To ypogeio.gr

Μιχάλης Τσαντίλας

Τραγουδοποιός, μουσικός συντάκτης (avopolis.gr, mixgrill.gr, Sonik Magazine κ.αλ.), blogger, μπαμπάς και εξαιρετικός άνθρωπος όπως μπορώ να σας διαβεβαιώσω μέσω της φιλίας μας, ο Μιχάλης Τσαντίλας με αφορμή το ολόφρεσκο ep του What You See Is Just A Lie κατέβηκε στο Υπόγειο και “ανακρίθηκε” διεξοδικά. Δε μάσησε και μάς απάντησε περιεκτικά και με απόλυτη σαφήνεια:

 

Μιχάλη καλώς ήρθες στο Υπόγειο! Νέο EP μετά το ντεμπούτο άλμπουμ σου Σκιά Στο Μυαλό. Γιατί EP αυτή τη φορά και γιατί αποκλειστικά αγγλόφωνο; Λίγα λόγια και για τους συντελεστές-συνεργάτες του What You See Is Just A Lie.

Καλώς σας βρίσκω Πέτρο και ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον! Αποφάσισα να κάνω EP επειδή ο χρόνος που θα χρειαζόταν για ένα πλήρες άλμπουμ δεν χωρούσε, τη συγκεκριμένη στιγμή, στο πρόγραμμα των συνεργατών μου. Κι αφού κατέληξα εκεί, θυμήθηκα τα τέσσερα αγγλόφωνα τραγούδια που αποτέλεσαν τελικά την κυκλοφορία, τα οποία είχα από χρόνια και δεν μπορούσα να τα φανταστώ να βρίσκουν θέση σε κάποιο άλλο project. Οι συνεργάτες μου ήταν ο Χρήστος Χριστοδούλου, ο οποίος ανέλαβε όλη την παραγωγή και τον ήχο, και έπαιξε τα περισσότερα όργανα, ο Χρήστος Σπυράκης, ο οποίος έπαιξε τις κιθάρες και πρόσφερε πολλές ιδέες, και ο Κωστής Χριστοδούλου, ο οποίος έπαιξε πλήκτρα σε ένα κομμάτι. Να τονιστεί ότι όλοι τους κατάγονται από τη Σπάρτη, όπως κι εγώ. Βέβαια, ο δίσκος δεν είναι ιδιαίτερα... σπαρτιάτικος – κάθε άλλο.

Το πρώτο σου άλμπουμ είχε κυκλοφορήσει από τον Μετρονόμο. Τι σε οδήγησε τώρα να κυκλοφορήσεις τη νέα σου δουλειά χωρίς την “επίσημη” αιγίδα κάποιας δισκογραφικής; Με ποιούς τρόπους σκοπεύεις να την επικοινωνήσεις;

Είμαι ευγνώμων στον Θανάση Συλιβό που δέχθηκε το 2012 να κυκλοφορήσει το πρώτο μου άλμπουμ μέσω του Μετρονόμου. Όταν ξεκινούσαμε το EP, είχα σκοπό να δοκιμάσω και πάλι να το προτείνω σε κάποιες εταιρείες, όμως ο Χρήστος Χριστοδούλου μου πρότεινε να επιλέξω τον ανεξάρτητο δρόμο – και με έπεισε εύκολα. Σίγουρα η εμβέλεια μιας τέτοιας προσπάθειας είναι (θεωρητικά τουλάχιστον) μικρότερη. Εγώ θέλησα να το ρισκάρω, να δω τις δυσκολίες και τους τρόπους. Δεν είμαι ο μόνος φυσικά, είναι πολλοί οι μουσικοί που ακολουθούν αυτό το μονοπάτι, εδώ αλλά και διεθνώς. Σε ό,τι αφορά την επικοινωνία, σκοπεύω να εκμεταλλευτώ το όπλο του internet, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δηλαδή, αλλά και πιο παραδοσιακούς τρόπους, όπως – καλή ώρα – συνεντεύξεις σε διάφορα Μέσα. Ανάλογα, βέβαια, και με τη διάθεση που υπάρχει από την πλευρά αυτών των Μέσων...

Ελλάδα 2015 και δισκογραφία. Οι σκέψεις σου...

Συνηθίζουμε να λέμε ότι η εγχώρια δισκογραφία έχει καταρρεύσει. Αυτό είναι μεν αλήθεια ως ένα βαθμό, αλλά δίνει μια εσφαλμένη εικόνα τελικά. Δίσκοι συνεχίζουν να κυκλοφορούν κανονικά, απλά πλέον όλο το οικονομικό βάρος έχει μετατοπιστεί στους δημιουργούς, με τις περισσότερες εταιρείες να αναλαμβάνουν απλά τον επικοινωνιακό τομέα. Δεν ξέρω για πόσο μπορεί να συνεχιστεί αυτό, πάντως η δημιουργία θα βρίσκει πάντα τους τρόπους για να συνεχίζεται. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι το κοινό καλόμαθε στο δωρεάν και δύσκολα πια στηρίζει κυκλοφορίες.

Επιστροφή όμως τώρα στη νέα σου δουλειά... Σε αντίθεση με το Σκιά Στο Μυαλό που η ενορχήστρωση βασιζόταν σε πιο ροκ φόρμες, στα νέα σου τραγούδια διακρίνω έντονο το ηλεκτρονικό στοιχείο αλλά και ψυχεδελικές πινελιές. Πού οφείλεται αυτό; Ηταν κάτι που είχες στο μυαλό σου έτσι και αλλιώς να πράξεις ή ήταν κάτι που προέκυψε κατά τη διαδικασία της παραγωγής;

Σίγουρα ήθελα εξ αρχής να ανοίξω περισσότερο τη βεντάλια του ήχου μου, άλλωστε οι μουσικές που ακούω και αγαπώ είναι ιδιαίτερα ετερόκλητες. Το πώς ακριβώς σχηματοποιήθηκε ο ήχος έχει, βέβαια, να κάνει πάρα πολύ με τους συνεργάτες μου. Εκείνοι δούλεψαν τις ενορχηστρώσεις και τις ατμόσφαιρες, εγώ απλά πέταγα ιδέες και προσευχόμουν για το καλύτερο (γέλια).

What you see is just a lie μας λες... Είναι πράγματι έτσι;

Έτσι είναι, αν πιστέψουμε τη Φυσική και την επιστήμη γενικότερα. Δια της οράσεώς μας αντιλαμβανόμαστε μόνο όσα μάς είναι χρήσιμα για την επιβίωσή μας, όσα η εξέλιξή μας ως είδος μάς επέτρεψε μέχρι στιγμής. Υπάρχει, όμως, ένας τεράστιο κομμάτι της «πραγματικότητας», το οποίο παραμένει αόρατο για εμάς.

Κεφάλαιο ζωντανές εμφανίσεις. Θα σε δούμε ζωντανά να παρουσιάζεις τη νέα σου δουλειά και, αν ναι, τι σκέφτεσαι ακριβώς να κάνεις;

Ναι, θέλω να παίξω, αν και, φτιάχνοντας το νέο EP προσπάθησα να απεμπλακώ από σκέψεις σχετικές με το πώς αυτά τα τραγούδια θα μπορούσαν να παρουσιαστούν ζωντανά. Αν καταφέρω να ξαναμαζέψω την σκορπισμένη μπάντα με την οποία έπαιζα τα προηγούμενα χρόνια, θα επιχειρήσω να στήσω μαζί τους μια παράσταση που να ενσωματώνει και τα δύο άλμπουμ μου. Αν όχι, ίσως επιχειρήσω κάτι που σκέφτομαι καιρό: να βγω να παίξω μόνος, με τις κιθάρες και το πιάνο μου. Ίδωμεν.

Και μιας και μιλάμε για ζωντανές εμφανίσεις, ποιά είναι η άποψη σου για τη live πραγματικότητα στην χώρα σήμερα σε ό,τι αφορά την ελληνική σκηνή; Υπάρχει κάτι που σε ενοχλεί και πιστεύεις ότι πρέπει να αλλάξει οπωσδήποτε;

Υπάρχουν πολλά στραβά σίγουρα στο όλο κόλπο. Από τους μαγαζάτορες που ζητάνε από τις μπάντες να φέρουν κόσμο και μετά δεν τις πληρώνουν κιόλας, μέχρι το κοινό που όταν διαβάζει στο πρόγραμμα 10 η ώρα καταλαβαίνει 12 παρά, η εγχώρια συναυλιακή πραγματικότητα έχει πολλά σημεία που θέλουν βελτίωση. Οκ, είμαστε μεσογειακός λαός, δεν θα γίνουμε ποτέ Σουηδία (και γιατί να γίνουμε, δηλαδή;), αλλά θα πρέπει να υπάρξει μια συνεννόηση σε κάποια ελάχιστα αποδεκτά σημεία. 

Ελληνική σκηνή λοιπόν... Αγγλόφωνη, ελληνόφωνη και ανεξαρτήτως είδους, ποιά είναι η άποψή σου; Τι έχεις ακούσει τελευταία που θα μας πρότεινες να ασχοληθούμε;

Συμβαίνουν πολλά ωραία πράγματα, αρκεί κανείς να τα ψάχνει, γιατί είναι αδύνατον να περάσουν όλα από το spotlight των Μέσων. Δε νομίζω, πάντως, ότι μπορούμε να μιλάμε για μία σκηνή, ο καθένας μοιάζει να προσπαθεί να στήσει το δικό του... τσαντήρι. Από πράγματα που άκουσα τελευταία, μου άρεσαν πολύ οι Λάμδα, μια μπάντα την οποία προτείνω σε όλους να ανακαλύψουν.

Εκτός από μουσικός, γνωρίζουμε ότι είσαι και μουσικογραφιάς. Πώς νιώθει ένας κριτικός όταν διαβάζει κριτικές της δικής του μουσικής; Πόσο μουσικός είσαι όταν γράφεις μια κριτική και πόσο κριτικός όταν γράφεις μουσική;

Όταν διαβάζω κριτικές για τη μουσική μου νιώθω μια χαρά, αφού έχω αποδεχθεί το γεγονός ότι δεν γίνεται να ελέγξω το πώς θα εισπραχθούν τα τραγούδια μου από τους άλλους. Σχετικά με το δεύτερο σκέλος του ερωτήματός σου, προσπαθώ να κρατάω τις ισορροπίες. Όταν γράφεις ένα τραγούδι, καλό είναι να κρατάς τον αυθορμητισμό σου, αλλά να είσαι ταυτόχρονα αυστηρός κριτής των έργων σου. Όταν γράφεις κριτικές, από την άλλη, πρέπει να βγάζεις από το μυαλό σου τις δικές σου αντιλήψεις περί δημιουργίας, αλλά και να θυμάσαι ότι ο δημιουργός του οποίου το έργο κριτικάρεις αξίζει τον απόλυτο σεβασμό σου.

Ελληνική μουσική μιντιακή πραγματικότητα. Περιοδικά, sites, blogs, ραδιόφωνο. Η άποψή σου...

Υπάρχει και σε αυτό τον τομέα πλουραλισμός και πολυχρωμία. Προσωπικά, είμαι φαν των μπλογκ και χαίρομαι που επιζούν κάμποσα από τη χρυσή εποχή τους, που ήταν από τα μέσα μέχρι τα τέλη των 2000s. Από τα ραδιόφωνα, είναι ελάχιστα εκείνα που ασχολούνται πραγματικά με τη μουσική, τα περισσότερα δρουν απλά ως διαφημιστές. Υπάρχουν, όμως, αρκετά καλά ιντερνετικά – ευτυχώς. Το ζήτημα με τα περιοδικά είναι ότι από έντυπα έχουν απομείνει ελάχιστα, ενώ στις ιστοσελίδες τα πράγματα είναι κάποιες φορές απογοητευτικά. Το ίντερνετ στην Ελλάδα στήθηκε «στο πόδι», με αποτέλεσμα να γράφουν οι νέοι δημοσιογράφοι σήμερα χωρίς καθόλου αμοιβές. Και δεν μιλάω τώρα για τα site που φτιάχνονται από φίλους και παλεύουν «για τη φανέλα»... Βλέπω, πάντως, αρκετές ωραίες προσπάθειες και αισιοδοξώ ότι τα πράγματα θα πάνε – αργά έστω – προς το καλύτερο.
 
Και η ευρύτερη ελληνική πραγματικότητα... Ποιά είναι η άποψη ενός μουσικού, αρθογράφου αλλά και πατέρα για ό,τι ζούμε σήμερα με τη νέα κυβέρνηση και όλες τις εξελίξεις; Πού πάει τελικά όλο αυτό;

Έλα ντε, πού πάει; Δεν ξέρω, είμαι κάπως μπερδεμένος. Από τη νέα κυβέρνηση δεν περίμενα πολλά πράγματα και αυτή τη στιγμή είμαι σε αναμονή των εξελίξεων και των αποφάσεών της. Θα ήθελα να δω το βάρος να πέφτει στην προσπάθεια για μια κοινωνία πιο ανθρώπινη, για ένα κράτος πιο λειτουργικό, για μια οικονομία εστιασμένη στην ευημερία όλων και στην δικαιότερη κατανομή των βαρών. Ως πατέρας ενός μικρού κοριτσιού, ανησυχώ φυσικά για το μέλλον, αλλά περισσότερο προσπαθώ να είμαι όσο γίνεται πιο δραστήριος και ευαισθητοποιημένος απέναντι στα προβλήματα.

Ποιό είναι το ταβάνι των ονείρων ενός μουσικού σήμερα στη χώρα; Μπορεί αυτά να είναι μεγάλα ή είναι υποχρεωμένος να μείνει αναγκαστικά προσγειωμένος;

Σε ό,τι αφορά την οικονομική ανταμοιβή των κόπων του το ταβάνι είναι πράγματι πολύ χαμηλό, κοντεύει να φτάσει στο πάτωμα. Σε ό,τι αφορά την εμβέλεια της όποιας προσπάθειας, επίσης είναι δύσκολα τα πράγματα. Ευτυχώς, όμως, το ύψος των καλλιτεχνικών φιλοδοξιών είναι σήμερα περισσότερο από ποτέ στα χέρια του μουσικού. Προσωπικά, είμαι υπερφιλόδοξος στο τι θέλω να πετύχω καλλιτεχνικά.

Εδώ στο Υπόγειο αγαπάμε τις λίστες! 5 άλμπουμ που έχουν σημαδέψει τη ζωή σου όσο τίποτα!

Είμαι κι εγώ θιασώτης των λιστών! Λοιπόν:

1. The Beatles: 1967 – 1970 (το Μπλε Άλμπουμ)
2. Διονύσης Σαββόπουλος: Τραπεζάκια Έξω
3. Andrew Lloyd Webber/Tim Rice: Jesus Christ Superstar
4. Φοίβος Δεληβοριάς: Χάλια
5. Θανάσης Παπακωνσταντίνου: Βραχνός Προφήτης

Μιχάλη σε ευχαριστούμε! Τα τελευταία σου λόγια για αυτή τη συνέντευξη. Μια ευχή αλλά... και μια κατάρα!

Εγώ ευχαριστώ Πέτρο, εσένα προσωπικά αλλά και το Υπόγειο συνολικά, για το ενδιαφέρον και τη φιλοξενία. Η ευχή μου είναι στην προσπάθειά σας αυτή να βρείτε την ανταπόκριση που περιμένετε! Όσο για την κατάρα μου, αυτή πάει προς εκείνους που είναι σίγουροι για όλα. Τους καταριέμαι, λοιπόν, να αρχίσουν άμεσα να αμφιβάλλουν!

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Αντώνης Δημητρίου
(and The Sugar)
(15/01/2020)
ypogeio.gr
Δημήτρης Μυστακίδης
(19/12/2019)
ypogeio.gr
Le Page
Αντώνης Κωνσταντάρας
(21/03/2016)
ypogeio.gr
Lung Fanzine
(27/03/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ