To ypogeio.gr

Τι Άκουγα Γύρω Μου και

Μέσα Μου Όταν Ήμουν Μικρός

Vol.2: Στην Α' Γυμνασίου (1988-1989)


Δεύτερο Τεύχος της Στήλης "Τι Άκουγα Γύρω Μου και Μέσα Μου Όταν Ήμουν Μικρός" και σας παρουσιάζω τι άκουγα τη χρονιά 1988-1989, στην Α'Γυμνασίου.
 

* check previous: Τι Άκουγα Γύρω Μου και Μέσα Μου Όταν Ήμουν Μικρός Vol.1: Στο Δημοτικό (1984-1988)
 



Τον Ιούνιο του 1988 τελείωσα το Δημοτικό. Ακόμα θυμάμαι την τελευταία μέρα, τη διαδρομή με τα πόδια από το σχολείο στο σπίτι. Κάποιες συμμαθήτριες μου έκλαιγαν, κάποιοι φίλοι μου πανηγύριζαν, εγώ ένιωθα ένα κενό. Θυμάμαι, όμως, προς το τέλος της διαδρομής, κοντά στον φούρνο, πως έβλεπα κάπως θολά, μάλλον είχα βουρκώσει. Ή μπορεί απλά ο δυνατός ήλιος του Ιουνίου να με είχε τυφλώσει. Πάντως, εκείνο το Καλοκαίρι ήταν γαμάτο. Αμέτρητες ώρες με μπάλα και μπάσκετ, αράγματα μετά στην πλατεία με καθαρά παπούτσια και κολλαριστά κοντομάνικα κι ύστερα σπίτι για τους πιο ξέγνοιαστους ύπνους της ζωής μου. 

Η νέα χρόνια ξεκίνησε με χαρές και πανηγύρια, θυμάμαι πως το καθιερωμένο πάρτυ γενεθλίων μου την 1η Σεπτεμβρίου είχε μεγάλη επιτυχία, μια ξέφρενη - για τα ηλικιακά δεδομένα μας - επανένωση με τους συμμαθητές μου ενόψει της νέας πίστας που είχαμε μπροστά μας. 

Το Γυμνάσιο άνοιξε τις φρεσκοβαμμένες πόρτες του και, αν εξαιρέσεις τις πρώτες 2-3 βδομάδες, που όλα μοιάζαν καινούρια και συγκλονιστικά, μπορώ να πω πως βαριόμουν λίγο. Βασικά, νομίζω πως για το μόνο που ανυπομονούσα ήταν το Σαββατοκύριακο και οι προπονήσεις ποδοσφαίρου με την ομάδα. 

Την 1η Νοεμβρίου, όμως, συνέβη κάτι αληθινά σπουδαίο. Ένα ευρωπαϊκό μουσικό κανάλι άρχισε να εκπέμπει στην Ελλάδα, μέσω της δορυφορικής τηλεόρασης. Το MTV. Και αυτό ήταν πραγματικά ένα δώρο. Ένα μεγάλο ανεκτίμητο δώρο, που μόλις πήρα χαμπάρι το περιεχόμενό του, η ζωή μου έγινε -όσο να πεις- κάπως πιο ενδιαφέρουσα. Η οθόνη της τηλεόρασής μου έγινε συνώνυμο της Αποκάλυψης, καθώς από μέσα της ασταμάτητα αμέτρητες καινούριες μουσικές, εξωφρενικά «μοντέρνες» και «εξωτικές». 



Το πρώτο χτύπημα ήταν νομίζω ο Michael Jackson. Τον Αύγουστο του 1987 είχε κυκλοφορήσει το “Bad”, ο δίσκος όμως έφτασε στα αυτιά μου τον Νοέμβριο του 88, φυσικά μέσω του MTV και του ισοπεδωτικού single “Smooth Criminal”, που συνοδευόταν από ένα εξίσου -δεν έχω λόγια-δεν βρίσκω επίθετο- video clip. Απλά θα πω πως προσπαθούσα να γείρω με ίσια αλύγιστα τα πόδια προς το πάτωμα κι ύστερα να επιστρέψω πίσω στην αρχική μου θέση επί μήνες, με αποτελέσματα φυσικά κάπως γελοία και κάποιες φορές επικίνδυνα. Ο αστερίσκος “Do Not Try This At Home” θα έπρεπε να σημειώνεται στο εν λόγω video. Μεγάλη η απογοήτευσή μου, όταν σε ένα ντοκιμαντέρ που είδα πολλά χρόνια μετά μου αποκαλύφθηκε πως ο MJ, αλλά και όλοι οι χορευτές δίπλα του, κρέμονταν από ένα “αόρατο” σκοινί στη συγκεκριμένη χορευτική κίνηση. Τελοσπάντων και για να μην μακρηγορώ, το “Smooth Criminal” με βύθισε στον μυστηριώδη και κάπως περίεργο κόσμο του Michael Jackson, ο συμμαθητής και διπλανός στην Α’ Γυμναασίου Νικόλας σύντομα έφερε ολόκληρη την κασέτα του “Bad”, την αντέγραψα και την έλιωσα. Τα Χριστούγεννα πήρα το βινύλιο, μαζί με το “Thriller”, και η Μισέλ Ντε Ζακσόν -έτσι τον αποκαλούσε ο θείος μου ο Ηλίας και μου έχει μείνει- μουσική εμμονή είχε φτάσει στην κορύφωσή της. Πήγε στον αυτόματο ως και το Καλοκαίρι του 89, περνώντας μέσα από ψυχαναγκαστικές αποστηθίσεις στίχων, αποτυχημένων χορευτικών, φάλτσων μα εξαγνιστικών «άου»και «ίιιχι» (;), νυχτερινών εσωτερικών φιλοσοφικών μονολόγων με κεντρικό άξονα αναζητήσεων για ποιο λόγο ένας άνθρωπος θα αποφάσιζε να αλλάξει το χρώμα του δέρματός του και ενός απέραντα πορωτικού single, που όταν το αγόρασα ήταν σαν να απόκτησα τον κόσμο όλο, το “Leave Me Alone” (Φεβρουάριος 1989). 
 

 

 

Ο πρώτος χρόνος του MTV στην Ελλάδα φυσικά δεν έφερε μόνο τον Michael Jackson. Σύντομα βρέθηκα αποσβολωμένος και ανεμοδαρμένος από το ωστικό κύμα των Guns ‘n’ Roses και του καταιγιστικού debut τους, “Apetite For Destruction”. Ο δίσκος είχε κυκλοφορήσει τον Ιούλιο του 87, σε μένα όμως έφτασε μέσω του single -και του συνοδευόμενου video που το MTV έπαιζε ασταμάτητα- “Paradise City”, που κυκλοφόρησε στις 10 Ιανουαρίου του 1989. Παράνοια φίλες και φίλοι, τέτοιο χτύπημα δεν είχε ξαναγίνει. Φυσικά και πήρα το βινύλιο, που έσπερνε απ άκρη σ άκρη, έβρισκες εκεί και το “Sweet Child O’ Mine”, ένα ακαριαίο rock anthem.
 

 

 

Το φαινόμενο Madonna είχε φτάσει στα μέρη μας σχεδόν εξαρχής -οκέι το MTV μας ξεβλάχεψε, αλλά πριν είχαμε το θρυλικό "Μουσικόραμα"!- με το “Holiday” (“Madonna”, 1983), το “Material Girl” (“Like A Virgin”, 1984), αλλά φυσικά και το “Papa Don’t Preach” και το υπέρτατο “La Isla Bonita” (“True Blue", 1986). Τον δίσκο αυτόν μου τον είχε πάρει δώρο, με το που βγήκε, νομίζω ο ξάδερφός μου ο Νεοκλής και ένα εχω να σου πω (γράψω): «Πάπα ντόντ πρίτζ» και «όουπεν γιόρ χάρτ» (δες και την κεντρική φωτό του άρθρου για περισσότερο… κρίντζ).

Οκέι, λοιπόν, την ξέραμε την Madonna και πριν το MTV, όμως στις 21 Μαρτίου του 1989 η κυρία Louise Ciconne κυκλοφόρησε τον 4ο κατά σειρά δίσκο της “Like A Prayer”. Το ομώνυμο single που είχε προηγηθεί του δίσκου (3/3) έκανε τον πάταγο που του άξιζε, τόσο σαν τραγούδι αυτό καθαυτό, όσο και σαν κλιπ. Η Madonna, σέξι και ελαφρώς ντυμένη -τούτο το ξέραμε από… πάντα- εδώ εμφανίζεται αρχέγονα ερωτική, προκαλεί τον ίδιο τον Ιησού, ο οποίος -guess what!-δεν έχει μακριά μαλλιά και γενειάδα, δεν είναι καν λευκός. Η Madonna χορεύει λάγνα με το μπούστο της να αποκαλύπτεται σαν τον αιώνιο πειρασμό, χορεύει μέσα στην εκκλησία και έξω από την εκκλησία - τριγύρω σταυροί να καίγονται. Προφανώς, ακολούθησαν απαγορεύσεις, θρησκευτικοί αφορισμοί και αλλά τέτοια ωραία, που για έναν 13χρονο στη Δυτική άκρη της Αττικής ήταν τουλάχιστον συγκλονιστικά. 
 

 

 

Με σχετική καθυστέρηση, όπως και στην περίπτωση του “Apetite For Destruction” των Guns ‘n’ Roses, ανακάλυψα και το μεστό, και αλάνθαστο για το είδος του, “New Jersey” των Bon Jovi, που είχε κυκλοφορήσει το Σεπτέμβριο του 88. Οι… πρωτευουσιάνοι Χαϊδαριώτες (σ.σ εγώ μεγάλωσα στη μικρή συνοικία του Χαιδαριου, το Δαφνί) μου το έμαθαν, όταν σε ένα πάρτυ του Γυμνασίου προς το τέλος της χρονιάς (Άνοιξη 1989) έπαιξαν το “Born To Be My Baby”

Και εδώ θα πάω μερικούς μήνες μπροστά, στη Β’ Γυμνασίου και στον Οκτώβριο (ή στον Νοέμβριο) του 1989, όταν με το Γυμνάσιο πήγαμε μια ημερήσια εκδρομή στο Άργος για να δούμε τους Μυκηναϊκούς τάφους. Σουρεαλιστική εκδρομή, μιας και όταν τελειώσαμε την περιήγησή μας στους αρχαιολογικούς χώρους και φάγαμε κάτι καλαμάκια γεμάτα λίπος σε μια ταβέρνα, βρεθήκαμε κυριολεκτικά στη μέση του πουθενά, ανάμεσα σε χωράφια και αγριόχορτα, και επισκεφθήκαμε μια τοπική disco για να διασκεδάσουμε! Χα! Μες στο μεσημέρι, προφανώς είχαν ανοίξει για μας. Τι τιμή! Ακόμα θυμάμαι κάτι βαρέλια και κάτι τσιμεντόλιθους πεταμένους στην αυλή του μαγαζιού, όπως και κάτι τεράστιους ιστούς από αράχνες στους τοίχους της εισόδου. Και έτσι, με δυο μετέωρα διστακτικά βήματα, βρισκόσουν από την ντάλα του Φθινοπωρινού ήλιου στο μαύρο σκοτάδι του μπαρ. Κόκκινα αναβοσβήνοντα φώτα και φυσικά μια ντισκομπάλα ήταν ο μοναδικός φωτισμός μας και πορτοκαλάδα ή κόκα κόλα το ποτό μας. Νομίζω βρήκα μια γωνιά κοντά στην πόρτα και έμεινα εκεί κάπως ακίνητος, αναπολώντας τις εποχές που στις ημερήσιες εκδρομές παίζαμε μπάλα. Κι, όμως, έτσι αξιολύπητος και φουλ φλώρος όπως υποθέτω πως θα φαινόμουν, τράβηξα την προσοχή δυο αρκετά όμορφων και δημοφιλών -«μουράτων»- κοριτσιών. Ήταν μάλιστα και… πρωτευουσιάνες! Χαϊδαριώτισες. Η Π. και η Δ. ήρθαν και με τράβηξαν με δύναμη από τα χέρια και με έσυραν σηκωτό στην κοχλάζουσα πίστα. Στα ηχεία έπαιζε το “Bad Medicine” και έκτοτε το συγκεκριμένο κομμάτι έχει φτιάξει έναν ξεχωριστό νευροσυσχετισμό στον εγκέφαλό μου, έναν νευροσυσχετισμό απέραντης αγάπης και ευγνωμοσύνης για την Π. και τη Δ.

Κάπου στις αρχές των 00’s έμαθα πως η Π. είχε μπλέξει με την ηρωίνη και πως πέθανε από υπερβολική δόση κάπου στην Ομόνοια. “Bad Medicine”.
 

 

 

Πίσω στην Α’ Γυμνασίου. Σε ένα ομιχλώδες νοσταλγικό τοπίο της μνήμης, με θυμάμαι να ακούω περί τις 20 φορές συνεχόμενες το “Eternal Flame” των Bangles. Μάλλον ερωτευμένος θα ήμουν :) . Μεγάλο κομμάτι, όμως, όπως και να ‘χει. Με ισότιμο ερωτοχτυπημένο πόνο βίωσα και το “Foolish Beat” της Debbie Gibson. Ανακαλώ ακόμα την ποπ εποποιία του “Locomotion” της Kylie Minogue, το χαζούλικο μα τίμιο “Never Gonna Give You Up” του Rick Astley, την αγνή… ροκιά “I Hate Myself For Loving You” της Joan Jett. Και, ειδική μνεία σε μια κομματάρα που το airplay του MTV τίμησε δεόντως εκείνη τη χρονιά, το “Beds Are Burning” των Midnight Oil
 

 

 

Ο οδοστρωτήρας του MTV φαίνεται πως δεν μου άφησε και πολύ χώρο για την ελληνική μουσική εκείνη τη χρονιά. Υποθέτω πως θα συνέχισα να ακούω τους αγαπημένους μου Βασίλη Παπακωνσταντίνου και Νίκο Παπάζογλου (βλ. το προηγούμενο τεύχος της στήλης). Έβγαλε όμως το 88 ένα κάπως αστείο hit ο Λάκης με τα Ψηλά Ρεβέρ, το “Έλα Γορι-Λάκη” και με αφορμή το εν λόγω κομμάτι πήρα ολόκληρο τον ομώνυμο δίσκο. Μέτριος μου είχε φανεί εξαρχής, παρόλο που μέσα είχε το “Για Να Σε Εκδικηθώ” και την φαρμακερή “Ανεμώνη του Σικάγου”. Το καλό, όμως, ήταν πως μέσω τούτου του μετρίου δίσκου έφτασα και στο debut του Λάκη, του εξαιρετικού “Άκυρο” (1982), που στο tracklist του έβρισκες τα θρυλικά “Φάλτσα Μενεξεδιά” και το αβάσταχτα βαρύ “Ιωάννα Και Μαριέττα”. Και από εκεί «καρφί» στη “Γυριστρουλα” και στα “Μπλε Παπούτσια” του 1985, από το δίσκο “Πρόβα”.
 

Κάπως έτσι έφτασε το Καλοκαίρι του 89 και τα σχολεία κλείσαν. Καλά τα πήγα στα μαθήματα, μόνο η ξινή η μουσικού μου είχε βάλει στα πρώτα τρίμηνα 12 και 10 και έτσι αποφάσισα να πάω ωδείο να μάθω κιθάρα και να της μπω στο μάτι. Αυτά mates. Τα λέμε στο επόμενο, ετοιμάζω την τσάντα μου για τη Β’Γυμνασίου…
 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Η Μελωδία της Κατάντιας -
Τηλεκριτές, Trap και η αισθητική της παρακμής
στην ελληνική Pop κουλτούρα
(26/11/2023)
ypogeio.gr
My Two Cents
στο Viral
Α-ΛΕΞ-ΙΟΥ
(22/11/2023)
ypogeio.gr
Πειραματισμοί και
Αυθεντικές Συνεργασίες...
(28/01/2020)
ypogeio.gr
Τα Σκέτα
Του Σωκράτη Μάλαμα
(21/04/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ