Νίκος Παπαδογιάννης


 

To Υπόγειο αγαπάει την μπάλα, και την ασπρόμαυρη και την πορτοκαλί. Είμαστε σχεδόν όλοι εδώ "κάτω" βαρέως ποδοσφαιρόφιλοι και μπασκετόφιλοι, παρόλο που τα τεκταινόμενα στον Ελληνικό αθλητισμό, ειδικά τα τελευταία χρόνια, μας έχουν πολλές φορές προβληματίσει, έως και αηδιάσει και ξενερώσει... Εξακολουθούμε όμως, λίγο από συνήθειο και μάλλον περισσότερο από την εκ παιδιόθεν ριζωμένη αγάπη μας, να βλέπουμε τους 22 μαντράχαλους να κλωτσάνε το τόπι, αλλά και τους άλλους 10, τους... πιο ψηλούς, να προσπαθούν να το στείλουν μέσα στο διχτάκι. Εξακολουθούμε να προσμένουμε μεγάλες νίκες για τις ομάδες που υποστηρίζουμε, να θυμώνουμε και να στενοχωριόμαστε στα ευρωπαϊκά (και όχι μόνο) στραπάτσα τους και να... απογειωνόμαστε όταν η γαλανόλευκη, είτε του μπάσκετ είτε του ποδοσφαίρου, κερδίζει και μας κάνει περήφανους. 

Διαβάζουμε κιόλας. Διαβάζουμε κείμενα της αθλητικογραφίας και έχουμε και τις... αδυναμίες μας. Το να τις καλωσορίζουμε στο Υπόγειο είναι μεγάλη χαρά και τιμή. Η αρχή έγινε πέρσι με τον τιτάνα Γιώργο Συρίγο (check here), η συνέχεια έρχεται σήμερα με τον Νίκο Παπαδογιάννη, έναν από τους πιο συνεπείς και ενδιαφέροντες να διαβάζεις αθλητικούς δημοσιογράφους των τελευταίων 25 και βάλε χρόνων. Ένας "ροκ" κύριος, που σε εποχές που η δημοσιογραφία -στο σύνολό της και όχι μόνο στο αθλητικό κομμάτι-  χουλιγκανοποιείται επικίνδυνα και μοιάζει να κατευθύνεται... από ψηλά ολοένα και περισσότερο, έχει το θάρρος και τα "cojones" (μία από τις αγαπημένες του λέξεις) να αρθρώνει -ολότελα δικό του- διαυγή και κοφτερό λόγο. Σε καλογραμμένα και συμπαγή κείμενα, κατά βάση αθλητικά, που συχνά-πυκνά όμως ξετυλίγουν κοινωνικά ως και πολιτικά νήματα, προβληματίζοντας και "ταράζοντας" τα εγκεφαλικά μας κύτταρα. Και είναι βέβαια και οι τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές μεταδόσεις του - ολοζώντανες, μα πάντα ψύχραιμες, υπερπλήρεις, μα ποτέ φορτωμένες και υπερφίαλες. Η κυκλοφορία του πρώτου του βιβλίου, το οποίο φέρει τον τίτλο "Ο Νίκος Λείπει" και κυκλοφορεί εδώ και λίγες μέρες από τις εκδόσεις "Key Books", ήταν ένα υπέροχο νέο και το τέλειο θερινό ανάγνωσμα. Ο Νίκος, πέρα από αθλητικός συντάκτης και μέγας μουσικόφιλος, είναι μία αθεράπευτα "Ταξιδιάρα Ψυχή" και αυτή του η έκφανση είναι που εμφανίζεται στο πρώτο του συγγραφικό πόνημα. Εξήντα χώρες, τρεις δεκαετίες γεμάτες ταξίδια και εικόνες, εβδομήντα τρεις σπονδυλωτές ιστορίες γεμάτες απρόοπτα και περιπέτειες, δοσμένες μέσα από το βαθύ και πάντα ενσυναισθητικό βλέμμα του Παπαδογιάννη.

"Ο Νίκος Λείπει" λοιπόν, αλλά λίγο πριν φύγει, έδωσε λίγο από το χρόνο του στο Φάνη Πουλημά και στο Μιχάλη Νικολίτση, οι οποίοι τον "ανέκριναν" ανηλεώς και ενδελεχώς. Τον ευχαριστούμε για όλα και του ευχόμαστε να κάνει άλλα τόσα ταξίδια σε άλλες τόσες χώρες (και μετά να μας δώσει ένα ακόμα απολαυστικό memoir των περιηγήσεών του)...


 

Το Υπόγειο: Νίκο καλωσόρισες στο Υπόγειο! Σε συγχαίρουμε για την πρόσφατη έκδοση του πρώτου σου βιβλίου και σου ευχόμαστε να είναι καλοτάξιδο και πολυδιαβασμένο. Πώς και πότε προέκυψε η ιδέα να γράψεις βιβλίο; Έπαιξε ρόλο ο επιστήθιος φίλος σου Δημήτρης Καρύδας (σ.σ. ο αθλητικογράφος Δημήτρης Καρύδας, αρχής γενομένης από το 2004, έχει εκδώσει 4 βιβλία.) 
Καλώς σας βρήκα. Ο Δημήτρης ήταν ένας από τους πολλούς φίλους και γνωστούς (αλλά και αγνώστους) που με παρότρυναν να εκδώσω σε χάρτινη μορφή τις εμπειρίες από τα ταξίδια μου. Αυτό που με έκανε να ξεκινήσω το γράψιμο ήταν η γνωριμία με τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από τον εκδοτικό οίκο Key Books. Από τη στιγμή που μου έδωσαν το ελεύθερο να γράψω ό,τι και όπως ήθελα, το βιβλίο ήταν πια θέμα χρόνου.
 

Το Υπόγειο:  Τι σημαίνει για σένα το πρώτο σου συγγραφικό παιδί; Πώς νιώθεις βλέποντάς το στα ράφια των βιβλιοπωλείων;
Είναι συγκινητικό, αλλά έχω ξαναζήσει την ίδια εμπειρία όταν πρωτοδημοσιεύτηκαν κείμενά μου στην Απογευματινή (1987) και αργότερα στην Ελευθεροτυπία (1991) και σε πολλά άλλα έντυπα, οπότε δεν είμαι ακριβώς πρωτάρης. Περισσότερο με συγκινούν τα καλά λόγια που εισπράττω από αναγνώστες που δεν έχω συναντήσει ποτέ μου.
 

Το Υπόγειο: Πώς θα το περιέγραφες σε κάποιον που δεν έχει ιδέα περί τίνος πρόκειται;
Σαν ένα ταξίδι στον κόσμο, πότε ξένοιαστο, πότε πικρό, πότε γλυκό, πότε συναρπαστικό, πότε συγκινητικό, πάντοτε ελκυστικό. Έτσι δεν είναι όλα τα ταξίδια; Κανένα, ποτέ, δεν είναι μάταιο.
 

Το Υπόγειο:  Το βιβλίο συνδυάζει αριστοτεχνικά δύο μεγάλα σου πάθη: Τα ταξίδια και τον αθλητισμό.  Ξεκινώντας από το δεύτερο, σε ποια ηλικία αποφάσισες να ασκήσεις το επάγγελμα του αθλητικού δημοσιογράφου και δη με εξειδίκευση στην πορτοκαλί μπάλα;
Σε ένα από τα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου περιγράφω το ψώνιο που είχα από μικρός με την περιγραφή αγώνων. Πήγαινα στα γήπεδα ως φίλαθλος και έκανα μετάδοση από μέσα μου. Αργότερα το διέπραξα και πιο φωναχτά, με το Subbuteo, ταλαιπωρώντας τους δικούς μου ανθρώπους. Το μπάσκετ μου άρεσε πάντοτε, αλλά όχι περισσότερο από το ποδόσφαιρο ή τα άλλα σπορ. Το ερωτεύτηκα από μέσα, αφού το ξεκίνημά μου στη δημοσιογραφία συνέπεσε με την εποποιία του Ευρωμπάσκετ 1987. 


Το Υπόγειο: Με την… ασπρόμαυρη μπάλα δεν τα πας και πολύ καλά… Θα μπορούσαμε να πούμε πως έχεις ανοίξει ένα είδος πολέμου με τους (φανατικούς) ποδοσφαιρόφιλους. Τι είναι αυτό που σε ενοχλεί περισσότερο στον κόσμο του ποδοσφαίρου; Τι γίνεται όταν ένας αθλητικογράφος «τα βάζει» τόσο ανοιχτά με το ποδόσφαιρο;
Μια χαρά τα πάω με την ασπρόμαυρη μπάλα. Εχω κάνει πάνω από 20 ταξίδια στο εξωτερικό για να παρακολουθήσω ποδοσφαιρικούς αγώνες και έχω καλύψει δύο Μουντιάλ. Το πρόβλημα το έχω με αυτό που στην Ελλάδα αποκαλείται ποδόσφαιρο και ιδίως με τον υπόκοσμο που το διακονεί. Επίσης, με την ποδοσφαιροπληξία των μέσων ενημέρωσης, όταν άλλα αθλήματα υπερέχουν σαφώς σε πρόοδο, επιτυχίες και επίπεδο.
 

Το Υπόγειο: Ανοιχτό μέτωπο έχεις και με τους θερμούς υποστηρικτές (που δεν είναι και λίγοι) του Δημήτρη Διαμαντίδη,  για την ενίοτε σκληρή κριτική σου στο γεγονός πως ο 3D σταμάτησε πρόωρα και αχρείαστα  τη θητεία του στην Εθνική.  Το ίδιο και με άλλους διεθνείς που έχουν πράξει ανάλογα τα τελευταία χρόνια… Δεν θεωρείς πως η κούρασή τους –ψυχολογική και σωματική- είναι ως έναν βαθμό δικαιολογημένη;
Ο κάθε αθλητής δικαιούται να κάνει ό,τι θέλει με το σώμα του, αλλά αυτό δεν τον καθιστά απυρόβλητο στην κριτική. Σημειωτέον ότι ο πρώτος πρωτοκλασάτος που άνοιξε την πόρτα δεν ήταν ο Διαμαντίδης, αλλά ο Παπαλουκάς. Εκεί έστρεψα πρώτα την κριτική μου, από την οποία δεν έχω εξαιρέσει κανέναν. Περιμένω να θεωρούν όλοι την Εθνική ομάδα καθήκον, αλλά και επιθυμία, εφ’ όρου ζωής. Άλλωστε, της χρωστούν πάρα πολλά. Τίποτε από τα παραπάνω δεν μετριάζει την απέραντη εκτίμηση και αγάπη που τρέφω για τα παιδιά της Εθνικής ομάδας 2004-8, αλλά και τα προηγούμενα και τα επόμενα. 


Το Υπόγειο:  Θα ξαναπάρει ποτέ η Εθνική μετάλιο; Τι χρειάζεται για να συμβεί κάτι τέτοιο;
Λογικά, όχι. Αλλά τα μετάλλια είναι και θέμα συγκυρίας και στιγμιαίας δυναμικής. Ακόμα και η Εθνική του 2017 με τις χίλιες παθογένειες θα μπορούσε κάλλιστα να τερματίσει στο βάθρο, ίσως ακόμα και στο ψηλότερο σκαλί. Αλλά δεν υπάρχει το συσσωρευμένο ταλέντο της προηγούμενης γενιάς ούτε η συσπείρωση.


Το Υπόγειο: Η Τότεναμ πρωτάθλημα; :)
Όσο παίζει με τους κανόνες του οικονομικού ορθολογισμού χωρίς τερατώδεις μεταγραφές, όχι. Αλλά δεν με ενοχλεί καθόλου. Το προτιμώ έτσι. Ο οπαδός πρέπει να υποφέρει και λίγο!



με τον Seasick Steve


Το Υπόγειο:  Επιστροφή στο βιβλίο και στα ταξίδια: Διαβάσαμε κάπου πως έχεις επισκεφτεί 80 χώρες. Ισχύει ή ήταν υπερβολή;
Όχι 80, κάποιο λάθος έχει γίνει. Καμιά 60αριά ή λίγο παραπάνω. Όχι ότι είναι λίγες, έτσι;


Το Υπόγειο: Οι πιο αγαπημένες σου «πινέζες» στο χάρτη;
Το Νεπάλ, η Κόστα Ρίκα, πολλά νησιά της Καραϊβικής όπως η Ντομινίκα. Η Ιαπωνία, ίσως και λόγω Σαϊτάμα. 


Το Υπόγειο: Οι πιο «φοβιστικές» ταξιδιωτικές εμπειρίες σου όλα αυτά τα πολυταξιδεμένα χρόνια;
Μου έχει τύχει τυφώνας στο Τομπάγκο, αλλά και σεισμός στο Τόκυο. Μικρός βέβαια, αλλά όταν ξεκινάει δεν ξέρεις πού θα σταματήσει. Να σας πω την αλήθεια, περισσότερο με τρομάζουν οι μεθυσμένοι Άγγλοι που βγαίνουν στους δρόμους τα Σαββατόβραδα σε αναζήτηση καυγά. Α, και οι χρυσαυγίτες στην Ελλάδα.


Το Υπόγεια: Ποια είναι τα μεγαλύτερα οφέλη που αποκομίζει κατά τη γνώμη σου ένας «κατά συρροήν» ταξιδευτής; 
Το μυαλό του λειτουργεί καλύτερα. Καταλαβαίνει, ότι ο κόσμος δεν τελειώνει στα σύνορα της χώρας του. Υπάρχουν και αλλού παράδεισοι, αλλά και κολάσεις. Μαθαίνει να συνυπάρχει με ανθρώπους από άλλες φυλές, με άλλη κουλτούρα, χωρίς να απεχθάνεται και χωρίς να μισεί κανέναν. Γίνεται καλύτερος άνθρωπος.


Το Υπόγειο:  Ποιες οι συμβουλές και οι οδηγίες για νέους επίδοξους «εξερευνητές»;
Να είναι τολμηροί. Να σκαλίζουν για να δουν τι κρύβεται κάτω από την επιφάνεια. Να δοκιμάζουν εμπειρίες, γεύσεις, ανθρώπους. Να αποφεύγουν την πεπατημένη και τα μεγάλα, αποστειρωμένα ξενοδοχεία. Να τρώνε εκεί όπου τρώνε οι ντόπιοι. Να μάθουν να διακρίνουν τις τουριστικές παγίδες.


Το Υπόγειο: Έχουμε ακούσει πως το ταξίδι σου ξεκίνησε από το ηρωικό Χαϊδάρι. Αν και το Υπόγειο κατοικοεδρεύει στα Βόρεια του Νομού, πρέπει να θεωρούμεθα «συμπατριώτες», μιας και ο «σκληρός» πυρήνας του Υπογείου είναι  Χαϊδαριώτικος, και εν γένει Δυτικός... Ποιες αναμνήσεις σου από το πρώτα σου ταξίδια στο «καμάρι των Δυτικών προαστίων»; Πώς το βλέπεις στο τώρα;
Ναι, το Χαϊδάρι είναι η γειτονιά της μητέρας μου και ζω εκεί από τα 10 μου. Μου αρέσει η περιοχή μου, επειδή το προσφυγικό παρελθόν της δίνει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, όπως και η δημοκρατική κληρονομιά της. Το στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί είναι ένα παντοτινό ενθύμιο όσων δεν πρέπει να λησμονήσουμε. Επίσης είναι πύλη της πόλης και επιτρέπει γρήγορες αποδράσεις, ενώ έχει πράσινο και ζωή.



με τον Bruce Springsteen στο video wall...


Το Υπόγειο: Στο βιβλίο, αλλά και στην αρθρογραφία σου εν γένει, εμφανίζεται συχνά-πυκνά και ένα ακόμα πάθος σου,  το οποίο είναι και το δικό μας: Η Μουσική. Πώς και πότε ξεκίνησε η αγάπη σου γι'αυτήν και ποια ήταν τα πρώτα σου μουσικά κολλήματα;
Ο Joe Dassin, οι ΑΒΒΑ και οι Βoney M, αλλά όταν ήμουν παιδί του Δημοτικού, χα χα! Οπρώτος δίσκος που αγόρασα, το 1980 περίπου, ήταν το Wall των Pink Floyd. Μέχρι σήμερα μπορώ να το απαγγείλω ολόκληρο απνευστί. Ακολούθησαν οι Eagles, oι Santana και άλλοι ήρωες της εποχής. Για πολλά χρόνια, οι Motorhead. Αργότερα ο Lou Reed, ο Springsteen και ο Nick Cave. Δεν έχει τελειωμό ο κατάλογος.


To Υπόγειο: Φήμες λένε πως έχεις δει ένα από τα μεγαλύτερα συναυλιακά μας απωθημένα πάνω στη σκηνή:  τον πανμέγιστο Jack White στο Τορίνο. Πώς ήταν η εμπειρία;
Ναι, με όχημα τους Raconteurs. Και με σαπόρτ τους Vampire Weekend, σε ένα πάρκο του Τορίνο το 2008. Είχε ελάχιστο κόσμο, όπερ σημαίνει ότι στεκόμασταν στο κάγκελο, μαζί με τον Γιώργο Συρίγο, ο οποίος λατρεύει τον Τζακούλη, όπως τον αποκαλεί. Καταπληκτικός. Δεν έπαιζε τότε White Stripes, αλλά δεν μας ενοχλούσε αυτό. Θέλαμε να ακούσουμε το Blue Veins και το Carolina Drama και τα έπαιξε φουλ στο φινάλε. Ταξιδέψαμε μόνο και μόνο για τη συναυλία, εκδρομή μίας νύχτας.


Το Υπόγειο: Τα δικά σου συναυλιακά απωθημένα;
Δεν μου έχουν μείνει πολλά. Πάντοτε καταφέρνω και χάνω τους Αrctic Monkeys και τους Depeche Mode, αλλά εντάξει, θα ζήσω και χωρίς. Θα ήθελα να γυρίσω τον χρόνο πίσω και να ακούσω πατέρα και υιό Buckley (Τim και Jeff). Ευτυχώς πρόφτασα τον Bowie, τον ΒΒ Κing, τον Albert King, τον Lemmy, τον Lou Reed, τους Ramones, τον Wolf Biermann...


Το Υπόγειο: Ένα Top-10 με τα αγαπημένα σου live ever; 
Οι συναυλίες του Springsteen που έχω δει, με κορυφαία την προπέρσινη στο αρχαίο ιπποδρόμιο της Ρώμης (Circo Maximo) θα μπορούσαν να συγκροτήσουν μόνες τους το Top-10. Θυμάμαι πάντα τους Bauhaus στο Σπόρτινγκ που ήταν η παρθενική συναυλία μου το 1983, τους Motorhead στον ίδιο χώρο, τον Lou Reed και τη Marianne Faithfull στο Παλλάς, την PJ Harvey στο Ρόδον, τον Cave πρόσφατα στο Τάε-Κβον-Ντο, τους Portishead στη Φρεαττύδα, τους Pulp στη Βαρκελώνη το 2011, τους Μuse στο Ολύμπικο, τους Radiohead στο περυσινό Werchter, τους Antony and the Johnsons στον Βύρωνα, Cure και Clash τότε στο Καλλιμάρμαρο και άλλες ων ουκ έστιν αριθμός.


Το Υπόγειο: Έχεις πάει σε πολλά φεστιβάλ σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Ποιες είναι οι διαφορές που έχεις τυχόν εντοπίσει ανάμεσα στο ελληνικό και στο ξένο κοινό; Και ποιες αντίστοιχες διαφορές έχεις νιώσει σε επίπεδο διοργάνωσης;
Δεν είναι καλό το ελληνικό κοινό. Σπανίως ξέρει τι βλέπει ή τι του γίνεται. Μεγάλο ποσοστό πηγαίνει στις συναυλίες για να κουτσομπολέψει ή για να βγάλει σέλφι. Η μειοψηφία είναι αρκετά δυναμική, αλλά δεν αρκεί για να συντηρήσει τη σκηνή. Η σύγκριση των δικών μας φεστιβάλ με τα ξένα είναι αδόκιμη, διότι πρόκειται για διαφορετικές καταστάσεις και προδιαγραφές. Αλλά δεν πετώ στα σύννεφα και πιστεύω ότι η συναυλιακή σκηνή στην Ελλάδα δεν είναι κακή, για τα δεδομένα της χώρας. Λίγος σεβασμός στον πελάτη δεν θα έβλαπτε, ωστόσο. 


Το Υπόγειο: Λένε πως «τρώγοντας» έρχεται η όρεξη… Σκέφτεσαι την έκδοση ενός βιβλίου με τα memoirs από τα live και τα φεστιβάλ που έχεις παραστεί;
Έχει περάσει από το μυαλό μου, αλλά δεν έχω πειστεί ότι υπάρχει πολυπληθές κοινό για να το αγοράσει και να δικαιολογήσει την έκδοση. 


Το Υπόγειο:  Σε ένα βίντεο για το gazetta.gr φορούσες μπλούζα Kasabian, μια μπάντα που στο Υπόγειο έχουμε λατρέψει , όμως τα τελευταία χρόνια –με τους 2 τελευταίους δίσκους ειδικά- μας έχει απείρως ξενερώσει. Η γνώμη σου; 
Σέβομαι τις μπάντες που προσπαθούν να ξεφύγουν από την πεπατημένη και να παραδώσουν κάτι καινούριο. Βαριέμαι τα ίδια και τα ίδια. Ο τελευταίος δίσκος τους ομολογώ ότι δεν μου άρεσε, αλλά το 48:13 είναι καλό. Το West Ryder… παραμένει αγαπημένο. Τους έχω δει live τρεις φορές και δεν θα με ενοχλούσε να τους πετύχω ξανά. Δεν παύει βέβαια να είναι συγκρότημα «γηπέδου». Αλλά χρειάζεται και αυτό.


Το Υπόγειο: Τι ακούς αυτήν την εποχή; Έχεις κάτι να μας προτείνεις;
Δεν έχω εντοπίσει κάτι πολύ ελκυστικό στις τελευταίες κυκλοφορίες. Για τον Jack White γνωρίζετε ήδη. Ελπίζω να μην ανήκετε σε αυτούς που απογοητεύτηκαν από το φετινό άλμπουμ του. Λατρεύω τη St Vincent και ψήφισα το Masseduction κορυφαίο δίσκο του 2017. Πιο πριν με είχαν ξαφνιάσει ευχάριστα οι Cult Of Luna, αλλά θέλουν αντοχές. Επίσης έχω αδυναμία στο τρίο Alt-J, Everything Everything, Django Django.


Το Υπόγειο: Θα θέλαμε ένα Top-10 με τις αγαπημένες σου μπάντες/artists of all time, κι ακόμα ένα με τους 10 αγαπημένους σου δίσκους.
Όλο δύσκολα μου βάζετε. Όπως μου έρχονται πρόχειρα στο μυαλό, οι αγαπημένοι μου καλλιτέχνες όλων των εποχών είναι: Bruce Springsteen, Nick Cave, Lou Reed, PJ Harvey, David Bowie, Radiohead, Tim Buckley, Tori Amos, Portishead, Motorhead. Οι δίσκοι μου για το ερημονήσι θα ήταν το Live In London 1968 του Tim Buckley. To Berlin του Lou Reed.To OK Computer των Radiohead.Το Little Earthquakes της Tori Amos.To Neon Bible των Arcade Fire. Το Ziggy Stardust Motion Picture OST του David Bowie. To Meddle των Pink Floyd. ToThe Rising του Springsteen.Το Rid Of Me της PJ Harvey. Και τέλος, Ο Σταυρός του Νότου του Θάνου Μικρούτσικου, από μία ανεπίσημη ζωντανή ηχογράφηση του 2008 που μου έχει χαρίσει ο ίδιος.

 
To Υπόγειο:  Νίκο σε ευχαριστούμε πάρα πολύ! Σου ευχόμαστε υγεία, δημιουργικότητα και ευτυχία! Καλοτάξιδο το βιβλίο! Καλό Καλοκαίρι!
Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές. Το Υπόγειό σας είναι πολύ φιλόξενο, φωτεινό και ευρύχωρο. Θα το συστήσω και σε άλλους.




με την Tori Amos

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Ben Montero
(08/12/2018)
ypogeio.gr
Usurum
(01/12/2018)
ypogeio.gr
Playground Theory
(13/11/2015)
ypogeio.gr
Witness Apathy
(The Basement Goes To Schoolwave)
(29/06/2017)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ