Sonny Touch

Δημήτρης Τάτσης


Τον Sonny Touch τον γνώρισα από κοντά, ένα βροχερό βράδυ τον Μάρτιο του 2014 στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Τότε, είχε ανταποκριθεί με χαρά στην πρόταση μου να συναντηθούμε για να μου δώσει αντίτυπα του πρώτου του δίσκου “Brain Soup”. Επρόκειτο να ταξιδέψω στο Παρίσι κι εκτός της τουριστικής μου περιήγησης, να συναντήσω τον γενικό διευθυντή του σπουδαίου world ραδιοφώνου Radio Nova και να του παραδώσω όσα περισσότερα CD Ελλήνων καλλιτεχνών μπορούσα, συνοδεύοντας έτσι μια πρόταση συνεργασίας. Ο Δημήτρης είναι αυτό που ήταν και τότε και πάντα: ο ταπεινός πλην όμως αληθινά ταλαντούχος μουσικός της διπλανής πόρτας. Σήμερα, με ευκαιρία την επιτέλους άρτι αφιχθείσα καινούργια του δουλειά, το Υπόγειο είχε την ευκαιρία να μάθει περισσότερα για το μυστηριώδες “κόλλημα” του με τα Ρώσικα. Γιατί κι εγώ κάπως έτσι έχω τη ρώσικη γλώσσα και κουλτούρα στο μυαλό μου. Αλλόκοτη, ακαταλαβίστικη κι έναν πολιτισμό που πασχίζει να κρατηθεί ιδιαίτερος, αμόλυντος και το ίδιο φοβικός με την εποχή των Μπολσεβίκων όταν ίδρυαν την Σοβιετική Ένωση, προς τον αντίστοιχο Δυτικό.

Τώρα θα μου πείτε, πόση σχέση μπορεί να έχει το νέο άλμπουμ του Δημήτρη Τάτση “Leave Space For The Little Animals” με όλα αυτά; Μπορεί καμία, μπορεί και τεράστια. Όπως ο ίδιος μας λέει στην πρώτη του συνέντευξη μετά από αρκετό καιρό, όλα είναι θέμα φαντασίας, αποδοχής ιδιαιτεροτήτων και του να μπορείς να αφήνεις χώρο για κάθε τι περίεργο και ιδιαίτερο πηγάζει από μέσα σου. Και θα συμφωνήσω μαζί του. Ο νέος του δίσκος ήρθε έπειτα από σχεδόν δέκα χρόνια, όμως έφερε τον εξελιγμένο του ήχο και μαζί του την ωριμότητα ενός καλλιτέχνη που αποδέχεται πως γράφει χρησιμοποιώντας τη δική του φαντασία αλλά ταυτόχρονα αφήνει όλα τα υπόλοιπα στη δική μας. Η αποδοχή αυτής της αλήθειας, επιτρέπει στον Δημήτρη να κρατά στο μυαλό του τους δικούς του ήρωες-δημιουργούς και να δίνει στον ακροατή την ευκαιρία να συμφιλιωθεί με όσα δεν γνωρίζει καν ότι υπάρχουν ή όσα υπάρχουν μέσα μας κι ασφυκτιούν. 

Το “Leave Space For The Little Animals” είναι ένα αληθινά περίπλοκο παζλ που ο Sonny Touch δεν βιάστηκε να ολοκληρώσει. Από τον σουρεαλισμό του “Что Cо Mной?” ("Τι Μου Συμβαίνει;" ελληνιστί), στη συνθετότητα και την πολυεπίπεδη κατασκευή του “Play It As the Wind Blows”, ο δίσκος μένει πιστός στην κεντρική φιλοσοφία του καλλιτέχνη: την καταγραφή και ταξινόμηση αυτοτελών ιστοριών του μυαλού του, με τη βοήθεια της μουσικής. Το επτάλεπτο και προτελευταίο κομμάτι κι αυτό που τον “παίδεψε” περισσότερο από τα συνολικά έντεκα του δίσκου όπως μας αποκάλυψε, είναι ενός είδους διήγηση παραμυθιού, δεμένη πάνω σε έναν σταθερό αργό ρυθμό που στροβιλίζεται γύρω από σαντούρι και υπνωτιστικά πνευστά. Στα δύο τελευταία του λεπτά ο ρυθμός θα δυναμώσει, με όλα τα όργανα σε μια περιδίνηση που θα μας πάει μέχρι το πολύβουο κρεσέντο, την κορύφωση της ιστορίας.

Η χιουμοριστική και παιχνιδιάρικη διάθεση ήταν πάντα κάτι που διέκρινε τη μουσική του Sonny Touch και αλίμονο αν αυτό δεν ίσχυε και στον δεύτερο του δίσκο. Τα “Việt Cộngs Can Surf”, “Harry the Flamingo” και “Red Socks” πέρα από την χρήση της κιθάρας ως πάντσο ή του πάντσο ως κιθάρας και τα παιχνίδια με τις παραμορφώσεις στη φωνή, κρύβουν μέσα τους ντροπαλότητα και παιδικότητα, για τις οποίες ο ίδιος μιλά στη συζήτηση μας. Ειδικότερα, τα ραδιοφωνικά “Red Socks” και “Béni” φέρνουν σε πρώτο πλάνο τον μεγάλο αριθμό των επιρροών του δίσκου. Είτε πρόκειται για Freak Folk κιθάρες είτε για Voodoo αφρικάνικα κρουστά πασπαλισμένα με ολίγα γαλλικά για γαρνιτούρα, το “Leave Space For The Little Animals” αποδεικνύεται ένας πανέξυπνος δίσκος και καθόλου μα καθόλου ακατάστατος ή ασύνδετος, όπως ίσως κανείς με μια ακρόαση να πιστέψει.  

Όπως και το “Brain Soup”, το νέο άλμπουμ του Θεσσαλονικιού μουσικού, εκπροσωπεί την προσωπικότητα του και μόνον αυτή. Και πολύ καλά κάνει, γιατί η αντισυμβατικότητα και οι εξομολογήσεις μόνο προσωπικές μπορεί να είναι. Μόνο ένας μεθυσμένος Tom Waits ή ένας Beck μετά από μια βόλτα στη Νέα Ορλεάνη θα μπορούσαν να υπάρξουν και να συνυπάρξουν μέσα στο “Leave Space For The Little Animals”. Ο Δημήτρης Τάτσης αναζητά ελευθερία για όλους μας, ελευθερία φαντασίας, ελευθερία πειραματισμού και λίγο χώρο για το αλλόκοτο και το παράδοξο. Από εμάς τον έχει! 

Ακολουθεί η αληθινά ζεστή συζήτηση μας μαζί του...
 


Leave Space For The Little Animals (out 30/6/2019)

 

 

Το Υπόγειο: Μπορείς να μου κάνεις μια μετάφραση / περίληψη από τα Ρώσικα για τους στίχους του “Что Cо Mной?” Και με αφορμή αυτό να ρωτήσω, τι γίνεται ρε Δημήτρη με τα Ρώσικα ; :) Το “Brain Soup” του 2009 έκανε την αρχή φυσικά...
Το “Что Cо Mной?” ή αλλιώς «Τί Μου Συμβαίνει;» στα ελληνικά, ανοίγει το δίσκο με έναν έντονο μονόλογο του ήρωα ο οποίος διηγείται σκέψεις οι οποίες τον οδηγούν στην παράνοια. «Το πρωί δεν μπορώ να ξυπνήσω, παίρνω ταμπλέτες καφεΐνης, δε βοηθάνε, παίρνω κι άλλες, ξυπνάω, πάω δουλειά, αισθάνομαι περίεργα, παίρνω ηρεμιστικά, δε βοηθάνε, παίρνω κι άλλα, νιώθω υπνηλία, πίνω καφέ, δε βοηθάει, πίνω κι άλλο, αισθάνομαι καλύτερα, μεσημεριανό, δεν έχω όρεξη, παίρνω χάπια, βοηθάνε, τρώω, θέλω να φάω κι άλλο, τρώω κι άλλο, μετά το μεσημεριανό θέλω να κοιμηθώ, πίνω καφέ, ένα φλιτζάνι, μετά δεύτερο, δε θέλω να κοιμηθώ, τρώω βραδινό, ξαπλώνω, θέλω να διαβάσω αλλά τα μάτια μου κλείνουν, παίρνω δυο ταμπλέτες καφεΐνης, αισθάνομαι καλύτερα, δε θέλω να κοιμηθώ, ξαπλώνω, 1μμ - διαβάζω, 2μμ -διαβάζω, 3μμ - διαβάζω, πρέπει να κοιμηθώ, τί να κάνω;!, παίρνω υπνωτικά χάπια, στην αρχή ένα, μετά δύο, κοιμάμαι, το πρωί δεν μπορώ να σηκωθώ, τί μου συμβαίνει;! Τί μου συμβαίνει;! Μήπως έχω κάτι;

Θα μπορούσε να ναι μια ρωσική έκδοση του Trainspotting :)

Με τα Ρωσικά έχω μια μακροχρόνια σχέση φοβίας και θαυμασμού. Ήταν μάθημα το οποίο επέλεξα στη σχολή Βαλκανικών Σλαβικών και Ανατολικών σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας όπου φοίτησα αλλά δεν μπορώ να πω ότι κατάφερα να αποκτήσω ευχέρεια λόγου και αυτό κυρίως γιατί δεν προσπάθησα αρκετά. Παρόλαυτα, ήμουν πολύ τυχερός γιατί είχα καθηγήτρια τη Σβετλάνα Μαμαλούϊ η οποία όντας δραστήρια και ανήσυχη, μας παρότρυνε συνεχώς να δούμε ταινίες και να διαβάσουμε βιβλία. Οι κουβέντες μαζί της δεν είναι ποτέ βαρετές.

 

Το Υπόγειο: Η ζωή σου ξεκινά στο Παρίσι το 1981. Έκτοτε; Μίλησε μας για τη συνέχεια και τα παιδικά σου χρόνια...
Γυρίσαμε στην Ελλάδα πριν αρχίσω να πηγαίνω σχολείο οπότε οι μνήμες μου από τη ζωή μου στη Γαλλία είναι περιορισμένες. Πήγα σ’ ένα γαλλικό σχολείο στο οποίο δίδασκε η μητέρα μου οπότε κράτησα επαφή με τη γλώσσα. Είχα ήρεμα παιδικά χρόνια - ήμουν και είμαι αρκετά ντροπαλός. Αν και έπιασα κιθάρα πρώτη φορά στα 15, μου άρεσε ν’ ακούω μουσική από μικρός. Έγραφα κασέτες σε ένα μαγνητόφωνο και ανακάλυπτα δίαφορους δίσκους που είχαν φέρει οι δικοί μου απ’ τη Γαλλία - Jean-Michel Jarre, Stevie Wonder. Μετά ήρθαν τα 90’s και οι επιρροές από τα μεγαλύτερα ξαδέρφια μου - Michael Jackson, Madonna, MC Hammer και κάπως αργότερα ήρθαν οι κιθάρες - Aerosmith, Guns ‘n Roses, AC/DC. Αν τα βάλεις σ’ ένα μίξερ, κάνεις Sonny Touch! Το New Wave, οι Frank Zappa, Captain Beefheart και Tom Waits ήρθαν αργότερα.

 

Το Υπόγειο: Με τη μουσική πότε ασχολείσαι για πρώτη φορά;
Κάπου στα 13 μου όπως ανέφερα, ο ξάδερφος μου, μου δίνει ένα παλιό μαντολίνο και προσπαθώ να καταλάβω πως λειτουργεί παίζοντας μελωδίες των AC/DC. Πηγαίνω στις πρόβες της μπάντας του και είμαι κατενθουσιασμένος αλλά δεν ξέρω ακόμα να παίζω. Εκείνο το καλοκαίρι, θυμάμαι τη μητέρα μου ν' ανησυχεί πραγματικά για το γεγονός ότι ήμουν κλεισμένος κάθε μέρα στο δωμάτιο επί ώρες παίζοντας και γράφοντας. Λίγο αργότερα αγοράζω μια κιθάρα και αρχίζω να μαθαίνω συγχορδίες. Λόγω χαμηλής αυτοπεποίθησης, ηχογραφώ ιδέες στο σπίτι σε ένα παλιό κασετόφωνο αλλά είμαι πολύ ντροπαλός ακόμη για να παίξω με άλλα άτομα. Κάποιες απ’ αυτές τις μελωδίες έγιναν μετέπειτα τραγούδια του “Brain Soup”, όπως το “Bob”. Πολύ αργότερα αρχίζω δειλά να συμμετέχω σε μια Low-Bap μπάντα ενός παλιού μου συμμαθητή και στο πανεπιστήμιο μπορώ πλέον να πω ότι έχω αποκτήσει αρκετή αυτοπεποίθηση για να αρχίσω να παίζω με άλλους- τόση που νομίζω το παράκανα καθώς σε κάποιο σημείο, οι μπάντες ήταν τόσες, που δεν είχα πια χρόνο...

 

Το Υπόγειο: Πώς προέκυψε το προσωνύμιο Sonny Touch;
Το 2004 ο Baron Anastis Van Hustler των Vintage & Used, μια μπάντα από τη Θεσσαλονίκη η οποία τώρα εδρεύει στο Βερολίνο, είχε κλείσει μια solo περιοδεία στην Ολλανδία. Μόλις είχαμε γνωριστεί και μου πρότεινε αν ήθελα να μάθω τα κομμάτια και να τον συνοδεύσω, το οποίο κι έκανα. Ο Ανάστης μεταξύ άλλων έχει και μία εταιρεία συναυλιών κι εκείνη την εποχή προσπαθούσε να φέρει στην Ελλάδα το Νέο Υορκέζο punk κιθαρίστα, Sonny Vincent. Καθώς θεώρησε ότι έπρεπε να έχω ένα stage name και ότι δεν μπορώ απλά να τον συνοδεύσω σαν Δημήτρης Τάτσης!, με βάφτισε Sonny, προς τιμήν του κιθαρίστα και Touch, από το Τάτσης!!! Χαχαχα! Στην αρχή το βρήκα πολύ δήθεν και δεν μου άρεσε καθόλου, αλλά καθώς ο Ανάστης ήταν και είναι πολύ καλός στις δημόσιες σχέσεις, σύντομα, όλοι άρχισαν να με φωνάζουν Sonny. Παραδόξως, ενώ ήμασταν στη Χάγη για τις συναυλίες, ο Sonny Vincent τηλεφώνησε - για κάποιο λόγο απάντησα εγώ και συστήθηκα, ως Sonny, το οποίο ήταν κάπως σουρεαλιστικό.

Όταν ήρθε λοιπόν ο καιρός να κυκλοφορήσω την πρώτη μου προσωπική δουλειά, το “Brain Soup”, αμφιταλαντευόμουν σχετικά με το τί όνομα να χρησιμοποιήσω . Καθώς πολύς κόσμος με γνώριζε ήδη ως Sonny Touch, είπα να το εκμεταλλευτώ! Πλέον μου αρέσει και πολλοί φίλοι λένε ότι είναι και πιασάρικο!

 

Το Υπόγειο: Το album του 2009, αλλά και το φετινό, δεν επιτρέπουν να κάνεις skip ή να περιηγηθείς μέσα στα κομμάτια με ένα κλικ, ακούγονται ενιαία και συνεχόμενα. Μιλάμε για άλμπουμ που το καθένα από αυτά αποτελεί μια ιδέα. Πώς το καταφέρνεις αυτό;
Όταν αρχίζω να συνθέτω, δεν έχω συνήθως στο μυαλό μου μια συγκεκριμένη ιδέα. Στην πορεία μπορεί να προκύψει κάτι που θα με βοηθήσει να προχωρήσω αλλά γενικά θα έλεγα ότι γράφω αυτοτελείς ιστορίες. Όταν πιστεύω ότι έχω τελειώσει τις ηχογραφήσεις, συνήθως ενώνω τις ιστορίες βάζοντας τες σε σειρά. Φυσικά υπάρχουν και κομμάτια τα οποία δεν κολλάνε μεταξύ τους όπως έγινε με το “Leave Space For the little Animals”. Από τα 17, μόνο τα 11 μπήκαν στο δίσκο και αυτό γιατί είχαν το ύφος που ήθελα να δώσω. Η ιστορία που έχω εγώ στο μυαλό μου βέβαια είναι διαφορετική απ’ αυτή που μπορεί να σχηματίσει ο ακροατής ακούγοντας το δίσκο οπότε αυτό το αφήνω σε σας!

 

Το Υπόγειο: Έφυγες στο Λονδίνο το 2016, είχες στόχο από τότε τον δεύτερο δίσκο ή είχες κι άλλα πράγματα στο μυαλό σου ; Γιατί καθυστέρησε τόσο πολύ η δεύτερη κυκλοφορία σου;
Άρχισα να συνθέτω καινούργια κομμάτια σχεδόν απευθείας μετά την κυκλοφορία του “Brain Soup”. Είχα τελειώσει το μεγαλύτερο μέρος των ηχογραφήσεων πριν φύγω στο Λονδίνο κι αυτό γιατί δεν ήμουν σίγουρος για το αν θα είχα πρόσβαση σε χώρους και σε μηχανήματα όπως είχα στην Ελλάδα, πράγμα το οποίο επαληθεύτηκε, τουλάχιστον για τον πρώτο καιρό. Στο Λονδίνο πήγα γιατί είναι ένα μέρος που έχει να προσφέρει πολλά σε διάφορους τομείς και αυτό το εκμεταλλεύτηκα όσο μπορούσα. Φυσικά όταν μεταναστεύεις σε μια άλλη χώρα, είναι λογικό τον πρώτο καιρό να αισθάνεσαι έξω απ τα νερά σου και παίρνει χρόνο για να προσαρμοστείς στις νέες συνθήκες. Θα έλεγα ότι είναι ένα απ’ τα μεγαλύτερα σοκ που μπορεί να υποστεί κανείς όσο κι αν ακούγεται υπερβολικό.

Τον πρώτο δίσκο τον κυκλοφόρησα χωρίς να έχω κάποιο χρονοδιάγραμμα και μ’ αρέσει να λειτουργώ έτσι. Δεν νιώθω ότι πρέπει να βγάζω δίσκο ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Το ίδιο συνέβη και με το “Leave Space”. Τώρα αν αυτό είναι καλό ή κακό δεν ξέρω και μ’ αυτό δεν εννοώ ότι ο επόμενος δίσκος θα βγει σε δέκα χρόνια, απλά οι συνθήκες υπό τις οποίες συνθέτω και ηχογραφώ αλλάζουν και όντας ο μόνος εγκέφαλος πίσω απ αυτό, τα πράγματα παίρνουν περισσότερο χρόνο. Οι ηχογραφήσεις για το επόμενο άλμπουμ πάντως είναι σε καλό δρόμο!



 

Το Υπόγειο: Φτάνουμε λοιπόν στο άρτι αφιχθέν “Leave Space For The Little Animals”: Ποιός σχεδίασε το εξώφυλλο του φετινού δίσκου σου; Στο “Brain Soup” η Ελένη Ρουκέτα έκανε εκπληκτική δουλειά...
Για το εξώφυλλο είχα αφηρημένες και συγκεκριμένες ιδέες τις οποίες προσπάθησα στην αρχή να υλοποιήσω ο ίδιος αλλά ευτυχώς αποφάσισα να το αναθέσω στο Βασίλη Μητσιόπουλο και την Άννα Γερμανού από το Replica Studio οι οποίοι κατά την άποψη μου έκαναν εκπληκτική δουλειά. Και οι δύο αγαπούν τη μουσική και έχουν εμπειρία στο να δουλεύουν με συγκροτήματα. Χάρηκα όταν μου είπαν ότι τους άρεσε η μουσική που τους έστειλα, γιατί αυτό τους έδωσε ώθηση και ενέργεια να δημιουργήσουν και να μπουν στο κλίμα του δίσκου. Έκοψαν όλα τα σχέδια στο χέρι και μετά από διάφορους πειραματισμούς και αλλαγές καταλήξαμε στο συγκεκριμένο, το οποίο απεικονίζει το ύφος του δίσκου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και με το οποίο ήμασταν όλοι ευχαριστημένοι. Υπάρχουν ιδέες και σκέψεις για περεταίρω συνεργασία. Όσοι δεν έχετε τσεκάρει τη δουλειά τους, σας παροτρύνω να το κάνετε.
 

Το Υπόγειο: “Leave Space for the Little Animals”, τι θέλει να πει ο ποιητής με το συγκεκριμένο τίτλο;
Ας πούμε ότι ο τίτλος έχει να κάνει με τη φαντασία του καθενός, την αποδοχή της ιδιαιτερότητας και του να αφήνεις χώρο για κάθε τί το περίεργο και ιδιαίτερο που πηγάζει από μέσα σου. Το Leave Space for the little Animals είναι οι ιστορίες που θα αναδυθούν και θα αποκαλυφθούν όσο κι αν θέλουμε ή προσπαθούμε να τις κρύψουμε. Η αλλόκοτη πλευρά μας με την οποία δεν έχουμε συμφιλιωθεί, δε νιώθουμε άνετα ή δεν γνωρίζουμε ότι υπάρχει.
 

Το Υπόγειο: Μίλησέ μας για τη διαδικασία της σύνθεσης και της ηχογράφησης. Ο Χρύσανθος Χριστοδούλου παραμένει σταθερός συνεργάτης σου;
Δεν έχω κάποια συγκεκριμένη συνταγή για να συνθέτω. Μπορεί να βγάλω μια μελωδία καθώς βασανίζω την κιθάρα μου (αν και στον καινούριο δίσκο θα έλεγα ότι η κιθάρα έχει δευτερεύων ρόλο)- μπορεί να παρατηρήσω έναν επαναλαμβανόμενο ρυθμό στο τρένο ή στο πλυντήριο ή σ’ έναν αεραγωγό - μπορεί να βγάλω μια μπασογραμμή ραπάροντας μέσα μου, συνήθως αποτυχημένα ή κάνοντας τραγικά beatbox και τώρα τελευταία, άρχισα να σκέφτομαι μελωδίες και στον ύπνο μου. Ηχογραφώ τις ιδέες πάντα κάπου πρόχειρα για να μην τις ξεχνάω και φυσικά τις περισσότερες όταν τις ακούς την επόμενη μέρα, δεν...

Περνάω πολύ καλά ηχογραφώντας! Μπορώ να είμαι κλεισμένος σ’ ένα στούντιο επί μέρες. Είναι η αγαπημένη μου διαδικασία και το γεγονός ότι δεν είμαι τεχνικά καταρτισμένος, τουλάχιστον όχι τόσο όσο κάποιος που δουλεύει σ’ ένα στούντιο ηχογραφήσεων, μου δίνει περισσότερη ελευθερία να πειραματιστώ με μεθόδους. Αφού τελειώσω τις ηχογραφήσεις, κάνω μια πρώτη μίξη με βάση την εικόνα που έχω στο μυαλό μου. Αυτό κι αν έχει πλάκα - να πειράζεις ήχους, συχνότητες και χώρους! Μετά, έρχεται ο Χρύσανθος να κάνει τη βαριά δουλειά της μίξης. Συνήθως του δίνω κάποια κομμάτια σαν αναφορά και του λέω περίπου τι έχω κάνει στη δίκη μου μίξη. Από κει και πέρα τα δουλεύουμε μαζί, ή ο Χρύσανθος μόνος του - του έχω απόλυτη εμπιστοσύνη.

Τι να πω για τον Χρύσανθο; Τον αγαπώ! Χαχαχα! Είναι σταθερός συνεργάτης και φίλος αν και πλέον δε βρισκόμαστε συχνά λόγω απόστασης. Τον εμπιστεύομαι όσο κανείς άλλος γιατί αγαπάει τα κομμάτια και τα μεταχειρίζεται σαν να ήταν δικά του και εν μέρει είναι.

Ο Χρύσανθος ήταν ιδρυτικό μέλος των Honolulu Philharmonic, της μπάντας με την οποία άρχισα να παίζω (μαζί με τους Δημήτρη Δαλέζη, Νίκο Τσαβδάρογλου και Κωνσταντίνο Βελένη). Ο Χρύσανθος είναι εκπληκτικός μουσικός, έχει μια πνευματικότητα στον τρόπο που αντιλαμβάνεται τη μουσική και αυτό δεν το καταλαβαίνουν όλοι. Γνωριστήκαμε πριν πολλά χρόνια όταν άρχισα δειλά να παίζω στην τότε μπάντα του, τους Sugarmate. Ο Χρύσανθος πλέον γράφει κυρίως μουσική για χοροθέατρα και όποτε μας δίνεται η ευκαιρία, βάζω κι εγώ κάποιες πινελιές. Είναι επίσης ο εγκέφαλος πίσω από τη μουσική κολλεκτίβα ονόματι Modified Dog στην οποία είμαι μέλος και η οποία θα κυκλοφορήσει το δεύτερο της δίσκο, ελπίζω σύντομα! Ο πρώτος δίσκος των Modified Dog κυκλοφόρησε από την Thirsty Leaves και λέγεται Memories 21.


Το Υπόγειο: Ποιό είναι το αγαπημένο σου κομμάτι από το “Leave Space for the Little Animals” και γιατί;
Το “Play it As the Wind Blows”. Για μένα είναι η αναπαράσταση όλου του δίσκου σε ένα κομμάτι και είναι αυτό που μας ταλαιπώρησε περισσότερο, τόσο σε επίπεδο ηχογράφησης, όσο και παραγωγής. Είναι Sonny Touch. Αυτό και το “Red Socks” με ανατριχιάζουν ακόμη όποτε τ’ ακούω.

 

Το Υπόγειο: Ποιοί μουσικοί συμμετείχαν στην ηχογράφηση του άλμπουμ;
Πολύ φοβόμουν ότι θα το ρωτήσεις αυτό! Δεν είναι ότι θέλω να τους κρατήσω κρυφούς, απλά έχει περάσει καιρός και φοβάμαι ότι θα ξεχάσω μερικούς.

Λοιπόν: Θάνος Καζαντζής, Αγνή Ζαχαρή, Θεόφιλος Ταντανόζης, Αναστάσης Βουκικλαράκης, Δημήτρης Δαλέζης, Κωνσταντίνος Βελένης, Ανδρομάχη Βουτσά, Harry Elektron, Γεώργιος Μπαντούκ Αποστολάκης, Ανθή Κίρκου, Νίκος Τσαβδάρογλου, Χρύσανθος Χριστοδούλου, Νίκος Κορωναίος, Αλέξης Ξανθόπουλος, Δημήτρης Φόκεν, Δημήτρης Παντελιάς, Δημήτρης Τασούδης, Παύλος Παυλίδης, XLA και συγγνώμη σε όσους μπορεί να ξέχασα.

Διάφοροι επίσης μουσικοί όπως οι Βασίλης Μπαχαρίδης, Παναγιώτης Παπάζογλου, Στέλιος Χατζηκαλέας, ηχογράφησαν σε κομμάτια τα οποία δεν μπήκαν στο δίσκο. Δεν έχω αποφασίσει ακόμη για την τύχη των κομματιών αυτών αλλά δεν αποκλείεται να κυκλοφορήσουν σε κάποια μορφή στο μέλλον. Η πλειοψηφία των ηχογραφήσεων έγινε στη Θεσσαλονίκη με φίλους μουσικούς.

 

Το Υπόγειο: Υπάρχει μουσική κατηγορία στην οποία θα κατέτασσες τη δουλειά σου αυτή; Το Freak Folk / Blues μου φαίνεται πιθανό.
Με το να κατηγοριοποιήσω τη μουσική μου, νιώθω ότι στερώ από κάποιον που δε μ’ έχει ακούσει, τη δυνατότητα να φανταστεί και να κρίνει ο ίδιος. Έχω ακούσει διάφορους χαρακτηρισμούς οι οποίοι φαντάζομαι πηγάζουν από τα ακούσματα που έχει ο καθένας. Freak/Folk blues θα ήταν πάντως μια πιθανή κατηγορία. Όταν κάποιος με ρωτάει για το είδος της μουσικής που παίζω, νιώθω τρομερά άβολα και για καιρό απαντούσα: «Σαν Tom Waits που έχει πάθει κράμπα» και φαντάζομαι πως εν μέρει είναι αλήθεια καθώς όλοι έχουμε τους ήρωες μας. Σε καμία περίπτωση πάντως δε θέλω να ακουστώ σαν τον Waits. Φυσικά έχω προσπαθήσει να τον αντιγράψω στο παρελθόν, κακά, το οποίο ίσως με οδήγησε στο να αποκτήσω ένα πιο προσωπικό στυλ.


 

Το Υπόγειο: Πλέον ζεις στο Ελσίνκι της Φινλανδίας. Γιατί άφησες το Λονδίνο και τι σκοπεύεις να κάνεις εκεί;
Στο Ελσίνκι μετακόμισα για να ζήσω με την κοπέλα μου η οποία είναι Φινλανδή. Εδώ σκοπεύω να κάνω ότι έκανα στο Λονδίνο και στη Θεσσαλονίκη - να συνεχίσω να συνθέτω, να ηχογραφώ και να κάνω συναυλίες, σε ένα πιο Kaurismaki-κό τοπίο αυτή τη φορά :)

 

Το Υπόγειο: Θα σε ακούσουμε σε κάποιο live στην πατρίδα σύντομα;
Πρόσφατα έμαθα ότι επιλέχθηκα μεταξύ άλλων για να συμμετάσχω στο δεύτερο Music Showcase που θα γίνει στη Θεσσαλονίκη μεταξύ 4-8 Δεκέμβρη όποτε ναι! Περιμένω να μου στείλουν περισσότερες λεπτομέρειες και λογικά θα προστεθούν και κάποιες ημερομηνίες για άλλες πόλεις.
 

Το Υπόγειο: Γιατί γράφεις μουσική; Το ρωτάμε πάντα, μας αρέσουν οι απαντήσεις των καλλιτεχνών.
Μ’ αρέσει ο ήχος. Απολαμβάνω τη διαδικασία του να φτιάχνω ήχους και ατμόσφαιρες και κάποιες φορές αυτά γίνονται κομμάτια. Όντας σόλο μουσικός, συνήθως συνθέτω και ηχογραφώ μόνος κι έπειτα δίνω τα μέρη στους μουσικούς. Δε θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που έδωσα τα κομμάτια του “Brain Soup” στους Honolulu Philharmonic και αρχίσαμε να τα παίζουμε. Ήταν η πρώτη φορά που άκουγα τα κομμάτια μου live! Ήταν συγκινητικό και φυσικά εξελίχθηκαν καθώς τα παίζαμε, πράγμα που ήταν ακόμη πιο ενδιαφέρον.


Το Υπόγειο: Πώς προέκυψε η συνεργασία με το Γιάννη Αγγελάκα για το δίσκο του «Ήσυχα Τραγούδια για Ανέμελα Λειβάδια»; Πώς ήταν η εμπειρία να δουλέψεις μαζί με το Γιάννη;
Το 2014 είχα ήδη αποφασίσει να φύγω στο Λονδίνο. Είχα κλείσει εισιτήριο για τα μέσα Σεπτέμβρη και ήμουν σε διακοπές με φίλους. Την ίδια περίοδο ο Γιάννης έψαχνε κιθαρίστα καθώς ο Στάθης που έπαιζε τότε στη μπάντα είχε πάθει τενοντίτιδα και δεν μπορούσε να συνεχίσει. Μέσω κοινών φίλων όπως ο Γιώργος Χριστιανάκης και ο Χρήστος Παππάς οι οποίοι με πρότειναν στο Γιάννη, τηλεφωνηθήκαμε και κανονίσαμε να συναντηθούμε. Τα βρήκαμε και καθώς δεν είχα κάτι να με περιμένει στο Λονδίνο εκείνη τη στιγμή, αποφάσισα να μείνω στην Ελλάδα και να δουλέψουμε μαζί. Αρχίσαμε πρόβες οι δυο μας για να μάθω τα κομμάτια. Έπειτα από λίγο καιρό ο Γιάννης κατέβηκε στην Κρήτη όπου έχει σπίτι και ακολούθησα κι εγώ με σκοπό να συνεχίσουμε τις πρόβες. Χωρίς να το χουμε σχεδιάσει, αρχίσαμε να δουλεύουμε πάνω σε καινούργιες ιδέες του Γιάννη, πράγμα το οποίο μας ενθουσίασε και μας συνεπήρε. Δουλέψαμε κάτω από πολύ ωραίες συνθήκες και μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα είχαμε στήσει το μισό δίσκο. Ήταν από τις πιο όμορφες και δημιουργικές διαδικασίες, ανάλογη με την εμπειρία που είχα όταν ηχογραφούσα το Brain Soup στο στούντιο μου στη Θεσσαλονίκη.
 

Το Υπόγειο: Πώς βλέπεις τη σύγχρονη ελληνική εναλλακτική σκηνή από την απόσταση των 3.500 χιλιομέτρων που χωρίζουν την Ελλάδα από το Ελσίνκι; Θεωρείς πως η εν λόγω σκηνή ζει μια άνθηση, όπως πολλοί ισχυρίζονται (συμπεριλαμβανομένων και ημών);
Για να είμαι ειλικρινής, έχω χάσει την επαφή που είχα με την ελληνική εναλλακτική σκηνή αλλά απ’ ότι μου λένε φίλοι και από προσωπική εμπειρία, παρατηρώ ολοένα και περισσότερα ενδιαφέροντα σχήματα και ιδέες - μουσικοί οι οποίοι καταφέρνουν να ακουστούν και εκτός συνόρων και πολλές φορές δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από συγκροτήματα του εξωτερικού τα οποία στηρίζονται από μια τεράστια μουσική βιομηχανία. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ξαφνιάστηκα ευχάριστα ακούγοντας BBC 6 στη δουλειά, και κάποιος συμπεριέλαβε ελληνικές μπάντες στο playlist. Αυτό νομίζω από μόνο του λέει κάτι.
 

Το Υπόγειο: Σχέδια για το μέλλον;
Συναυλίες κι ένας νέος δίσκος λίγο πιο σύντομα αυτή τη φορά :)
 

Δημήτρη τιμή μας που κατέβηκες στο Υπόγειο, είσαι φίλος μας. Σε ευχαριστούμε και πάλι συγχαρητήρια ! Καλοτάξιδο !


Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Marva Von Theo (2)
(06/09/2019)
ypogeio.gr
Σtella
(14/07/2019)
ypogeio.gr
Taj Μ.Α.Ν.Χ.α.Λ.
(The Basement Goes
To Schoolwave)
(29/06/2019)
ypogeio.gr
LOU
Ελένη Παπαλίτσα
(04/05/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ