DEAD
Οι DEAD είναι το νέο μουσικό σχήμα των Γιάννη Βρανά και Γιάννη Κανάκη, που γνωρίσαμε μέσα από τους Jimmy Knows. Μια νέα αρχή, απαλλαγμένη από την ανάγκη να αποδείξει κάτι, που βρίσκει στο "Trash" τον χώρο για να κινηθεί πιο ελεύθερα, πιο προσωπικά και, όπως οι ίδιοι λένε, πιο ευάλωτα.
Υπάρχουν λοιπόν δίσκοι που μοιάζουν να έχουν γραφτεί προσπαθώντας να αποδείξουν κάτι και υπάρχουν κι εκείνοι που απλώς αφήνουν τη μουσική να μιλήσει. Το "Trash", το ντεμπούτο των DEAD, ανήκει μάλλον στη δεύτερη κατηγορία. Ένα άλμπουμ που κινείται χωρίς ιδιαίτερη διάθεση να χωρέσει σε είδη και να μπει κάτω από ταμπέλες, περνώντας από το indie rock και το folk μέχρι το πιο εσωτερικό και ωμό rock, με κοινό παρονομαστή όχι τόσο τον ήχο όσο την προσωπικότητα των δύο Γιάννηδων. «σκοπός είναι να επικοινωνούνται οι προσωπικότητες μας όσο πιο αγνά γίνεται». Και ίσως αυτή να είναι τελικά η πιο σωστή περιγραφή του Trash. Τραγούδια που γράφτηκαν στο ίδιο δωμάτιο, μέσα από διαφορετικές εποχές και βιώματα, αλλά απέκτησαν μια κοινή «ενεργειακή κόλλα», αυτή τη χημεία που, σύμφωνα με τους DEAD, είναι το μόνο πράγμα που έχουν και δεν χρειάζεται ούτε να αγγίξουν ούτε να συζητήσουν.
Πίσω από το "Trash" υπάρχουν αμφιβολίες, προσωπικές ιστορίες, μοναξιά, ενοχές, σχέσεις, αυτοσαρκασμός και, κυρίως, μια διαρκής προσπάθεια να ειπωθούν τα πράγματα χωρίς να γυαλιστούν υπερβολικά. Και κάπως έτσι η λέξη «ευαλωτότητα» επιστρέφει τόσο φυσικά όταν μιλούν για τη μουσική τους. Από το "Genius, Nolan", μια ιδέα που γεννήθηκε όταν ο Γιάννης ήταν μόλις δεκαέξι, μέχρι το "Gun Down", γραμμένο λίγους μόλις μήνες πριν, οι DEAD μοιάζει να αντιμετωπίζουν το τραγούδι ως έναν τρόπο να καταλάβουν καλύτερα τον εαυτό τους και, αν σταθούν τυχεροί, να κάνουν κάποιον άλλο να αναγνωρίσει κάτι δικό του μέσα σε αυτό. Γιατί γράφοντας μουσική, «νιώθεις ζωντανός». Αυτή η ελπίδα για ζωή, είναι ίσως ο καλύτερος λόγος για να συνεχίσουν να γράφουν τραγούδια.
Παρακάτω η ειλικρινής κουβέντα τους μαζί μας...
Trash by Dead (out 25/8/26)
Το Υπόγειο: Οι περισσότεροι σας γνωρίσαμε μέσα από τους Jimmy Knows. Πώς προέκυψαν οι DEAD; Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε στη δημιουργία του νέου σχήματος και πώς θα περιγράφατε τη νέα του ταυτότητα; Οι Jimmy Knows αποτελούν πλέον ένα κεφάλαιο που έκλεισε ή υπάρχει πιθανότητα να τους δούμε ξανά στο μέλλον;
DEAD: Η ψυχική μας υγεία. Υποθέτω η ταυτότητά μας είναι η ευαλωτότητα στη μουσική μας. Το JK είχε ένα «pick me» energy, ζητούσε συνεχώς επιβεβαίωση. Στην antipop μεριά όλα είναι πιο ήρεμα.
Το Υπόγειο: Παρατήρησα ότι, ενώ η μπάντα ονομάζεται DEAD, το Bandcamp URL είναι «notreallydeadband». Υπάρχει κάποια ιστορία ή συμβολισμός πίσω από αυτή την αντίθεση; Είναι ένα μικρό «μήνυμα» προς όσους σας ακολουθούν από παλιά;
DEAD: Best Instagram handle in the business αυτή τη στιγμή. Ταπεινά πάντα.
Το Υπόγειο: Αν έπρεπε να περιγράψετε τη μουσική των DEAD σε κάποιον που δεν σας έχει ακούσει ποτέ, πώς θα το κάνατε; Υπάρχει κάποιο είδος στο οποίο νιώθετε ότι ανήκετε ή προτιμάτε να μην μπαίνει η μουσική σας πίσω από συγκεκριμένες ταμπέλες;
DEAD: Το LP έχει πολλών ειδών επιρροές και μουσικές ανησυχίες που θέλαμε να εκφράσουμε καιρό τώρα. Δεν μπορώ να βάλω κάποια ταμπέλα στον ήχο ή στο είδος μας, γιατί ούτε εμείς οι ίδιοι δεν ξέρουμε τι είναι. Σκοπός είναι να επικοινωνούνται οι προσωπικότητές μας όσο πιο αγνά γίνεται, ανεξάρτητα απ’ το είδος.
Δεν νιώσαμε ποτέ ότι ανήκουμε σε κάποιο είδος ή σε κάποια σκηνή.
Neil Young ίσως, Adrianne Lenker, Wilco, Car Seat Headrest.
Το Υπόγειο: Πότε ήρθε ο καθένας σας για πρώτη φορά σε επαφή με τη μουσική; Υπάρχει κάποια στιγμή, ένας δίσκος ή ένας καλλιτέχνης που σας έκανε να πείτε «αυτό θέλω να κάνω»;
ΓΒ: Η πρώτη φορά που σκέφτηκα ότι θέλω κι εγώ να γράψω μουσική ήταν όταν ένας αδερφικός μου φίλος, που οι γονείς του είχαν δισκάδικο, μου έβαλε να ακούσω Oasis, The Libertines, The Strokes. Ο Noel μου έμαθε κιθάρα. Οι υπόλοιποι με έπεισαν να κάνω μπάντα.
ΓΚ: Η πρώτη φορά που ένιωσα ότι θέλω να κάνω μουσική ήταν όταν, κατά λάθος, αγόρασα το Dookie των Green Day. Ήξερα αμέσως ότι θέλω να παίξω κιθάρα σε μπάντα. Στη συνέχεια έπεσα πάνω στη grunge και, καταλήγοντας στους RHCP, ο Hillel Slovak μου επιβεβαίωσε ότι μόνο με μια κιθάρα στα χέρια μπορώ να εκφραστώ στο 100%.
Το Υπόγειο: Πώς γνωριστήκατε αρχικά μεταξύ σας και πότε καταλάβατε ότι υπάρχει η χημεία για να δημιουργήσετε μουσική μαζί;
DEAD: Γνωριστήκαμε μέσα από τον ευρύτερο κύκλο των JK και λίγους μήνες μετά ο Γιάννης προστέθηκε στη μπάντα.
Η χημεία ήταν εκεί από την πρώτη φορά που συνυπήρξαμε, δεν την αγγίζουμε και δεν τη συζητάμε.
Μόνο αυτό έχουμε. Και πολλά τραγούδια.
Αν είναι κάτι που κρατάω από το LP, είναι το ότι δεν έχει ξανακουστεί δίσκος έτσι. Λόγω της χημείας αυτής.
Το Υπόγειο: Το Trash ακούγεται πολύ δεμένο σαν σύνολο. Πώς γράφτηκαν τα τραγούδια; Ξεκινά κάποιος με μια ιδέα και εξελίσσεται συλλογικά ή ο καθένας έχει τον δικό του ρόλο στη δημιουργική διαδικασία;
DEAD: Ακούγεται δεμένο επειδή τα πάντα γράφτηκαν στο ίδιο δωμάτιο. Υπάρχει μια ενεργειακή «κόλλα» που ενώνει τον δίσκο.
Στο συγκεκριμένο LP δουλέψαμε με ιδέες δικές μου (ΓΒ) από διάφορες περιόδους της ζωής μου. Π.χ. το Genius, Nolan το έγραψα στα 16 μου, το Gun Down πριν από 3 μήνες. Γενικά πετάμε ιδέες στον τοίχο από κοινού. Αν νιώσουμε ότι προσφέρει κάτι στο narrative του κομματιού, παραμένει.
Το θέμα είναι να υπάρχει ενθουσιασμός και πειραματισμός στο process. Καμιά φορά, ειδικά όταν πρέπει να τα κάνεις όλα μόνος σου, δεν είναι και το πιο εύκολο.
Το Υπόγειο: Υπάρχει κάποια συνολική ιδέα ή αφήγηση πίσω από το Trash ή προτιμάτε κάθε τραγούδι να στέκεται αυτόνομα και να βρίσκει το δικό του νόημα στον ακροατή;
DEAD: Ο δίσκος γενικά πατάει σε προσωπικά βιώματα, συζητήσεις, αμφιβολίες. Όσο για το νόημα, ο καθένας θα βρει το δικό του, ανάλογα με τη φάση στην οποία βρίσκεται.
Π.χ. ρώτησα τον Γιάννη για το τι πιστεύει ότι πραγματεύεται το Gun Down και η απάντησή του με εξέπληξε. Είχε μια τελείως διαφορετική οπτική. Για εκείνον σημαίνει κάτι τελείως διαφορετικό απ’ ό,τι για εμένα. Και τα δύο νοήματα όμως είναι εξίσου αληθινά.
Το Υπόγειο: Και μια ερώτηση που κάνω σχεδόν σε όλους τους δημιουργούς. Γιατί γράφετε μουσική; Τι είναι αυτό που εξακολουθεί να σας κάνει να θέλετε να δημιουργείτε και να μοιράζεστε τραγούδια; Και κλείνοντας, υπάρχουν ήδη νέα τραγούδια στα σκαριά; Να περιμένουμε εμφανίσεις σας μέσα στους επόμενους μήνες;
DEAD: Πάντα υπάρχουν νέα τραγούδια στα σκαριά. Το συναίσθημα που νιώθεις, γράφοντας και σκοντάφτοντας σε κάποια μελωδία ή φράση που σε εξιτάρει, είναι εθιστικό. Ελπίζεις ξανά. Σκέφτεσαι το potential και το πώς θα ’ναι live και ανυπομονείς να το δείξεις στον διπλανό σου, μπας και σε καταλάβει.
Νιώθεις ζωντανός. Αυτή η ελπίδα.
