The Song Diaries (33)

Oxford Suite

Ed Alleyne Johnson



Γράφει η Νένα Παραμυθιώτη  

Πριν λίγες ώρες, βρέθηκα στο λάθος για την ψυχολογία μου μέρος. Στάθηκα απέναντι από εικόνες που δεν έπρεπε να δω και μύρισα κάτι που είχα ξεχάσει και για φέτος ξεγράψει. Αυτό φταίει κατά βάση, η μυρωδιά. Μόλις άνοιξα το παράθυρο του εβδόμου ορόφου και έσκασε βίαια στη μύτη μου η καθόλου ευχάριστη οσμή του πειραιώτικου λιμανιού, συνοδευόμενη με μια γενικότερη σαπιλο-πετρελαιίλα (αυτή που σου έρχεται όταν πατήσεις το πόδι σου σε κάποιο καράβι), έγινε το κακό. Μνήμες με ανεξέλεγκτο ρυθμό φώτισαν γωνιές του μυαλού μου και να οι συνειρμοί και να τα συναισθήματα... Τότε μονολόγησα «αν δε μπεις σε πλοίο, δε μετράει για διακοπές». Τη στιγμή εκείνη, άθελά μου θυμήθηκα τις ετήσιες αλλά ανεκπλήρωτες υποσχέσεις των φίλων μου « του χρόνου θα πάμε δέκα μέρες Αμοργό», «του χρόνου το καλοκαίρι θα yolάρουμε», «του χρόνου θα έχουμε κάνει τα κουμάντα μας και θα τα κανονίσουμε καλύτερα» κλπ κλπ. Αυτό το ΄΄του χρόνου΄΄ λοιπόν μονίμως έρχεται μα ποτέ δε δίνει όσα περιμένω και λαχταρώ. Εντάξει, είμαι κι εγώ λίγο (έως πολύ) του παραπόνου αλλά με προκαλούν και οι καταστάσεις.

Ενώ συνεχίζω να σκέφτομαι το πόσο λάθος πήγε και το φετινό ΄΄του χρόνου΄΄, με εμένα αμέτοχο και άβουλο παρατηρητή, βλέπω ένα blue star να σαλπάρει μπροστά στα μάτια μου σχεδόν επιδεικτικά (αλήθεια λέω, το έχω απαθανατίσει!). Πίστεψα ότι οι επιβάτες του με κοιτάζουν ειρωνικά και χαιρέκακα. Τόσο χάλια είχα γίνει μέσα σε δέκα λεπτά... Ξέρω βέβαια ότι οι προβληματισμοί μου αυτοί είναι τουλάχιστον αστείοι μπρόστα σε άλλα πολύ πιο σημαντικά και ουσιώδη βιώματα αυτής της χρονιάς και συνεπώς δεν αξίζουν τη λύπη μου. Από την άλλη όμως, μπορεί αυτός να είναι και ένας λόγος παραπάνω που νιώθω την ανάγκη να φύγουμε επιτέλους όλοι μαζί, για πολλές πολλές μέρες και μάλιστα ταξιδεύοντας με πλοίο, όχι με αμάξι. Για να ξεχάσουμε τις σκέψεις, τα βάρη και την καθημερινότητα της ηλικίας μας. Ή έστω εκείνα που επιβάλλει ντε και καλά στην ηλικία μας η κοινωνία. Θέλω κάπου εδώ να πω (ή μάλλον να γράψω) ότι δεν είναι στις προθέσεις μου να ρίξω την ευθύνη για την μη καλοπέρασή μας στους προαναφερθέντες φίλους μου. Ένα συνονθύλευμα παραγόντων μας οδηγεί πάντα εκεί και οι παράγοντες αυτοί κάθε χρόνο αυξάνονται...


 

Έχω γυρίσει πια στο σπίτι και το μόνο που θέλω είναι να ακούσω δυνατά και συνεχόμενα το "Oxford Suite Pt. 1" του Ed Alleyne Johnson με το καθηλωτικό και θλιμμένο βιολί του. Γιατί ναι, είμαι από τους τύπους που όταν ΄΄πέσουν΄΄, γουστάρουν μαζοχιστικά να βοηθήσουν την πτώση τους και να πάνε πιο κάτω. Το ακούω ήδη και κάθε του νότα μου υπενθυμίζει ότι επιβάλλεται να ζήσουμε τη ζωή μας τώρα και όχι του χρόνου. Ότι οφείλουμε να κάνουμε όσα (εφικτά) μας αρέσουν. Ότι η προσωπική μας οριοθέτηση έχει το δικαίωμα να περισσεύει απ΄ τα καλούπια (κι ας περάσαμε τα 30) και ότι κανένας σκόπελος δεν επιτρέπεται να σταματήσει την προσπάθεια πραγματοποίησης των ονείρων μας.
 

 

 

Το Oxford Suite το βρίσκεις στο maxi-single "Oxford Suite Pt 1" του Ed Alleyne Johnson που κυκλοφόρησε to 1994. To βιολί που χρησιμοποιεί το χάραξε μόνος του με ένα κουζινομάχαιρο. Επίσης υπήρξε για πέντε χρόνια μέλος των θρυλικών New Model Army.

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Song Diaries (48)
I Wanna Get Lost With You
Stereophonics
(21/07/2018)
ypogeio.gr
Song Diaries (47)
Πεχλιβάνης
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
(15/06/2018)
ypogeio.gr
The Song Diaries (6)
Wonderwall - 20 Χρόνια Μετά
Oasis
(05/11/2015)
ypogeio.gr
Albums Stories (25)
Favourite Worst Nightmare
Arctic Monkeys
(23/04/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ