To ypogeio.gr

Πέντε Χρόνια Χωρίς

Το Νίκο Παπάζογλου:

Όλα Πρίμα Νικόλα (by Mike N.)

Την ερχόμενη Κυριακή, 17 Απριλίου, συμπληρώνονται πέντε χρόνια χωρίς έναν από τους πιο σημαντικούς δημιουργούς και ερμηνευτές της σύγχρονης ελληνικής μουσικής, πέντε χρόνια χωρίς το Νίκο Παπάζογλου. Ήταν Κυριακή των Βαϊων του 2011, όταν ο Νικόλας μας άφηνε, σε ηλικία 63 ετών. Το Υπόγειο θα αποτίσει τον φόρο τιμής του στον υπέρτατο ήρωά του με μια σειρά από κείμενα αφιερωμένα στη μνήμη του και στο έργο του. Εδώ, το κείμενο του συντάκτη του Υπογείου Μιχάλη Νικολίτση. 

 

Όλα Πρίμα Νικόλα
Κυριακή των Βαϊων. 17 Απριλίου 2011. Ο Νίκος Παπάζογλου πέθανε. Πάει. Καρκίνος. Στοπ. Το είχα μάθει πρωί, με το που άνοιξα τα μάτια μου. Με είχε πάρει τηλέφωνο μια παλιά φίλη. Βγήκα στο μπαλκόνι και ήπια έναν καφέ. Αληθινή θλίψη, ίδια με αυτή που νιώθεις όταν χάνεις ένα δικό σου άνθρωπο. Είχα τύπου μεγαλώσει με το Νίκο Παπάζογλου, αποτελούσε ένα ζωντανό κομμάτι της οικογενειακής μου παράδοσης, τα τραγούδια του έπαιζαν στο σπίτι από τις αρχές της δεκαετίας του '80 που ήμουν νηπιάκι ως και το τα τέλη των 90's, οπότε και απογαλακτίστηκα μεταναστεύοντας στην Αγγλία για σπουδές. Στις συναυλίες του πήγαινα με τους γονείς μου και τους φίλους τους από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Σε όλα τα πάρτυ και τα γλέντια, τα τραγούδια του Νικόλα είχαν περίοπτη θέση στα...ομαδικά DJ sets που σκάρωναν ο πατέρας μου, οι φίλοι του, οι θείοι μου και οποιοσδήποτε τελοσπάντων τύχαινε να βρεθεί κοντά στο πικάπ και το κασετόφωνο. Και φυσικά, όλο αυτό συνεχίστηκε και πέρασε σε μένα σαν ζωογόνο υλικό μέσα σε εύθραυστο συγκοινωνούν δοχείο -έτσι είναι οι παραδόσεις, τα memes όπως τις ονόμασε επιστημονικά ο Stephen Hawking: o Παπάζογλου και τα τραγούδια του ήταν η σταθερή μου συνοδεία σε όλη την ενήλικη ζωή μου, το πιο ασφαλές και οικείο μουσικό καταφύγιο σε κάθε χαρά μου ή λύπη, τα live του στην Αθήνα με αποκορύφωμα αυτά του Λυκαβηττού κάθε Σεπτέμβρη ήταν το "καθαρτήριο" για τη νέα χρονιά που ξεκινούσε. Ό,τι κι αν άκουγα και ανακάλυπτα καθώς μεγάλωνα, ο Παπάζογλου ήταν σταθερά εκεί, το κόκκινο φουλάρι δεν σταμάτησε ποτέ να ανεμίζει, το ευγενικό χαμόγελο δεν έπαψε ποτέ να σχηματίζεται, η σπαρακτική φωνή δεν έλεγε να σταματήσει να τραγουδάει.

Κυριακή των Βαϊων, 17 Απριλίου 2011. Έπινα τον καφέ στο μπαλκόνι και χωρίς να το καταλαβαίνω το μυαλό μου γέμιζε αδιάκοπα εικόνες, από διαφορετικές εποχές, με διαφορετικούς πρωταγωνιστές, εικόνες γεμάτες ανθρώπους, γεμάτες γέλια και χορούς, δάκρυα και πόνους, ενώσεις και αποχωρισμούς:


1983. Ταβέρνα και παίζει το 'μπαγλαμαδάκι' ('Κανείς εδώ δεν τραγουδά'). Ρωτάω τον πατέρα ποιο τραγούδι είναι αυτό.

Χειμώνας του 1986. Εκδρομή στην Εύβοια με το Lancia Fulvia (!), καταρρακτώδης βροχή και το κασετόφωνο παίζει την 'καινούρια κασέτα' του Παπάζογλου ('Μέσω Νεφών'). Μου κάνει εντύπωση ένα τραγούδι που λέει κάτι για 'Βαρδάρη' και ρωτάω τους γονείς μου τι σημαίνει αυτή η λέξη.

Πάσχα 1990. Ξέρω πια τι σημαίνει 'Βαρδάρης' και αρχίζω και καταλαβαίνω τι σημαίνει Νίκος Παπάζογλου. Στο πικάπ μπαίνει ο 'Υδροχόος' και αυτό που βλέπω είναι για μένα αποκάλυψη, είναι κάτι καινούριο, κάτι που δεν φανταζόμουν ότι μπορεί να συμβεί: Τέσσερις γενιές ανθρώπων, παππούδες, μεσήλικες, νέοι, παιδιά σηκώθηκαν μεμιάς και άρχισαν να χορεύουν, αγκαλιασμένοι, γύρω-γύρω. Στο 'Ένα κι Ένα' σηκώθηκα κι εγώ. Ούτε αυτό το περίμενα ότι μπορεί να μου συμβεί. Να χορέψω εννοώ.

Χειμώνας 1994. Ο Πέτρος οδηγάει το ιστορικό φορτηγάκι του και στην καρότσα πέντε μαντράχαλοι ξελαρυγγιαζόμαστε με τα άπαντα του Νικόλα. Στα χέρια μας κρατάμε πλαστικά ποτηράκια κρασί. Στη θέση του συνοδηγού στέκουν περήφανες δυο νταμιτζάνες. Για μένα, τον μικρότερο εκείνης της παρέας, ήταν η πρώτη νύχτα της ζωής μου που ένιωσα αυτό το υπέροχο και περίφημο αίσθημα απόλυτης ελευθερίας.

1995. Είμαι στον εξώστη του Μετρό, στου Γκύζη. Σε λίγο θα δω το Νίκο Παπάζογλου σε συναυλία. Είμαι όρθιος και χαζεύω την άδεια ακόμα σκηνή. Ακούω κάποιον να μου λέει 'Συγγνώμη, φίλε, να περάσω λίγο;'. Γυρνάω και βλέπω τον Παπάζογλου. Λέω 'Ναι, αμέ, βέβαια, περάστε, ναι.' Αυτός χαμογελάει και φεύγει προς τουαλέτα. Του φωνάζω 'Νίκο, θα πεις το κομμάτι απ' τους Αχαρνής;' (σ.σ. Παράβαση) και μου απαντάει 'Πού το θυμήθηκες;'  Το είπε.

Καλοκαίρι 1996. Καύσωνας και γω ακούω μέχρι το ξημέρωμα αυτό που αργότερα ονόμασα Τριλογία της Καψούρας: Τα τρία τελευταία απ' το Χαράτσι. 'Χτες Βράδυ', ΄Πέρασα Έτσι Δίχως Λόγο', 'Χτυπάει Τηλέφωνο'. Το βινύλιό μου έχει ακόμα σημάδια από εκείνη τη νύχτα. Όπως και το μυαλό μου.

Νοέμβριος 2000. Λονδίνο. Κάνω πάρτυ και βάζω το κλασικό κομμάτι της ξενιτιάς: 'Αχ Ελλάδα Σ' Αγαπώ'. Σηκωνόμαστε όλο το φοιτηταριό και χορεύουμε. Όπως εκείνο το Πάσχα του '90. Κάποια παιδιά κλαίγανε, άλλοι βάζανε σφηνάκια. Εγώ νομίζω είχα πάρει ένα τηλέφωνο Ελλάδα.

Πρωτομαγιά 2004. Τελευταία φορά που είδα το Νίκο Παπάζογλου σε συναυλία. Στο Αιγάλεω, στο Αλέξης Μινωτής. Σερί μετά από πικ-νικ. Χοροί με άγνωστους παππούδες και γιαγιάδες, παιδάκια, φρικιά, οικογενειάρχες, κνίτες, δεξιούς και ό,τι άλλο θέλετε.

Αυτό έκανε ο Νίκος Παπάζογλου, ο τραγουδιστής, ο συνθέτης, ο στιχουργός, ο παραγωγός: με τη μουσική του και μόνο, χωρίς κανένα άλλο μέσο, ένωνε ανθρώπους και γενιές και τους έκανε παρέες. Έφτιαχνε γλέντια και κέφι, επαναπροσδιόρισε την έννοια της λαϊκής μουσικής. Μπουζούκι με ηλεκτρική κιθάρα, τυμπάνα και τουμπερλέκια, μπαγλαμάδες με μπασογραμμές, νησιώτικα με ροκ περάσματα και πάει λέγοντας. Και κάπου εκεί, από το στούντιο Αγροτικόν του Νικόλα, ξεπήδησε και η περίφημη 'Σχολή της Θεσσαλονίκης', με το Σωκράτη Μάλαμα, τους Χειμερινούς Κολυμβητές και τον Θανάση Παπακωνσταντίνου ως σημαντικότερους συνεχιστές της.

Η αγαπημένη απάντηση του Νίκου Παπάζογλου στην ερώτηση "Τι κάνεις, πώς πάει;" ήταν "Όλα πρίμα!". Όλα πρίμα κι από μένα λοιπόν, όλα πρίμα Νικόλα...

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Λίγο Φωτεινό
Μουσικό Σκοτάδι
(Post-Winter Short Read)
(28/04/2021)
ypogeio.gr
Το Κόκκινο Φουλάρι
Ανεμίζει Ψηλά στον Ουρανό
(10 Χρόνια Χωρίς το Νίκο Παπάζογλου)
(17/04/2021)
ypogeio.gr
3 Songs For Bombs:
Enola Gay, 6η Αυγούστου,
Ναγκασάκι
(09/08/2017)
ypogeio.gr
Florence + The Machine:
Το Μαύρο Κουτί Τριών
Ακαριαίων Sold Outs
(24/07/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ