To ypogeio.gr

Πέντε Χρόνια Χωρίς

Το Νίκο Παπάζογλου:

Μια Ιστορία Του Αυγούστου (by S.Vacharis)

Την ερχόμενη Κυριακή, 17 Απριλίου, συμπληρώνονται πέντε χρόνια χωρίς έναν από τους πιο σημαντικούς δημιουργούς και ερμηνευτές της σύγχρονης ελληνικής μουσικής, πέντε χρόνια χωρίς το Νίκο Παπάζογλου. Ήταν Κυριακή των Βαϊων του 2011, όταν ο Νικόλας μας άφηνε, σε ηλικία 63 ετών. Το Υπόγειο θα αποτίσει τον φόρο τιμής του στον υπέρτατο ήρωά του με μια σειρά από κείμενα αφιερωμένα στη μνήμη του και στο έργο του. Εδώ, το κείμενο του αγαπημένου φίλου του Υπογείου Στέφανου Βαχάρη.
 

Μια Ιστορία Του Αυγούστου
Έχοντας διαβάσει με πολύ μεγάλη προσοχή και ακόμα μεγαλύτερη ευχαρίστηση τα προηγούμενα "υπόγεια" άρθρα για τον Νίκο Παπάζογλου, παρατηρώ πως όλοι οι αρθρογράφοι αναφέρουν λεπτομερώς την πρώτη τους ακουστική επαφή με την φωνή του. Προσωπικά δεν θυμάμαι καθόλου πότε μου συνέβη το αντίστοιχο γεγονός. Ίσως να καθόμουν στο καρεκλάκι μου στο παλιό fiat Brava του μπαμπά, τότε που τα CD "Στου Τραγουδιού Την Όχθη" έπαιζαν συνεχώς. Ίσως να ήμουν στην κούνια μου και να ακουγόταν "Το Χαράτσι" από το στερεοφωνικό. Ειλικρινά (και δυστυχώς) δεν θυμαμαι καθόλου.

Θυμάμαι όμως σαν να ήταν χθες, την πρώτη φορά που έδωσα προσοχή σε ένα από τα τραγούδια του. Ήταν Αύγουστος του 2007 και μόλις είχα ξεκινήσει το γυμνάσιο. Οικογενειακά λοιπόν, πήγαμε στην μαγευτική Δονούσα. Μια ζεστή και ξάστερη βραδιά λοιπόν, επισκεφθήκαμε ένα θεατράκι αρχαιοελληνικού τύπου που είχε φτίαξει ένας φιλότεχνος κάτοικος (περίεργος τύπος τώρα που το σκέφτομαι). Παρακολουθήσαμε μια ιταλίδα κυρία να τραγουδά σφυρίζοντας. Εξαιρετικό θέαμα. Η μεγάλη στιγμή πλησίαζε. Για το κλείσιμο της βραδιάς ο οικοδεσπότης ήθελε να τραγουδήσουμε ολοι μαζί. Με σιγανή φωνή και με απόλυτη σιωπή να επικρατεί, ξεκινά, "Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερο...". Αμέσως τον συνόδευσε ο πατέρας μου και ύστερα όλοι οι θεατές. Το αποτέλεσμα υπέροχο. Είχα συγκινηθεί νομίζω. Κατά την αποχώρησή μας ρώτησα ποιο τραγούδι ήταν αυτό. "O Αύγουστος" μου είπε ο μπαμπάς, το πρώτο τραγούδι που έμαθα απ' έξω τους στίχους του. Τότε είχα αρχίσει να ψάχνομαι με τη μουσική.

Από τότε μέχρι σήμερα στα 20 μου έχω ακούσει 60s &70s rock, έντεχνο, ρεμπέτικο, λαϊκό και hip hop. Τελικά όπως αποδείχθηκε ο Παπάζογλου αποτέλεσε το πιο ασφαλές μου καταφύγιο στον κόσμο της μουσικής. Τα τραγούδια του, οι πιο πιστοί μου σύντροφοι στις παιδικές μου καψούρες και στις πιο μεγάλες μου χαρές. Αν και νομίζω πως κατι τέτοιο συνέβη σε όλους με τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη. Ποιος δεν έχει ανατριχίασει ακούγοντας την διαπεραστική του φωνή στο "Οι Μάγκες Δεν Υπάρχουν Πια" ή στο "Κανείς Εδώ Δεν Τραγουδά"; Ποιος δεν έχει χορέψει το "Πότε Βούδας Πότε Κούδας" ή το "Ένα Και Ένα";  Και αν το καλοσκεφτείς αυτή είναι η επιτυχία του σαν καλλιτέχνης και σαν άνθρωπος. Κατάφερε, με το να έιναι πάντα αληθινός, να αναγκάσει ένα έθνος να τον αγαπήσει και να κλάψει για αυτόν τότε στις 17 Απριλίου του 2011. Όταν μου είπαν οι γονείς μου για το μοιραίο γεγονός δεν συνειδητοποίησα τι έγινε. Όσο περνάνε τα χρόνια καταλαβαίνω τι χάσαμε και στεναχωριέμαι όλο και περισσότερο που δεν είχα την τύχη να τον ακούσω ζωντανά. Να νιώσω την φωνή του να διαπερνά το σώμα μου όταν λέει "πραίτορες, βράχοι πάνω μου σωρό, μα εγώ θ' ανάστηθω...". Ευτυχώς τουλάχιστον που έχω ακόμα αρκετά χρόνια μπροστά μου να τον απολαμβάνω σε πάρτυ, σε γιορτές, στο YouTube ή σε δίσκους. Ευχαριστούμε πολύ κύριε Νίκο.

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Κύριε τραγουδιστή, στα live
δεν θέλω απλά να σε δω,
θέλω να νιώσω όσα νιώθεις...
(06/12/2019)
ypogeio.gr
Τα Σκέτα του Μάλαμα
3η & 4η Ενότητα
(05/12/2019)
ypogeio.gr
Godspeed You! Black Emperor:
Μία Life Changing Εμπειρία
Στο Κατώφλι του Gazi Music Hall
(20/04/2018)
ypogeio.gr
6 Νέοι Δίσκοι
Για Τον Ιούνιο
(01/06/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ