Νέες Κυκλοφορίες
Desires
Electric Litany
Electric Litany, μια μπάντα που δεν χάνει ποτε. Από το ντεμπούτο “How To Be A Child And Win The War” του 2010 μέχρι και το αρτί αφιχθεν “Desires”, το group παραδίδει μαθήματα συνέπειας και εξέλιξης, σταθερότητας και δαιμόνιου πειραματισμού. Ακούγοντας ξανά όλη την δισκογραφία τους με χρονολογική σειρά, μοιάζει κάθε album να είναι συνέχεια του προηγούμενου. Μόνο που στην περίπτωση των Electric Litany, τα sequel δεν είναι βαρετά και χειρότερα, όπως συνήθως συμβαίνει. Σε κάθε νέα δουλειά, η προηγούμενη είναι το θεμέλιο, πάνω στο οποίο η μπάντα συνεχίζει να χτίζει και να πλάθει τους κόσμους της.
Ο ήχος στο Desires προσομοιάζει σε μεγάλο βαθμό με τα προηγούμενα άλμπουμ. Ή μήπως όχι; Στα πρώτα δευτερόλεπτα καταλαβαίνεις ότι ακούς Electric Litany -βοηθάει και η μοναδική χροιά του Μίαρη στο μικρόφωνο- αλλά μερικά λεπτά αργότερα συνειδητοποιείς πως τίποτα δεν είναι ίδιο. Τίποτα δεν είναι ίδιο, κάθε νέα ακρόαση και κάθε νέα τους εργασία σηματοδοτεί μια επανεκκίνηση και μία μεταμόρφωση. Τούτη η μεταμόρφωση, όμως, μπορεί να συντελείται και εσωτερικά, στα σωθικά του κάθε ακροατή... Ναι, για μένα τουλάχιστον, οι Electric Litany είναι εκτός των άλλων και το ιδανικότερο μουσικό "χαλί" για ένα διάλογο του συνειδητού με τον ασυνείδητο εαυτό μου. Η μουσική τους με βυθίζει στα εσώτερα της ύπαρξής μου κι ύστερα με φέρνει πάλι πίσω σε μια διαφορετική επιφάνειά μου.
Το opening track “The Falcon” λειτουργεί κάπως σαν ένα recap του έργου των Electric Litany - μέσα σε τρία λεπτά θυμάσαι, αν ποτέ ξέχασες, τι εστί Electric Litany. Κάπου στη μέση υπάρχει μια πολύ μικρή παύση και ίσως ποτέ ξανά ένα μουσικό κενό να μου έχει φανεί τόσο κρίσιμο και τόσο αγωνιώδες.
Δεύτερο track του δίσκου είναι το “Opia”. Δεν ξέρω αν κάνω λάθος, ίσως αν ανατρέξω στη δισκογραφία της μπάντας θα βρω κάποιο παρόμοιο κομμάτι, αλλά δε νομίζω. Ηλεκτροφόρο, γεμάτο, επί 7 λεπτά οι Electric Litany πατούν σε ηχοχρώματα που δεν έχουν ζωγραφίσει ξανά στο παρελθόν. Καθηλωτικό - η μπάντα με τούτο το διαολεμένο αριστούργημα ξεκλείδωσε μια νέα μουσική πίστα, σίγουρα το πιο αγαπημένο μου τραγούδι στο δίσκο.
Από εκεί και ύστερα τα πράγματα έχουν πάρει ήδη τον δρόμο τους. Τα singles του δίσκου “Reciprocate” και “Diamonds” είναι κλασικά και μαγικά δείγματα της μουσικής ταυτότητας των Electric Litany, όμως και εδώ το πάνε λίγο παρακάτω, λίγο αλλού, προσθέτοντας στον ήχο περισσότερα ηλεκτρονικά στοιχεία και τοπία.
Κι ύστερα ησυχία... Το μελωδικό και αέρινο “Prism” και στη συνέχεια το “Itor”, το οποίο στο πρώτο άκουσμα μου φάνηκε ένα απλά οκ κομμάτι, κάπως αργό, κάπως υποτονικό. Εντέλει όμως -αργά και βασανιστικά, νότα στη νότα- σε βυθίζει όλο και περισσότερο στο πουθενά και ξαφνικά -με ένα ασύλληπτο γύρισμα, οριακά ξέσπασμα- εκρύγνηται και ακαριαία τοποθετεί εαυτόν στα καλύτερα tracks του δίσκου.
Και εκεί που νιώθεις την μελαγχολία να σε έχει καταπιεί, έρχεται το εξαιρετικό “For Another”, το πιο uplifting κομμάτι του άλμπουμ, το κομμάτι με τον φαινομενικά “καθαρότερο” ήχο, σαν μια καθαρτική κορύφωση του δίσκου, λίγο πριν κατρακυλήσουμε ξανά στο σκοτεινό κόσμο της μπάντας με τα εξαιρετικά “Crumpets” και “Junkie”. Το “Bless” κλείνει το album όπως του πρέπει. Απόκοσμα φωνητικά, εξωγήινες συλλαβές και μια ηρωική έξοδος από τους Litany.
Κλείνω και εγώ το review με τα λόγια που έκλεισε ο δίσκος: “This ain’t the last goodbye my love”…
Desires (out 17/10 via Flying Hearts and Inner Ear)
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Οι Electric Litany επιστρέφουν με το τέταρτο τους άλμπουμ Desires, ένα έργο που συμπυκνώνει πάνω από 15 χρόνια μουσικής εξερεύνησης και εξέλιξης.
Σε μια εποχή όπου τα όρια ανάμεσα στην αλήθεια και την ψευδαίσθηση γίνονται ολοένα και πιο δυσδιάκριτα, το Desires στρέφεται στην έννοια της αυθεντικότητας και θέτει το ερώτημα: αν η πραγματικότητα είναι κατασκευή, έχει σημασία τι είναι αληθινό;
Το άλμπουμ συνδυάζει την ατμοσφαιρική ένταση και τη μελωδική ευαισθησία που χαρακτηρίζουν τη μπάντα, με μια πιο πειραματική προσέγγιση στον ήχο, μέσα από 10 νέα κομμάτια. Το «Itor» κινείται σε ένα πέπλο παραμόρφωσης, το «Reciprocate» - το 2ο single του άλμπουμ - φέρνει την πιο άμεση pop πλευρά των Electric Litany, ενώ το «Prism» αφήνει τον χώρο ανοιχτό για μια λιτή, σχεδόν κλασική ερμηνεία.
Τα περίτεχνα ρυθμικά του Richard Simic, οι πλούσιες συνθετικές υφές του Jason Tsontilis και η χαρακτηριστική φωνή, μαζί με τις κιθάρες, το περσικό σαντούρι και το πιάνο του Αλέξανδρου Μίαρη, συνθέτουν έναν ήχο βαθιά οργανικό και συναισθηματικό.
Η παραγωγή του Desires φέρει την υπογραφή των Electric Litany και του Γιώργου Μπότη, - το πέμπτο μέλος της μπάντας - ο οποίος επιμελήθηκε και την ηχοληψία και τη μίξη, με επιπλέον μίξη από τον Μιάρη. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο Fish Factory Studios στο Λονδίνο, με πρόσθετες ηχογραφήσεις στα Caledonian Road Studios (Λονδίνο), Dada Studios και Byron Studios (Αθήνα).
Κυκλοφορεί σε όλες τις πλατφόρες στις 17 Οκτωβρίου 2025 από τη Flying Hearts, ενώ στην Ελλάδα κυκλοφορεί ψηφιακά στις 17 Οκτωβρίου και σε βινύλιο στις 28 Νοεμβρίου από την Inner Ear.
