A Letter To David Bowie

Λίγα λεπτά αφότου έσκασε στο facebook και στα μέσα η βόμβα του θανάτου του David Bowie, βρέθηκα να συνομιλώ στο inbox με το Νικόλα Αλαβάνο, frontman της εξαιρετικής μπάντας The BitterSweet. Ξέρεις, όπως στους σεισμούς που βγαίνεις έξω στο δρόμο έντρομος κι αρχίζεις διαλόγους με τους γείτονες του τύπου "τι ήταν αυτό ρε φίλε; τι ήταν αυτό; πώς γίνεται; κατάλαβες τι στο διάολο έγινε μόλις τώρα;", προσπαθώντας απεγνωσμένα να συνειδητοποιήσεις το γεγονός, να απορροφήσεις το σοκ και το δέος της στιγμής, μία αρχέγονη αλληλοψυχοθεραπεία. Στην περίπτωση εκείνου του στοιχειωμένου πρωινού, ο "γείτονάς μου" ήταν ο Νικόλας, τη 'συνάντησή' μας όμως δεν την θεωρώ καθόλου τυχαία, σημειολογικά και ψυχαναλυτικά αν το δεις, με το Νίκο επέλεξα -ασυνείδητα- να μιλήσω εκείνη την περίεργη ώρα, με αυτόν τον 'γείτονα' είχα ανάγκη να πούμε για το σεισμό που μας έπληξε... Σε εκείνο το τσατ λοιπόν του πρότεινα αν θέλει να γράψει ένα άρθρο για τον αγαπημένο μας Ziggy, είχα διαπιστώσει από έναν καφέ μας πριν κάνα δίμηνο πως παίζει να είναι ο πιο μεγάλος και ορκισμένος fan του Bowie που έχω γνωρίσει ποτέ στη ζωή μου. "Πότε το θες;", με ρώτησε. "Όποτε θες, έγω ήδη ξεκίνησα το δικό μου...", απάντησα. "Σ'ευχαριστώ, Mike. Θα είναι εκτόνωση πόνου". Μετά από 12 ώρες έφτασε στο mail μου το παρακάτω άρθρο:


 

11 IANOΥΑΡΙΟΥ 2016
(The Day That Changed My World)
 

Ώρα: 23.00 βραδινή. Οινοπνευματώδη, κόλλα λευκή, παλαιομοδίτικο στυλό και το Looking Glass Murders σε repeat mode στο dvd player. Flash Back κάποιες ώρες πριν...

Ώρα: 12:06 μεσημβρινή. Μετά από έναν περίεργα ανήσυχο και νευρικό Κλασικό Ύπνο Ξενύχτη, ανοίγω τα ταλαίπωρα μάτια μου απρόθυμα. Τρεις ειδοποιήσεις στο κινητό. Όλες από την Ευανθία. Το μάτι μου πέφτει στην πρώτη, τρίτη χρονολογικά.

"Σόρρυ που στο είπα απότομα. Έχω σοκαριστεί."
"Ωπ" σκέφτηκα..."Τι συμβαίνει;"...Το μάτι κάνει γρήγορο ελιγμό προς το πάνω "συννεφάκι"...
"ΠΕΘΑΝΕ Ο ΜΠΑΟΥΙ!!! ΕΙΧΕ ΚΑΡΚΙΝΟ. ΤΟ ΗΞΕΡΕΣ;;"
Όχι. ΤΙ; ΠΩΣ; Αδυνατώ. Πάγωμα. Κενό. Τέλος Εποχής. Όλεθρος. Μεταφυσική.

Χάσαμε τον Ziggy. Stop. Xάσαμε τον Cloud. Stop. Χάσαμε το Wildeyed Boy μας. Stop.
                                           

*******CUT******

Zoom...

 

ΣΚΗΝΗ 1: ΔΕΝ ΣΕ "ΕΠΙΑΣΑ"

1983.
Όταν σε πρωτοάκουσα, παιδί του Δημοτικού ακόμα, και γνωρίστηκα αναπόφευκτα μαζί σου μέσω των super hits Let's Dance, This Is Not America, Absolute Beginners, νόμισα ότι ήσουν και εσύ ένα μέρος ισόποσο των dance hits 80's σκατοσυλλογών μου που περιελάμβαναν ουγιές Phil Collins, Wham, Duran Duran και Tina Turner. Νόμισα ότι είσαι ίδιος μ'αυτούς και σε προσπέρασα. Πόσο ANOHTOΣ υπήρξα. 

Ι was an absolute beginner... Μου ξέφυγες.
                                                              

 

ΣΚΗΝΗ 2: ΔΕΝ ΣΕ ΠΡΟΛΑΒΑ. ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΝΟΙΑΣΤΗΚΑ.

1996.
Όταν ήρθες στην Ελλάδα για τη μία και μοναδική εμφάνισή σου (αλητήριοι εσείς που πήγατε, σας αγαπώ, σας φθονώ και σας σιχαίνομαι) δεν ήμουν εκεί. Ήμουν και σε ένα από τα πρώτα ψυχολογικά μου downs και δεν είχα καν τη δύναμη να το σκεφτώ. Σε αγνόησα παραδειγματικά. Καλά να πάθω. Τώρα δεν θα υπάρξει Δεύτερη Ευκαιρία. 

Time takes time to pass... Moυ ξεγλίστρησες.
                                                                                                     

 

ΣΚΗΝΗ 3: ΔΕΝ ΑΝΤΕΞΑ. ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΑ. ΞΥΠΝΗΣΑ.

1998.
Ακούγοντας τη φωνή της Λογικής, της Τέχνης και ενθυμούμενος τον ένα χρόνο μικρότερο μου στο σχολείο Μελά που διαρκώς με "έπρηζε" φωνάζοντας "Αλαβάνο ΑΚΟΥ BOWIE...Το Ziggy Stardust το ξέρεις;;", τραγουδώντας o παλλήκαρος ελαφρώς φάλτσα, αλλά μάλλον πειστικά, τους στίχους του εν λόγω κομματιού (μεγάλη η χάρη σου Μελά), αποφάσισα να ασχοληθώ μαζί σου και να σε γνωρίσω επιτέλους καλά. Εμείς οι δύο έπρεπε να γίνουμε "φίλοι". Και η πρώτη,ανόητη εγκεφαλικά, αγορά μου από το Έργο Σου ήταν μια συλλογή (!!!) που ετιτλοφορείτο "Τhe Best Of David Bowie". Αυτό ήταν! Ερωτεύτηκα. Εσένα. Και τα σύμπαντά σου. Γιατί το δικό μου το κλόνισες συθέμελα σίγουρα. Πρωτοπόρε Πιονέρε Πειραματιστή, σε γνώρισα.

I Turned And Faced The Strain... Με κέρδισες για πάντα.

 

 

ΣΚΗΝΗ 4: ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ. ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ, ΑΛΛΑ...

1999-2000.
Σε θυμάμαι... Κάποια νυσταλέα άκεφα τσιμπλιασμένα πρωινά Σεπτέμβρη-Οκτώβρη του 99, σέρνοντας το σαραβαλιασμένο μου Simca του 1973 που πέταγε έξω την κασέτα σου σε κάθε λακούβα, κατευθυνόμενος προς Μια Ακόμα Μέρα Στον Ελληνικό Στρατό, μου κράταγες παρέα, με στήριζες ως απρόβλεπτος Chameleon, ως Ziggy Stardust, νεωτεριστής Αστροσκόπος, Διαστημικός Ουτοπικός Προφήτης και Περιηγητής, μου μίλησες για moonage daydreams, rock and roll suicides και Lady Stardusts "ύποπτων" ανδρόγυνων προελεύσεων, πρόσθεσες λίγη αστρόσκονη και glam φινέτσα στη ζωή μου. Νωρίτερα τον ίδιο χρόνο παρακολούθησα την ταινία (ορόσημο για μένα πια, το έχω δει άλλες 5 φορές) του Todd Haynes "Velvet Goldmine" που ήταν ολοκάθαρα ένα tribute σ'Εσένα και, εξ αιτίας Σου πάλι Άτιμε, έμαθα και αγάπησα παράφορα τους Roxy Music (μέχρι και το τραγούδι τους Bitter-Sweet που ακούγεται στην ταινία έδωσε το όνομα στη μπάντα μου Απίστευτε!) και το Transformer του Lou Reed. 

All your "knives" seemed to lacerate my brain...Με κατέπληξες.

 

 

ΣΚΗΝΗ 5: ΔΕΝ ΣΕ ΑΓΑΠΗΣΑ. ΣΕ ΛΑΤΡΕΨΑ

1999-2005.
Αγόρασα σταδιακά, ως Πιστός Ακόλουθος, όλα τα κλασικά albums του ατελείωτου και διαρκώς μεταβαλλόμενου καταλόγου σου... Space Oddity, The Man Who Sold The World, Hunky Dory, Bowie At The Beeb, Ziggy Stardust, Aladdin Sane, PIn- Ups, Diamond Dogs, The Young Americans, Station To Station, Low, Heroes to name a few...Αφέθηκα πλήρως να με παρασύρεις στον Υποσυνείδητο Υπέροχο Ανήλιαγο Κόσμο της Μουσικής και των Στίχων Σου(πολύ συχνά έχει υποτιμηθεί η δύναμη της ευφυούς αλληγορίας σου). Βυθίστηκα σε έναν κόσμο-κλεψύδρα που δεσπόζει η αναζήτηση για το Αιώνιο Νόημα, το Κομψό Ύφος, ο Μοντερνισμός, η Ατέρμονη Ανανέωση και Ανατροπή, το Υπαρξιακό Άγχος, ο Διαλογισμός, η Φιλοσοφική Ενατένιση. Θα μπορούσα να ονομάσω ένα κάρο κομμάτια σου και τα ακριβή συναισθήματα, μαζί με τον Ιερό Τρόμο που μου προκάλεσαν, τις σελίδες του Μαγικού Βιβλίου που μου ξεφύλλισαν, αλλά δεν έχω χώρο, διάθεση και χρόνο...

I'm sinking in the quicksand of my thought...And I ain't got the power anymore...Με προβλημάτισες, με ώθησες.

 

 

ΣΚΗΝΗ 6: ΔΕΝ ΕΙΠΑ "ΟΧΙ" ΣΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΟΥ

2006, 2007.
Ένας άγουρος προβληματισμένος τριαντάρης προσπαθεί να κάνει τα πρώτα του δειλά βήματα στην τραγουδοποιία,τη σύνθεση και τη δημιουργία ενός συγκεκριμένου Ηχοτόπιου με στόχο να αφήσει "κάτι" πίσω του ως μουσική ανάμνηση και παρακαταθήκη. Το αποτέλεσμα του κόπου πήρε σιγά- σιγά σάρκα και οστά και ονομάστηκε The BitterSweet. Ήσουν εκεί και μου άπλωσες το χέρι...Μου "πέταξες το γάντι". Μέρες "πάλεψα" μαζί σου, σε ανταγωνίστηκα, σε "μίσησα", τα'βαλα μαζί σου και έχανα μονίμως. Ουραγός. Δεύτερος. Με τα απόκρυφα αριστουργήματά σου στη διαπασών να εμπνέουν...All The Madmen, The Supermen, Oh!You Pretty Things, Letter To Hermione, An Occasional Dream, Memory of A Free Festival, Cygnet Committee, Quicksand, The Bewlay Brothers, Craked Actor, Time, κ αυτό το Υποτιμημένο Θαύμα, το Μυστικιστικά Τρομακτικό και Τόσο Θλιμμένο Looking Glass Murders με τον Θίασο Παντομίμας του Lindsay Kemp, αλλά ακόμα και τα πρώτα ¨αφελή" πονήματά σου α λα Anthony Newley, από το When I Live My Dream μέχρι το Ching A Ling να με οδηγούν, προσπάθησα...Προσπάθησα να πλησιάσω τη μαγεία της τόσο απλής,ουσιαστικής παρουσίασης και απόδοσης μιας τόσο περίπλοκα δομημένης Μουσικής Γραφής. Σ'αυτόν τον νεωτεριστικό τομέα που εσύ αρίστευσες, γιατί ουσιαστικά τον εφηύρες, εγώ απέτυχα και "έχασα"...Και κουρασμένος, παραιτήθηκα. Όμως "μεγάλωσα" και έμαθα ένα μέρος από Τον Δρόμο, ένα φτωχοκεφάλαιο της Μυστικής Βίβλου. Το υποσυνείδητό μου μεγάλωσε για να Σε χωρέσει... Εσένα και τα διδάγματά σου.

Αnd I lived My Dream... Με ενέπνευσες, με δίδαξες.

 

 

ΣΚΗΝΗ 7: ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΑΓΑΠΗΣΑ...

2007-2014

Το πώς πρώτα ήσουν ορκισμένος fan της μουσικής και μετά ακόλουθος και ανανεωτής της. To πόσο παθιασμένα θαύμαζες άλλους καλλιτέχνες και ενσωμάτωνες τόσο γόνιμα στοιχεία της δουλειάς τους στην δική σου. Ρουφούσες αχόρταγα από τον αέρα σταγονίδια  μουσικής έμπνευσης από οπουδήποτε...Και μετά τα έκανες Δική Σου Τέχνη. Το πώς δεν έλεγες ποτέ ΟΧΙ σε συνεργασίες με νέους καλλιτέχνες που θαύμαζες, πώς αναδείκνυες ή και "εκμεταλλευόσουν" το ταλέντο τους (Robert Smith, Placebo, Morrissey κ.α).Το πως αναμόρφωνες και επανανακάλυπτες το ίδιο σου το είναι και τον πολυαίδαλο εαυτό, ξαναεπισκεπτόμενος δικά σου κομμάτια, βάζοντας στρώσεις πάνω σε στρώσεις σε δικό σου υλικό (βλέπε Ashes To Ashes και Valentine's Day). Το πώς όριζες τις μουσικές και πολιτισμικές εξελίξεις, όντας πάντα εκεί πριν απ'αυτές! Το πώς ανακάλυψες, ανέστησες και στήλωσες μουσικά καλλιτέχνες- ορόσημα και μη...Βλέπε Lou Reed (το Transformer είναι κατά 50% δικό σου), Iggy Pop και Mott The Hoople. Το πώς μου δίδαξες το Χιούμορ και τον Αυτοσαρκασμό.

To πώς μου γάμησες τον εγκέφαλο μ'αυτή την αναθεματισμένη ΤΕΛΕΙΑ Τριλογία του Βερολίνου(Low, Heroes, Lodger). Ειδικά το Low υπήρξε για μένα Μεταφυσική Στιγμή Ενατένισης και Πνευματικού Μεγαλείου με τα ambient αστικά μινιμαλιστικά ηχοτόπιά του και τα εγκεφαλικά synths του Eno να μου σκίζουν τον εγκέφαλο στα δυο...Πώς δεν χόρταινα να σε διασκευάζω( μια εμμονή στο medley Wild Eyed Boy From Freecloud/All The Young Dudes και το The Prettiest Star ποτέ δεν έβλαψε την ψυχική μου υγεία). Το μισό Dancing In The Zoo (σ.σ. ο Νικόλας αναφέρεται στον τίτλο του debut album της μπάντας του) είναι εμπνευσμένο από σένα, το όραμα,τις ιδέες και αυτά τα Καταραμένα Μισητά Ακόρντα σου (γκρρρρ)...

And we were always crashing in the same car...Σε "κήρυξα".

 

 

ΣΚΗΝΗ 8 (Κορύφωση): ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΑΠΑΝΤΕΧΟ ΧΑΜΟ ΣΟΥ ΔΕ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΠΡΟΒΛΕΨΩ ΦΥΣΙΚΑ

2013, 2015, 2016
'Οταν κυκλοφόρησες το The Next Day μετά από δέκα χρόνια ύποπτης και "περίεργης" για τα δεδομένα σου αποχής, άργησα αδικαιολόγητα, σε ψιλοσνόμπαρα μάλιστα, "κοιμήθηκα" πάλι...Φυσικά στο τέλος,πολύ αργά, δύο χρόνια μετά, το άκουσα...Και υποκλίθηκα για μια ακόμα φορά. "Το'κανες πάλι Γέροντα το θαύμα σου"...Σκέφτηκα. International acclaim,No 1 στα charts μετά από είκοσι ή τριάντα χρόνια. Κυκλοφόρησες μια ακόμη Ελεγεία. Και στον θάνατό σου με ξεγέλασες Μπαγάσα...Τον οποίο είχες προβλέψει γιατί ήξερες τα πάντα με μαθηματική ακρίβεια, τον είχες σκηνοθετήσει μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια Άτιμε! Μας το έλεγες ξεκάθαρα μες στα μούτρα και εμείς δεν ακούσαμε, δεν καταλάβαμε. Ανόητοι. Θνητοί. Οι στίχοι του Lazarus είναι ό,τι πιο οδυνηρά και ειλικρινά σπαραξικάρδιο έχω διαβάσει στη ζωή μου...Δεν έγραφες γενικά, έγραφες για Το Τέλος σου...Έφυγες μπροστά στα μάτια μας, ζωντανά, συμβολικά, με video clip, μπαίνοντας μέσα στο Φέρετρο Σου...ΜΑΚΑΒΡΙΟ ΜΑ ΠΟΣΟ ΑΛΗΘΙΝΟ...Και εμείς ψαχνόμασταν για τον "συμβολισμό της ντουλάπας" και τα καρφιά στα μάτια...Πάλι ένα βήμα μπροστά. Και ποιός ξέρει;;...Ίσως μετά απ'αυτή την καθαρτική εμπειρία που μας πρόσφερες να μπορούμε πια να αντιμετωπίσουμε τον θάνατο πιο ήρεμα, πιο γενναία, να τον εκλογικέυσουμε και στο τέλος να τον "νικήσουμε" Λυτρωτή. Πάλι πρώτευσες! Ειλικρινά ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΟ το δίδαγμά σου. Θλίψη. Μάθημα αυτογνωσίας και διαχείρισης. 

Και εγώ, σε έναν άλλο κόσμο Μαλάκα "Διανοούμενου" Αναλυτή Ξερόλα, ασχολιόμουν με την ανάμεικτη γλυκόπικρη εντύπωση που μου είχε κάνει το Blackstar αρχικά, και το Lazarus μετά...Και αναρωτιόμουν γιατί τέτοια επιμονή με το μακάβριο,τον Θάνατο,το απόκρυφο, τα Λαβκράφτεια Τοπία, τον Αιγυπτιακό Συμβολισμό...;; Και κατέληξα ο φωστήρας ότι ήταν μιά ακόμη Υπαρξιακή Αναζήτησή σου! Φευ... Που να'ξερα αγαπημένε μου Duke...Aλλίμονο! Κοινός θνητός, ανόητος και ΚΩΤΣΟΣ πιάστηκα πάλι. Ενώ εσύ έδινες το Final Grand Show της ζωής σου με ένα Ανεπανάληπτο Exit. Σκηνοθέτησες το Απόλυτο Τέλος σκορπώντας έκπληξη,θλίψη,θαυμασμό,πόνο. Αυτή τη φορά ακροατήριό σου το Αιώνιο, το Αέναο, το Σύμπαν, το Άπειρο, Όλοι μας και Τίποτα. Embarking On The Eternal Space Odyssey.  Ίσως όταν διασκεύαζες το σπαραξικάρδιο My Death του λατρεμένου και δυσοίωνου Jacques Brel πίσω στα 1973 να διαισθανόσουν και εσύ πώς κάπως έτσι θα έφευγες...

Angel or Devil, I don't care...For behind that Door there is...YOU. Mε αιφνιδίασες ΠΑΛΙ, σε έχασα... Αυτή τη φορά ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ. 10/1/2016

 


                                                                                                                                                                             
******ΤΗΕ ΕΝD (???)******

 

ΚΑΙ ΤΩΡΑ,ΤΙ... ;;;
Με έναν ιδιαίτερο και όχι εύκολα κατανοητό τρόπο, νιώθω έναν μοναδικό δεσμό μαζί σου, είσαι ένα κομμάτι μου και είμαι ένα κομμάτι σου, σε μια διαδικασία εγωισμού ίσως, και συμπαντικής μέθεξης που συμβαίνει συχνά μεταξύ των καλλιτεχνών και όλων εν γένει των έμβιων όντων... Davy Jones ή David Bowie ή Χαμαιλέοντα ή Ziggy Stardust ή Cloud ή Major Tom ή Aladdin Sane ή Thin White Duke ή Blackstar (...oυφ! Πόσες μεταμφιέσεις, πόσες περσόνες πια;;), όπως και να σε λένε τώρα ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ, είμαι σίγουρος ότι δεν έχεις πει ακόμα την Τελευταία σου Λέξη. Και από τον Καινούριο σου Χωροχρόνο θα συνεχίσεις να μας εκπλήττεις καινοτομώντας με κάποιον δικό σου τρόπο...Ποιόν, φυσικά και δεν μπορώ να προβλέψω - μετρίων πνευματικών δυνατοτήτων γαρ! Μόνο κάνε μου μια χάρη... Δώσε χαιρετίσματα στους υπόλοιπους Spiders εκεί έξω, στον Mick και στον Trevor, στον αδερφό σου που τόσο λάτρεψες και σε διαμόρφωσε, στους δύο Floyd, Syd και Rick που τόσο θαύμαζες και στον Beatle John...Ω ρε τι ψυχεδελικά glam γλέντια θα κάνετε εκεί πέρα τυχερούληδες!!!

Δακρύζω με το When I Live My Dream πάλι, κλαίω για τον Απροσδόκητο Χαμό σου. 
Σε ευχαριστώ για όσα μου έμαθες, δεν θα σε συγχωρέσω όμως μάλλον για το πόσο νωρίς με άφησες.
Είχα ακόμα να μάθω, είχες ακόμα να διδάξεις...R.I.P.

STRANGE MAD CELEBRATION...A SUPEGOD DIES.

 

 

Aντί σαχλού υστερογράφου, θα παραθέσω τα τελευταία Συγκλονιστικά Λόγια σου...

Look up here, I'm in Heaven
I've got scars that can't be seen
I've got drama, can't be stolen
EVERYBODY KNOWS ME NOW

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Τα Σκέτα του Μάλαμα
3η & 4η Ενότητα
(05/12/2019)
ypogeio.gr
Ἐγὼ θὰ εἶμαι ἐκεῖ, νὰ σᾶς
θυμίσω τὶς μέρες τὶς παλιές
[Σημείωμα για το Σαββόπουλο]
(02/12/2019)
ypogeio.gr
9 Νέοι Δίσκοι
Και 7 Συναυλίες
Για Τον Νοέμβριο
(01/11/2018)
ypogeio.gr
Shine On You Crazy Diamond:
Ένα Αφιέρωμα στον
Syd Barrett
(08/06/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ