The BSMNT After Show

Allah Las Party!

(+μια ιστορική αναδρομή)

Μία ακόμα live εμφάνιση των Allah Las στην Αθήνα (η 4η, 12/11, Piraeus Academy), ένα ακόμα BSMNT After Show Party, αυτή τη φορά στο Spinster (Ικτίνου 3, Κέντρο). Με τους Καλιφορνέζους surf/garage psych rockers έχουμε φτιάξει μία ιδιαίτερη σχέση όλα αυτά τα χρόνια, η οποία πάντα κορυφώνεται και απογειώνεται με την παρουσία της ίδια της μπάντας στα πάρτυ μας. Χωρίς να μεσολαβούν managers, χωρίς χρήματα και... γλειψίματα, χωρίς χορηγούς και λοιπές μπίζνες, έτσι απλά ο Miles, o Pedrum, o Spencer και ο Matt εμφανίζονται αυτοπροσώπως στα πάρτυ μας, πίνουν τα ποτάκια τους, ρίχνουν τους χορούς τους και αράζουν με μας και τους ολοένα και περισσότερους Έλληνες φανς τους.

 

(Κάπου εδώ μόλις λάβατε τη βασική πληροφορία που αρχικά ήθελε να επικοινωνήσει το παρόν ποστ, το event του Υπογείου μετά το επικείμενο live των Allah Las στην Αθήνα. Τα υπόλοιπα είναι πολλά και μου βγήκαν ξαφνικά και απότομα, σαν παραληρηματικό ποτάμι αχρείαστων (;) αναμνήσεων. Προφανώς δεν είναι απαραίτητο να τα διαβάσετε). :)

Όλα ξεκίνησαν από την πρώτη τους εμφάνιση στη χώρα μας τον Μάϊο του 2013. Δυο μήνες πίσω, τον Μάρτιο, είχα πάρει συνέντευξη από τον Miles Michaud (check here) για το "παλιό" Υπόγειο. Όταν την ολοκλήρωσα και εντέλει τη δημοσίευσα στο site, ένα περίεργο συναίσθημα με έσφιξε (απ'το λαιμό μπορώ να σου πω) και με τύπου ανάγκασε σε μία αλυσίδα κάπως grandiose σκέψεων (=ιδεοληψίες μεγαλείου), λες και είχα πάρει συνέντευξη από τον ακόμα ζωντανό σε κάποιο νησί των Κυκλάδων Jim Morrison... Κι είχα και μία ακατάσχετη εισροή αδρεναλίνης μέσα μου, το live από μόνο του δεν μου ήταν αρκετό (μια ζωή αχάριστος και αχόρταγος). Κι κάπως έτσι γεννήθηκε στο κεφάλι μου η ιδέα για το πρώτο BSMNT Allah Las Party:

"Θα γίνει χαμός στη συναυλία... Θα είμαστε όλοι εκεί, όλη η παρέα, τόσοι άνθρωποι που αγαπώ από παλιά και αγάπησα τον τελευταίο καιρό, θα είμαστε εκεί και θα περάσουμε γαμάτα. Ανακοινώθηκαν και οι Haze (σ.σ. My Drunken Haze) support, θα είναι σκέτη έκσταση. Ο Φρελίνι θα φρενιαστεί και μετά θα βγούν τα Αμερικανάκια και θα μας αφήσουν σύξυλους. Μετά... Μετά; Όχι δεν θέλω να βγούμε έξω απ'το Fuzz 30 νοματαίοι και να μην ξέρουμε τι θα κάνουμε και πού θα πάμε, πάντα σιχαινόμουν αυτό το σκηνικό. Και να το συζητάμε μισή ώρα και μετά να καταλήξουμε σ'ενα μπαρ αμφιβόλου χωρητικότητας για να μπορέσει να μας βολέψει και να μας χωρέσει, εμάς και τα συναισθήματά μας, εμάς και την after show (υπερ)ενέργειά μας. Και ποιος ξέρει και τι μαλακίες μουσικές θα παίζει αυτό το μπαρ! Θα κανονίσω ένα after party, θα κλείσω ένα μαγαζί και θα παίξουμε εμείς μουσική. Θα έρθει και ο Σπυρ με τους Haze και θα το κάψουμε. Θα έρθουν και οι Allah Las! Γιατί να μην έρθουν; Θα ρθουν!"

Την επόμενη μέρα έκλεισα το χώρο. Επικοίνωνησα με τον Θωμά Μαχαίρα, τον τότε υπεύθυνο της Doledrum Productions που διοργάνωνε το live, και τον ενημέρωσα για το...όραμά μου. Μου είπε πως θα ενημέρωνε την μπάντα και βλέπουμε... Το αφήσαμε εκεί και ο χρόνος περνούσε. Προφανώς, η σιγουριά πως οι Allah Las θα έρθουν στο πάρτυ είχε μέσα μου ξεθωριάσει, αντίθετα όμως η ανυπομονησία μου για το event -με ή χωρίς αυτούς- ήταν στα ύψη. Είχα φτιάξει τη DJ setlist μου ευλαβικά τουλάχιστον 15 μέρες πριν και μετρούσα αντίστροφα... 

Τρεις μέρες πριν το live των Allah Las, έπαιζαν οι Thee Oh Sees στο An, στα Εξάρχεια. Βγαίνοντας έξω από το venue και αφήνοντας πίσω μου τη θρυλική σκάλα του An, αναγνώρισα μέσα στον κόσμο τον αγαπημένο μου Spir Frelini. Σήκωσα το χέρι μου και... κίνησα προς το μέρος του. Καθώς πλησίαζα, σκουντώντας ελαφρά για να μου κάνουν χώρο αρκετές Εξαρχιώτικες εναλλακτικές πλάτες, αναγνώρισα δύο γνώριμες φιγούρες πλάι του: τον Miles και τον Pedrum!

- "Έβγαλα τα παιδιά μια βόλτα στην Αθήνα, είπαμε να ρθουμε στο live, αλλά αργήσαμε ρε γαμώτο!", είπε ο Σπύρος με απόλυτη φυσικότητα.
- "Α, οκ, κατάλαβα", απάντησα εγώ. Και μετά ξεκίνησα το αγγλικό: "Hi Miles, hi Pedrum! I'm Mike"
- "Πάμε για κάνα ποτό;", ρώτησε ο Σπύρος.
- "Ναι, αμε...", είπα κι εγώ υιοθετώντας σιγά-σιγά το φυσικό και cool ύφος του.
- "Οκ, πάω να πω ένα γεια σε κάτι φίλους εδώ κι έρχομαι να την κάνουμε".

Κάτσαμε στο πεζοδρόμιο έξω απ'το An, εγώ, ο Miles, ο Pedrum και ο BSMNT mate Φάνης, που στο μεταξύ είχε έρθει κι αυτός στην παρέα βγαίνοντας από το An (είχε καθυστερήσει γιατί μιλούσε στην πληκτρού των Thee Oh Sees - την είχε τύπου ερωτευτεί νομίζω). Τους ρώτησα αν θέλουν καμιά μπύρα, είπαν ναι, πήγα σ'ενα mini market στη γωνία και πήρα έξι κουτάκια Heineken. Γύρισα και τους εξήγησα ποιος ήμουν, ω ναι!, αυτός ο δαιμόνιος χομπίστας μουσικογραφιάς που δεν τον ήξερε ούτε η μάνα του και τους είχε πάρει συνέντευξη δυο μήνες πίσω, μου είπαν "yeah, yeah, we remember", αλλά εγώ πιστεύω πως δεν είχαν ιδέα ποιος ήμουν.

Μετά από λίγο ήρθε ο Σπύρος και πήγαμε στο Closer στην Ιπποκράτους (τώρα έχει κλείσει). Έπαιζε απαίσια μουσική, αλλά εμείς το παίζαμε κεφάτοι και κουλ, παίρναμε σφηνάκια και χορεύαμε, οι δύο Allah Las έδειχναν να γουστάρουν. Πήγα στον DJ και του είπα "είναι εδώ οι Allah Las, βάλε κάνα κομμάτι τους, βάλε και κάνα 60's, ξέρεις κάνα Stones, κάνα Byrds κλπ.". Αυτός με ρώτησε λίγο θυμωμένα "Και ποιοι είναι οι Allah Las;" και με έκανε ράκος. Έφυγα και επέστρεψα στην παρέα. Ένιωθα πια έτοιμος να παρουσιάσω το όραμά μου: "Ehhh... Miles, we have arranged a party, you know, after your gig in Fuzz... Do you think you could make it? I would be so happy, you know. Really happy". Ο (πανύψηλος) Miles έσκυψε προς το γεμάτο αγωνία αυτί μου και μου απάντησε το επικό "Sorry? Didn't hear you man". Επανέλαβα το 'ποίημα' μου και ο Miles επέστρεψε με το λυτρωτικό "Yeah, man, sure!". Δεν το πολυπίστεψα, αλλά αυτό ακούστηκε πιο πειστικό από το προ μιας ώρας "yeah, yeah, we remember" που μου είχε πει αναφερόμενος στη συνέντευξή μας.

Τρεις μέρες μετά, το Σάββατο 31 Μαϊου, βρισκόμουν στον εξώστη του Fuzz και ζούσα μία υπέροχη μουσική βραδιά, η οποία ξεκίνησε με τους γαμάτους My Drunken Haze και ολοκληρώθηκε με την παρθενική εμφάνιση των Allah Las στη χώρα μας. Μόλις τέλειωσε το live, έφυγα σούμπιτος για την Afrikana στο Γκάζι, όπου θα γινόταν το after party μας. Το μαγαζί ήταν ήδη γεμάτο. Πήρα θέση πίσω απ'τα decks και κάνα μισάωρο μετά ήρθαν oι Haze. Ο Σπύρος πλησίασε στο booth και μου είπε το αλησμόνητο "έρχονται οι Allah Las, είναι στο δρόμο". Το όνειρο που έβλεπα τους προηγούμενους 2 μήνες έβγαινε αληθινό, με έπιασε μια γλυκειά ταχυπαλμία, παρόλα αυτά συνέχισα ψύχραιμος το set μου, παραγγέλνοντας ένα ακόμα tanqueray tonic σε χαμηλό ποτήρι με δύο φέτες λεμόνι. Λίγο μετά η μπάντα εισήλθε στην Afrikana και γω πάτησα play στο Sandy. Μετά έβαλα και Gambling Woman των Haze και οι Αμερικάνοι αγκάλιαζαν και πετούσαν στον αέρα το Σπύρο... Άνετα στο Top-20 Nights Of My Life η συγκεκριμένη βραδιά, θα μπορούσα να γράφω ως το πρωί απόψε για τον παντζουρλισμό που έγινε, σημειολογικές λεπτομέρειες και ανείπωτα back stories, αλλά ίσως και να μην έχει και τόσο νόημα. 

Λιγότερο από δυο χρόνια μετά, η ιστορία σχεδόν επαναλήφθηκε: οι Allah Las ξαναέπαιξαν στο Fuzz και οι My Drunken Haze ήταν support, μόλις θα κυκλοφορούσαν το ομώνυμο ντεμπούτο τους. Μετά το live φύγαμε πάλι όλοι για την Afrikana για το 2ο BSMNT Allah Las Party. Ήρθε πάλι η μπάντα. Μας τίμησαν ξανά, χωρίς να μεσολαβούν managers, χωρίς χρήματα και... γλειψίματα, χωρίς χορηγούς και λοιπές μπίζνες, έτσι απλά ο Miles, o Pedrum, o Spencer και ο Matt εμφανίστηκαν αυτοπροσώπως στο πάρτυ μας, ήπιαν τα ποτάκια τους, έριξαν τους χορούς τους και άραξαν με μας και τους ολοένα και περισσότερους Έλληνες φανς τους. Αυτό ελπίζω να συμβεί και μεθαύριο, το Σάββατο 12 Νοεμβρίου στο Spinster, μετά τo live των Allah Las στο Piraeus Academy... 


P.S. 1: Το "σχεδόν" στην τελευταία παράγραφο αναφέρεται στο γεγονός πως στο 2ο πάρτυ δεν μπόρεσα να παίξω μουσική λόγω ενός καλωδίου που είχα ξεχάσει να πάρω μαζί μου. Η λίστα διασώθηκε και παραμένει αγέρωχη και ηρωική στο spotify μου με τον τίτλο "The Wrong Wire", στέκει πάντα εκεί για να μου θυμίζει την πραγματικά τραυματική εμπειρία που έζησα. Ο Kosto και ο Carlo φρόντισαν να με καλύψουν με τον καλύτερο τρόπο. 

P.S. 2: H προαναφερθείσα τραυματική εμπειρία με είχε κάνει να αποφασίσω να μην διοργανώσω ποτέ ξανά ένα BSMNT Allah Las Party. Μία συζήτηση μετά μπύρας και Jameson με τον αγαπημένο μου νέο φίλο Στάθη με έκανε να αλλάξω γνώμη. Τον ευχαριστώ από τα βάθη της μουσικής μου καρδιάς... Είχε βέβαια προηγηθεί λίγες μέρες πριν και το περίφημο "Let's do it again!" του Matthew Correia στη δεύτερη συνέντευξη των Allah Las για το Υπόγειο (check here).

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Καμένες Συζητήσεις
Θερινής Νυκτός
(16/08/2019)
ypogeio.gr
5000 Ευχαριστώ
για τα 5000 likes
(13/08/2019)
ypogeio.gr
Πέντε Χρόνια Χωρίς
Το Νίκο Παπάζογλου:
Κρύβει Πόνο Ένα Τέτοιο Ταξίδι Στα Παλιά (Ν.Νικολίτσης)
(16/04/2016)
ypogeio.gr
Δεν Ξέρω Τι Θα Κάνεις
Ούτε Φέτος Το Καλοκαίρι...
(Music Festivals 2017)
(31/05/2017)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ