To ypogeio.gr

Γιατί Μ'Αρέσει

o Γιώργος Μαζωνάκης

(My Ultimate Guilty Pleasure)


Σήμερα το βράδυ που γύρισα από τη δουλειά πρόλαβα να παίξω με τα παιδιά, κάθισα λίγο στα κρεβάτια τους κι ύστερα τα καληνύχτισα. Κατέβηκα στο Υπόγειο, άνοιξα τον υπολογιστή και έβαλα στο spotify να ακούσω μετά από πολλά χρόνια το "Ένα Κενό" του Γιώργου Μαζωνάκη. Μου είχε κάτσει από το μεσημέρι στο ταξί, το τραγουδούσα από μέσα μου σ'όλη τη διαδρομή, συνέχισα και στο γραφείο μέχρι να ξεκινήσω την πρώτη συνεδρία. Άκουσα το "Κενό" κι ύστερα άφησα να παίξει ολόκληρος ο δίσκος ("Αλλάξανε Τα Πλάνα Μου"/1999). Κι ύστερα έβαλα τον πιο αγαπημένο μου από Μαζωνάκη, το "Παιδί της Νύχτας" (1997). Και τώρα που γράφω αυτές τις λέξεις, συνεχίζω ακάθεκτος... Και θυμήθηκα τώρα ένα βράδυ, του 2005 νομίζω, που είχα μαζευτεί με την παρέα μου στο σπίτι μου (κάθε βράδυ μαζευόμασταν τότε) και τους είχα βάλει να ακούσουν Μαζώ, σαν τώρα. Και θυμάμαι που οι φίλοι μου είχαν ξενερώσει αγρίως και σε μια φάση ο Πέτρος (σεσημασμένος παραδοσιακός ωραίος ροκάς) με είχε ρωτήσει με αληθινή περιέργεια που άγγιζε τον οίκτο "συγγνώμη, χωρίς πλάκα τώρα, μπορείς να μου πεις γιατί σ'αρέσει ο Μαζωνάκης;". Είχα απαντήσει, όχι όμως επαρκώς θεωρώ, οπότε επιστρέφω 15 χρόνια μετά για να αποκαταστήσω την τάξη ή καλύτερα την... αταξία.

Όλα ξεκίνησαν το Χειμώνα του 97, τον πρώτο χρόνο των σπουδών μου στο Λονδίνο, στο σαλόνι του φοιτητικού μου 4 bedroom flat, όπου κάθε βράδυ αράζα με τους τρεις συγκατοίκους μου, τους φίλους μας, τους φίλους των φίλων μας και πάει λέγοντας... Κάποια στιγμή, όταν η παρέα μεράκλωνε, τα παιδιά έβαζαν στο ραδιόφωνο τον περίφημο σταθμό LGR, πάει να πει London Greek Radio. Ο σταθμός έπαιζε λαϊκά και σκυλάδικα της εποχής σωρηδόν - σκυλάδικα που σημειωτέον τη συγκεκριμένη εποχή έκαναν θραύση, πάταγο πώς να το πω... Εγώ, σαν καλός ροκάς και κουλτουριάρης και σπουδαστής της ψυχολογίας βεβαίως-βεβαίως (οι περισσότεροι στην παρέα ήταν μηχανολόγοι ή των οικονομικών), αποχωρούσα διακριτικά και αποσυρόμουν στο μικρό μου δωμάτιο, στα ράφια του οποίου με περίμεναν οι θεωρίες του Φρόυντ και του Λακάν και τα άπαντα του Καρυωτάκη και του Εμπειρίκου. Και στην προσωπική μου πολύτιμη σιντιέρα, που μου είχε πάρει δώρο η γιαγιά μου πριν φύγω για τα ξένα, οι Pumpkins, o Cave, οι Portishead, οι Blur και άλλοι πολλοί μουσικοί μου ήρωες. Οι συγκάτοικοι και η παρέα με έπαιρναν στο ψιλό, άλλες φορές νευρίαζαν μαζί μου αληθινά και μ'έλεγαν ψωνάρα κλπ.

Ένα βράδυ με κράτησαν στο σαλόνι με το ζόρι, με πότισαν ξερό ουίσκι χωρίς πάγο και έβαλαν τον LGR να παίζει σχεδόν στο τέρμα (μην ξυπνήσουμε και τους γείτονες, ήδη μας είχαν στείλει δύο "notices" για διατάραξη κοινής ησυχίας). "Κάτσε Νικολίτση κι άκου και άσε τις κηδείες που ακούς για αύριο!". Εκείνο το βράδυ -ασχέτως από τη μουσική- πέρασα ένα από τα πιο ωραία βράδια της ζωής μου. Άκουσα, όμως, και πρώτη φορά Μαζωνάκη, το "Ζηλεύω" και το "Παιδί της Νύχτας" και είπα στους φίλους, με χαμηλόφωνο ένοχο τόνο, "ωραία κομμάτια αυτά ρε, έχει φωνάρα ο τύπος"... Η ομήγυρη ούρλιαξε σε έκσταση "Ναι, ρε μαλάκα Νικολίτση, ναι! Ναι, μωρή τρέλα!" κι άλλα τέτοια. Χεχεχε! Γαμάτο βράδυ... Το θυμάμαι πεντακάθαρα. Νομίζω πως μετά από εκείνη τη νύχτα δεν ξαναπήγα στο δωμάτιό μου όταν είχαμε παρέα σπίτι, καθόμουν στην κίτρινη ξεχαρβαλωμένη πολυθρόνα του σαλονιού μαζί με τους μηχανολόγους και τους οικονομικούς, συζητάγαμε τα άπαντα, άλλοτε φιλοσοφούσαμε, άλλοτε λιώναμε στο γέλιο, παίζαμε επιτραπέζια και πόκα, πάντα με τον LGR στο ραδιόφωνο και με μένα να ανυπομονώ να βάλει Μαζωνάκη. Κι αν θες να ξέρεις, κάποιες φορές μού ζητούσαν να βάλω Pumpkins και Cave κλπ. και κάποια βράδια μου έλεγαν να τους διαβάσω Εμπειρίκο. Το "Πυρρότριχες Ολολύζοντες" από την Υψικάμινο είχε γίνει το σύνθημα της παρέας εκείνο το Χειμώνα. Καθώς πρέπει ανταλλαγή και ζύμωση πολιτισμών. :)



Στην Κυπριακή συνοικία του Βόρειου Λονδίνου Palmers Green είχε ένα ελληνικό video club, που πηγαίναμε και νοικιάζαμε ταινίες του Κούρκουλου και του Ξανθόπουλου μεταγλωτισμένες στα αγγλικά. Κάψιμο. Στον πάγκο του ταμείου είχε δύο κουτιά από παπούτσια Adidas και μέσα είχε μερικά CD και μια μέρα, μπροστά-μπροστά, είδα το "Παιδί της Νύχτας". "Εδώ είμαστε", σκέφτηκα. Με, ομολογουμένως, αρκετή ενοχή και ντροπή λες και αγόραζα κάνα δονητή ξέρω γω, το πήρα στα χέρια μου και το έδωσα στον mister Panayiotis, ιδιοκτήτη του video club. "20 pounds and it's yours. Really great album". Το ακούγαμε μετά με τα παιδιά στο σαλόνι σχεδόν κάθε βράδυ. Και συνειδητοποίησα πως τα τραγούδια του δίσκου ήταν όλα "κανονικά", με κουπλέ, ρεφρέν κλπ. Τα οποία κουπλέ δεν ήταν δυο στίχοι που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά και τα οποία ρεφρέν δεν εμφανίζονταν στο τραγούδι 150 φορές, όπως στα περισσότερα άλλα τραγούδια του είδους. Του είδους: σύντομα κατάλαβα πως ο Μαζωνάκης και οι μουσικές του δεν ενέπιπταν στο genre "σκυλάδικα/σκυλοπόπ" της εποχής, αλλά στο "σύγχρονο λαϊκό" ή και σε σημεία στο "πειραματικό λαϊκό", μιας και σε πολλά κομμάτια εμφανίζονταν με μαεστρικό και καλαίσθητο ενορχητρωτικό τρόπο και στοιχεία της ροκ, της χιπ χοπ, ακόμα και της jazz. Και οι στίχοι; Μια χαρά λαϊκοί στίχοι, μια χαρά ταιριαστοί με τη μουσική και το προαναφερθέν μουσικό ιδίωμα. Κανονικά τραγούδια λοιπόν, με αρχή, μέση και τέλος, μια χαρά τραγούδια σου λέω. Ε, μια μέρα πήγα στον mister Panayiotis και, με λιγότερη ντροπή αυτή τη φορά, ζήτησα και το "Μου Λείπεις" (1996) και το "Με τα Μάτια να το Λες" (1994). "35 pounds for both, just for you", είπε ο mister Panayiotis. "Thank you", είπα κι έφυγα και ήμουν πια τυλιγμένος στο μεγαλύτερο guilty pleasure της ζωής μου. Και όσα προηγουμένως σημείωσα, η φωνή, το αυθεντικό προσεγμένο songwriting (υπεύθυνοι για το οποίο ήταν διάφοροι σημαντικοί μουσικοί/στιχουργοί) ήταν πάντοτε εκεί σχεδόν σε όλα τα τραγουδια, τα οποία έφερναν εις πέρας μουσικοί παιχταράδες.

Όσο διήρκεσαν οι σπουδές μου στο Λονδίνο, ο Γιώργος Μαζωνάκης κυκλοφόρησε δύο ακόμα δίσκους, το cover album "Μπροστά Σ'ενα Μικρόφωνο" (1998) και το "Αλλάξανε τα Πλάνα μου" (1999). Όπως καταλαβαίνεις, τον mister Panayiotis τον είχα κάνει χρυσό. Με το που επέστρεψα στην Ελλάδα, ήρθε το "Κοίτα Με" (2001) και... ξέρεις "η φιλοσοφία μου όλα να τα ζήσω/και την φαντασία μου να την εξαντλήσω/η φιλοσοφία μου όλα να τα κάνω/κι όλες τις ευθύνες μου τις αναλαμβάνω". Μετα-φοιτητικό late night ζαλισμένο απελευθερωτικό σύνθημα γραμμένο με κόκκινα χοντρά γράμματα για πάντα στον τοίχο της ψυχής μου (πωωω! τι γράφω νυχτιάτικα - είδες τι κάνει ο πολύς Εμπειρίκος;). To 2004 ήρθε και το "Σάββατο" του Φοίβου, που μαζί του έσερνε το "Gucci Φόρεμα", το "Τέσσερις" και άστα να πάνε. Εκ νέου παγίδα ένοχης απόλαυσης και ταμπού απελευθέρωσης, χαλαρά το ακούω ολόκληρο ακόμα σαν να είναι η πρώτη φορά. 

Στη συνέχεια ήρθαν διάφορα πολλά άλλα LPs, αλλά δεν μου άρεσαν. Κάπως τυποποιήθηκε η ηχητική ταυτότητα του Μαζώ, κάπως επαναλαμβάνονταν οι συνταγές, μα πάνω απ'όλα στέρεψε το songwriting αυτό καθαυτό. Τα τραγούδια δεν ήταν καλά, να το πω απλά. Ένα τρελό βράδυ, όμως, που είχα βγει με μια μεγάλη παρέα σε ένα ροκάδικο στο Γκάζι (στο Alley Cat νομίζω), λίγο μετά τις 3 τους έπεισα να πάμε σε ένα κέντρο στην Ιερά Οδό που τραγουδούσε ο Μαζωνάκης. Πήγαμε μπουζούκια δηλαδή - χα! Κι εκεί είδα και το Μαζωνάκη πάνω στη σκηνή, με ένα attitude τρελό, rock 'n' (t)roll λέμε, αραχτός στο σκαμπώ, σκυφτός με το βλέμμα στο πάτωμα, να τραγουδά χαμένος στον κόσμο του. Και να βγάζει μια και καλά αρσενική αρρενωπή μαγκιά, αλλά συγχρόνως κάτι ασέξουαλ και κάτι απόκοσμο κι απροσδιόριστο, ώρες-ώρες ήταν σαν να μας δουλεύει, αλλά συγχρόνως σαν να μας τιμάει και σαν να τραγούδάει για τον καθένα ξεχωριστά, ψωνάρα και την ίδια στιγμή ταπεινός και απλός, με κάτι ρούχα που δεν ξέρω τι ρούχα ήταν αυτά, κόκκινα, κίτρινα, πορτοκαλί, κοντομάνικα, σακάκια, κι άντε βγάλε άκρη. Περσόνα από τις λίγες, που καταθέτει άποψη χωρίς να έχει συγκεκριμένη άποψη, μάλλον είναι και αυτό μια άποψη, που δημιουργεί μια κάποια δική του τάση/στάση μέσα από το δικό του χάος. Κάτι τέτοια σκεφτόμουν όσο τον έβλεπα στο κέντρο της σκηνής, με ένα φως από πάνω του να τον τυφλώνει. Και, οκέι για μπουζούκια μιλάμε, χάλια είναι τα μπουζούκια για μένα ό,τι και να λέμε, αλλά πέρασα καλά με το Μαζώ, είναι ωραίος τύπος ο Μαζώ τελικά. Τον πάω και τα περισσότερα τραγουδια του (ως το 2004) μ'αρέσουν κανονικά. Πάει να πει τα ακούω διαχρονικά, τα βάζω και σπίτι μου καμιά φορά, όπως σήμερα - έτσι ξαφνικά. 


Οπότε, φίλε Πέτρο και φίλε αναγνώστη, εδώ καταγράφω επιγραμματικά γιατί μ'αρέσει ο Μαζωνάκης:

1. Φωνάρα και παντοδύναμη ψυχωμένη ερμηνεία.
2. Ικανοποιητικοί ως και πολύ καλοί για το είδος τους στίχοι.
3. Καλές μουσικές συνθέσεις. Τολμηρές και, κάποιες από αυτές, πρωτοπόρες για το συγκεκριμένο μουσικό ιδίωμα.
4. Εξαιρετικές ενορχηστρώσεις.
5. Παιχταράδες στα όργανα.
6. One of a kind attitude.
7. Όπως πάντα και πάνω απ'όλα: Τα προσωπικά μου βιώματα.



O Μαζώ εξώ από περίπτερο μαζί με τον αδερφό μου. Πολύ θα ήθελα να είμαι στη θέση του αδερφού μου... 



Αυτά. Καλή δεύτερη καραντίνα με υγεία, ασφάλεια και καλή μουσική, απ'όπου κι αν προέρχεται... :)

Σας αφήνω με ένα bonus Top-11 Γιώργου Μαζωνάκη, τα 11 αγαπημένα μου τραγούδια από το σύνολο της δισκογραφίας του. 


1. Παιδί της Νύχτας (Παιδί της Νύχτας, 1997)

2. Τέσσερις (Σάββατο, 2004)

3. Εδώ (Παιδί της Νύχτας, 1997) 

4. Αλλάξανε τα Πλάνα Μου (Αλλάξανε τα Πλάνα Μου, 1999)

5. Μίλα (Κοίτα Με, 2002)

6. Το Gucci Φόρεμα (Σάββατο, 2004)

7. Η Φιλοσοφία μου (Κοίτα Με, 2002)

8. Με Λένε Γιώργο (Μπροστά σ'ένα Μικρόφωνο, 1998)

9. Ένα Κενό (Αλλάξανε τα Πλάνα Μου, 1999)

10. Ανήκω σε Μένα (Με τα Μάτια να το Λες, 1994)

11. Μια Συγγνώμη Δε Φτάνει (Παιδί της Νύχτας, 1997)


    

 

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Καραντινάτος
[Lockdown II, Week 2, 7 Songs]
(20/11/2020)
ypogeio.gr
Καραντινάτος
[Lockdown II, Week 1, 8 Songs]
(11/11/2020)
ypogeio.gr
Πειραματισμοί και
Αυθεντικές Συνεργασίες...
(28/01/2020)
ypogeio.gr
8 Νέοι Δίσκοι
Και 4 Συναυλίες
Για τον Φεβρουάριο
(03/02/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ