνεις μονορούφι και στα σκάει στον εγκέφαλο.

Όσο ακούς τον δίσκο, καταλαβαίνεις ότι ένα κομμάτι του Αλέξανδρου δεν είναι πια το ίδιο. Μεταλλάσσεται, εξελίσσεται, αλλάζει τον ήχο του αλλά καταφέρνει αυτό που θεωρώ ότι πρέπει να καταφέρνει ένας καλλιτέχνης. Στην ουσία, στο βάθος όλων, πίσω από τις συγχορδίες του παραμένει ο ίδιος. Ίδιος με αυτόν τον άνθρωπο που δέκα χρόνια πίσω φώναζε «Αίμα, Αίμα, Αίμα», το λέει  και τώρα αν ακούσεις καλά, αλλά τώρα στο λέει και αλλιώς. Πολλά από τα κομμάτια του είναι μελοποιημένη ποίηση ή/και αλληγορίες. Αλληγορίες δύσκολες και με πολλές πιθανές εξηγήσεις μέσα στο κεφάλι μου. Αν κάποιος πιστεύει ότι η καθημερινότητα δεν είναι ποίηση και οι απλές λέξεις χωρίς φανφάρες δεν αξίζουν, τότε κάπου χάνει το νόημα. Θα ήθελα να γράψω να μια παράγραφο για κάθε τραγούδι του δίσκου για να μην αδικήσω κανένα από αυτά, αλλά δε θα το κάνω τώρα, ίσως το κάνω κάποια στιγμή στο μέλλον. Θα γράψω λίγα λόγια για αυτά που με πόνεσαν λίγο παραπάνω, για αυτά που αγάπησα λίγο περισσότερο, για αυτά που βρήκα λίγο πιο ιδιαίτερα και λίγο πιο συναρπαστικά.


Βόλτα
Με την επιφύλαξη του να καταλαβαίνω κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που ο ίδιος λέει, ο Αλέξανδρος μας πάει βόλτα σε μια δυστοπική κοινωνία, στην κοινωνία που ζούμε δηλαδή. Όταν το ακούω, το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό είναι το facebook και κατ’ επέκταση όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μελωδία και φωνή τρομακτικά ήρεμη.

Μενού
Η συνέχεια του «Αγέννητος». Πρόσφυγες. Διάρκεια 1:10, αγάπη 10/10. Δεν μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου. Ωμό, αληθινό, τραγικό.

Λάθος Παιδιά
Παλάμη χτυπάει επαναλαμβανόμενα το στήθος. Κομμάτι για όλους εμάς που ίσως νιώθουμε λίγο πιο έξω από τους υπόλοιπους. Διαφορετικοί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Το κομμάτι το άκουσα πρώτη φορά στην συναυλία του The Boy στο Μπάγκειον, 25 Φεβρουαρίου 2016 αν δε κάνω λάθος, μου καρφώθηκε στην καρδιά σαν σφαίρα. Δεν μπορούσα να καταλάβω αν το ήξερα, δεν σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι ακυκλοφόρητο. Πέρασα δέκα μέρες ακούγοντας όλα τα άλμπουμ του για να το βρω. Ρωτούσα τον αδερφό μου αν το ξέρει, ούτε αυτός το έβρισκε. Μου άρεσε ανώμαλα, τόσο πολύ που αναγκάστηκα να στείλω μήνυμα στον ίδιο τον Αλέξανδρο, χωρίς να τον πολυξέρω, να μου πει ποιο είναι το κομμάτι. Ευγενικά μου απάντησε ότι δεν έχει ακόμα κυκλοφορήσει σε κάποιο δίσκο. Δεν ήταν ούτε στο «Έτοιμοι Δύο» που ακολούθησε περίπου 1 1/2 χρόνο μετά. Επιτέλους βρήκε την θέση του στην "Παραδουλεύτρα".

Γνώρισα Μια Κοπέλα
Ο The Boy δεν ντρέπεται να χρησιμοποιεί λέξεις που κάνουν την «καλή κοινωνία» να κοκκινίζει και το ξέρουμε. Αυτό το κομμάτι είναι η επιβεβαίωση και αυτός ο λόγος είναι αρκετός για να μου αρέσει.

Τι Έκανες Για Να Σαι Καλά
Μην ξεχνάς τ’ αλάτια όταν ξεπλένεσαι να φύγει η μνήμη. Πόση ένταση και αγωνιά μπορεί να κρύβεται μέσα σ’ ένα τραγούδι, τόση όση και σ’ αυτό. Ελλάδα 2019, υφήλιος 2019. Στίχοι που οδηγούν σε εσωτερικές διαδρομές και (αυτο)ψυχανάλυση. Το λόγια στο τέλος του κομματιού ακούγονται άκυρα; Σκέψου το ξανά και λίγο πιο καλά. Ίσως είναι τα λόγια του όρκου που έχουμε δώσει μέσα μας, σιωπηλά, σε αυτό τον κόσμο που ζούμε. Ανατριχιάζω κάθε φορά που το ακούω και το έχω βάλει πολλές φορές στο repeat…

"Τώρα κανείς δεν έχει δουλειά. Μα είμαστε πιο ευτυχισμένοι. Γιατί έχουμε μια αποστολή. Μας έτυχε να γίνουμε λίπασμα. Θα αγκαλιάσουμε τον ρόλο μας στην πλοκή. Θα διευκολύνουμε την ιστορία να προχωρήσει. Θέλουμε και μεις, μας ακούτε; Θέλουμε και μεις να μπούμε σε ομαδικούς τάφους."

Αυτοκινητοπομπή
All time classic Alex. Ρυθμός στα τύμπανα σταθερός. Κοφτή γλώσσα, στίχοι σαν να βλέπω ταινία, κάθε πρόταση και μια εικόνα σκάει ακαριαία στο μυαλό μου σα να την βλέπω μπροστά μου. Αναρωτιέμαι αν το κομμάτι είναι από την οπτική γωνία ενός τσιλιαδόρου σε τρομοκρατική επίθεση ή ενός απλού παρατηρητή ή κάτι άλλο που δεν έχω σκεφτεί. Ήχος πυροβολισμού και ήχος θρυμματισμένου μυαλού.

Όμορφες
Μου θυμίζει τους «Αισθηματίες», ρομαντικό και γεμάτο αγάπη, αλλά μου βγάζει ένα παράπονο και μια μελαγχολία, μονολογώ «να πάνε να γαμηθούν οι όμορφες». Ισχύει ότι και στο «Γνώρισα Μια Κοπέλα»

Σιμόν Σουλ
Μια κατηγορία μόνο του. Έπος. Αριστούργημα. Ίσως μετά το «Κουστουμάκι» να είναι το καλύτερο κομμάτι του Boy. Κάθε στίχος του μια αλήθεια, μια πραγματικότητα. Αγχώνομαι. Αλλά θα περάσει και αυτό. Το κομμάτι το ίδιο είναι αγχωτικό, ο ρυθμός, το μπουζούκι. Αλλά στο τελευταίο λεπτό κρύβει την λύτρωση. Γαλλικά ψιθυρίσματα και μπόλικη ψυχεδέλεια να κατακλύζει το μυαλό μου. Ένα από τα καλύτερα τελειώματα που έχω ακούσει. Τα τελευταία χρόνια όταν ξαπλώνω, έχω άσχημες σκέψεις, μετράω του παλμούς, νιώθω ότι δεν έχω οξυγόνο κάποιες φορές, ότι μέχρι εδώ ήταν, τέλειωσα νωρίς και άλλα παρόμοια. Ο Αλέξανδρος τα έβαλε όλα αυτά σε ένα στίχο «Τώρα τα βράδια πριν κοιμηθούμε φοβόμαστε μήπως δεν ξυπνήσουμε και στο σκοτάδι περιμένουμε να ανάψει ξανά στον ουρανό το μάτι της Θαντέρα.» 

Ποια είναι η Σιμόν Σουλ; Δεν ξέρω. Μέσα στο κομμάτι ακούγεται η ταινία «Spoorloos», δηλαδή το «The Vanishing» του 1988. Έκατσα και το είδα, να το δείτε κι εσείς.

Παραδουλέυτρα
Έψαχνα το trackist να βρω κάποιο τραγούδι με τίτλο «Λεωφόρος Βουλιαγμένης». Δε το είδα και ξενέρωσα σε πρώτη φάση. Το είχα ακούσει το καλοκαίρι στο Velvet Roof και μου είχε πέσει το σαγόνι, πολύ έντονο, πολύ πιεστικό. Περνούσα γρήγορα τα τραγούδια να πετύχω το στίχο, τελικά το λένε παραδουλεύτρα και δεν έχει καμιά σχέση με αυτό που είχα ακούσει. Ξενέρωσα πάλι. Σχεδόν βούρκωσα. Πέρασα βδομάδες στο περίπτερο που δουλεύω, μουρμουρίζοντας ότι στίχο θυμόμουν. Το άκουσα 3-4 φορές καπάκια. Είναι ένα από τα καλύτερα κομμάτια του άλμπουμ. Απόκοσμο, σκοτεινό, διαολεμένη ψυχεδελική ποίηση από τον The Boy. Δε το χορταίνω βρίσκομαι αλλού, βρίσκομαι πολύ αλλού. Η κοπέλα μου λέει βγάλτο, με πιάνει η ψυχή μου. Της λέω πως αυτό είναι μάλλον προορισμένο να κάνει. 10/10

Πέντε λέξεις
Αν δε κάνω λάθος το πρώτο ορχηστρικό κομμάτι του Αλέξανδρου ως The Boy, αν εξαιρέσουμε τις πέντε λέξεις που ακούγονται στην αρχή του τραγουδιού. Ίσως το λάτρεψα αρχικά μόνο και μόνο επειδή είναι ορχηστρικό. Αλλά τελικά είναι κάτι παραπάνω από αυτό.


Υ.Γ. 1: Το εξώφυλλο αναφέρεται ως χάρτης σχεδιασμένος από τον The Boy. Κολληματική εικόνα θέλει το χρόνο της, θέλει και αυτή αποκρυπτογράφηση.

Υ.Γ. 2: (για όποιον δε βαρέθηκε και διάβασε ως εδώ) Ο The Boy στις 21/9 μαζί με τον Σείριο Σαββαίδη θα παρουσιάσει τον δίσκο στο Death Disco. O Θεός παίζει βρώμικα παιχνίδια και με έκανε να καταφέρω να πάρω εισιτήριο για την Florence στο Γαλάτσι. Ελπίζω η κυρία να βγει νωρίς, γιατί εγώ στις έντεκα θα φύγω να πάω να ακούσω αυτόν που με ακούει χωρίς να μιλάμε. Η «Παραδουλεύτρα» είναι φοβερός δίσκος. Μάλλον η 21/9 θα είναι η μοναδική φορά που θα ακουστούν ζωντανά κάποια από τα παραπάνω κομμάτια. Δε θα χάσω αυτή την ευκαιρία. 

 

 

Η “Παραδουλεύτρα” είναι το νέο ελληνόστιχο άλμπουμ του The Boy.

H μουσική, οι στίχοι, η ενορχήστρωση και η παραγωγή είναι του The Boy.
Η ηχογράφηση έγινε από τον Γιώτη Παρασκευαϊδη και τον Χρήστο Μπρίτο.
Η μίξη έγινε από τον Γιώτη Παρασκευαϊδη.

Αντρική φωνή, συνθ, πιάνο, ρυθμικές συγκοπές: The Boy
Ντραμς, ατμόσφαιρες θορύβου: Ευάγγελος Ασλανίδης

Μπουζούκι, κόκκινο μπάσο, κιθάρα: Γιώτης Παρασκευαϊδης
Ντραμ μασίνς, νομπς: Felizol
Καθρέφτες φωνής: Δεσποινίς Τρίχρωμη, Nalyssa Green, Ανθή Ευστρατιάδου, Σοφία Κόκκαλη, Ηρώ Μπέζου, κτίρια τη νύχτα, Λόλεκ, Sandra Abuelghanam, Μαριάννα Λιανού, Πένυ Δανιά, Ειρήνη Βιανέλλη, Κίκα, Δάφνη Μελανίτου, Μυρτώ Τζίμα, Σοφιάννα Ζόγγου, Νίκος Πάστρας, Τάκης Παπαναστασίου.

Το μάστερινγκ έγινε από τον Γιάννη Χριστοδουλάτο στο Sweetspot Studio.
Ο πίνακας-χάρτης είναι του The Boy.
Το άρτγουωρκ έκανε ο Νίκος Πάστρας.

Η ηχογράφηση και η μίξη έγινε στο στούντιο Aux.
Η ηχογράφηση του πιάνου έγινε στο στούντιο ΣυνΈνα από τον Κώστα Στεργίου.

Κυκλοφορεί σε διπλό LP και digital album από την Inner Ear στις 16 Σεπτεμβρίου.


Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
1 Ευρώ
Bloody Hawk
(13/09/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
ΚΡΑΑΚ (LP)
ΚΡΑΑΚ
(03/07/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Believers
Serafim Tsotsonis
(02/07/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Ghosteen
Nick Cave & The Bad Seeds
(12/10/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ