To ypogeio.gr

Νέες Κυκλοφορίες

I Am Not A Dog On A Chain

Morrissey


Έχουν περάσει κάμποσες μέρες από την κυκλοφορία του 13ου solo δίσκου του Morrissey. Ναι, τον άκουσα. Πάντα άκουγα και πάντα θα ακούω μετά μανίας τις νέες κυκλοφορίες. Όσες περισσότερες μπορώ, ακόμα και αυτές που δεν είναι ιδιαίτερα κοντά στα γούστα μου. Προσπαθώ πάντα να προπονώ τα αυτιά μου, να τα γυμνάζω. Θα ήθελα να γράφω περισσότερες δισκοκριτικές. Είναι και κάποιες φορές που δε θέλω να γράψω.

Όλες αυτές τις μέρες σκέφτομαι τί θα πρέπει να κάνω στην περίπτωση του "I Am Not A Dog On A Chain". Πού ξεκινάει η μουσική και πού τελειώνει; Μέχρι ποιο σημείο ασχολείσαι με το μουσικό μέρος και σε τι βαθμό βάζεις στο μπλέντερ και τον παράγοντα άνθρωπο;

Fuck it. Το No Politica είναι για άλλους. Εγώ δε μπορώ να χωρέσω σε αυτό.

 

Αγαπητέ Moz (ξέρω πόσο το απεχθάνεσαι αυτό),

είμαστε στο 2020. Μεγάλωσες και μεγάλωσα. Σε ορισμένα σημεία μεγαλώσαμε μαζί, με πήρες από το χέρι. Η απόκοσμη ευαισθησία των στίχων σου με βρήκε σε μια τρυφερή ηλικία και καθόρισε εν πολλοίς την ερμηνεία της αγάπης. Ήταν τότε που με αγκάλιαζες από μακριά ψιθυρίζοντας "I am a human and i need to be loved, just like everybody else does". 

Στις πρώτες αποτυχίες της εφηβείας, μέσα στην ογκώδη άγνοια που είχα για τη ζωή, ένιωσα να ταυτίζομαι και να βυθίζομαι ακούγοντας ξανά και ξανά έναν από τους καλύτερους στίχους που έχουν γραφτεί ποτέ: 

So you go and you stand on your own
And you leave on your own
And you go home and you cry
And you want to die

Πρώτα ήρθε η μουσική και μετά η μελαγχολία, Moz. Όμως ακόμα και μέσα από αυτό, με έμαθες πώς να εκτιμώ το φως, τη χαρά, τη διασκέδαση. Αν δεν ήταν οι Smiths, δε θα υπήρχαν ποτέ οι Blur, οι Oasis, οι Pulp, οι Suede. Μπάντες που στο σωστό timing, όταν το Manchester παραήταν γκρι και βαρύ από τα σύννεφα που είχατε μαζέψει πάνω του, πάτησαν το γκάζι της Britpop, η οποία γεννήθηκε γιατί ήσασταν εσείς πριν. Το βαρύ αδιέξοδο της μουσικής και των στίχων σας δημιούργησαν την ανάγκη για φως.

2002 στο Gagarin.
2006 στο Tae Kwo Do.
Σε έχασα στον Λυκαβηττό, σε βρήκα πάλι στο Tae Kwo Do το 2014. 

Τίποτα από τα παραπάνω δεν αλλάζει. Το μόνο που θα άλλαζα είναι να είχα έρθει στον Λυκαβηττό το 2012.

Όλα τα παραπάνω όμως δεν είναι αρκετά για να μας πάνε παρακάτω. Η νοσταλγία είναι ο χειρότερος τρόπος να αναπολείς το παρελθόν και φοβάμαι ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε το ταξίδι μας με τις αναθυμιάσεις του παλιού καλού καιρού.

Ο δρόμος αποδεικνύεται περπατώντας.

Πλέον, με τραβάς σε έναν κόσμο που δε μου αρέσει. Με ξεσπιτώνεις.

Ο δίσκος σου, γαμώτο, είναι καλός. Για την ακρίβεια είναι ο καλύτερος σου από το Quarry (2004). Λόγω στίχων δε θα φτάσει ποτέ τα επίπεδα του Vauxhall (1994). Αλλά στο δίνω το μουσικό come back. Στο δίνω ότι το έχεις ακόμα να βγάζεις όμορφα τραγούδια και να ακούγεσαι relevant (μουσικά πάντα).

Έχω πολλά ακόμα να πω για τον νέο σου δίσκο. Αλλά δε θέλω.

Ευχαριστώ και αντίο.


Release Date: 20/3/2020

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
It's Only Us
Monophonics
(27/05/2020)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Making A Door Less Open
Car Seat Headrest
(15/05/2020)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Fetch the Bolt Cutters
Fiona Apple
(14/05/2020)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Restart
Underhill West
(05/06/2020)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ