To ypogeio.gr

Πέντε Χρόνια Χωρίς

Το Νίκο Παπάζογλου:

Σαν Κλωστές Τυλιγμένες Σ' Αδράχτι (by S.Raggou)

Την ερχόμενη Κυριακή, 17 Απριλίου, συμπληρώνονται πέντε χρόνια χωρίς έναν από τους πιο σημαντικούς δημιουργούς και ερμηνευτές της σύγχρονης ελληνικής μουσικής, πέντε χρόνια χωρίς το Νίκο Παπάζογλου. Ήταν Κυριακή των Βαϊων του 2011, όταν ο Νικόλας μας άφηνε, σε ηλικία 63 ετών. Το Υπόγειο θα αποτίσει τον φόρο τιμής του στον υπέρτατο ήρωά του με μια σειρά από κείμενα αφιερωμένα στη μνήμη του και στο έργο του. Εδώ το κείμενο της αγαπημένης φίλης του Υπογείου, Στέλλας Ράγγου.


Όλα Τριγύρω Αλλάζουν Κι Όλα Τα Ίδια Μένουν
Εδώ στη Ρωγμή του Χρόνου, που εξαγνίστηκαν οι Τρελές κι Αδέσποτες κι εμείς οδεύαμε πια στην εποχή του Υδροχόου τραγουδώντας σαν παιδιά σε σχολική εκδρομή Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ κρατώντας σφιχτά Βαριά Βαλίτσα τα όνειρά μας.
Μαζί ο Μοναχός ο Άνθρωπος άκουγε τώρα τον Αύγουστο και περίμενε το Χαμόγελό Της που θα γινόταν παρέα και ζωή. 
Κι ήταν η ζάλη από το Λεμόνι στην Πορτοκαλιά που ήταν στην αγκαλιά της και τα χανες και γινόσουν Πότε Βούδας Πότε Κούδας.
Κι έπεφτε η Τιράντα στον Μικρό της Ώμο και μύρισαν Μέντα τα βράδια, οι μέρες μας. Στους δρόμους έτρεχε ο Έρωτας και οι Μάγκες Που Δεν Υπήρχαν πια μας κοιτούσαν από το απέναντι μπαλκόνι.
Αφήσαμε τα Σύνεργά μας και περιμέναμε. Φύσηξε ο Βαρδάρης τότε απ’ άκρη σ’ άκρη. Όταν Κινδυνεύεις Παίξε τη Πουρούδα, είχε πει. Αλλά Απόψε Μείναμε Σιωπηλοί, Κανείς Εδώ Δεν Τραγουδά. 
Το Λευκό Πουκάμισο φούσκωσε σαν πανί και ξεκίνησε το ταξίδι με τα χέρια υψωμένα σ’ ένα ζεϊμπέκικο βαρύ.

1979. Τότε τον γνώρισα. Στη μπουάτ Ρήγας. Βγήκε στη σκηνή μετά από ένα τραγούδι «Οι γέροι χωριστά, οι νέοι άλλο πράμα όποιος τους θέλει αντάμα πληρώνει ακριβά» από τους Αχαρνής του Σαββόπουλου. Αμήχανος και μ’ ένα χαμόγελο σαν ήλιος. Φώτιζε όλη τη σκηνή και μη με ρωτάτε τι τραγούδησε. Ψέματα πως νέοι, γέροι δεν μπορεί να ‘ναι όλοι αντάμα. Το έφτιαξε μαγικά. Το ζήσαμε. Όλοι μαζί αντάμα. 

 

Η θεία Κική (Γραμματική), ο Καζαντζίδης και ο Παπάζογλου
Η θεία Κική ήταν ερωτευμένη με τον Καζαντζίδη. Μας ξεσήκωνε όλους αρχές της δεκαετίας του 60, πέντε παιδιά και οι δύο αδελφές, να πάμε ν’ ακούσουμε τον Καζαντζίδη. Κάθε βραδάκι, όσες μέρες τραγούδαγε. Το μαγαζί που τραγούδαγε ήταν στο τρίγωνο. Το τρίγωνο –έτσι το λέγαμε- σχηματιζόταν από το τέλος της Ιεράς Οδού εκεί που ενωνόταν με τη λεωφόρο Καβάλας, στον τροχονόμο. Ο τροχονόμος υπήρχε και περνούσε την ώρα του κλεισμένος ως τη μέση σ’ ένα στρογγυλό κουτί στη μέση του δρόμου. Απέναντι ένα αλσύλιο με κυπαρίσσια, υπάρχει ακόμα και τώρα. Εκεί στρώναμε κουρελούδες και ακούγαμε τον Καζαντζίδη.Η φωνή του περνούσε τη λεωφόρο Καβάλας και καμπάνα έφτανε σ’ εμάς. Τραγουδούσε τη Μαντουβάλα. Η θεία Κική, η μόνη από την παρέα σε έκσταση. Την έβλεπα, τον αγαπούσε. 

Πέρασαν χρόνια. Μια μέρα μου είπε: «Μωρ’ συ, είδα τον δικό σου, τον μισοπάλαβο, τραγουδούσε στην τηλεόραση». Μισοπάλαβος, μισοπάλαβη για τη θεία Κική ήταν χαϊδευτικό, το έλεγε όταν χαιρόταν το μικρό παιδί μέσα της, και προσπαθώντας να κρατήσει αποστάσεις έλεγε αυτή τη λέξη. Από τότε τον παρακολουθούσε στο ράδιο, στην τηλεόραση, και μου έλεγε νέα του χαμογελώντας. Τραγουδούσε τους Φανούς- ναυτικός ήταν ο γιος της- όταν πότιζε τις γαρδένιες της:

"ο φάρος στο Ποσείδι αχνοφαίνεται,
Το κύμα αφρισμένο πρωτοδεύτερα
και το μπουρίνι απάνω του να κρέμεται"


Η θεία Κική, κοντά στην έβδομη δεκαετία της, είχε ξεχάσει έστω και λίγο τον ασίγαστο έρωτά της για τον Καζαντζίδη και είχε δώσει μέρος της καρδιάς της στο Πρόσωπό του. Εκείνου που δεν ήταν ποιητής, ήταν στιχάκι. Ήταν τελικά ο Παπάζογλου ο Καζαντζίδης των 90’s;

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Α, ρε Tom...
What The Fuck?
(11/07/2020)
ypogeio.gr
You'll Never Walk Alone...
(27/06/2020)
ypogeio.gr
Then We Take The 00's
Part 2: 2001
(04/08/2019)
ypogeio.gr
Πόσο άλλαξες,
πόσο (δεν) άλλαξα...
(24/01/2020)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ