Sons Of Zevedeus


Έχει πραγματικά μεγάλη αξία να ξεκινήσουμε τη συζήτηση για τη μουσική και το ντεμπούτο δίσκο των Αθηναίων "Sons Of Zevedeus", ρίχνοντας μια προσεκτική ματιά στην απάντηση που έδωσαν τα μέλη της μπάντας στην ερώτησή μας όσον αφορά στις βασικές επιρροές του πρωτότυπου και εξαιρετικά ενδιαφέροντος ήχου τους:

"Ακούμε πολύ μουσική και κάθε φορά οι φάσεις του καθενός απ τη μπάντα αλλάζουν. Ας πούμε πως σίγουρα έχουμε ακούσει πολύ King Crimson, πολύ John Zorn, πολύ Mike Patton. Έχουμε πάει κι έχουμε έρθει με Beach Boys, με ιταλικά τραγούδια των 60’s – 70’s, με Mars Volta, με Tortoise ή με Fleet Foxes. Πολλά soundtracks μας έχουν στοιχειώσει ή TV themes που έχουμε στο κεφάλι μας απ'την παιδική ηλικία. Έχουμε παίξει κι έχουμε αγαπήσει μουσική κλασική, ρομαντική, σύγχρονη του 20ου αιώνα, jazz δίσκους του Mingus ή του Coltrane. Παίξαμε ρεμπέτικα, ψάλλαμε κεκραγάρια, black metal ύμνους και κοπανηθήκαμε με Mastodon, Stravinsky και Άκη Πάνου στα καπάκια."
 

Και ναι, κοπιάρουμε και... προδίδουμε αυτούσια μιαν απάντησή τους από τη συνέντευξη που ακολουθεί, διότι όλο το προαναφερθέν... σχιζοφρενές και φαινομενικά αταίριαστο "μπουκέτο" επιρροών περνάει με έναν μαγικό και αριστοτεχνικό τρόπο στα αυλάκια του self-titled debut των Sons Of Zevedeus, δημιουργώντας ένα κολασμένο ηχητικό κοκτέιλ, που όμοιό του σπάνια είχες την ευκαιρία να γευτείς και μαζί του να μεθύσεις... Εφτά κομμάτια, έξι ορχηστρικά και ένα με στίχους, εφτά συνθέσεις που με άνεση κοιτάζουν σχεδόν σε όλα τα μουσικά είδη που ξέρεις, πότε στην Ανατολή και στην παράδοση, πότε στη Δύση και στο νεωτερισμό, πότε στο φως, πότε στο σκοτάδι. Πότε στη γαλήνη και πότε σε ταχυπαλμική (δια)ταραχή, πότε στο θόρυβο και πότε στη σιωπή. Ένας εξαιρετικός δίσκος, ένας αληθινά ξεχωριστός και πρωτότυπος δίσκος, μαεστρικά χτισμένος και υπερεμπνευσμένα δωσμένος, μία από τις αγαπημένες μου εγχώριες κυκλοφορίες για την τρέχουσα χρονιά και όχι μόνο.

Οι "Γιοι του Ζεβεδαίου" μίλησαν στο Υπόγειο - ακούλουθεί η πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα που είχαμε μαζί τους...

 


 

Sons Of Zevedeus - Sons Of Zevedeus
Release Date: 7 Ιανουαρίου 2018 (digital), Απρίλιος 2018 (physical/cd)


Μουσικές συνθέσεις, Θέμης Βασιλείου 
Ηχογράφηση και mix έγινε στα Piper Studios απ' τον Διογένη Κυραντζόγλου 
Mastering έγινε στο Sweetspot Production Studio απο τους Γιάννη Χριστοδουλάτο και Δημήτρη Παπαδημητρίου 
Επιμέλεια εξωφύλλου, Μάριος Γαμπιεράκης 


Το 3ο track αποτελεί διασκευή σε παλιό ρεμπέτικο τραγούδι του Σπ.Περιστέρη, "Απόψε στο δικό σου Μαχαλά" 
 

Παίζουν οι: 
Θέμης Βασιλείου - κιθάρες, synths, μελόντικα, glockenspiel, κρουστά, erhu, φωνητικά (track 2), μπαγλαμά 
Γιάννης Ρόμπας - μπάσο, τρομπέτες 
Αναστασία Μανώλα - τύμπανα 
Δαυίδ Μπρομοίρας - τύμπανα (tracks 3,4) 
Γιώργος Χόλλαντ - φλάουτο (track 6) 

 



 


Το Υπόγειο: Sons Of Zevedeus σας καλωσορίζουμε στο Υπόγειο! Αρχικά θα θέλαμε να μας πείτε τα... τυπικά: Πώς και πότε φτιάχτηκε η μπάντα;
Καλώς σας βρίσκουμε στο ζεστό σας υπόγειο. Η μπάντα μας ξεκίνησε σαν μία πρωτοβουλία του κιθαρίστα, Θέμη, να δημιουργηθεί ένα οργανικό σχήμα σε μορφή τρίο (κιθάρα, μπάσο, τύμπανα) το 2012. Μέχρι το 2014 η ιδέα αυτή μπήκε σε εφαρμογή με αρκετό σκεπτικισμό και φιλοσοφία γύρω απ' το τι είναι για μας ωραίο, τι όμορφοι συνδυασμοί μπορούν να προκύψουν με μονάχα τρία όργανα – εκ των οποίων τα δύο μόνο μελωδικά, τι κάνει φασαρία, πώς η αποδιοργάνωση μπορεί να καταλήξει σε ομόφωνες μουσικές παραδοχές και άλλες τέτοιες αναζητήσεις. Ο Θέμης γνώριζε τον τότε ντράμερ Δαυίδ, απ' το ωδείο, και το Γιάννη απ’ το μουσικό σχολείο. Τα πιο σαφή και ολοκληρωμένα αποτελέσματα έφτασαν τον Νοέμβρη του 2014, οπότε και κάναμε την πρώτη μας εμφάνιση στο six d.o.g.s
 

Το Υπόγειο: Θα θέλαμε και δυο λόγια για το (εξαιρετικό) όνομά σας. Πώς προέκυψε το... “Γιοι Του Ζεβεδαίου”; 
Υπήρχαν πολλές ιδέες για το όνομα της μπάντας. Παραθέτουμε για να δώσουμε και ιδέες: "Μακάβριοι οι Πτωχοί τω Πνεύματι", "Θείο Τραγί", καθώς και " Άπας Ψόφος" (φράση του Αριστοτέλη που σημαίνει «κάθε ήχος»). Έχοντας καταλήξει στο τελευταίο, ετοιμαζόμασταν να ανοίξουμε τους Βog Αrt στο six d.o.g.s., όταν ο Αχιλλέας (μέλος των Βog Αrt), κατά τη διάρκεια μιας πρόβας μας, μάς απέτρεψε να κρατήσουμε το όνομα και συμφωνήσαμε σ’ αυτό, γιατί ακουγόταν αρκετά νιχιλιστικό. Μία φίλη μας πέταξε την ιδέα των Παιδιών του Ζεβεδαίου πάνω σε μια κουβέντα και τότε αποφασίσαμε να το πούμε στα αγγλικά, μιας και θα ‘χε περισσότερη πλάκα, αντικαθιστώντας μεν τα «παιδιά» με τους «γιούς», αγνοώντας δε το γεγονός ότι ο Zevedeus στα αγγλικά είναι κανονικά Zebedee.
 

Το Υπόγειο: Αν και υπάρχετε λοιπόν σαν μπάντα από το 2012, ο πρώτος σας δίσκος ήρθε στις αρχές του 2018. Γιατί σας πήρε τόσον καιρό - τι μεσολάβησε αυτά τα έξι χρόνια;
Όπως ήδη είπαμε, η μπάντα μας ξεκίνησε να δραστηριοποιείται με εμφανίσεις στα τέλη του 2014. Κανονικά ήμασταν έτοιμοι να ηχογραφήσουμε ένα χρόνο μετά, δηλαδή το φθινόπωρο του 2015. Η αποχώρηση του πρώτου μας ντράμερ, Δαυίδ, παράτεινε το χρόνο για να μπούμε στο στούντιο. Ο ερχομός της Αναστασίας στα τύμπανα άλλαξε τα δεδομένα στον τρόπο επεξεργασίας στο μουσικό υλικό και χρειάστηκε η μεταξύ μας ζύμωση προκειμένου να αποφασίσουμε τον Απρίλη του '16 να ηχογραφήσουμε. Οι ετοιμασίες του δίσκου σε επίπεδο ηχογράφησης, αλλά κυρίως σε επίπεδο μίξης, έφτασαν στο τελικό αποτέλεσμα ένα χρόνο μετά, ίσως και κάτι παραπάνω. Μετά νιώσαμε την ανάγκη να ψαχτούμε με δισκογραφικές μέχρι να καταλήξουμε στην diy προσέγγιση.
 

To Yπόγειο: Ξεκινώντας τη συζήτησή μας για το δίσκο, θα θέλαμε να ξεκινήσουμε από το πρώτο που συναντάμε όταν ερχόμαστε σε επαφή μαζί του: Το πολύ ενδιαφέρον και όμορφο εξώφυλλο, το οποίο... απογειώνεται με την προέκτασή του στην physical μορφή: Ποιος είναι υπεύθυνος για το σχεδιασμό του και τι απεικονίζει; Ποιος είναι ο κύριος με την μαύρη κάπα, το τσιγάρο και τη φαλάκρα; Ο Ζεβεδαίος αυτοπροσώπως; Και τα τρία πουλάκια; Εσείς;  :)
Το σχέδιο ήταν ιδέα του Θέμη από κατασκευαστικής και σκιτσογραφικής άποψης. Το όλο concept έπεται του μουσικού περιεχομένου και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του ( το οπτικό συμπληρώνει το ακουστικό πολλές φορές ). Σ αυτό το σημείο θα πούμε ένα «γεια» στον Μάριο Γαμπιεράκη για την πολύτιμη βοήθειά του στο γραφιστικό κομμάτι. Όσο για το τι απεικονίζει το εξώφυλλο, ο κυριούλης είναι ο … 

(υποσημείωση: που να δείτε και τις μπλούζες μας :P )


Το Υπόγειο: Θεωρούμε το δίσκο ένα εξαίσιο πειραματικό δημιούργημα που δεν μοιάζει σχεδόν με τίποτα - πώς προέκυψε ο ξεχωριστός ήχος του και πώς γεννήθηκαν συνθετικά τα 7 κομμάτια του;
Ο βασικός στόχος της μπάντας ήταν το αποτέλεσμα τριών οργάνων. Πρωταρχικές ιδέες του Θέμη μπλέχτηκαν με τον ιδιαίτερο τρόπο σκέψης του μπασίστα Γιάννη και κατέληξαν σε τελικές μορφές με τα τύμπανα 2 ευφυέστατων ντράμερ (Δαυίδ και Αναστασία ), καθένας από τους οποίους σημάδεψε αυτές με το προσωπικό του/της στυλ. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να πούμε ότι ο Θέμης και ο Γιάννης έχουν απ’ το παρελθόν τους βαθιά ενασχόληση με την κλασική κιθάρα. Αυτό από μόνο του ενισχύει την μουσική δημιουργία των κομματιών και έτσι το ιδίωμα που καλλιεργείται διαμορφώνει ίσως αυτόν τον πειραματικό χαρακτήρα. Επίσης, ο χρόνος επεξεργασίας του άλμπουμ μας ωφέλησε ως προς το να εμπλουτίσουμε το υλικό και με διάφορα ηχοχρώματα ή samples που θα το απογείωναν σε νοηματικό επίπεδο. Τέλος, να πούμε πως το «παιχνίδι» δημιουργίας των κομματιών γίνεται πιο περιπετειώδες, όταν φανταστικά σενάρια και ιστορίες πλάθονται γύρω απ’ αυτά (θα χε πλάκα να σας πούμε γι’ αυτές κάποια στιγμή!)
 

Το Υπόγειο: Γενικά πρόκειται για έναν δίσκο με πολλαπλές αναφορές, που κοιτάζουν σε ποικίλα ηχητικά τοπία και χρόνους. Ποιες θεωρείτε τις πιο σημαντικές επιρροές σας; 
Ακούμε πολύ μουσική και κάθε φορά οι φάσεις του καθενός απ τη μπάντα αλλάζουν. Ας πούμε πως σίγουρα έχουμε ακούσει πολύ King Crimson, πολύ John Zorn, πολύ Mike Patton. Έχουμε πάει κι έχουμε έρθει με Beach Boys, με ιταλικά τραγούδια των 60’s – 70’s, με Mars Volta, με Tortoise ή με Fleet Foxes. Πολλά soundtracks μας έχουν στοιχειώσει ή TV themes που έχουμε στο κεφάλι μας απ'την παιδική ηλικία. Έχουμε παίξει κι έχουμε αγαπήσει μουσική κλασική, ρομαντική, σύγχρονη του 20ου αιώνα, jazz δίσκους του Mingus ή του Coltrane. Παίξαμε ρεμπέτικα, ψάλλαμε κεκραγάρια, black metal ύμνους και κοπανηθήκαμε με Mastodon, Stravinsky και Άκη Πάνου στα καπάκια.



 

Το Υπόγειο: Πώς θα περιγράφατε το άλμπουμ σε κάποιον που δεν θα είχε ακούσει τη μουσική σας ποτέ με μια-δυο προτάσεις;
Εξαρτάται πάντα από το ποιόν έχεις απέναντί σου...! Αλλά ίσως ένας πιο σύντομος και σωστός χαρακτηρισμός να είναι το «οργανικό πειραματικό ροκ». Φυσικά πάντα έχουμε όλη την καλή διάθεση να το συζητήσουμε και να εμπλουτίσουμε τον όρο με διάφορες λεπτομέρειες, αποφεύγοντας όμως να πέσουμε στη ρουτίνα του «σουηδικού black με στοιχεία trap, ny hardcore και bluegrass μπασογραμμές (ευφυές το τελευταίο..!)».
 

Το Υπόγειο: Με εξαίρεση τη διασκευή “Μες στο Δικό σου Μαχαλά”, τα υπόλοιπα κομμάτια είναι ορχηστρικά. Ήταν μια επιλογή-απόφαση που είχε προκύψει εν τη γενέση της μπάντας ή προέκυψε στην πορεία; Σκέφτεστε στο μέλλον να χρησιμοποιήσετε στίχους;
Είναι συνειδητή επιλογή της μπάντας να κρατάει το χαρακτήρα του οργανικού ροκ. Ο Μαχαλάς ήταν ένα τραγούδι που θέλαμε να κρατήσουμε απ' τα πολύ πρώτα μας βήματα σα μπάντα και επειδή μας άρεσε πολύ ως διασκευή μας, αλλά και λόγω της αποδοχής που βρήκε απ' τον κόσμο. Παρ’ όλα αυτά, σε ένα απ' τα πρώτα μας live είχαμε γύρω στις τρεις διασκευές κι ένα δικό μας τραγούδι που παίξαμε! Δεν αποκλείουμε κάτι για μελλοντικά τραγούδια, αν και οι διαθέσεις μας είναι κυρίως προσανατολισμένες στο οργανικό ύφος.
 

Το Υπόγειο: Θεωρείτε πως η συγκεκριμένη επιλογή -του ορχηστρικού- κοστίζει σε δημοτικότητα; Κάνει την ακρόαση πιο “δύσκολη” (και άρα απορροφά λιγότερους ακροατές) να το πω αλλιώς;
Μας αρέσει πάρα πολύ το να δουλεύουμε οργανικά, γιατί καλώς ή κακώς πάντα αντιλαμβανόμασταν τη μουσική ακρόαση ως ηχητικό και δομικό ποιητική, χωρίς τις περισσότερες φορές να εστιάζουμε στα στιχουργική ποίηση των τραγουδιών. Ίσως υπάρχει και ο φόβος του... στίχου χαζομάρας, όπως επίσης και ο φόβος του «κακοφτιαγμένος στίχος». Σίγουρα αυτό μπορεί να κοστίσει, γιατί συμβαίνει πολλές φορές τέτοιες μουσικές να αποπροσανατολίζονται απ' τα λαϊκά στοιχεία της ποπ μουσικής, δηλαδή την προβλεψιμότητα, την επανάληψη μοτίβων, τις καθαρές και άμεσες αρμονίες, αλλά κυρίως από τη σημασία του λόγου στη μουσική. Θεωρούμε πως παρ' όλα αυτά η εποχή της πληροφορίας γεννάει πολλά και διάφορα φάσματα μουσικών ακροατών.
 

Το Υπόγειο: Το άλμπουμ κυκλοφορεί από την αρχή της χρονιάς ψηφιακά και από την Άνοιξη σε physical μορφή (cd). Όπως προαναφέρατε, πρόκειται για μία self-released κυκλοφορία. Ήταν αυτό μια συνειδητή επιλογή ή δεν βρέθηκε κάποια εταιρεία να στηρίξει το project σας όπως εσείς θα θέλατε;
Δισκογραφικές εταιρίες προθυμοποιήθηκαν για συνεργασία όσον αφορά το άλμπουμ μας κι εμείς το επιδιώξαμε να το ψάξουμε για λίγο καιρό πριν την κυκλοφορία του από εμάς τους ίδιους. Όμως, δυστυχώς, θα έπρεπε να περιμένουμε αρκετό καιρό για να γίνει κυκλοφορία μέσω δισκογραφικής και εμείς αγωνιούσαμε να δουλέψουμε σε πρακτικό επίπεδο τη μπάντα. Ίσως συμβεί με την επόμενη δουλειά μας! Πάντως σίγουρα το diy ήταν μία περιπετειώδης εμπειρία, μέσα απ' την οποία μάθαμε πολλά - και όχι τόσο σε σχέση με το καθαρά μουσικό κομμάτι – πράγματα..
 

Το Υπόγειο: Γενικά πώς βλέπετε τα πράγματα στην εγχώρια σκηνή, τόσο σε σχέση με τις εταιρείες, τις μπάντες και τη μουσική που κυκλοφορεί, αλλά φυσικά και το κοινό που ακολουθεί...
Σε δισκογραφικό επίπεδο, η Ελλάδα σέρνει το βαρύ φορτίο της οικονομικής διαχείρισης και πόρων που είναι άλλο ένα ανέκδοτο με τον Τοτό. Έχουμε δει τον τελευταίο καιρό πολλές ανεξάρτητες δισκογραφικές που τελικά σταματάνε τις δουλειές τους λόγω έλλειψης ρευστού. Απ' την αντίπερα όχθη, υπάρχουν οι παραδοσιακές εταιρείες, που αναλαμβάνουν την συντήρηση του αθάνατου ελληνικού λαϊκοπόπ και δε σηκώνουν αντεργκράουντ εγχώριο. Θεωρούμε πως σίγουρα υπάρχουν ανοιχτά και κλειστά μυαλά στο κομμάτι της βιομηχανίας δίσκων, με τη ζυγαριά να γέρνει βέβαια προς τα τελευταία. Η συντήρηση αυτού του φαινομένου βρίσκει τις ρίζες της πολλές φορές σε μία ξενομανιακή αντίληψη περί μουσικής και όχι μόνο στο κομμάτι της ποπ εμπορικής μουσικής. Το ίδιο χαρακτηριστικό ταλανίζει και τους μουσικούς, χωρίς να βγάζουμε κι εμείς την ουρά μας απ' έξω φυσικά. Το σημερινό ελληνικό κοινό είναι ένα ακροατήριο που διευρύνει συχνότερα πλέον τη μουσική του γνώση και εμπειρία. Θεωρούμε πως τα φεστιβάλ είναι αυτά που κυρίως θα φέρουν όλες αυτές τις προσωπικότητες με τα πολλά αυτιά σε αληθινό χρόνο και βίωμα. Και τα τελευταία δύο χρόνια, σε αντίθεση με πιο παλιά, βλέπουμε πως κάτι συμβαίνει...
 

Το Υπόγειο: Ποια είναι τα επόμενα βήματα της μπάντας;
Για την ώρα εστιάζουμε σε ένα live project με μουσική από τον δίσκο, αλλά και υλικό απ' την επόμενη δουλειά μας. Η σύνθεση της μπάντας περιλαμβάνει δύο μπάσα, τρομπέτα, τενόρο σαξόφωνο, φλάουτο, noise synth ηχοτοπία, κιθάρα και τύμπανα στο κάθισμα των οποίων έχουμε τον καινούργιο μας ντράμερ, Νίκο. Όλοι οι άνθρωποι που απαρτίζουν το σχήμα δουλεύουν με χαρά πάνω στο μουσικό υλικό του live set και πλέον σαν τέτοια μουσική παρέα μιλάμε για την δράση μας, που βρίσκεται σε εξέλιξη.
 

Το Υπόγειο: Σε ποιο σημείο θα θεωρούσατε την πορεία σας επιτυχημένη;
Φυσικά μία αυξανόμενη ανταπόκριση του κόσμου αποτελεί μεγάλη επιτυχία για κάθε μουσικό και κάθε μουσικό σχήμα. Για μας βέβαια η πρώτη μας ευχή για τη μπάντα μας είναι η ανεξάντλητη μουσική δημιουργία και η αστείρευτη θέληση και ανάγκη του να συνεχίσουμε να ‘μαστε περίεργοι για το τι γεννά η μουσική σκέψη. Στο σημείο, λοιπόν που θα ασπρίσουν τα μαλλιά μας και ακόμα θα ‘χουμε ενθουσιασμό για το τι γεννάμε μουσικά μπορεί και να το παραδεχτούμε πως πετύχαμε κάτι!
 

Το Υπόγειο: Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ! 
Όχι, εμείς ευχαριστούμε! 


Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Arcadian Child ¥
Παναγιώτης Γεωργίου
(11/12/2018)
ypogeio.gr
Ben Montero
(08/12/2018)
ypogeio.gr
Puta Volcano (2)
(03/10/2017)
ypogeio.gr
Παναγιώτης Κελάνδριας
(29/03/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ