To ypogeio.gr

Γιώργος Συρίγος

Μια Pick (Rock) And Roll Κουβέντα του Φάνη Πουλημά με τον Γιώργο Συρίγο.

Η παρέα του Basement εκτός από την αστείρευτη αγάπη της για τη μουσική, λατρεύει και το basketball. Έτσι λοιπόν, είπε να αφήσει λίγο την αναζήτηση καλλιτεχνών για μουσική κουβεντούλα, να βάλει τα μπασκετικά της παπούτσια (να προσπαθήσει να χάσει και κάνα κιλό… λέω εγώ τώρα) και να βγει στο γήπεδο να παίξει λίγο μπάσκετ. Τι καλύτερο, να έχει μαζί της για παρέα τον πλέον αρμόδιο, τον συνεχιστή και καθοδηγητή με μαεστρία, αλά (Ennio Morricone / David Axelrod) αυτής της μεγάλης σχολής δημοσιογράφων, που με την ανεξάντλητη αγάπη τους για το άθλημα, μας το παρουσιάζουν δεκαετίες τώρα σε υψηλό επίπεδο, χαρίζοντάς μας μεγάλες συγκινήσεις παρέα με τις μεγάλες νίκες και εμφανίσεις που έχουμε κάνει σαν χώρα σε εθνικό ή συλλογικό επίπεδο,  με τις περιγραφές τους, τα άρθρα τους και γενικά με την όλη αντίληψη που έχουν για το άθλημα.

Αλλά, ας αφήσουμε στην άκρη τις εισαγωγές και τα πολλά λόγια και πάμε όχι να παίξουμε μπάσκετ (θα θέλαμε ένα ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ αγκαζέ), αλλά να μιλήσουμε για μουσική. Μαζί μας για ένα μονό (ερωτήσεων) στα 11, ο τιτάνιος Γιώργος Συρίγος. Ναι, καλά ακούσατε, μπορεί να σας ξεγελά η τεράστια κληρονομιά που κουβαλάει το όνομα του, ίσως οι εμφανίσεις του με σακάκι και πουκάμισο στα ΜΜΕ και το σοβαρό ύφος στο όριο που απαιτεί μια ζωντανή τηλεοπτική ή ραδιοφωνική εκπομπή, πίσω από όλα αυτά όμως βρίσκεται ένας άνθρωπος “μουσική εγκυκλοπαίδεια”, που αν οι αναλύσεις και η γνώση του για το μπάσκετ σας αφήνουν απόλυτα ικανοποιημένους, η γνώση του και η αγάπη του για τη μουσική θα σας αφήσει άναυδους.

Πάμε λοιπόν να δώσουμε την μπάλα στον Γιώργο...

Το Υπόγειο: Γιώργο είναι μεγάλη μας χαρά να σε έχουμε εδώ στην κοινότητα του Υπογείου και σε ευχαριστούμε θερμά για την αποδοχή να μιλήσουμε για μουσική . Μιας και είμαστε συνομήλικοι και γνωρίζω ότι έχεις την ίδια αγάπη και τα ίδια ερεθίσματα στη μουσική με όλους εμάς στο υπόγειο, θα θέλαμε να σε ρωτήσουμε πώς προέκυψε τούτη η αγάπη και ποια ήταν τα ερεθίσματα ή τα γεγονότα που διαμόρφωσαν τον μουσικό σου χαρακτήρα; 
Ένα από τα κόλπα που χρησιμοποιούσε η γιαγιά Βάσω (η μητέρα της μητέρας μου) προσπαθώντας να κρατήσει εντός ορίων τον μικρό, υπερκινητικό και ταυτόχρονα αδέξιο ταραχοποιό που είχε για εγγονό, ήταν να του εμφανίζει πράγματα από το παρελθόν, ξετυλίγοντας παράλληλα, με μια αφήγηση που προκαλούσε δέος σε ένα παιδί 7-8 χρονών, το κουβάρι των αναμνήσεων. Το χρυσό ρολόι τσέπης του παππού, που το ‘χε φέρει ο μεγάλος του αδελφός από την Αμερική, τα κειμήλια της γιαγιάς από την Πόλη, οι βαφτιστικοί σταυροί… Μέσα σε όλα αυτά και μια μαύρη τετράγωνη κασετίνα με 45αρια.

-Τι είναι αυτά γιαγιά;
-Αυτά παιδί μου είναι δίσκοι με τραγούδια των Μπιτλς, των Ρόλινγκ Στόουνς και κάτι άλλων κρεμανταλάδων με μακριά μαλλιά, που κάποιες φορές τραγουδούν, αλλά τις περισσότερες γκαρίζουν. Είναι αυτά που χόρευε η μάνα σου όταν πήγαινε μικρή στα πάρτι.
-Πώς γίνεται γιαγιά να τα ακούσουμε;

Τα υπόλοιπα, όπως αντιλαμβάνεστε, ήρθαν από μόνα τους…

Το Υπόγειο: Μπορείς να μας βάλεις σε σειρά τις μουσικές διακυμάνσεις που πέρασες από τότε που θυμάσαι μέχρι σήμερα;
Από δημοτικά και ρεμπέτικα που άκουγαν οι δυο παππούδες μου, μέχρι Τσαϊκόφσκι (αγαπημένος της γιαγιάς), Κολτρέιν και Motorhead. Άμα κάτσουμε και το συζητήσουμε καμία ώρα, θα θυμηθώ τουλάχιστον 2-3 πραγματάκια που κάποτε άκουγα και μάλλον έχουν παραξεθωριάσει ως ανάμνηση.

Δεν ξέρω για πόσα χρόνια είχα φάει σκάλωμα με Πάκο, Σαμπίκας, Τζάνγκο, Τζον Μακλάφλιν και διάφορους άλλους τέτοιους μυστήριους κιθαρίστες. Μια άλλη εποχή είχα πάθει εμμονή με τους μεγάλους ντράμερ της τζαζ, τον Άρτ Μπλέικι, τον Μαξ Ρόουτς, τον Έλβιν Τζόουνς και τους υπόλοιπους εκείνης της γενιάς. Με αφορμή τον τρισμέγιστο Στεφάν Γκραπελί, μέχρι και στο βιολί, για το οποίο γενικότερα δεν τρελαίνομαι, έφτασα.

Το Υπόγειο: Ο περισσότερος κόσμος πιστεύει ότι ο Michael Jordan είναι ο καλύτερος όλων των εποχών. Ποιος καλλιτέχνης ή συγκρότημα είναι για σένα αντικειμενικά ο Jordan της μουσικής;
Ο Τζορτζ Μάικαν ήταν ο πρώτος σταρ. Όπως ήταν στο Δέλτα του Μισισίπι, απ’ όπου όλα ξεκίνησαν για τη μουσική που ακούμε και σήμερα, ο Τσάρλι Πάτον, ο Ρόμπερτ Τζόνσον, ο Σον Χάουζ και οι υπόλοιποι πιονέροι των μπλουζ.

Ο Μπιλ Ράσελ, ο Ουίλτ Τσάμπερλεϊν και λίγο αργότερα ο Καρίμ Αμπντουλ Τζαμπάρ ήταν τα πρώτα μυθικά τέρατα. Όπως ακριβώς ήταν ο Μάντι Γουώτερς, ο Χάουλιν’ Γουλφ, ο Μπι Μπι Κινγκ, ο Τζον Λι Χούκερ, ο Έλμορ Τζέιμς και τα άλλα άξια τέκνα της κληρονομιάς των κάντρι μπλουζ, που μετακόμισαν στον βορρά και κυρίως στο Σικάγο.

Ο τρίτος μεγάλος σταθμός στην διαδρομή των μπλουζ ήταν το Λονδίνο, στις αρχές των 60΄ς. Animals, Kings, Cream, Who, Beatles, Rolling Stones και λίγο αργότερα οι Zeppelin, ως συνέχεια των Yardbirds. Σαν να λέμε Μάτζικ Τζόνσον, Μπερντ, Αζάια Τόμας, Τζόρνταν, Ολάζουον, 20 χρόνια αργότερα.

Απ’ όλους αυτούς, στο δικό μου το μυαλό ο Τζόρνταν είναι οι Beatles. Μπορεί να είναι οι Zeppelin η αγαπημένη μου μπάντα και μάλιστα με διαφορά, μπορεί οι Beatles να μην είναι καν στο προσωπικό μου top 10, αλλά εδώ που τα λέμε ούτε και ο Τζόρνταν ήταν ποτέ. Άλλο η αναγνώριση και ο σεβασμός, άλλο το συναίσθημα. Κανείς δεν επηρέασε την εξέλιξη της σύγχρονης Δυτικής μουσικής περισσότερο απ’ τον Λένον και τους Beatles.

Το Υπόγειο: Θα μπορούσες να μας παρομοιάσεις τις εξής ομάδες (με γνώμονα την πορεία τους τα τελευταία 5 χρόνια) με αντίστοιχα συγκροτήματα;  a) Cska, b) Real Madrid, c) Fener, d) Olympiacos και e) Pao;
Επειδή δεν παρακολουθώ τόσο στενά τις μουσικές εξελίξεις τα τελευταία 3-4 χρόνια για να κάνω έναν τέτοιο παραλληλισμό, επιτρέψτε μου να τροποποιήσω τα δεδομένα της σύγκρισης. Δύο αγαπημένες μου μπάντες, δύο κορυφαίοι παίκτες.

Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ-Rolling Stones
Τεράστια κλάση, εξωπραγματική μακροζωία. Ο Καρίμ πήρε το μπάσκετ απ’ τα χέρια του Τσάμπερλεϊν και 20 χρόνια αργότερα το παρέδωσε στα χέρια του Μάτζικ, του Μπερντ και του Τζόρνταν. Ήταν MVP των τελικών του NBA το 1971 και το επανέλαβε το 1985, σε ηλικία 38 ετών και δύο μηνών.

Οι Stones από την άλλη γιόρτασαν πρόσφατα τα 55α γενέθλιά τους και ακόμα ξεχειλίζουν από ενέργεια κάθε φορά που ανεβαίνουν στη σκηνή. Ήταν σταρ την εποχή που μεσουρανούσε ο Έλβις. Παραμένουν σταρ και τώρα που βασιλεύει το χιπ ποπ και η Lady Gaga.

(Δεν γινόταν να συγκρατηθώ. Με τους Λέικερς να συντρίβονται στον πρώτο τελικό του 1985 από τους τότε κατόχους του τροπαίου, Σέλτικς, ο μυθικός Λιου Αλσίντορ, όπως ονομαζόταν μέχρι να ασπαστεί το Κοράνι, έκανε αυτά: 
 


 


Λεμπρόν Τζέιμς-Led Zeppelin
Τέρατα της φύσεως. Όπως κυριάρχησαν στα 70΄ς οι Zeppelin, σπάζοντας πολλά από τα ρεκόρ των Beatles, το ίδιο κάνει και ο Λεμπρόν στο μπάσκετ τα τελευταία 10 χρόνια.

Ο Τζον Μπόναμ χτυπούσε τα δέντρα, όπως ονόμαζε τις υπερμεγέθεις μπαγκέτες του, με τόση δύναμη που, τα χρόνια πριν τους Zeppelin, του απαγόρευαν την είσοδο στα μισά κλάμπ της ευρύτερης περιοχής του Μπέρμινχαμ. Με όση μανία όμως κι αν έπαιζε, έλεγχε τον ρυθμό με ακρίβεια χιλιοστού, μπολιάζοντάς τον με το μοναδικό του groove. Αυτός, μαζί με τον υποτιμημένο (παγκόσμιας κλάσης και χωρίς τους Zeppelin) μουσίκαρο που ονομάζεται Τζον Πολ Τζόουνς, έφτιαξαν την τέλεια βάση για να μεγαλουργήσουν οι δύο απαστράπτουσες πριμαντόνες της μπάντας, ο Πλαντ και ο Πέιτζ. Χωρίς αυτούς τους δύο, οι Led Zeppelin δεν θα ήταν ούτε τόσο συμπαγείς, ούτε τόσο πολυδιάστατοι.

Ο Λεμπρόν δεν έχει την χάρη και το αψεγάδιαστο στυλ του Τζόρνταν, του Κόμπι ή του Ντουράντ, όμως αυτό θα ήταν αφύσικο ακόμα και γι’ αυτόν, με τα 125 κιλά ωμής δύναμης που κουβαλά. Σκεφτείτε όμως αυτό: Διαθέτει την σωματοδομή του Καρλ Μαλόουν και την ίδια στιγμή είναι ο καλύτερος point guard στον κόσμο, μετά την εποχή του Στιβ Νας. Αξεπέραστη πληρότητα σε κορμί εξωγήινου.
 

Το Υπόγειο: Από την ευρύτερη ροκ σκηνή ποιο είδος είναι αυτό που σου αρέσει περισσότερο;
Έλεγα νωρίτερα ότι κατά καιρούς έχω ακούσει ότι μπορείτε να φανταστείτε. Μια απ’ τα ίδια και με την ροκ σκηνή λοιπόν, έχοντας κολλήσει, για εύλογο χρονικό διάστημα, σχεδόν με τα πάντα. Όσο δελεαστικά και όμορφα κι αν είναι και τα υπόλοιπα είδη μουσικής, η αλήθεια είναι ότι οτιδήποτε περιστρέφεται γύρω από τα μπλουζ και την μοντέρνα ροκ σκηνή, είναι για μένα κάτι παραπάνω από μουσική που μου αρέσει πολύ. Όσο και να γουστάρω τρελά την τζαζ, το φλαμένκο ή τα ρεμπέτικα, δεν υπάρχει περίπτωση να ακούω, μέσα σε ένα διάστημα μερικών εβδομάδων, 4-5 διαφορετικά πράγματα και τουλάχιστον 1-2 από αυτά να μην έχουν ένταση και θόρυβο. Κι ας είναι αναμέσα στα υπόλοιπα ο Μάρβιν Γκέι, ο Τζάνγκο με τον Γκραπελί ή ο Μάρκος. Πάντα στο αυτοκίνητο ή στην playlist του λαπ τοπ, θα υπάρχει (και) κάτι σαν αυτό:
 


 

 

Απ’ αυτά που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια, οι Royal Blood και ο Τάι Σίγκαλ ξεχωρίζουν. Για τον Τάι έχω διαρκή ενημέρωση από τον άνθρωπο που μου τον γνώρισε, τον (δικό σας) Φάνη. Με τους Άγγλους τι γίνεται; Πότε θα βγάλουν επιτέλους δεύτερο δίσκο;  
 

Το Υπόγειο: Σε γνωρίζουμε μόνο μέσω των εκπομπών σου, αλλά μας έδωσες πάσα σε μια εκπομπή σου το 2013 πριν το final 4 του Λονδίνου, όταν ο αείμνηστος πατέρας σου σας κάνει την ερώτηση στην εκπομπή “ποιοι θα πάνε από εσάς στο final 4;” Και απαντάς “εγώ θα πάω Λονδίνο μόνο για να δω τον Alex Turner και τους Arctic Monkeys”. Δεν μπορείς να φανταστείς τι μας προκάλεσε η δήλωση σου αυτή μιας και κάποιοι από εμάς εδώ στο Υπόγειο γνωριστήκαμε τυχαία στο αεροδρόμιο του Μιλάνο πηγαίνοντας να δούμε στην Μπολόνια τους Arctic Monkeys headliners σε ένα φεστιβάλ με support Kasabian. Πες μας πώς και πότε υποκλίθηκες και εσύ στο ταλέντο των παιδιών από το Sheffield?
Ήταν μια εποχή που, πέρα απ’ τη δουλειά, είχα ελάχιστες υποχρεώσεις. Υπήρχε μπόλικος χρόνος λοιπόν για να ακούω αλλά και να την ψάχνω με την μουσική. Έπεσα κάποια στιγμή σε forum με brit indie και alternative πάνω στους δύο δυναμίτες, το «Fake tales of San Francisco» και το «I bet you look good…» και αμέσως άρχισα την έρευνα. Όταν βρήκα και τα υπόλοιπα «διαμαντάκια» απ’ την εποχή που έπαιζαν στα γκαράζ και στις αποθήκες του High Green και στο κλαμπ Boardwalk του Sheffield (τα τραγούδια που αργότερα συγκεντρώθηκαν για να δημιουργηθεί μια ανεπίσημη online συλλογή, το «Beneath the Boardwalk»), έπαθα αμόκ. Βγήκε θυμάμαι μετά από 6-7 μήνες το "Whatever people say I am…” και εγώ δεν μπορούσα ακόμα να ξεκολλήσω από αυτό.
 

 


 

 

Και απ’ αυτό:
 


 

 

Τεράστιος Νίκολσον στο “Knock A Door Run”. Ένα απ’ τα πιο μαγκιώρικα σόλο με μπάσο την τελευταία 20ετια. Ήταν 17-18 χρονών σκάρτα όταν το ηχογράφησαν και έβγαλαν τέτοιο lad attitude. Ακόμα και τώρα, 13 χρόνια μετά, αν με ρωτήσετε, αυτό πιθανότατα θα σας πω ότι είναι το αγαπημένο μου τραγούδι των Monkeys.

Ή μήπως αυτό;
 


 

 

Με τα b-sides, τις ακουστικές εκτελέσεις και τα ακυκλοφόρητα φτιάχνουμε εύκολα μια συλλογή 18-20 τραγουδιών των Monkeys που θα είναι καλύτερη απ’ τους μισούς τους δίσκους. Είναι απίστευτο, ειδικά όταν μιλάμε για μια μπάντα μόλις 15 ετών, με 12 χρόνια δισκογραφίας.   
 

Το Υπόγειο: Στο Μπάσκετ σαν χώρα είμαστε καταξιωμένοι και χαίρουμε παγκόσμιας αναγνώρισης. Στην εγχώρια μουσική ποιος είναι ο λόγος όπου δεν έχουμε ένα μεγάλο όνομα αντάξιας καταξίωσης τις τελευταίες δεκαετίες ; Ποια είναι  η αγαπημένη σου ελληνική μπάντα ή καλλιτέχνης;
Δεν νομίζω ότι μπορώ να έχω μια σοβαρή και τεκμηριωμένη απάντηση πάνω σε αυτό. Δεν έχω την τριβή με το αντικείμενο για να σας απαντήσω. Στα δικά μου τα αυτιά πάντως, υπήρχαν πάντοτε ελληνικές μπάντες και καλλιτέχνες με αξιοσέβαστο ήχο. Και υπάρχουν. Πριν από λίγες μέρες, για παράδειγμα, άκουσα αυτό και μου άρεσε:
 

 

 

 


 

 

Ο πατριάρχης της ελληνικής ροκ σκηνής είναι ο Πουλικάκος. Αν ακολουθήσουμε την διαδρομή του θείου Νώντα πίσω μέχρι τα 60’ς, θα δούμε πως ξεκίνησαν τα πράγματα. Τεράστια η συμβολή της Θεσσαλονίκης και γενικότερα της Βόρειας Ελλάδας σε όλο αυτό το οικοδόμημα.  
 

Το Υπόγειο: Στην ραδιοφωνική εκπομπή σας «είναι να γελάει κανείς»  με τον Παντελή Βλαχόπουλο, πιθανολογώ ότι έχεις επιλέξει το τραγούδι “Bullet with the butterfly wings” από το υπέρτατο “Mellon Colie & the infinite Sadness” των Smashing Pumpkins, να ανοίγει την εκπομπή σας. Πως σας ήρθε η ιδέα;  Έχει κάποιο συμβολισμό η επιλογή αυτή ;
Ο Παντελής το διάλεξε και όταν του έκανα την ίδια ερώτηση, μου απάντησε πως προσπάθησε να βρει ένα αντιπροσωπευτικό τραγούδι και των δύο απ’ την ηλικία των 20. Μια χαρά το πέτυχε πάντως.

Το Υπόγειο: Τελευταίος μας πόντος. Εδώ στο υπόγειο έχουμε μια παράδοση. Κάνουμε μια ερώτηση που μπορεί και να την πεις και αστεία, αλλά εμάς μας ιντριγκάρει. Θα θέλαμε το δικό σου αγαπημένο Top 10 Artists / Bands όλων των εποχών και το Top 10 των καλύτερων σου δίσκων;

Led Zeppelin

Radiohead

Alex Turner (Monkeys & Puppets)

Jack White (Stripes, Raconteurs, D. Weather)

Massive Attack/Portishead

Pink Floyd

Willie Dixon/Howlin’ Wolf

Jimi Hendrix

Robert Johnson/Son House

Rolling Stones

Motorhead

----------

Led Zeppelin – Untitled (4)

Led Zeppelin – Physical Graffiti

Radiohead – Amnesiac

Radiohead – OK Computer

Beatles – White Album

Pink Floyd – Dark Side Of The Moon

The White Stripes – The White Stripes

Arctic Monkeys – Humbug

Massive Attack – Mezzanine

Μ. Davis/J. Coltrane - Konserthuset Stockholm 1960

Robert Johnson - The complete recordings

 

* Τον Γιώργο Συρίγο τον βλέπετε κάθε Πέμπτη και Παρασκευή (μετά από αγωνιστικές της Euroleague) στην εκπομπή "Super Euroleague" της Nova, αλλά και κάθε Σάββατο -στο ίδιο κανάλι- στην εκπομπή "Παίζουμε Ελλάδα - Λεπτό Προς Λεπτό" (όσο "τρέχει" το πρωτάθλημα της Α1). Επίσης, τον ακούτε σπό Δευτέρα έως Παρασκευή 16.00-18.00 στην εκπομπή "Είναι Να Γελάει Κανείς" μαζί με τον Παντελή Βλαχόπουλο.

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Strawberry Pills Analyzed
(A Video Interview)
(19/11/2020)
ypogeio.gr
Logout
(18/11/2020)
ypogeio.gr
ta toy boy
Γιώργος Μπέγκας
(19/03/2018)
ypogeio.gr
Electric Litany
(23/10/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ