6 Νέοι Δίσκοι

Για Τον Ιούνιο


Ο Μάιος κύλησε σχεδόν εφιαλτικά. Πολλή δουλειά, ελάχιστη ξεκούραση και μουσική. Μόλις τέσσερις μέρες ξεκούρασης, τις μισές εξ’ αυτών τις χάρισα απλόχερα σε δυο συναυλίες. Πρώτα κατάφερα να πάω στο "Taste The Music" και επιτέλους να δω live τους αγαπημένους Τεφλόν (review here) και λίγες μέρες αργότερα βρεθήκαμε σύσσωμοι στη ταράτσα του Χοροστασίου για να θαυμάσουμε ακόμα μια φορά τον The Boy (review here). Οι νέοι δίσκοι που έπαιξαν στα ηχεία μου ήταν το «Do You Like Your Outfit» των  Bourgeois Boheme (review here), το «Randon Conclusion» των Valleta Str Project (review here). Kαι οι δυο αυτοί δίσκοι φανερώθηκαν μπροστά μέσω του Γιώργου Δημητριάδη, που τα αλίευσε και έγραψε γι’αυτά . Φυσικά, κι ας μην είχα χρόνο, έλιωσα το «I Am Easy To Find» των The National, πάρα πολύ καλός δίσκος, πάρα πολύ καλός δίσκος (review here). Έκανα και ένα πέρασμα από το «Father Of The Bride» των Vampire Weekend, αλλά δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε (βέβαια το review του Υπογείου από τον Αντώνη Βαμβακά έχει διαφορετική άποψη και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ).



 

Μπορεί ο Ιούνης να μην έχει καταιγισμό από νέες κυκλοφορίες, παρόλα αυτά στο τελευταίο δεκαήμερο μας περιμένουν δύο άλμπουμς που θα συζητηθούν πολύ, όχι μόνο στη μικρή μας Ελλάδα, αλλά ανά τον κόσμο εν γένει.  Φυσικά μιλάω για δυο τεραστίων διαστάσεων κυκλοφορίες που δεν είναι άλλες από το μεγάλο comeback του Jack White με τους The Raconteurs και το νέο χτύπημα των The Black Keys, οι οποίοι επιστρέφουν στη δισκογραφία μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια. Τα συναισθήματα μου για αυτούς τους δυο δίσκους κινούνται σε εντελώς διαφορετικές κατευθύνσεις για τον καθένα τους. Ελπίζω ο Jack να μας χαρίσει για ακόμα μια φορά 3-4 κομματάρες και έναν αξιόλογο δίσκο, αν και τα μέχρι τώρα singles δεν με έχουν ενθουσιάσει. Aπό το... βλαχοδίδυμο των The Black Keys έχω σταματήσει να ελπίζω σε κάτι ξεχωριστό χρόνια τώρα. Πριν από αυτά, όμως, έχουμε άλλες μπάντες έτοιμες να μας δώσουν νέο υλικό, οπότε ας τα πάρουμε με την σειρά.
 

Υ.Γ. Επειδή οι συναυλίες του μήνα που μόλις μπήκε αγγίζουν το άπειρο και χρειαζόμαστε ολόκληρο οδηγό για το ποιος παίζει πού και ποτέ, αποφασίσαμε να κάτσουμε και να γράψουμε αυτό τον οδηγό αναλυτικότατα. Άρα, αντί για τις καθιερωμένες μηνιαίες συναυλιακές προτάσεις που συνήθως βρίσκετε σε αυτό το άρθρο, γι’αυτόν τον μήνα θα έρθουν εντός των επόμενων ημερών σε ένα ξεχωριστό άρθρο με όλα τα festival και τα live του καλοκαιριού.

 

First things first, μια από τις πρώτες μπάντες που αγάπησε η παρέα του Υπογείου το μακρινό 2010 ήταν οι Yeasayer από το Brooklyn των H.Π.Α. Τότε είχαν μόλις κυκλοφορήσει τον ανεπανάληπτο δίσκο «Odd Blood» (must listen!). Ήταν η δεύτερη δισκογραφική δουλειά τους, μετά το επίσης πολύ καλό ντεμπούτο «All Hour Cymbals» του 2007. Ακολούθησαν δυο μέτριοι δίσκοι, «Fragrant World» το 2012 και το «Amen & Goodbye» το 2016. Βέβαια, και οι δυο έκρυβαν μέσα τους κάποια πολύ ωραία κομμάτια, όπως το «Henrietta» και το «I Am Chemistry». Στο σήμερα και στις 7 Ιουνίου, οι «Ινδιάνοι», όπως τους αποκαλώ τόσα χρόνια, κυκλοφορούν την πέμπτη studio δουλειά τους με τίτλο «Erotic Reruns». Η μπάντα δουλεύει τον δίσκο από τα τέλη του 2016 και κίνητρό τους αρχικά αποτέλεσε η εκλογή Trump. Έχουν δηλώσει ότι τα πολιτικά δρώμενα έχουν παίξει πολύ μεγάλο ρόλο στην διαμόρφωση των στίχων του άλμπουμ, ενώ τα λόγια τους για τον δίσκο είναι αυτά: «a sardonic and chilling reaction to dark times with moments of warmth and reflection». Προς το παρόν έχουμε ακούσει τα «I ll Kiss You Tonight» και το «Fluttering In The Floodlights», κανένα από τα δύο δεν είναι κάτι φοβερό, αλλά υπάρχουν αλλά 7 τραγούδια στο δίσκο για να περιμένουμε. Βέβαια αν όλα είναι στον ρυθμό των δυο παραπάνω, τότε τα νέα θα είναι άσχημα. Ο δίσκος θα βγει από τη δική τους δισκογραφική εταιρία. 7 Ιούνη mates...

Την ίδια μέρα (7/6), στην άλλη άκρη του Ατλαντικού οι Ιρλανδοί The Divine Comedy κυκλοφορούν το  δωδέκατο άλμπουμ τους «Office Politics». Δεν έχω ασχοληθεί σε βάθος με την μπάντα, αλλά τους έχω βαθειά μέσα στην καρδιά μου από τα δυο έπη «Our Mutual Friend» και «Napoleon Complex», - τεράστια κομμάτια και τα δυο. To «Foreverland» του 2016 ήταν ένα καλό άλμπουμ, που μέσα σε αυτό βρήκε θέση και το «Napoleon Complex», το οποίο μέχρι τότε το βρίσκαμε μόνο ως bonus track στο «Bang Goes The Knighthood» του 2010. Αρκετά αλλαγμένο βέβαια, προτιμώ το πρώτο ξεκάθαρα. Από το «Office Politics» έχω ακούσει μόνο το single «Queuejumper» και δεν μπορώ να βγάλω ασφαλή συμπεράσματα με το τι πρόκειται να ακούσω στον δίσκο.

Επτά μέρες αργότερα, στις 14/6, έρχεται ένας collaborative δίσκος που ακούγεται αρκετά, αλλά δεν είμαι τόσο σίγουρος ότι αξίζει την σκόνη που σηκώνεται γύρω του. Ο Iron & Wine (Samuel Ervin Beam) ενώνει τις δυνάμεις του με τους Calexico και κυκλοφορούν το «Years To Burn» από την Subpop. Έχοντας ακούσει το πρώτο single που έδωσαν ονόματι «Father Mountain», έχω να πω οκ, τον ψιλοπήρα τον υπνάκο μου ακούγοντάς το… Ίσως φταίει ότι τους έχω βαρεθεί και τους δυο τα τελευταία χρόνια. Για την ιστορία, να πούμε ότι είχαν συνεργαστεί και στο παρελθόν, το μακρινό 2005, κυκλοφορώντας τότε το ep «In The Reins». Ξέχασα να αναφέρω ότι ο δίσκος θα αποτελείται από 8 τραγούδια. Ευτυχώς… :)

Μετά έρχονται καύσωνες και ξηρασία μιας εβδομάδας, ώσπου φτάνουμε στην 21η Ιούνη, οπότε και κυκλοφορεί ο νέος δίσκος των συμπαθέστατων Hot Chip με τίτλο «A Bath Full Of Ecstasy». Δίσκος Νο7 για την μπάντα από το Λονδίνο. Μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει δυο singles, το «Hungry Child» και το «Melody Of Love». Το πρώτο το βρήκα άνευρο και κάπως βαρετό, αλλά το «Melody Of Love» έχει την σφραγίδα της μπάντας, μελωδικό και χαρούμενο, σίγουρα κυκλοφορεί την καλύτερο περίοδο, μπορεί να είναι το απογευματινό soundtrack του καλοκαιριού. Σίγουρα οι Hot Chip δεν είναι η μπάντα της δεκαετίας, ούτε θα βγάλουν τον δίσκο της χρονιάς, αλλά είναι αναμφισβήτητα ένα πολύ τίμιο σχήμα, που δε θα σε κάνει να βαρεθείς, μάλλον το αντίθετο.

Βέβαια δε ξέρω πόσοι θα ασχοληθούν επισταμένως με την παραπάνω κυκλοφορία, αφού την ίδια μέρα (21/6) βγαίνει ο νέος δίσκος του τεράστιου Jack White με τους The Raconteurs - έντεκα ολόκληρα χρόνια μετά την τελευταία τους κυκλοφορία, το «Consolers Of The Lonely». Τα λόγια είναι περιττά για τους δυο πρώτους δίσκους αυτού του project, το προαναφερθέν "Consolers" και το "Broken Boy Soldiers" του 2006, αριστουργήματα και οι δυο. Για τον τρίτο που έρχεται με το όνομα «Help Us Stranger», προφανώς και δε περιμένω τίποτα λιγότερο από αυτά που άκουσα στους δυο πρώτους δίσκους, πιστεύω πάντα στην θεότητα Jack White και είμαι σίγουρος ότι μέσα στο άλμπουμ θα βρω 2-3 αριστουργήματα που θα δυσκολευτώ να σταματήσω να ακούω. Η μπάντα μας έχει δώσει μέχρι τώρα το single «Hey Gyp (Dig The Slowness», μια διασκευή που μας υπενθυμίζει πόσο καλός είναι ο White στο να παίρνει κομμάτια και να τα κάνει δικά του, κατ’ εμέ καλύτερα από τα πρωτότυπα. Aπό τον Δεκέμβρη του 2018, στα δέκατα γενέθλια του «Consolers Of The Lonely», είχαν κυκλοφορήσει την ίδια μέρα ακόμα δυο singles. To «Now That You Are Gone», που είναι μια τύπου μπαλάντα και θα μπορούσα να πω ότι είναι το νέο «You Don’t Understand Me», και το «Sunday Driver» με τις all time classic κιθάρες του. Γενικότερα, θυμίζει πολύ το στυλ που ακολούθησε ο Jack στις solo δουλειές του. Αργότερα, κυκλοφόρησε και το 4ο single «Help Me Stranger», ένα κλασσικό κομμάτι Jack White. Έχουμε λοιπόν τέσσερα όμορφα κομμάτια και περιμένω να βρω και τα διαμαντάκια που θα απογειώσουν το δίσκο, αλλιώς θα είναι απλά ένα καλό και τίμιο δισκογράφημα, αλλά ως εκεί... Στο Βasement συνηθίζουμε να λέμε ότι ο Jack White έχει το άγγιγμα του Μίδα και περιμένουμε να μας επιβεβαιώσει ακόμα μια φορά.

Τελευταία κυκλοφορία του μήνα, το «Let’s Rock», ο ένατος δίσκος των The Black Keys. Πέρασαν 5 ολόκληρα χρόνια από το προηγούμενο μέτριο άλμπουμ του ντουέτου, «Turn Blue». Τελικά ο Dan Auberbach και ο Pat Carney αποφάσισαν να κάνουν ακόμα μια προσπάθεια ή να βγάλουν μερικά extra εκατομμύρια. Έχουμε ακούσει τρία singles μέχρι σήμερα, το «Lo/Hi» ,το «Eagle Birds» και το τελείως αδιάφορο «Go» . Γενικά, οι Black Keys μετά το εξωπραγματικό «Brothers» έχουν πάρει την κατηφόρα και δεν βλέπω να το σώζουν. Ειλικρινά, νομίζω ότι θα ακούσω τον δίσκο μόνο για το κράξιμο. Όπως και να χει το νέο άλμπουμ θα περιέχει 12 κομμάτια, ηχογραφήθηκε στο studio του Auberbach στο Nashville και θα κυκλοφορήσει από την Easy Eye Sound/Nonesuch Records.
 

Καλά ακούσματα mates και κυρίως καλές συναυλίες. Ραντεβού τον Ιούλιο, ελπίζω να γράφω για το νέο άλμπουμ των Tool.

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Από τον Eminem των 50s
στον Elvis των 00s...
(07/11/2019)
ypogeio.gr
5 Νέοι Δίσκοι
Και 9 Συναυλίες
Για Τον Νοέμβριο
(01/11/2019)
ypogeio.gr
Πέντε Χρόνια Χωρίς
Το Νίκο Παπάζογλου:
Μια Ιστορία Του Αυγούστου (by S.Vacharis)
(16/04/2016)
ypogeio.gr
4 Δίσκοι Και
3 Συναυλίες
Για Τον Μάρτη
(26/02/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ