To ypogeio.gr

Little Richard:

Πώς γεννήθηκε ένας

Rock Θρύλος


Ο John Lennon όταν ερωτήθηκε το 1970 από τον Jann S. Wenner για τις προτιμήσεις του στη μουσική απλώς απάντησε, "A-wop bop-a-loo-bop."


Οι έγχρωμοι αμερικανοί άφησαν το στίγμα τους στις τέχνες και στη μουσική ειδικότερα. Οξύμωρο, αν σκεφτείς ότι προέρχονται από μια χώρα στην οποία οι πρόγονοι τους μεταφέρθηκαν βίαια ως σκλάβοι από την αφρικανική ήπειρο πριν 400 χρόνια και στο πέρας του χρόνου μετεξελίχθηκαν σε πολίτες β' διαλογής παρόλες τις έντονες κοινωνικές ζυμώσεις ειδικά τη δεκαετία του 1960. 
 

 


Ο Richard Penniman σίγουρα πρόκειται για μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, που στο πέρασμα των δεκαετιών έγινε σαφές πως καθόρισε την εξέλιξη του rock στα πρώτα του νηπιακά στάδια όσο κανένας άλλος. Εν τέλει μπορούμε να πούμε πως εφηύρε το manual του rock star όπως το γνωρίζουμε σήμερα. ''The Girl Can’t Help It”, “Tutti Frutti”, “Slippin’ and Slidin”, “Good Golly, Miss Molly”, “Heebie Jeebies"... μερικά μόνο από τα τραγούδια που άφησε ως παρακαταθήκη την 9η Μάη, ημέρα ανακοίνωσης του θανάτου του. 

Ο λόγος για τον Little Richard που πριν 87 χρόνια γεννήθηκε στο Macon της Georgia (USA). Ένα εκ των 12 συνολικά παιδιών της οικογένειάς του. Στην ηλικία των δεκατριών ετών, ο πατέρας του τον πέταξε έξω με τη κατηγορία της ομοφυλοφιλίας.


Από εκεί και πέρα η ζωή του ήταν περιπλάνηση έως τα τα 22 του που ενώ εργαζόταν σε τοπική αποθήκη λεωφορείων έγραψε την πρώτη του επιτυχία:

"I was washing dishes at the Greyhound bus station”, έλεγε αργότερα σε συνέντευξη του στο Rolling Stone. “I couldn’t talk back to my boss man. He would bring all these pots back for me to wash, and one day I said, ‘I’ve got to do something to stop this man bringing back all these pots for me to wash,’ and I said, ‘A-wop bop-a-loo-bop, a-lop bam boom, take ‘em out!’ And that’s what I meant at the time. And so I wrote ‘Tutti Frutti’ in the kitchen.”

Η καριέρα του λοιπόν ξεκίνησε και επίσημα δισκογραφικά το 1955 με μια κραυγή μάχης, ήταν η εισαγωγή του Tutti Frutti. Hχογραφήθηκε στο διάσημο J&M Studio της Νέας Ορλεάνης με τον παραγωγό Bumps Blackwell, μαζί με μια ομάδα all-star της Crescent City: Earl Palmer στα ντραμς, Frank Fields στο μπάσο, Lee Allen στο σαξόφωνο. Έκανε τον Little Richard ένα αστέρι σε μια νύχτα. Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε στο μιούζικαλ "The Girl Can't Help It", αλλά έκανε μια εμφάνιση που τράβηξε την προσοχή στην ταινία Don’t Knock the Rock.
 



Την ίδια περίπου εποχή, μερικές εκατοντάδες χιλίομετρα μακριά, στη Γηραιά Αλβιώνα και συγκεκριμένα στο Λονδίνο, ακούγοντας τις χαρακτηριστικές κραυγές του Little Richard ένα παιδί με το όνομα David Jones, αποφάσισε να γίνει αυτός που γνωρίσαμε έπειτα ως David Bowie (η παιδική του φωτογραφία του Μικρού Ρίτσαρντ εκτέθηκε στην μακροχρόνια έκθεση «David Bowie Is»). “Little Richard was just unreal”, έλεγε ο Bowie στο Rolling Stone. “Unreal. Man, we’d never seen anything like that.”

Λίγα χιλιόμετρα μακριά, στο Λίβερπουλ, οι Beatles αφιέρωσαν τα εφηβικά τους χρόνια στη μελέτη αυτής της φωνής. ''A wild, hoarse, screaming thing'', τον αποκαλεί ο Paul McCartney στην επίσημη βιογραφία που υπογράφει ο Barry Miles ("Many Years from Now", 1997). “It’s like an out-of-body experience. You have to leave your current sensibilities and go about a foot above your head to sing it. You have to actually go outside yourself.”


Ο Bob Dylan στο λεύκωμα του σχολείου του έγραφε ότι στόχος του ήταν "to join Little Richard".

Αμέτρητοι καλλιτέχνες στο πέρας των δεκαετιών προσπάθησαν να γράψουν τη δική τους εκδοχή αυτού του a-wop bop-a-loo-bop, από το "I'm Down" των Beatles στο "Travelin' Band" των Creedence Clearwater Revival έως το "Baby I'm a Star" του Prince.

Όταν οι Beatles έπαιξαν την τελευταία τους συναυλία, στο Candlestick Park στο San Franciso το 1966, έριξαν την αυλαία με το "Long Tall Sally", το τραγούδι που έπαιξε ο Paul για πρώτη φορά για να εντυπωσιάσει τον John 10 χρόνια νωρίτερα. 

Ένα βράδυ όταν έφτιαχναν το White Album, έκαναν ένα διάλειμμα και κατευθύνθηκαν προς το σπίτι του Paul. Η τηλεόραση έπαιζε το "The Girl Can't Help It", μιούζικαλ του 1956 στο οποίο ο Richard είχε πραγματοποιήσει μια μικρή εμφάνιση. Το τραγούδι που προέκυψε από αυτή την τυχαία παρακολούθηση της προβολής αυτής ήταν το ''Birthday''.

Όταν οι Led Zeppelin ηχογραφούσαν το κλασικό πλέον τέταρτο άλμπουμ, απογοητεύτηκαν προσπαθώντας να κάνουν πρόβες στο "Four Sticks", οπότε ο Bonzo (παρατσούκλι του John Bonham) ξέσπασε παίζοντας την εισαγωγή του "Keep A-Knockin" του Little Richard. Ο Page άρχισε τα ''τζαμαρει'' και στη τέταρτη ηχογράφηση είχαν ένα φόρο τιμής: το "Rock and Roll"

"I came from a family where my people didn’t like rhythm & blues. Bing Crosby, Pennies From Heaven, Ella Fitzgerald was all I heard. And I knew there was something that could be louder than that, but didn’t know where to find it. And I found it was me.” 
Little Richard, 1970

Στην κορυφή της φήμης του το 1958, ξαφνικά εγκατέλειψε την εκκλησία, πήγε στο κολέγιο της Βίβλου στην Αλαμπάμα και έγινε ιεροκήρυκας, όπως ο παππούς του. Έγινε σύμβολο του αιώνιου πολέμου μεταξύ του ευαγγελίου και της σάρκας. Μετά το 1958 δεν έφτασε ποτέ ξανά στα Top 10. Αλλά φυσικά επέστρεψε στη μουσική το 1962, περιοδεύοντας σε Αγγλία, Γαλλία και Γερμανία και έχοντας στο συγκρότημά του ένα νέο έναν νέο κιθαρίστα ονόματι Jimmy James. Ο μετέπειτα γνωστός μας ως Jimi Hendrix στη σύντομη διάρκεια της προσωπικής του πορείας έδειξε πόσα είχε μάθει από τον δάσκαλο του με τις έντονες σκηνικά παρουσίες του.

Ως μελος του συγκροτήματος του Little Richard, όμως, βίωνε περιορισμούς. O πρωταγωνιστης στη σκηνή ήταν ένας: "One night I heard this screamin’ and hollerin’ for him! I thought they were screamin’ for me. But he was back there playin’ the guitar with his mouth. He didn’t do it again, ’cause we made sure the lights didn’t come on that area no more. We fixed that! We made sure that was a black spot!”
 


Η δεύτερη ανθηρή περίοδος της καριέρας του ωστόσο δεν μπόρεσε να τον κρατήσει μακριά από τους δαίμονες του. Το αλκοόλ, η κοκαϊνη έγιναν ρουτίνα. “I lost my reasoning”, θα δήλωνε αργότερα. Το 1977 για άλλη μια φορά στράφηκε από το rock 'n' roll στον Θεό. Έγινε πωλητής της Βίβλου, άρχισε να ηχογραφεί θρησκευτικά τραγούδια και, για δεύτερη φορά, εξαφανίστηκε από τα φώτα της δημοσιότητας. Η έκδοση της αυτοβιογραφίας του το 1984 σήμανε και την επιστροφή του στη σκηνή για δεύτερη φορά. Δεν πρόκειται για έναν συνηθισμένο μουσικό. Ο Little Richard αποτέλεσε μια ολοκληρωμένη σκηνική περσόνα.

Τον Δεκέμβριο του 1992, έκλεψε την παράσταση σε μια συναυλία rock 'n' roll revival στο Wembley Arena στο Λονδίνο. “I’m 60 years old today”, είπε στο κοινό, “and I still look remarkable”. Μέχρι το 2007, περπατούσε στη σκηνή με τη βοήθεια δύο μπαστουνιών. Το 2012, διέκοψε απότομα μια συναυλία στο Θέατρο Howard στην Ουάσιγκτον, λέγοντας στο κοινό “I can’t hardly breathe''.  Ένα χρόνο αργότερα δήλωσε ότι αποσύρεται “I am done, in a sense. I don’t feel like doing anything right now.” 
 



Παντα έτοιμος να καυχηθεί στον Johnny Carson ή τον David Letterman πως ήταν ακόμα ο καλύτερος, ''the Georgia Peach''. Του άρεσε πολύ να υπενθυμίζει σε όλους ότι ήταν ο δημιουργός, παρόλο που πάντα επαινούσε τους κληρονόμους του. ''Oh, I really like Prince a lot'', είπε το 1990. ''I like Michael Jackson. I like Bon Jovi. I like Bruce Springsteen. I like a lot of them.” 
 


Στα βραβεία Grammy του 1988, του ζήτησαν να παρουσιάσει το βραβείο του Καλύτερου Νέου Καλλιτέχνη, χωρίς να συνειδητοποιήσουν ότι το να δώσουν στο Little Richard ένα μικρόφωνο στη ζωντανή τηλεόραση ήταν μια πρόσκληση για αναρχία. Δεν απογοήτευσε, δίνοντας ένα μακρύ κήρυγμα για το πώς αρνήθηκε να δώσει το βραβείο. “The best new artist is … me! I have never received nothing! Y’all ain’t never gave me no Grammys, and I’ve been singing for years! I am the architect of rock & roll!” Αρχικά, το πλήθος επευφημούσε μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι αυτός ο τύπος μιλούσε σοβαρά. Δεν είχε καμία πρόθεση να διαβάσει αυτό που ήταν στο φάκελο ή να παραδώσει τα φώτα της δημοσιότητας σε κανέναν άλλο. Ο συν-παρουσιαστής David Johansen στάθηκε εκεί με αγωνία. Για την ιστορία, νικητής του βραβείου ήταν η Jody Watley.
 



Ο Little Richard ενσάρκωσε όλα όσα έχουμε κατά νου όταν σκεφτόμαστε τι σημάινει rock n roll star. Απείθαρχος, αυθάδης, δυναμικός, ενσαρκώνει αυτό το ασυνήθιστα τρελό πνεύμα ροκ εν ρολ, τον ήχο ενός παιδιού που του έχουν πει όχι στο παιχνίδι. Γι 'αυτό το "Rip It Up", το "Tutti Frutti" και το "The Girl Can't Help It" εξακολουθούν να σαγηνεύουν. Γι 'αυτό το "a-wop bop-a-loo-bop" παραμένει η απόλυτη κραυγή της ελευθερίας και αυτός είναι ο λόγος που ο κόσμος θα αγαπά και θα θυμάται πάντα αυτόν τον άνθρωπο.


Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Covid-19 Εκτός Ελέγχου
[Ένα κείμενο παρατήρησης
στο δεύτερο κύμα του ιού]
(21/09/2020)
ypogeio.gr
8 Νέοι Δίσκοι
για το Σεπτέμβριο
(08/09/2020)
ypogeio.gr
Σαν Σήμερα - 24 Νοεμβρίου
Ο Freddie Mercury
Μας Αποχαιρετά
(24/11/2016)
ypogeio.gr
8 Νέοι Δίσκοι
Για Τον Αύγουστο
(05/08/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ