To ypogeio.gr

Μαρία Παπαγεωργίου

Credits: Christos Tolis

 

"Εγώ γεννήθηκα για να ζήσω 3 Δευτέρες και έρχομαι μετά από 75 παραστάσεις να γιορτάσω τα 7 χρόνια μου σε 4 Παρασκευές".

Έτσι μας υποδέχεται φέτος η Μαρία Παπαγεωργίου στον Σταυρό του Νότου, σε ένα ιδιαίτερο επετειακό κάλεσμα, εκεί που ξεκίνησαν όλα. Ιδιαίτερο. Τώρα που το σκέφτομαι, όταν μιλώ σε φίλους για τη μουσική της Μαρίας, η απόλυτη λέξη που μου έρχεται πρώτη στο μυαλό είναι αυτή. Ιδιαίτερη.

Αν ασχολείσαι με την ελληνική μουσική σκηνή, σίγουρα ξέρεις περί τίνος πρόκειται. Η Μαρία έχει κερδίσει επάξια μια ξεχωριστή θέση στο χώρο. Με συνέπεια και συνέχεια που σπανίζουν στις μέρες μας και με μια αισθητική απαράμιλλη, έχοντας στις βαλίτσες της πάντα μια εκθαμβωτική ευγένεια, μεράκι και πολλή πολλή δουλειά όλα αυτά τα χρόνια.

Οι "Όμορφοι και Ηττημένοι" ήταν η πρώτη μου επαφή με τη μουσική της, πίσω στο μακρινό 2010 και έκτοτε έχω το προνόμιο να μπορώ να ακούω να ακούω τη μουσική της και να βυθίζομαι όλο και πιο βαθιά εντός μου, κάθε φορά που παρακολουθώ τα ειλικρινή και παθιασμένα live της.

Αυτή εδώ είναι μια από τις συνεντεύξεις που αγαπώ, που θα έχω να το λέω. Παλεύω αυτόν τον πρόλογο - εισαγωγή κάποιες μέρες τώρα, πλην όμως αν θες να μιλήσουμε για τη Μαρία Παπαγεωργίου, δε χρειάζονται πολλά λόγια, δε χωράει κανένας πρόλογος.
 

Να πάτε στη γιορτή στον Σταυρό του Νότου, να σας τραγουδήσει στίχους, που κάνουν τις πληγές να βγάζουν χρώμα.

Θα δείτε ένα όνειρο, αλλά μετά θα είναι αλήθεια.

 

Ώρα έναρξης: 22.30 

Eίσοδος: 14ευρώ (μπύρα|κρασί)

Σοφία Ευκλείδου : τσέλο 
Κρίτων Μπελλώνιας : τύμπανα 
Γιώργος Ντάνης : κοντραμπάσο 
Σταύρος Ρουμελιώτης : κιθάρες 
Ηχοληψία: Σωτήρης Παπάκος
Φωτισμοί: Γιάννης Μπράτσης 
Φωτογραφία: George Alexandrakis Photography
Artwork: Amarildo Topallis

Οργάνωση Παραγωγής: 440Hz - Γέφυρα Πολιτισμού
Εκτέλεση Παραγωγής:  | Κάλλια Καρυάμη

 

Φωτογραφία: George Alexandrakis Photography
Artwork: Amarildo Topalis 
MUA: Κατερίνα Σαραντοπούλου Hair Kat

 

 

Το Υπόγειο: Μαρία καλώς ήρθες στο Υπόγειο μας, είναι μεγάλη χαρά για μας. Βρισκόμαστε με αφορμή τις εμφανίσεις σου στον Σταυρό του Νότου. Εκεί που ξεκίνησαν όλα πριν 7 χρόνια. Πώς ήταν το ταξίδι ως εδώ;

Καλώς σας βρήκα! Αυτήν την ερώτηση έκανα στον εαυτό μου την πρώτη μέρα που έπιασα το τετράδιο για να οργανώσω αυτές τις συναυλίες. Κατέγραψα όλες τις σκέψεις μου και όλα τα συναισθήματά μου για αυτά τα 7 χρόνια και τελικά έγραψα μόνη μου το δελτίο τύπου σε πρώτο πρόσωπο!
Αυτή η πορεία με κρατάει σαν μία κλωστή και με συνδέει με το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον μου, με κάνει να παρατηρώ τη Μαρία καλύτερα. Και κάθε φορά που ανεβαίνω στη σκηνή συναντώ ένα οικείο κομμάτι μου που μεγάλωσε εκεί πανω βήμα βήμα και ταυτόχρονα αγωνιώ για τον καινούριο εαυτό μου, που θέλει να οδηγηθεί σε μια νέα ολοκλήρωση.

 

Το Υπόγειο: Τολμάς να κάνεις όνειρα και σκέψεις για τα επόμενα 7 χρόνια; Για το μέλλον γενικότερα.

Δεν είναι ότι δεν τολμώ, είναι μάλλον ότι δεν εστιάζω στο να φτιάξω τόσο μακροπρόθεσμα όνειρα πια. Επειδή ανήκω σε μία γενιά που μεγάλωσε με ευκολίες και πίστευε ότι θα μπορέσει να φτάσει τους στόχους τους πολύ εύκολα και απογοητεύτηκε, καθώς έπεσε μέσα στην κρίση, έζησα χρόνια με κρίσεις πανικού και μου πήρε πάρα πολύ καιρό για να καταφέρω να ζω και να χαίρομαι το τώρα!  Θέλω λοιπόν πραγματικά να κάνω κοντινά σχέδια, αλλά να χτίζω την όποια καλλιτεχνία μου με μία μακροπρόθεσμη αξιοπρέπεια.

 

Το Υπόγειο: Ομολογώ πως αν και έχω απολαύσει το σύνολο της δισκογραφίας σου αγαπημένη μου στιγμή στο χρόνο αυτό είναι η «Αλληλογραφία», ένα δείγμα σπάνιας καλλιτεχνικής ομορφιάς, όπου το προσωπικό σου στοιχείο και ο σεβασμός στον συνθέτη συμβαδίζουν χέρι ? χέρι. Είναι και για σένα μια αγαπημένη σου δουλειά;

Είναι η πιο αγαπημένη μου στιγμή στη δισκογραφία. Είχα την ευλογία και τα εύσημα ενός σπουδαίου ανθρώπου, που μου έδωσε κινητήρια δύναμη και πίστη στον εαυτό μου να δοκιμάσω χωρίς περιορισμούς αυτό που ήθελα. Ταυτόχρονα είχα μία εξαιρετική ομάδα συνεργατών, η οποία έδειξε την ίδια πίστη σε αυτή την εργασία. Ο συνδυασμός της ομαδικότητας και της έμπνευσης πάνω σε μία ζωντανή ηχογράφηση ενός ολόκληρου δίσκου, που είναι πολύ δύσκολο πράγμα,  αλλά και το ίδιο το τελικό αποτέλεσμα, με κάνει να ακούω αυτόν τον δίσκο και να λέω πως αν γύριζα το χρόνο πίσω, δεν θα άλλαζα τίποτα.

 

Το Υπόγειο: Άλλη μια αγαπημένη μου στιγμή ? με τον καιρό έγινε, μου πήρε κάμποσο να συναισθανθώ την προσέγγιση ? είναι η διασκευή σου στον Κηπουρό του Παύλου. Τί μουσικά ακούσματα είχες ως παιδί;  Είμαστε της ίδιας γενιάς, οπότε μπορώ να σε φανταστώ στο Ρόδον σε συναυλίες των Σπαθιών.

Στα Γρεβενά τη δεκαετία του 90 ακούγαμε ό,τι έφτανε μέχρι εκεί.  Αγαπούσα το progressive metal, τον Michael Jackson,  χορεύαμε Καίτη Γαρμπή και κάπου στην έκρηξη της εφηβείας μας ακούγαμε Ξύλινα Σπαθιά, Τρύπες, Alice in chains, Dream theater και Νίκο Παπάζογλου. Έφταναν με λίγη καθυστέρηση και οι δίσκοι του Αλκίνοου Ιωαννίδη, ο δίσκος του Φοίβου Δεληβοριά. Τους αγόραζε η καλύτερη μου φίλη και πηγαίναμε και ακούγαμε όλα τα τραγούδια μαζί, προσπαθώντας να τα βγάλουμε στην κιθάρα.

 

Το Υπόγειο: Τι θυσίες πρέπει να κάνει ένας μουσικός σήμερα; Σε μια δύσκολη συγκυρία, σε ένα μάλλον εχθρικό περιβάλλον, πόσο έυκολο είναι η δουλειά σου να αφορά πολύ κόσμο και να ανταμείβει τους κόπους σου;

Εξαρτάται ποια είναι η δουλειά σου. Αν κινείσαι κοντά σε αυτό που ήδη ο κόσμος θέλει να ακούσει, τότε υπάρχει ένα σύστημα που μπορεί και να σε κρατήσει ζωντανό ακόμα. Αν θέλεις να δημιουργήσεις κάτι το οποίο απαιτεί χρόνο τριβής με το ακροατήριο, τότε δυστυχώς θα πρέπει να έχεις ένα πολύ γερό στομάχι ή μία πολύ χοντρή τσέπη. Αν υποθέσουμε ότι δεν βρισκόμαστε στην περίπτωση της πολύ χοντρής τσέπης, τότε απαιτείται η θυσία της καθημερινής επιβίωσης, που επηρεάζει όλη σου τη διάθεση για τέχνη και σε περιορίζει αφάνταστα στο να δημιουργήσεις πολύ μεγάλα πράγματα. Εγώ δηλαδή αυτό που που φοβάμαι είναι πως στην εποχή που ζούμε, αντί ο καλλιτέχνης να τραβά και να διαμορφώνει ένα φιλότεχνο ακροατήριο, συνεχώς χειραγωγείται από το ακροατήριό του για να μπορέσει να μείνει ζωντανός.

 

Το Υπόγειο: Πώς ορίζεις αυτό που ζούμε;

Πιστεύω ότι είμαστε περιορισμένοι μέσα στους φόβους μας και έτσι κάθε μέρα χάνουμε βασικά χαρακτηριστικά της ιδιοσυγκρασίας μας. Αγωνιούμε για μία διαφορετικότητα, αλλά με ένα περίεργο τρόπο γινόμαστε όλο και πιο ίδιοι. Ακόμα και όσοι παραμένουν ιδιαίτεροι και έχουν ένα λόγο ισχυρό, βλέπεις ότι γίνονται έρμαιο των αγράμματων και οργισμένων σχολιαστών στα social media. Υπάρχει πολλή καταπίεση και αμορφωσιά και η εποχή μας την έχει φέρει πολύ έντονα πια μπροστά στα μάτια μας. Απαιτούνται πολιτισμικές δραστηριότητες που να εξευμενίσουν την ψυχή των ανθρώπων και βλέπω μία δυσκολία στη δίοδο της καλής "λαϊκής" Τέχνης να διαμορφώσει τους σημερινούς ανθρώπους. Ελπίζω σε αυτές τις μικρές νίκες, που θα γίνονται μέσα από το σχολείο, μέσα από τον πολιτισμό και μέσα από ένα καλά δομημένο κοινωνικό κράτος.


Το Υπόγειο: Όσα χρόνια σε παρακολουθώ ο Σταύρος ο Ρουμελιώτης είναι πάντα δίπλα σου σε κάθε μουσικό εγχείρημα. Θες να μας παρουσιάσεις όλη την ομάδα που θα είναι μαζί σου στον ΣτΝ;

ο Σταύρος Ρουμελιώτης είναι πλέον και ο βασικός μου συνθέτης / τραγουδοποιός.  Έχει αναλάβει το μεγαλύτερο μέρος των ενορχηστρώσεων και συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλον στο κομμάτι της μουσικής παραγωγής. Η Σοφία Ευκλείδου , η καλύτερη κατά τη γνώμη μου τσελίστρια της γενιάς μας, είναι επίσης βασική συνεργάτης μου και στο ακουστικό μου project. Με τον Κρίτωνα Μπελλώνια στα τύμπανα διανύουμε τη δεύτερη χρονιά της συνεργασίας μας, ειναι ο βράχος μου και ανυπομονώ να κάνουμε την πρώτη μας συναυλία με τον άρτι αφιχθέντα μπασίστα Γιώργος Ντάνη. Είμαι πολύ συγκεκριμένη γιατί ο επί δέκα χρόνια πιανίστας μους, Χρήστος Τόλης, φέτος θα βρίσκεται κάτω από τη σκηνή, για να κάνει video mapping! Στον ήχο θα είναι ο Σωτήρης Παπάκος και στα φώτα ο Γιάννης Μπράτσης, επίσης συνεργάτες μου για 7 ολόκληρα χρόνια. Είναι σημαντικό, ωστόσο , να αναφέρουμε ότι υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι πίσω απο μία συναυλία, που τρέχουν και εργάζονται σκληρά για το καλύτερο αποτέλεσμα και τους ευχαριστώ όλους.


Το Υπόγειο: Προτιμάς ανοιχτούς χώρους ή κλειστούς για τα live σου; Πού ευχαριστιέσαι περισσότερο;

Όπου με καλούν με  αγάπη! Μου αρέσει η μυσταγωγία των μικρών χώρων, που είμαστε όλοι κοντά, όμως φέτος που είχα τη δυνατότητα να κάνω συναυλίες σε ανοιχτούς χώρους, όπως ο Κήπος του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών ή το Αρχαίο Θέατρο της Μαρωνείας στην Κομοτηνή, μαγεύτηκα από την κατανυκτική διάθεση που δημιουργείται ελλείψει τειχών.

 

Το Υπόγειο: Επόμενα σχέδια; Άνοιξη, Καλοκαίρι στο στούντιο ή στο δρόμο;

Εκτός από το στούντιο και τις εμφανίσεις εκτός Αθηνών, ετοιμάζω διαφορετικά projects τους επόμενους μήνες . Οργανώσαμε μαζί με την χορογράφο Αποστολία Παπαδαμάκη ένα εντατικό σεμινάριο έκφρασης μέσω της φωνής και του σώματος στη Σελιάνα της Αχαΐας (27 -29 Μαρτίου, γιατί θέλουμε κάθε άνθρωπος να φτάσει στο σημείο να εκφράζεται ελεύθερα, χωρίς να αυτολογοκρίνεται. Το επόμενο σημαντικό για μένα εγχείρημα, για το οποίο μελετάω εδώ και πολλούς μήνες είναι η μετεγγραφή της 3ης Συμφωνίας του Πολωνού συνθέτη Henryk Gorecki, "Three sorrowful songs" ,που θα παρουσιάσουμε τη Μεγάλη Δευτέρα και τη Μεγάλη Τρίτη (13 και 14 Απριλίου) στο Skrow Theater.

 

Το Υπόγειο: Όταν δεν ασχολείται με τα της μουσικής, πώς περνάει μια μέρα της η Μαρία Παπαγεωργίου;

Μαγειρεύει, βγαίνει βόλτα στον ήλιο με τον σκύλο της, βλέπει "Φιλαράκια" και πίνει ουίσκι στο Pink Freud!

 

Το Υπόγειο: Μαρία, είναι η τέχνη ένας ελιγμός ευτυχίας;

Αν είναι ο ελιγμός και όχι η ίδια η ευτυχία ,τότε έχουμε δουλειά να κάνουμε ακόμα.

 

Το Υπόγειο: Στο Υπόγειο έχουμε μια μανία με τις λίστες και θέλουμε να σου ζητήσουμε να μας αναφέρεις τους 5 αγαπημένους δίσκους, που σε έχουν σημαδέψει.

Χαράτσι / Νίκος Παπάζογλου
Little Earthquakes / Tori Amos
No Code  / Pearl Jam
Ο Αόρατος Άνθρωπος / Φοίβος Δεληβοριάς
Bon Iver / Bon Iver  

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ:

H Μαρία Παπαγεωργίου
επιστρέφει στον Σταυρό του Νότου - Club
για 4 παραστάσεις
Έναρξη: Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου 

Αν ήταν να ορίσω την καλλιτεχνική μου γέννηση θα έλεγα ότι έγινε το 2013, στο club του Σταυρού του Νότου. Μπουσούλησα με τα πρώτα μου τραγούδια και τους λίγους ακροατές. Περπάτησα με την ομάδα μου που μεγάλωνε επί σκηνής, με περισσότερους ακροατές να αφουγκράζονται τις ανησυχίες, τα λάθη μου και τα νέα μου τραγούδια.
 
Ήρθε ένα συλλεκτικό βινύλιο, ένωσα τη φωνή μου με τους Usurum, παρουσιάσαμε τη "Μνήμη" μας, έκανα άπειρες δοκιμές στα encore, που γεννήσανε καινούριες ερμηνείες. Κατέγραψα αυτές τις φωνές όλων μας στα "4 χρόνια Δευτέρα". Έτσι άρχισα να ενηλικιώνομαι.
 
Μοιράστηκα τη σκηνή με τον Χρήστο Θηβαίο για μια ολόκληρη χρονιά, όσο παράλληλα φτιάχναμε με τους συνεργάτες μου την αλληλογραφία με τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και ονειρευόμασταν και οι 7 να χωρέσουμε στη σκηνή και να παίξουμε. Και χωρέσαμε. Και παίξαμε ως ενήλικα παιδιά πλέον.
 
Σαν απόδημο παιδί θα επιστρέψω για έβδομη χρονιά στη φωλιά μου. Μαζί με τους εφηβικούς και τους καινούριους μου φίλους, για να παρουσιάσουμε τα καινούρια μας τραγούδια, αλλά και ό,τι σήμερα δονεί την ψυχή μας. Ξέρω πως η οικογένεια θα βρίσκεται εκεί. Έχω ηρεμία μέσα στην τόση ένταση της ευθύνης του "τι άλλο θα σας πω από εκεί που ταξίδεψα;", γιατί ξέρω πως ήδη ξέρετε καλύτερα από εμένα.
 
Εγώ γεννήθηκα για να ζήσω 3 Δευτέρες και έρχομαι μετά από 75 παραστάσεις να γιορτάσω τα 7 χρόνια μου σε 4 Παρασκευές.
 
Καλή μας αντάμωση 
Μαρία

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Moa Bones (2)
Δημήτρης Αρώνης
(27/06/2020)
ypogeio.gr
TUNERS
(26/06/2020)
ypogeio.gr
Humdrum Hippies (2):
Επιστροφή στο Υπόγειο με
αφορμή τα 200 mixtapes
(26/10/2018)
ypogeio.gr
Show Trial
(The Basement Goes
To Schoolwave)
(28/06/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ