The Song Diaries (56)

Fade To Black

Metallica


Στη μνήμη του Νίκου Τεμπονέρα και αφιερωμένο στους φίλους μου Γ.Κ., Β.Σ., Κ.Χ. και Κ.Φ.


Την περασμένη Τρίτη, στις 8 Ιανουαρίου, συμπληρώθηκαν 28 χρόνια από τη δολοφονία του καθηγητή μαθηματικών Νίκου Τεμπονέρα στην Πάτρα. Ο Τεμπονέρας ήταν τότε 37 χρονών και δολοφονήθηκε στο υπό κατάληψη Σχολικό Συγκρότημα 3ου & 7ου Γυμνασίου και Λυκείου Πάτρας με χτυπήματα από λοστό στο κεφάλι από τον Γιάννη Καλαμπόκα, μέλους τότε της ΟΝΝΕΔ και τοπικού Δημοτικού Σύμβουλου. Το συμβάν έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια έντονων συμπλοκών ανάμεσα σε υπέρμαχους και πολέμιους του κύματος καταλήψεων (70% των Γυμνασίων και Λυκείων της επικράτειας) που είχε ξεσπάσει την εν λόγω περίοδο (από Νοέμβριο 1990), εξαιτίας του νομοσχεδίου του Υπουργού Παιδείας της Νέας Δημοκρατίας Βασίλη Κοντογιαννόπουλου, γνωστό και ως "πολυνομοσχέδιο της ποδιάς".

[...] Προέβλεπε, τεράστιες αλλαγές σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ξεχώρισαν ιδιαίτερα οι διατάξεις που αφορούσαν την κατάργηση της παροχής δωρεάν πανεπιστημιακών συγγραμμάτων και περικοπές κοινωνικών παροχών, όπως στη δωρεάν σίτιση και στέγαση. Επίσης, βίαιες αντιδράσεις προκάλεσαν οι διατάξεις για την δευτεροβάθμια εκπαίδευση, που προέβλεπαν την κατάργηση των αδικαιολόγητων απουσιών, την επιβολή ομοιόμορφης ενδυμασίας (σ.σ. εξού και το... παρατσούκλι «το πολυνομοσχέδιο της ποδιάς»), επέκταση του πειθαρχικού ελέγχου ακόμα και στην καθημερινή εξωσχολική ζωή των μαθητών, κατάργηση των σχολικών περιπάτων και εκδρομών, θέσπιση γραπτών εισαγωγικών εξετάσεων από το γυμνάσιο στο λύκειο χωρίς τη δυνατότητα επανεξέτασης, μέτρα που χαρακτηρίστηκαν ιδιαίτερα αναχρονιστικά για τα δεδομένα της εποχής. [πηγή Βικιπαίδεια]

Ο Καλαμπόκας, που στη δολοφονία είχε μαζί με του και τους συντρόφους του Μυλωνά, Σπίνο, Γραμμάτικα, Γραμματικόπουλο, καταδικάστηκε και μπήκε στη φυλακή, η ποινή του όμως ολοκληρώθηκε έπειτα από 7 χρόνια. Ύστερα βγήκε, δούλεψε στην Εθνική Τράπεζα στην Αθήνα, κάποια στιγμή μετατέθηκε στο Βόλο, όπου έγινε μάλιστα και διευθυντής. 



 

Νοέμβριος 1990. Χαϊδάρι, Δαφνί.

Η ψηφοφορία που τελέστηκε στο αμφιθέατρο του μικρού σχολείου μας απεφάνθη -με συντριπτική διαφορά- πως θα κάνουμε κατάληψη. Οι καθηγητές, οι περισσότεροι ξενερωμένοι, αποδέχτηκαν το αποτέλεσμα και αποχώρησαν. Πήραμε τα κλειδιά του σχολείου και το λουκέτο της κεντρικής πόρτας και μαντρωθήκαμε μέσα καμιά 50αριά παιδιά (περίπου 70 ήμασταν όλοι όλοι στο ηρωικό Παράρτημα του 3ου Γυμνασίου Χαϊδαρίου στο Γαλατικό χωριό του Δαφνιού). Κάποιοι έπρεπε να κοιμούνται το βράδυ στο σχολείο, κοιμήθηκα το πρώτο βράδυ εγώ, ο Γ.Κ. και Β.Σ. από τη Γ' Γυμνασίου και ο Κ.Χ. και ο Κ.Φ. από τη Β'. Και οι ίδιοι, εμείς οι 5, κοιμόμασταν εκεί ως και τα μέσα Γενάρη που τέλειωσε η κατάληψη. Ο Γ.Κ. λίγο πριν τα Χριστούγεννα αποχώρησε και κοιμόταν στο Κεντρικό στο Χαϊδάρι για δικούς του λόγους (γκόμενα;). Κοιμόμασταν σε sleeping bags που στρώναμε πάνω στα θρανία. Είχε κρύο, πολύ κρύο, το θυμάμαι αυτό. Τα πρωινά όμως, πριν τις 8, έρχονταν η Φ.Μ., η Λ.Β. και η Β.Γ. και μας ξυπνούσαν με ζεστές τυρόπιτες και μίλκο. Σιγά-σιγά και όσο η μέρα προχωρούσε μαζεύονταν και οι υπόλοιποι. Όσο περνούσαν όμως οι μέρες έρχονταν όλο και λιγότεροι. Κάποιοι το έκοψαν επειδή βαρέθηκαν και κάποιοι επειδή οι γονείς τους τούς έβαλαν χέρι. Καθώς πλησίαζαν τα Χριστούγεννα είχαμε μείνει πολύ λίγοι και αυτό έκανε τους αντικαταληψίες έξαλλους και τους γέμιζε επιχείρηματα εναντίον μας. Εμείς απ'την άλλη ευαγγελιζόμασταν την έστω και απούσα πλειοψηφία (που επαληθεύτηκε σε επαναληπτικές συνελεύσεις) και φυσικά -αυτό μας κράταγε όρθιους- το εκτρωματικό νομοσχέδιο.

Σταμάτησα να πηγαίνω στην προπόνηση και στους αγώνες της ομάδας ποδοσφαίρου έπειτα από 8 χρόνια. Σταμάτησα την κιθάρα. Την έφερα όμως στο σχολείο κι έπαιζα στους 3-4 φίλους μου που ξενυχτάγαμε στις παγωμένες αίθουσες. Έφερα και το κλουβί με τα 10 παπαγαλάκια μου και το μικρό μπιλιάρδο που είχαμε πάρει συνεταιρικά με τον Β.Σ. τα περσινά Χριστούγεννα με τα λεφτά από τα κάλαντα. Παίζαμε πολύ μπάσκετ το πρωί. Ως το μεσημέρι. Ήταν περίεργο που ποτέ δεν χτυπούσε το κουδούνι. Ακούγαμε μουσική. Doors και Pink Floyd έβαζα στο κασετόφωνο, τη μια κασέτα πίσω απ' την άλλη. Στις καταλήψεις έμαθα και σκάλωσα με τους Metallica, άκουγα το "Fade To Black" 50 φορές τη μέρα, και ήρθε στ'αυτιά μου για πρώτη φορά η "Ταξιδιάρα Ψυχή" από την μετέπειτα μπάντα της ζωής μου, τις Τρύπες.



 

Τις Κυριακές το πρωί σχόλαγε η εκκλησία που ήταν απέναντι και έρχονταν στα κάγκελα του σχολείου οι γονείς, μαζί με τα παιδιά τους και τους συμμαθητές μας, και μας έβριζαν. Και έλεγαν πως καπνίζουμε και πίνουμε ποτά και παίρνουμε ναρκωτικά, αλλά τίποτα από αυτά δεν συνέβη ποτέ η αλήθεια είναι. Προσπαθούσα να ανοίξω διάλογο μαζί τους και να τους εξηγήσω για ποιο λόγο είμαι εκεί μέσα -ήξερα μα την Παναγία!- αλλά δεν μ'άφηναν να μιλήσω. Ίσως και να είχαν δίκιο, είχαμε πια μείνει πολύ λίγοι, αλλά το νομοσχέδιο ήταν εμετικό, το ήξερα αυτό μα την Παναγία! Ποτέ δεν θα ξεχάσω τον γονιό συμμαθητή μου, που με έφτυσε στη μούρη, όταν με συνάντησε στο φούρνο της γειτονιάς, επειδή ήμουν "καταληψίας". Ήμουνα 15 χρονών. Ήταν 45. Όταν έφυγε και με άφησε βουρκωμενο και ντροπιασμένο με την τυρόπιτα στο χέρι, ο φούρναρης μου είπε "ας πρόσεχες Μιχαλάκη...". Αυτός ήταν 40 χρονών. Γενικώς, στη συνοικία, αλλά και σε όλη την Ελλάδα, επικρατούσε ένα πηχτό και άρρωστο κλίμα εμφυλίου...

Τις νύχτες αρχίσαμε να κουραζόμαστε και να κρυώνουμε ακόμα περισσότερο - ο Χειμώνας είχε πια φτάσει βαρύς. Κάναμε περιπολίες, δύο-δύο, γύρω-γύρω όλο το σχολείο, όλα τα προαύλια. Όταν έφτανα απέναντι από την πόρτα της εκκλησίας μου κόβονταν τα γόνατα από τον φόβο, τα κεριά τρεμόπαιζαν μέσα, θα φύσαγε ρεύμα από τις πόρτες. Γύρω, το δάσος ήταν σκοτεινό και επικρατούσε νεκρική σιγή. Τα βήματά μας έτριζαν στις πλάκες της αυλής και η ανάσα μας αγχομαχούσε στην παγωνιά.

Τη μέρα που σκοτώσανε τον Τεμπονέρα μάλλον καταρρεύσαμε. Σκεφτήκαμε να φύγουμε. Τι κάνουν τέσσερα 15χρονα μέσα σε ένα σχολείο στη μέση του πουθενά; Ήρθαν λίγο οι γονείς μας, ήρθαν και κάποιοι μεγάλοι εξωσχολικοί. Ο Α.Β., ο Μ.Σ., Ο Γ.Κ., και ο Χ.Κ. Ίσως και κάποιοι άλλοι που δεν τους θυμάμαι. Ο θάνατος ήταν κάτι τραγικό, πάντα ήταν και θα είναι, αλλά εκείνη τη μέρα το συνειδητοποίησα. Τις επόμενες μέρες ήρθαν και τα κόμματα να μας υποστηρίξουν, το Κ.Κ.Ε. κλπ. Ήταν ξεκάθαρο πως το πράγμα είχε χοντρύνει. Ήρθαν και κάποια παιδιά που από καιρό δεν εμφανίζονταν, ήρθαν και κάποια κορίτσια. Επέστρεψε και ο Γ.Κ. από το Κεντρικό, έφερε μαζί του και κάποιους άλλους απο κει για ενισχύσεις, γαμώ τα παιδιά, αλλά αυτοί καπνίζανε, το παραδέχομαι.
 

Στο συλλαλητήριο που διοργανώθηκε με αφορμή την δολοφονία Τεμπονέρα, στις 10 Ιανουαρίου, πήρε φωτιά το κατάστημα Κ. Μαρούσης της οδού Πανεπιστημίου, με αποτέλεσμα να χάσουν την ζωή τους τέσσερα άτομα. Σύμφωνα με αναφορές, η φωτιά προκλήθηκε από δακρυγόνο που ρίχτηκε από την αστυνομία. Ο υπουργός Βασίλης Κοντογιαννόπουλος, που είχε παραιτηθεί αμέσως μετά το γεγονός της δολοφονίας του Τεμπονέρα, αντικαταστάθηκε από τον Γεώργιο Σουφλιά, ο οποίος απέσυρε το νομοσχέδιο και η κατάσταση εκτονώθηκε [πηγή Βικιπαίδεια].


Δεν θυμάμαι πολλά μετά μέχρι να έρθει το Καλοκαίρι και να αποφοιτήσω από το ηρωικό Παράρτημα του 3ου Γυμνασίου Χαϊδαρίου στο Γαλατικό χωριό του Δαφνιού. Δεν ξεχνάω, όμως, πως η φιλόλογος Μ.Λ. που ήμουν η αδυναμία της και αυτή ήταν η δική μου, μάλλον δεν με ξανακοίταξε και ως το τέλος της χρονιάς μου απήυθηνε το λόγο στο μάθημα με το ζόρι. Στο ποδόσφαιρο έφαγα πάγκο λόγω των παρατεταμένων απουσιών μου από τις προπονήσεις, ενώ ο δάσκαλος της κιθάρας με έστειλε να πάρω μετρονόμο γιατί είχα λέει χάσει το ρυθμό μου. Και πολλοί, συμμαθητές και γονείς, σταμάτησαν να μου μιλούν για ένα διάστημα. Είχα πάψει πια να είμαι το Καλό Παιδί και αυτό ήταν ανακουφιστικά υπέροχο...

 


 

Το "Fade To Black" κλείνει την πρώτη πλευρά του 2ου δίσκου των Metallica, "Ride The Lightning" (1984). Το κομμάτι ήταν το πρώτο single του δίσκου και κυκλοφόρησε στις 30 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. 

Ο James Hetfield, κιθαρίστας και τραγουδιστής της μπάντας, σε μία συνέντευξή του στο Guitar World το 1991 είχε πει το εξής για το τραγούδι:

"That song was a big step for us. It was pretty much our first ballad, so we knew it would freak people out... Recording that song, I learned how frustrating acoustic guitar can be. You could hear every squeak, so I had to be careful. I wrote the song at a friend's house in New Jersey. I was pretty depressed at the time because our gear had just been stolen, and we had been thrown out of our manager's house for breaking shit and drinking his liquor cabinet dry. It's a suicide song, and we got a lot of flak for it, as if kids were killing themselves because of the song. But we also got hundreds of letters from kids telling us how they related to the song and that it made them feel better."

 

Lyrics

Life it seems to fade away
Drifting further everyday
Getting lost within myself
Nothing matters no one else
I have lost the will to live
Simply nothing more to give
There is nothing more for me
Need the end to set me free

Things not what they used to be
Missing one inside of me
Deathly loss this can't be real
Cannot stand this hell I feel
Emptiness is filling me
To the point of agony
Growing darkness taking dawn
I was me but now, he's gone

No one but me can save myself, but its too late
Now I can't think, think why I should even try
Yesterday seems as though it never existed
Death greets me warm, now I will just say goodbye
Goodbye

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
The Song Diaries (55)
Cat's Eye/Yellow Fever (Running)
Van der Graaf Generator
(02/12/2018)
ypogeio.gr
Song Diaries (54)
Neighborhood #1 (Tunnels)
Arcade Fire
(02/11/2018)
ypogeio.gr
The Song Diaries (34)
Ερημιά Στην Καλλιθέα
Φοίβος Δεληβοριάς
(02/08/2017)
ypogeio.gr
Album Stories (18)
13
Blur
(25/09/2017)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ