Deaf Radio (2)


Για μένα προσωπικά το κεφάλαιο της μπάντας των Deaf Radio αποτελεί μια υπέροχη "ιστορία ενηλικίωσης", που λένε και οι του κινηματογράφου... Είχα την τύχη να γνωρίσω τη μουσική τους από πολύ πολύ νωρίς, σχεδόν απ'όταν το group γεννήθηκε. Και είχα την τύχη να ζήσω και να θαυμάσω την εξέλιξή τους και την γιγάντωσή τους. Η οποία ήρθε με την κυκλοφορία του εξαιρετικού debut album "Alarm" (2017, check Top-20 Albums) και με μια σειρά από καταιγιστικές ζωντανές εμφανίσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό. Πολλή πολλή δουλειά, συνέπεια και πείσμα, για να στηρίξουν το αστείρευτο ταλέντο τους. Με αυτά τα όπλα πορεύτηκαν ως εδώ και με αυτά αναμένεται να συνεχίσουν και να "ψηλώσουν" κι άλλο... 

Φτάνοντας στο 2019, η εκρηκτική rock n roll παρέα του Παναγιώτη Γκλίνου (κιθάρα-φωνή), του Δημήτρη Σακελλαρίου (κιθάρα-φωνητικά), του Δημήτρη Γεωργόπουλου (μπάσο) και του Γιώργου Διαθεσόπουλου -ή απλά "Διαθεσό", όπως μού αρέσει να τον λέω- (τύμπανα) είναι πανέτοιμη για την sophomore κυκλοφορία της. Το νέο album θα ονομάζεται "Modern Panic" και θα κυκλοφορήσει στις 15 Νοεμβρίου από την Ιhaveadrum Records του Σεραφείμ Γιαννακόπουλου (Planet of Zeus, ex Modrec). Λίγο αργότερα, στις 13 του Δεκέμβρη, η μπάντα θα παρουσιάσει τον... "Μοντέρνο Πανικό" της στο Temple.

Σε αυτή την συγκυρία το Υπόγειο τους καλωσορίζει για δεύτερη φορά στις ψηφιακές του σελίδες, 4 χρόνια έπειτα από την πρώτη συνέντευξή τους μαζί μας (check here). Η χαρά μας ήταν μεγάλη και ακόμα μεγαλύτερη η ανυπομονησία μας για το νέο τους υλικό. Ακούμε τα δύο πρώτα singles, "Astypalea" και "Animals", και... μετράμε μέρες.


* pre-order "Modern Panic" here: https://deafradio.bandcamp.com/
** live event here: https://www.facebook.com/events/2574797785911589/


 

 


To Υπόγειο: Δύο χρόνια μετά το “Alarm” έχουμε νέα μουσική από σας. Τον Ιούνιο έσκασε σαν βόμβα στα ηχεία μας η “Astypalea”, ενώ πρόσφατα κυκλοφόρησε το “Animals”, κάπως διαφορετικό μα εξίσου υπέροχο. Ποια είναι τα back stories που συνοδεύουν τα δύο αυτά κομμάτια; Πώς τα εμπνευστήκατε και ποιες είναι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες γράφτηκαν;
Το Astypalea είναι το πρώτο κομμάτι που γράφτηκε μετά το Alarm και σε πρώτη ανάγνωση μιλά για ένα από τα αγαπημένα μας νησιά. Πράγματι γράφτηκε στους τρούλους της Αστυπάλαιας το καλοκαίρι του 17. Αν όμως θέλουμε να το πάμε λίγο παρά πέρα, μιλά για το πόσο σημαντικό είναι να ζεις σε αλληλεπίδραση με το περιβάλλον σου. Είμαστε μέρη μιας ολότητας και όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε τόσο καλύτερο θα είναι και για μας και για τους γύρω μας. “We are the people to tame this relentless explosion” όπως λέει και το ίδιο το κομμάτι.

Από την άλλη το Animals είναι ένα κομμάτι που μιλά για τον έρωτα δύο ανθρώπων. Κακά τα ψέματα η ανιδιοτελής αγάπη -εάν καταφέρεις και δοθείς ολοκληρωτικά στον άλλον- είναι λυτρωτική και μπορεί να νικήσει τα πάντα, αφήνοντας πίσω εμπόδια μιας εύθραυστης ισορροπίας. Γράφτηκε σε μια πολύ φορτισμένη συναισθηματικά περίοδο πράγμα που φαίνεται τόσο από τους στίχους όσο και από την εξιλέωση που βγάζει το outro. Βγάζει ακριβώς την ευαισθησία και το συναίσθημα που είχαμε στο μυαλό μας όταν το γράφαμε αρχικά οπότε αυτό από μόνο του μας κάνει πολύ χαρούμενους. 


Το Υπόγειο: Εξαιρετικό και το video clip που συνοδεύει το “Animals”. Μιλήστε μας αν θέλετε λίγο για τα γυρίσματα. Πιστεύετε πως μπορεί να περάσει τα μηνύματα που θέλετε;
Το κεντρικό concept του video είναι πως η αγάπη δεν έχει χρώμα, φύλο ή θρησκεία. Προσπαθήσαμε να δείξουμε τα εμπόδια που υπάρχουν είτε αυτά είναι ρατσιστικές συμπεριφορές είτε εσωτερικά και πως τελικά όπως είπαμε και παραπάνω η αγάπη μπορεί να νικήσεις όλες τις δυσκολίες. Τα γυρίσματα γίναν κυριολεκτικά σε δύο ημέρες σε διάφορες περιοχές της Αθήνας καθώς και στην καθολική εκκλησία του Αγίου Παύλου, γελάσαμε πολύ, κουραστήκαμε περισσότερο αλλά εν τέλει βγήκε κάτι που μας ικανοποιούσε όλους, χωρίς εκπτώσεις και αξίζουν μπράβο σε όλο το team.
 


 

Το Υπόγειο: Πέρα από τα δύο νέα τραγούδια, στις πρόσφατες συναυλίες σας ακούσαμε και κάποια άλλα καινούρια. Παρατηρούμε μία διάθεση για πειραματισμό και εξερεύνηση σε νέους ήχους και νέες τεχνοτροπίες. Τι μας περιμένει στο νέο άλμπουμ “Modern Panic”;
Δεν φοβόμαστε να δοκιμάζουμε καινούργια πράγματα - πάντα το κάναμε έτσι κι αλλιώς. Πράγματι, το Modern Panic έχει μέσα μεγαλύτερη ποικιλία σε ήχους και μελωδίες, μάλλον έχουμε ξεφύγει σε πολλά σημεία από το desert του Alarm, πόσο μάλλον από το stoner που δεν θεωρούμε ότι ανήκαμε και ποτέ με την στενή έννοια του είδους. Ο πειραματισμός και η αλλαγή για μας είναι κάτι που μας δίνει ζωή. Είναι αδύνατο να γράφουμε τα ίδια που γράφαμε το 2016 όταν συνθέταμε το Alarm. Ήμασταν άλλοι άνθρωποι τότε. Έτσι ο δεύτερος δίσκος είναι διαφορετικός και ο τρίτος θα είναι ακόμα περισσότερο. Είναι η φυσική πορεία των πραγμάτων για εμάς και νομίζω για τους περισσότερους μουσικούς.


Το Υπόγειο: Υπάρχει το άγχος της περίφημης “κατάρας του δεύτερου δίσκου”;
Κανένα άγχος. Θεωρούμε πως όσο καλά και αν πήγε το Alarm, το Modern Panic είναι ένας πιο ολοκληρωμένος δίσκος, μουσικά και στιχουργικά πιο ώριμος, διατηρώντας παράλληλα την ωμή ενέργεια του πρώτου. Επίσης, να πούμε εδώ πως όσο και αν μας αφορά η γνώμη του κόσμου, ποτέ δεν αποτελεί αυτοσκοπό. Για κανέναν μουσικό. Γράφουμε μουσική για αυτά που νιώθουμε και ένα πολύ μεγάλο μέρος της διαδικασίας έχει ήδη συμβεί πριν καν ακούσει ο κόσμος μια κυκλοφορία.


Το Υπόγειο: Ποιες οι προσδοκίες σας με την κυκλοφορία του “Modern Panic”; Πού θέλετε να σας πάει το sophomore LP σας;
Στόχος είναι να φτάσει σε ακόμα περισσότερο κόσμο από τον πρώτο δίσκο και να τους δώσει στοιχεία τα οποία μπορούν να εκφραστούν, ταυτιστούν κλπ. Και θα παίξουμε όσο περισσότερα live γίνεται τόσο σε Ελλάδα όσο και Ευρώπη για να το καταφέρουμε.


Το Υπόγειο: Απ’ ό,τι έχουμε καταλάβει την περίοδο που γράφονταν τα τραγούδια του νέου δίσκου, περάσατε αρκετό καιρό χωριστά, διασκορπισμένοι σε διάφορα σημεία της Ελλάδας, αλλά και του... πλανήτη γενικότερα; Πώς ξεπεράστηκαν οι δυσκολίες και πώς γεφυρώθηκε αυτή η απόσταση; 
Ναι σωστά. Για μερικά χρόνια ήμασταν διασκορπισμένοι σε Λονδίνο, Χανιά, Αθήνα και για λίγο Κύπρο και Νέα Υόρκη. Μάλιστα δεν είναι απλά η απόσταση αλλά και οι διαφορετικές συνθήκες ζωής. Ένας έπιανε δουλειά σε μία μητρόπολη του καπιταλισμού, την ίδια στιγμή που άλλος βρισκόταν σε ένα ναρκοπέδιο της Κύπρου ή όταν ο ένας ήταν σε πρωινή σκοπιά στο στρατό επικοινωνούσε με τον άλλον που μόλις έπεφτε για ύπνο στη Νέα Υόρκη. Οι προσλαμβάνουσες ήταν τρομερά διαφορετικές, η επικοινωνία και η συνέπεια δύσκολη, πόσο μάλλον που μόλις είχε βγει το Alarm και πήγαινε απρόσμενα καλά οπότε είχαμε πολλές προτάσεις για live. Είχαμε φτάσει σε σημείο να βρισκόμαστε την ημέρα του live ενώ μπορεί να είχαμε να βρεθούμε και να παίξουμε όλοι μαζί κάποιους μήνες. Παρόλα αυτά, μιλούσαμε κυριολεκτικά κάθε μέρα και μάλιστα πολλές ώρες για οργανωτικά, συνθετικά θέματα και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς. Τώρα είμαστε και πάλι όλοι μαζί, που πέρα από το οργανωτικό, μας δίνει τη δυνατότητα να έχουμε κοινά βιώματα και μάλλον αυτό είναι το πιο σημαντικό στοιχείο


Το Υπόγειο: Μουσικά καθαρά μιλώντας, πώς οι προαναφερθείσες παραπάνω συνθήκες επηρέασαν τη φόρμα και τον ήχο του συγκροτήματος;
Οι συνθήκες σίγουρα επηρέασαν. Βασικά, ένα 80% του δίσκου γράφτηκε από απόσταση. Άλλαξε ο τρόπος γραψίματος αναγκαστικά. Μας έκανε ίσως και καλό γιατί βρήκε ο καθένας τον εαυτό του πρώτα συναισθηματικά και έπειτα μουσικά. Απογαλακτιστήκαμε από διάφορα κολλήματα που μπορεί να είχαμε και αφεθήκαμε τελείως ελεύθεροι να δημιουργήσουμε, γράφοντας κομμάτια όπως το Animals που παλαιότερα θα τα φοβόμασταν ως «πολύ pop» ή πολύ συναισθηματικά. Επίσης μας «ανάγκασε» να φέρνουμε πιο ώριμες ιδέες και καλύτερες προπαραγωγές, ώστε να μπορούν τα άλλα μέλη της μπάντας να κατανοήσουν το πώς το φαντάζεσαι το κομμάτι.

 

Το Υπόγειο: Πώς εντέλει ορίζετε τον “Μοντέρνο Πανικό”; Ποιο το νόημα πίσω από τον τίτλο του δίσκου;
Αισθανόμαστε ότι τα πράγματα είναι αρκετά πιο πολύπλοκα πλέον. Η αφθονία πληροφορίας και επιλογών δυσκολεύει όσους αναζητούν μία ταυτότητα. Οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες ή μονοσήμαντες. Ταυτόχρονα, ζώντας σε δυτικές μητροπόλεις, παρατηρήσαμε μία σύγχρονη απομόνωση τη στιγμή μάλιστα που επικρατεί η απόλυτη διαδικτυακή διασύνδεση, σε βαθμό εξάρτησης μάλιστα. Έρωτας, φιλία, αγορές, διασκέδαση, μοναξιά – όλα περνούν μέσα από μία οθόνη. Και εμείς που έχουμε την τύχη τα καλοκαίρια να βρεθούμε σε ένα νησί χωρίς σήμα, όπου τα πράγματα είναι πιο απλά και ίσως αληθινά, δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε την αντίθεση. 

Μετά σκεφτόμαστε όσους εργάζονται σε συνθήκες ακραίας εργασιακής ανασφάλειας, πχ το παιδί που δουλεύει delivery στο Λονδίνο στη βάση της σύγχρονης «οικονομίας του διαμοιρασμού» απλώς «πουλάει» δύο ώρες από τη ζωή του για να κάνει ποδήλατο στη βροχή. Για ποιο λόγο δυσκολεύεται να ταυτιστεί με κάτι; Nα διεκδικήσει; Για ποιο λόγο μπορεί αντ’ αυτού να εσωτερικεύσει τα προβλήματά του, να μην βρίσκει το πού ανήκει.



Το Υπόγειο: Διαβάζουμε πως το “Modern Panic” θα κυκλοφορήσει από την Ιhaveadrum Records του Σεραφείμ Γιαννακόπουλου, ντράμερ των Planet of Zeus. Πώς προέκυψε η γνωριμία και η συνεργασία σας μαζί του; Με ποια κριτήρια επιλέχθηκε το label και ποιες οι διαφορές από την self-released διαδικασία που είχατε επιλέξει στο ντεμπούτο σας; 
Τον Σεραφείμ τον γνωρίζαμε από πριν και μας βοήθησε πολύ και κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων με εξοπλισμό κλπ. Προσφέρθηκε να το κυκλοφορήσει με την εταιρεία του και δεν είχαμε λόγο να πούμε όχι. Ήταν μία win-win κατάσταση. Κατά τα άλλα δεν αλλάζει κάτι. Την παραγωγή του δίσκου την αναλάβαμε και πάλι εμείς όπως και την προώθηση του.


Το Υπόγειο: Για την προώθηση του “Alarm” κάνατε μια huge ευρωπαϊκή περιοδεία. Θα συμβεί το ίδιο και με το νέο άλμπουμ, το “Modern Panic”;
Ήταν όντως πολύ μεγάλο τουρ. Σίγουρα θα κάνουμε κάτι αντίστοιχο ίσως λίγο πιο στοχευμένο αυτή τη φορά. Πλέον υπάρχει η εμπειρία και το know how σε όλο το team. Έχουμε ήδη κάνει 2 ευρωπαϊκά τουρ, ξέρουμε πού έχουμε κόσμο και πού θέλουμε να αποκτήσουμε οπότε μάλλον θα πάμε για κάτι πιο «μαζεμένο» σε ημέρες αλλά που ίσως έχει ακόμα καλύτερα αποτελέσματα.


Το Υπόγειο: Πέρασαν 4 χρόνια από την τελευταία συνέντευξή σας εδώ στο Υπόγειο - 1 1/2 χρόνο πριν την κυκλοφορία του debut album σας... Θα μπορούσατε να κάνετε έναν απολογισμό για την - κατά την γνώμη μας- πολύ δυνατή πορεία σας ως σήμερα; 
Στην πρώτη μας συνέντευξη μόλις ξεκινούσαμε, δεν μας ήξερε σχεδόν κανείς πέρα από πολύ λίγο κόσμο που παρακολουθεί στενά την αθηναϊκή σκηνή. Σημείο κλειδί ήταν το Alarm. Μας σύστησε σε πάρα πολύ κόσμο, πολύ περισσότερο από αυτό που περιμέναμε. Οι περισσότεροι το αγκάλιασαν και όλη αυτή η επιτυχία που έκανε διαδικτυακά στο εξωτερικό με κάποιο τρόπο επέστρεψε πίσω στην Ελλάδα με αποτέλεσμα να έχουμε προτάσεις για μεγάλα fests όπως το Ejekt ή να γεμίζουμε συναυλιακούς χώρους. Μετά ήρθαν τα δύο ευρωπαϊκά τουρ και κυρίως το δεύτερο που μας έδεσε πολύ σαν μπάντα και σίγουρα το κλείσιμο του στο Temple που παίξαμε μπροστά σε διπλάσιο κόσμο από ότι είχαμε παίξει στην παρουσίαση του Alarm. Όλο αυτό είναι φανταστικό και έχουμε πολλά ακόμα να δώσουμε. Ελπίζουμε στην επόμενη συνέντευξη να έχουμε πάλι να πούμε τόσα πολλά. Αλλά ας μην πάρει άλλα τέσσερα χρόνια καλύτερα!


Το Υπόγειο: Ποια συστατικά της μπάντας θεωρείτε σαν τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά της, συστατικά που την βοήθησαν να χαράξει τούτη την επιτυχημένη πορεία;
Την αφοσίωσή μας. Αγαπάμε πολύ αυτό που κάνουμε, θέλουμε να το κάνουμε πάντα όσο καλύτερα γίνεται και συνεχώς ψάχνουμε το επόμενο βήμα. Δεν μας νιώθουμε καλά να μένουμε ακίνητοι για καιρό και φαντάζει απίθανο να πούμε «ok, that’s enough». 


Το Υπόγειο: Αποδέχεστε τον χαρακτηρισμό “next big thing” της ελληνικής ροκ σκηνής;
Κατ’ αρχάς με δύο δίσκους πλέον, o προσδιορισμός “next” θυμίζει λίγο τα αιώνια «ταλέντα» του ποδοσφαίρου. Σοβαρά τώρα, αν και αποδίδεται με καλές προθέσεις, περνάει εντελώς αδιάφορος ο χαρακτηρισμός. Έχουμε ξαναπεί πως τα «ροκσταριλίκια» στη μουσική σκηνή της Αθήνας, όπου όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας, είναι ελαφρώς αστεία.


Το Υπόγειο: Είναι οι Deaf Radio μια full time απασχόληση; Θα θέλατε να φτάσετε σε ένα σημείο να ζείτε από τη μουσική που φτιάχνετε και παίζετε;
Δυστυχώς στην Ελλάδα ακόμα και πολύ μεγαλύτεροι από εμάς καλλιτέχνες, ειδικά αν δεν εντάσσονται στις mainstream ή έντεχνες κατηγορίες, δυσκολεύονται πολύ να βιοποριστούν από τη μουσική. Δεν υπάρχει δομή μουσικής βιομηχανίας και σχεδόν όλα τα τρέχουμε μόνοι μας, άρα από την άποψη του χρόνου είναι τρομερά απαιτητικό, χωρίς να υπάρχει αντίστοιχο οικονομικό αντίκρισμα. Φυσικά και θα θέλαμε να ζούμε από αυτό, μόνο και μόνο για να διοχετεύουμε όλη μας την ενέργεια στη μουσική. 


To Υπόγειο: Πώς ορίζετε γενικώς την απόλυτη επιτυχία για μια ελληνική μπάντα;
Σε συνέχεια της προηγούμενης απάντησης, η μεγαλύτερη επιτυχία μάλλον είναι το να καταφέρει κανείς να ξεπεράσει όλα αυτά τα προβλήματα και με τη βοήθεια του κοινού να μπορέσει να αφοσιωθεί πλήρως στη μουσική του.


Το Υπόγειο: Deaf Radio ευχαριστούμε πάρα πολύ και σας ευχόμαστε τα καλύτερα!!!


Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Λένα Πλάτωνος
(07/11/2019)
ypogeio.gr
Κ. ΒΗΤΑ
(06/11/2019)
ypogeio.gr
Φρούτα Του Δάσους - Πόλυς Ζουκ
(09/06/2015)
ypogeio.gr
Sons Of Zevedeus
(24/09/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ