The Song Diaries (74)

One Way Or Another

Blondie


Ιούλιος 1994.

Ξεκινήσαμε σχεδόν χαράματα με το ΚΤΕΛ. Δύο μόλις απόφοιτοι Λυκείου, δύο κολλητοί, δύο αδέλφια που το πρωί πριν παν σχολείο πίναν μαυροδάφνη και τρώγαν λουκουμά, μιλούσαν με τις ώρες και λέγαν μυστικά. Είχες κι ένα στιλέτο, βαλίστρα δεν ξέρω κι εγώ τι, και σημάδευες από την γυριστή σου την καρέκλα έναν στόχο που ήταν απέναντι, στο γραφείο σου, με τρόμαζες, είχες πυρώσει και στο χέρι σου μια μέρα ένα κέρμα και μου χες κόψει το αίμα, ακόμα εκεί θα είναι και σήμερα το σημάδι θαρρώ, απάνω στον καρπό. Ακούγαμε πρωί-πρωί τον Αντώνη και την Νταλίκα του Μούτση, Τρύπες και Σιδηρόπουλο, κι ύστερα φεύγαμε για να πάμε να κάνουμε Γλώσσα και Μαθηματικά.  

Ξεκινήσαμε σχεδόν χαράματα με το ΚΤΕΛ. Δύο μόλις απόφοιτοι Λυκείου, δυο κολλητοί, δύο αδέλφια. ΝΕΑΠΟΛΗ έγραφε στο λεωφορείο η ταμπέλα. Κάτσαμε στις πράσινες από δερματίνη καρέκλες. Απέναντι αριστερά ήταν μια πανέμορφη Γαλλίδα - την ακούσαμε να μιλάει στη μάνα της πριν μπει στο πούλμαν, 20 το πολύ, κοιτούσε προς το μέρος μας από την αρχή. Εσύ έλεγες κοιτάζει εμένα και γω έλεγα κοιτάζει εσένα. Γιατί και οι δύο είχαμε αυτοπεποίθηση για τα μπάζα. Ώσπου η Γαλλιδούλα κατέβηκε σε κάποιο κωλοχώρι από τα δεκάδες που σταματήσαμε, και μεις μείναμε με τον Nick Cave και τις Τρύπες στα ακουστικά του walkman. Το ταξίδι ήταν ατέλειωτο. Ξεκινήσαμε σχεδόν χαράματα και φτάσαμε σούρουπο. 10-11 ώρες ταξίδι, εσύ είχες ξαναπάει, κάθε χρόνο πήγαινες με τους γονείς σου και την αδερφή σου, μας περίμεναν τώρα εκεί, μαλάκα αν το ήξερα πως ήταν 11 ώρες δεν θα ερχόμουν. Πρέπει να άκουσα το "Let Love In" ολόκληρο πάνω από 10 φορές. Όχι, παπαριές λέω, θα ερχόμουν. Για την ακρίβεια, δεν ξέρεις τι θα έδινα για να ξαναζήσω εκείνες τις διακοπές.

Φτάσαμε σούρουπο και μας περίμεναν οι γονείς και η αδερφή σου, μαζί και μια φίλη της, νομίζω τη λέγαν Ευγενία. Πήγαμε στο δωμάτιο ράκη, μαλάκα δεν θα το πιστέψεις, ακόμα θυμάμαι πώς ήταν το δωμάτιο, τη διαρρύθμιση, τα χρώματα στους τοίχους και στα κρεβάτια. Το βράδυ ίσα που φάγαμε και παίξαμε ένα μπιλιάρδο στο μπαρ του ξενοδοχείου, η Ευγενία φόραγε ένα πολύ κοντό σορτσάκι και ένα πολύ κοντό μπλουζάκι και δεν με άφηνε να συγκεντρωθώ στο παιχνίδι, έχασα χαλαρά, μετά ήπιαμε μια μπίρα στο μπαλκόνι του δωματίου και κατά τις 2 κοιμηθήκαμε. 

Το πρωί με ξύπνησες άρον-άρον, "τι ώρα είναι ρε μαλάκα;", "12 πήγε ρε ρεμάλι, ξύπνα!". Φτάσαμε στην παραλία και ήταν και οι γονείς σου και η αδερφή σου και η Ευγενία με μαγιό, σερνόμουν ακόμα από την κούραση σαν να μην είχα κοιμηθεί, αλλά και τα χρώματα του ήλιου μού φαίνονταν σαν ήτανε πρωί-πρωί και η παραλία ήταν σχεδόν άδεια, "τι ώρα είναι κύριε Αριστείδη;" ρώτησα τον πατέρα σου, "εννιά παρά δέκα, Μιχάλη", και συ έσκασες στα γέλια παλιομαλάκα, το ίδιο και η αδερφή σου και η μαμά σου και η Ευγενία. Φύγαμε το μεσημέρι από την παραλία και πήγαμε να φάμε, μετά παίξαμε μπιλιάρδο κι έπαιξε και η Ευγενία. 

Ξαναπήγαμε θάλασσα κι ύστερα μπανιαριστήκαμε και σενιαριστήκαμε για να βγούμε βόλτα. Οι δύο μόλις απόφοιτοι Λυκείου, οι δύο κολλητοί, τα δύο αδέλφια. Πήγαμε σε ένα μπαρ που το λέγανε Καρνάγιο, ήξερες αυτόν που το είχε. Ήταν ένας τύπος ίδιος με το Νότη Σφακιανάκη, το κούρεμα, το μουστάκι και το μουσάκι, οι φαβορίτες. Ήταν ίδιος ο Σφακιανάκης, διόλου τυχαία, μιας και ο άνθρωπος μιλούσε όλη νύχτα μόνο γι'αυτόν, μιλούσε για το Νότη σαν να ήταν ο Μεσσίας, ο Σωτήρας του Έθνους και του κόσμου όλου, και μεις σαν καλά παιδιά με αυτοπεποίθηση για τα μπάζα συμφωνούσαμε, παρόλο που ακούγαμε Cave και Doors και Zeppelin, Τρύπες, Μούτση και Σιδηρόπουλο. Τουλάχιστον, όταν είπαμε πως το "Να Ξαναρθείς" είναι καλό κομμάτι το εννοούσαμε. Ο Νότης του Καρνάγιου μας κέρασε ένα-δυο σφηνάκια καμικάζι και έβαλε να παίξει το "Είσαι Ένα Πιστόλι". Σε κοίταξε γεμάτος περηφάνια σαν να είχε γράψει ο ίδιος το κομμάτι και σε ρώτησε αν σου αρέσει το τραγούδι. "Το ξέρω, εννοείται, το ξέρω. Καλό είναι, ναι! Για το είδος του κορυφή". Μετά κοίταξε εμένα και με έλουσε κρύος ιδρώτας. "Καλό είναι για το είδος του, όπως είπε και ο Αχιλλέας, αλλά εγώ είμαι άλλου είδους". "Τι είσαι; Ροκάς;", αναφώνησε ξεσπώντας σε γέλια ο Νότης του Καρνάγιου. Είπε στην κοπέλα που δούλευε στο μαγαζί να φέρει ένα σέικερ καμικάζι και μπήκε στα πικάπ και στα cd. Έβαλε το "Roadhouse Blues" των Doors, το "Under My Thumb" των Stones κι ύστερα το "Born To Be Wild". Βγήκε πάλι έξω γεμάτος έξαψη και μας σέρβιρε τα καμικάζι. "Εγώ, αγόρι μου, είμαι πιο ροκάς κι απ' τους ροκάδες! Γιατί και ο Νότης, είναι πιο ροκάς και απ'τους ροκάδες, να το θυμάσαι αυτό που σου λέω!". Γελάσαμε και οι τρεις και ήπιαμε τα σφηνάκια. Τελειώσαμε το σέικερ και ο Νότης του Καρνάγιου μας κοίταξε σοβαρός: "Άντε τώρα πηγαίνετε στη Ρεβάνς να δείτε κάνα κοριτσάκι της προκοπής, γιατί εδώ παίζει νέκρα σήμερα. Θα ρθω κι εγώ μετά. Κερασμένα όλα εδώ, και οι μπίρες σας και τα ποτά σας και τα σφηνάκια. Τα λέμε μετά εκεί".



 

¨Τι είναι η Ρεβάνς;", σε ρώτησα καθώς περπατούσαμε σε έναν ανηφορικό σκοτεινό χωματόδρομο. "Το club της Νεάπολης", απάντησες λαχανιασμένος με ένα Prince στο στόμα. Εγώ δεν κάπνιζα ακόμα. "Τι club;", ρώτησα κάπως φοβισμένος. "Τι τι club ρε; Club, πώς το λένε; Οι ντόπιοι τη λένε ακόμα disco". Φτάσαμε σε έναν λόφο και μπροστά σε μία τεράστια ψηλή ταμπέλα που πάνω της έγραφε "ΡΕΒΑΝΣ". Μπήκαμε μέσα ψαρωμένοι ως το κόκκαλο. Στη μέση είχε μια τεράστια πίστα γεμάτη φώτα και αμφιθεατρικά στο λόφο τραπεζάκια ανάμεσα σε φοίνικες. Κάτσαμε σε ένα τραπέζι στη μέση του πουθενά, μες στο σκοτάδι. Πήραμε βότκες λεμόνι. Μπορούσαμε να βλέπουμε την πίστα, ασφυκτικά γεμάτη από αγόρια και κορίτσια που χτυπιούνταν και ίδρωναν χορεύοντας. Ήμασταν οι μόνοι στα τραπέζια, αν εξαιρέσεις τα ζευγαράκια που φασωνόντουσταν και μια παρέα σαραντάρηδων που είχαν παραγγείλει ένα μπουκάλι ουίσκι και γελούσαν δυνατά κι ασταμάτητα. Συζητήσαμε για τον ιδιοκτήτη του Καρνάγιου, τον Νίκο, έτσι τον έλεγαν. Καλό παιδί καταλήξαμε, κι έκανε και φοβερή ξήγα με τα ποτά πριν. Πήραμε άλλη μια βότκα κι εγώ είχα αρχίσει να ζαλίζομαι. "Αχιλλέα, πρέπει να χορέψουμε", είπα ήρεμα. "Τι εννοείς πρέπει να χορέψουμε ρε;". "Πρέπει να πάμε στην πίστα να χορέψουμε", απάντησα πάλι ήρεμα. "Γιατί; Μια χαρά περνάμε ρε. Άσε που παίζει μαλακίες... Φλωριές". Ναι, έπαιζε το "I like to move it move it" εκείνη την ώρα και πριν το "There's no limit", μια χαρά τέλειες φλωριές - και τι δεν θα δινα να είχα το θάρρος να είμαι στην πίστα. 

Ήμουν ένας γενικά συμπιεσμένος τύπος. Είχα αρκετές συστολές και φοβίες μέσα μου, είχα ένα θέμα στο να εκτίθεμαι σε πολύ κόσμο, αισθανόμουν πως όλα τα βλέμματα είναι καρφωμένα πάνω μου και όλα τα στόματα με σχολιάζουν. Θα μπορούσες να το πεις λαϊκά και κόμπλεξ. Οκέι, στα πάρτυ μου, με τους φίλους μου και τις φίλες μου, ένιωθα ασφάλεια και τους έριχνα του χορούς μου. Και στο ποδόσφαιρο, είχα από μικρός "εκπαιδευτεί" να εκτίθεμαι και να παίζω μπάλα μπροστά σε 100-200 άτομα. Να χορέψω, όμως, σε μπαρ; Σε κλαμπ; Όχι, δεν το είχα ξανακάνει. Ή μάλλον το είχα κάνει άλλη μια φορά, 2-3 μήνες πριν, στην πενταήμερη. Είχα μάλιστα χορέψει το "Ριξε στο κορμί μου σπίρτο να πυρποληθώ" της Κούκα με την καθηγήτρια των Αρχαίων. Ίσως γι'αυτό τα είχα καταφέρει, είχα το "καμουφλάζ" της κυρίας Κατσούλη... Κι ο Αχιλλέας τέτοιος τύπος ήταν. Συμπιεσμένος. Σκοτεινός και σκληρός, αλλά στο βάθος του πολύ ευαίσθητος και εύθραυστος. Όταν είχε κάψει τον καρπό του με το κέρμα, δεν έβγαλε άχνα κι ούτε ένα δάκρυ, είχε μόνο κλείσει τα μάτια του και σιωπηλά υπέμεινε τον πόνο απ'το κάψιμο.

Στα τεράστια ηχεία της Ρεβάνς ακούστηκε ένα γνώριμό μας riff, ένα riff που είχαμε λιώσει από την Α' Λυκείου. "Μαλάκα είναι το One Way Or Another! Έλα, πάμε να χορέψουμε", του είπα και ήμουν ήδη όρθιος. Ήταν όπως αυτές οι σκηνές στις ταινίες που όλα πάνε σε slow motion, που όλοι οι ήχοι σταματούν και ακούγεται μόνο το τραγούδι, που όλος ο κόσμος εξαφανίζεται και μένουν μόνο οι πρωταγωνιστές και ο χώρος. Περπατούσα προς την πίστα της Ρεβάνς και δεν έβλεπα τίποτα γύρω μου, παρά μόνο τα φώτα, περπατούσα και δεν άκουγα κανέναν και τίποτα, παρά μόνο τη φωνή της Debbie Harry. Έφτασα και άρχισα να χορεύω σαν τρελός και ένιωσα ελεύθερος όσο ποτέ, ένιωσα ένα με τον εαυτό μου, ένιωθα να γουστάρω τον εαυτό μου, ένιωθα πως έκανα μια επανάσταση που θα κρατούσε για πάντα, ένιωθα πως σπάω τοίχους με βαριοπούλες, ένιωθα πως ξαναγεννιέμαι κάτω από τα strobos της disco Ρεβάνς. Κι όταν άρχιζα να συνέρχομαι, λίγο μετά το solo στο δεύτερο λεπτό, είδα δίπλα μου τον Αχιλλέα σε ένα αλήστου μνήμης air guitaring, μούσκεμα στον ιδρώτα και με ένα ατέλειωτο χαμόγελο στο πρόσωπό του. Είχε ξαναγεννηθεί κι αυτός. Ο αδερφός μου.

Γυρίσαμε στο τραπέζι μας καμιά ώρα μετά, όταν ήρθε ο Νίκος απ'το Καρνάγιο και μας άνοιξε ένα μπουκάλι βότκα. "Έλα! Για τους χορευταράδες μου, τους ροκάδες μου!", φώναξε και τσούγκρισε το ποτήρι του. Ύστερα πήγε στον DJ. Ξέρετε τι ζήτησε. Και μεις φυσικά το χορέψαμε...   
  

 

To "One Way Or Another" το βρίσκεις στον 3ο δίσκο των Αμερικανών (Νέα Υόρκη) Blondie, "Parallel Lines", που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1978. Το τραγούδι ήταν το 4ο single, με b-side το "Just Go Away". Η Debbie Harry το είχε γράψει εμπνευσμένη από έναν πρώην της, ο οποίος την παρακολουθούσε και την κατασκόπευε αρκετό καιρό μετά τον χωρισμό τους. 

"I was actually stalked by a nutjob so it came out of a not-so-friendly personal event. But I tried to inject a little bit of levity into it to make it more lighthearted. I think in a way that's a normal kind of survival mechanism. You know, just shake it off, say one way or another, and get on with your life. Everyone can relate to that and I think that's the beauty of it."


Το "One Way Or Another" είχε καταλάβει τη θέση 298 στη λίστα με τα 500 Καλύτερα Τραγούδια όλων των εποχών του Rolling Stone. Όταν κυκλοφόρησε το single έφτασε στο Νο24 του Billboard (American charts) και στο Νο7  του RPM 100 (Canadian charts).
 


Lyrics

One way or another I'm gonna find ya
I'm gonna getcha getcha getcha getcha
One way or another I'm gonna win ya
I'm gonna getcha getcha getcha getcha
One way or another I'm gonna see ya
I'm gonna meetcha meetcha meetcha meetcha
One day, maybe next week
I'm gonna meetcha, I'm gonna meetcha, I'll meetcha
I will drive past your house
And if the lights are all down
I'll see who's around

One way or another I'm gonna find ya
I'm gonna getcha getcha getcha getcha
One way or another I'm gonna win ya
I'll getcha, I'll getcha
One way or another I'm gonna see ya
I'm gonna meetcha meetcha meetcha meetcha
One day, maybe next week
I'm gonna meetcha, I'll meetcha

And if the lights are all out
I'll follow your bus downtown
See who's hanging out

One way or another I'm gonna lose ya
I'm gonna give you the slip, a slip of the hip or another
I'm gonna lose ya, I'm gonna trick ya, I'll trick ya
One way or another I'm gonna lose ya
I'm gonna trick ya trick ya trick ya trick ya
One way or another I'm gonna lose ya
I'm gonna give you the slip

I'll walk down the mall
Stand over by the wall
Where I can see it all
Find out who ya call
Lead you to the supermarket checkout
Some specials and rat food, get lost in the crowd

One way or another I'm gonna getcha, I'll getcha, I'll getcha getcha getcha getcha
(Where I can see it all, find out who ya call)
One way or another I'm gonna getcha, I'll getcha, I'll getcha getcha getcha getcha
(Where I can see it all, find out who ya call)
One way or another I'm gonna getcha, I'll getcha, I'll getcha getcha getcha getcha
(Where I can see it all, find out who ya call)
[repeat until fade]

 

* οι φωτογραφίες του άρθρου είναι από την ταινία "Απόντες" του Νίκου Γραμματικού.

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
The Song Diaries (84)
School
Nirvana
(12/11/2019)
ypogeio.gr
The Song Diaries (83)
Χορός των Δειλών
Τρύπες
(11/11/2019)
ypogeio.gr
The Song Diaries (49)
Σιωπή
Τα Ξύλινα Σπαθιά
(26/08/2018)
ypogeio.gr
Album Stories (19)
The Earth Is Not A Cold Dead Place
Explosions In The Sky
(06/10/2017)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ