To ypogeio.gr

Tα 60's Που Δεν Έζησα

(και 6+1 Mπάντες Mε Tον Ίδιο Καημό)

Γράφει η Tania Koutala

Η μουσική κάνει κύκλους (ενίοτε βλέπει κιόλας). Τα μουσικά ρεύματα επιστρέφουν, σενιαρίζονται και ξαναβγαίνουν στην επιφάνεια βελτιωμένα ή μη. Τα 60s είναι μια δεκαετία όπου συνέβησαν αρκετά. Το αυστηρό, ρυθμικό (και διαοελεμένα  εθιστικό) rock' n ' roll δίνει τη θέση του και σε πιο ανάλαφρες μελωδίες, με την ψυχεδέλια να γεννιέται σιγά σιγά από τα μέσα της δεκαέτιας, την pop να εδραιώνεται και το garaze να ξεπηδά (όχι δεν συγκαταλέγεται στις ανάλαφρες μελωδίες αυτό). Η μουσική μπαίνει όσο ποτέ άλλοτε στην καθημερινότητα των ανθρώπων και περνάει για πρώτη φορά η ιδέα (στο ευρύ κοινό) ότι η μουσική θα σώσει τον κόσμό. Όχι άδικα, γιατί το backround περιλαμβάνει πόλεμο στο Βιετνάμ, ατομικές βόμβές, την λεγόμενη σεξουαλική επανάσταση, τον άνθρωπο στο φεγγάρι και γενικά τα πάνω κάτω. Μια δεκαετία που εν ολίγοις τα έχει όλα (κακά και καλά) και δεν αποτελέι τυχαία πηγή εμνευσής μέχρι και σήμερα.  Λένε ότι όποιος έζησε τα 60s και τα θυμάται, δεν τα έζησε. Fair enough... Τι γίνεται όμως με έμας (και αυτούς) που δεν τα έζησαν και θέλουν να τα θυμηθούν; Κάτι το πόσο σημαντική υπήρξε η επόχή (τόση ώρα σας κάνω ανάλυση), κάτι η νοσταλγία και η τρέλα που μας δέρνει, κάτι και η ωραιοποίηση των 60s που δεν έζησα και να σου στα καλά καθούμενα η νεκρανάσταση. Αγόρια με κουστούμια και ''γεγέδικα'' μαλλιά, κορίτσια με mini φορέματα και βαριές βλεφαρίδες κοπανάνε κιθάρες σαν να μην υπάρχει άυριο και το ζούνε σαν να ήταν 1965 (δεν συζητάμε για την ψυχεδελική επιστροφή γιατί αυτή την έχουμε πια καταπιεί, σε λίγο θα πιστέψουμε ότι το Woodstock έγινε πρόπερσι λίγο πριν το Primavera, για να μην μιλήσουμε για την δική μας ένχωρια ψυχεδελική σκηνή, γιατί η Αθήνα μας έχει γίνει California. Και φύσικά και θα μιλησουμε και γι αυτό, αλλά σε άλλο άρθρο). 

Δεν είναι μόνο οι Allah-Las, οι Last Shadow Puppets και οι La Femme (πλάκα πλάκα και οι τρείς λατρεμένοι του ελλήνικου κοινού τώρα που το σκέφτομαι και το παρατήρώ). Το indie (αν ζει, που δεν είμαι σίγουρη, αλλά ούτε και ειδική στο να το πω) φλερτάρει με το μουσικό παρελθόν (τουλάχιστον ορισμένοι εκπρόσωποί του), είτε στα κρυφά είτε στα φανερά. Οι παρακάτω πάντως το λένε και το χαίρονται: 

 


The Like - Wishing Ηe Was Dead (2010)
Τhe Like έρχονται από  το δοξασμένο L.A. Ξεκίνησαν την φάση τους το 2001 και όλα τα μέλη της μπάντας ήταν κόρες βετεράνων μουσικών (μετάξύ τους και η κόρη του drummer του Elvis Costello Pete Thomas, η επίσεις drummer της μπάντας Tennessee Thomas). H επιρροή από τα 60s είναι ξεκάθαρη τόσο μουσικά όσο και αισθητικά καθώς τις βλέπεις και είναι σαν να το έσκασαν από τo Swinging London. Μοd φορέματα, κουρέματα και βαψίματα (η frontwoman -Ζ.Berg-  την έχει δει Twiggy, είναι προφανές). Το ''Wishing He Was Dead'' είναι το τελευταίο τους hitακι, καθώς η τύχη τους μετά το 2011 αγνοείται. Παρ'όλα αυτά κατάφεραν να περιοδεύσουν με Muse, αλλά και Artic Monkeys και να θεωρηθούν το next big thing ως girl band. Μάλλον όλα τέλειωσαν και κάπως άδοξα μας αφήσαν, ωστόσο αυτό το τραγουδάκι όπου δεν ξεχνούν, δεν συγχωρούν και τα ρούχα τους κάνουν κάθε modette να κλαίει σε μια γωνιά. 

 

 
 
 

Summer Twins - Forget Μe (2013) 
Aκριβώς τις ίδιας συνομοταξίας με τις The Like, οι Summer Twins έρχονται επίσεις από την California και είναι οι αδερφές Chelsea και Justine Βrown. Σχηματίστηκαν το 2008, αλλά το συνεχίζουν ακόμα. Και αυτές επήρεασμένες από τα 50s και τα 60s (εδώ είμαστε), κινούνται μεταξύ της dream pop (πολυ φοριέται αυτό τελευταία) και του garage rock. O τελευταίος δίσκος λέγεται Limbo και κυκλοφόρησε το 2015. Εμείς διαλεξαμε όμώς ένα από τα πρώτα τους hits, το Forget Me (το οποίο θα έπρεπε να διαδραματίζεται σε rehab γιατί όλα είναι ύποπτα άσπρα) και θα το ζήλευαν και οι Shangri-Las (αν μπορούν να ζηλέψουν κάτι για αυτές). 

 

 
 
 

Paul Orwel - Tell me, Tell me (2014)
Aφήνουμε τα girl bands και πάμε στο απόλυτο 60s revival. Ο Paul Orwell (για τον οποίο τα έχουμε ξαναπεί εδώ στο υπόγειο) από το Essex της Αγγλίας κυκλοφορεί το 2014 το δίσκο "Βlowing Υour Μind Αway" (όνομα και πράγμα) και η εμμονή άρχιζει. Όντας ο ίδιος μουσικός, παραγωγός (Ηeavy Soul Records) άλλα και συλλέκτης βινυλίων, ξέρει υπερβολικά καλά τι κάνει. Oι επιρροές από The Kinks και Βeatles ουρλιάζουν και μαζί τους όλο το mod subsculture. Κομμάτια που δεν γίνεται να μην σε σηκώσουν για χορό με άψογη 60s freakbeat και garage διάθεση. Με τον Paul έχεις έτοιμο το party, πώς να το κάνουμε; Εκτός των ορχηστρικών project με τα οποία καταπιάνεται ("Don't Do As I Do Just Do As I Say") και των The Shoοts την άλλη του μπάντα με lead singer τον Lord Essien, ετοιμάζει σύντομα καινούργιο πρόσωπικό δίσκο οπότε "ωχ τι μας περιμένει!" (ευτυχώς). 

Ps: Αδύνατον να κλείσουμε το ζήτημα Paul Orwell χωρίς να αναφέρουμε τα video clip του. Απλά τα σπάνε, εμείς σας δίνουμε το ''Tell me, Tell me'' γιατί είμαστε καλοί άνθρωποι. 
 

 
 
 

Μars Water – Stay (2012)
Μυστήριο τρένο. Ο τύπος ξεκίνησε το 2011 ως Ponny Kosmas αποφασίζοντας να γράψει 12 κομμάτια που θα του αρέσουν (ε,ναι, μίλησε μας για αυτό) και να τα κάνει δώρο στους φίλους του στο τέλος της χρονιάς. Τελικά, του άρεσε η φάση και το σοβάρεψε, έγινε ο Μars Waters (μακράν καλύτερο από το Ponny Kosmas, σωστή κίνηση), για να συνδυάσει την αγάπη του για τον ωκεανό και την αστρονομία (και επειδή το Ponny Kosmas ήταν χάλια). Έχει και ένα thing με τα concept album με αποκορύφωμα το δίσκο του ''Mars Je'taime'' (2013), όπου το θέμα του είναι ο έρωτας εξ αποστάσεως κάποιου που βρίσκεται στον πλανήτη Άρη με ένα κορίτσι από την Γαλλία (συγνώμη, αλλά μια συγκίνηση την ένιωσα). Συνολικά έχει κυκλοφορήσει έξί δίσκους με τελευταίo το ''Τhe Devil and the Deep Blue Sea'' το 2014 και φλερτάρει και αυτός εντόνως (αλλιώς τι τον συζητάμε τόση ώρα;) με την μουσική του '60 και συγκεκριμένα ψυχεδέλεια και dream pop. Κατηγορία Αllah- Las, αλλά στο πιο ρομάντζο (είπαμε γράφει για διαγαλαξιακούς έρωτες).
 
Ps: το artwork του πρώτου δίσκου ''Ηere We Are'' (εκείνο που θα έκανε δώρο στους φίλους του) είναι απλά ονειρικό.

 

 

 

The Buttertones - Sadies A Sadist (2017)
Φτάσαμε στο σήμερα. Οι The Buttertones μας έρχονται από τον πλανήτη Hollywood και δημιουργήθηκαν το 2012. Εχουν στο ενεργητικό τους πέντε δίσκους, με τον τελευταίο να κυκλοφορεί φέτος και να τιτλοφορείται "Gravedigging" (τον οποίο οι ίδιοι χαρακτηρίζουν ως ''movie music''). Είναι άμμεσα επηρεασμένοι από τα early 60s (αλλά και 50s, ακού το Baby Doll από τον πρωτελευταίο τους δίσκο) και θέλουν να ανήκουν στο rock'n' roll (νομίζω παιδιά το πετύχατε). Διακρίνεις ξεκάθαρα τόσο την garage ενέργεια όσο και τις doop-woop επιρροές στον ήχο τους .Το Sadies A Sadist από τον τελευταίο δίσκο μοιάζει σαν να βγήκε από το soundtrack της cult ταινίας του Russ Meyer ''Faster,Pussycat! Kill! Kill!" (1965). Και απλά σε κάνει να θες κι άλλο. Kαι θα το χεις, γιατί οι τύποι το 'χουν και, όπως λένε οι ίδιοι, θα γράφουν και θα παίζουν μέχρι κάποιος από αυτούς να τα τινάξει (love that spirit). 

 

 

 

Pearl Charles – You Can Change (2015)
Kαι αυτή έρχεται από το L.A. Η Pearl Charles είναι μέσα στο αμερικάνικο folk και το σέβομαι. 'Eχει επικό στυλ late 60s, early 70s, είναι η φάση βγαίνω με την κιθάρα μου και το μακρύ το μαλλί, φοράω και ένα λουλούδι κάπου και είμαι έτοιμη για Woodstock η κυρία. Το NME την χαρακτήρισε ως μια stoner εκδοχή της Lana Del Rey, αλλά δεν την ξέρω την κοπέλα και δεν ξέρω αν θα χαρεί με αυτό, οπότε διαχωρίζω την θέση μου. Όπως και να χει, την τζούρα από 60s την έχει πάρει και αυτή, είδικα το ''You Can Change". Xορεύεται άνετα μετά από Paul Orwell με ένα από τα φορεματάκια των The Like, οπότε φίλη μας και η Pearl Charles (να είναι το όνομα της τώρα αυτό; Μπα...).

 

 


+1 She and Him - Stay Awhile (2014)
Οι She and Him είναι το μoυσικό project της ηθοποιού (και θεάς) Joey Deschanel (500 Days Of Summer, Almost Famous, The New Girl) μαζί με τον κολλήτό της Μatthew Stephen. H Ζoey είναι γνωστή ρετρολάγνος - όπου κι αν εμφανιστεί είναι εμφανής η εμμονή της με τα 50s και τα 60s. Δεν αποχωρίζεται ΠΟΤΕ τις αφέλειες στα μαλλιά της (go girl!) και τα αντίστοιχα φουστανάκια. Θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες για την Zoey (φίλη μου) και τις vintage εμμονές της. Η φωνή της δεν είναι τέλεια, αλλά είναι ενδιαφέρουσα και καταφέρνει όντως να σου θυμίσει pop τραγουδίστριες του '60 (και jazz ντίβες) το ίδιο και οι μελωδίες που κάνουν βόλτα ανάμεσα στο indie το folk και το doop-woop. Το συγκρότημα έχει κάνει και διασκευές (αλίμονο) όπως το Βaby Ιt's Cold Outside και το Unchained Melody και έχουν και αlbum με χριστουγεννιάτικα (το άκουσες Καιτούλα;). Γενικά οι She and Him είναι κέφι και χαρά και όση πρέπει λύπη, γιατί ο έτσι κοιτάει άλλη και δεν σου μιλάει αλλά εσύ θα βάλεις το vintage γαλάζιο σου φουστάνι, θα βγεις στο δρόμο και θα χορεύεις και όλα θα πάνε καλά. 

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
H Μουσική στα
Χρόνια της Πλατφόρμας...
(και της Πανδημίας)
(07/08/2020)
ypogeio.gr
Α, ρε Tom...
What The Fuck?
(11/07/2020)
ypogeio.gr
Λίγες Λέξεις
για την Amy...
(14/09/2018)
ypogeio.gr
Δεν Ξέρω Τι Θα (Πρωτό) Κάνεις
(Ούτε Αυτό) Το Καλοκαίρι
(12/06/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ