The BitterSweet/Ν.Alavanos

The Age Of New Delirium

Track By Track


Δεν είναι η πρώτη φορά που τούτη η σελίδα φιλοξενεί τον frontman και ιδρυτή της Αθηναϊκής μπάντας The BitterSweet, Νικόλα Αλαβάνο. Έχει προηγηθεί μία ακόμα συνέντευξη προ τετραετίας (read here), καθώς και κάποια πολύ σημαντικά κείμενα/άρθρα του ίδιου του Νικόλα, ο οποίος αν δεν ήταν μουσικός και καθηγητής μουσικής, θα μπορούσε να ήταν μια χαρά αρθρογράφος. Με αφορμή την σχετικά πρόσφατη κυκλοφορία του δεύτερου LP του συγκροτήματος, The Age Of New Delirium (out 17/12 - read full review here), ο mister BitterSweet κατέβηκε ένα πρωί τις σκάλες του Υπογείου για να μας παρουσιάσει εκ βαθέων και "επιστημονικά" το νέο δίσκο, το δεύτερο "παιδί" του. Σε μία αφοπλιστικά ειλικρινή και απέραντη σε έκταση track by track ανάλυση, ο Νικόλας Αλαβάνος μας δίνει λεπτομέρειες για το μουσικό και στιχουργικό υπόστρωμα των 11 τραγουδιών του "Delirium", για τις πηγές έμπνευσής τους και για ένα σωρό back stories που περικλείονται μέσα τους. Μέσα από τα πλούσια και ενίοτε συγκινητικά λόγια του, νιώθεις όλη την πεμπτουσία του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς του, με τα τόσα της χαρίσματα και ταλέντα, αλλά και με τις αδυναμίες και τα τρωτά της σημεία. Η περιγραφή των 11 τραγουδιών σταδιακά και ασυνείδητα από την πλευρά του, μετατρέπεται σε μία απείρου βάθους ενδελεχή αυτοανάλυση, που μέσα της περικλείονται διάφοροι χρόνοι και διάφοροι τόποι, παρελαύνουν πρόσωπα, χαρές γλυκιές και λύπες πικρές, εξού και το όνομα της μπάντας, για να μην ξεχνιόμαστε... Ευχαριστούμε τον Νικόλα για όσα πολύ ενδιαφέροντα μας είπε και για όσα απλόχερα μας εμπιστεύτηκε, αν μη τι άλλο μας άνοιξε την καρδιά του και την ψυχή του, με λόγο χειμαρρώδη και καταιγιστικό, η απομαγνητοφώνηση του οποίου αποτέλεσε εγχείρημα για... Πούλιντζερ. 

"Δεν με νοιάζει να δείξω ότι έχω αδύναμες πλευρές, ποιος είμαι για να μην έχω; Εχώ πολλές και χτυπητές αδύναμες πλευρές και τις αγαπάω, τις αγκαλιάζω και τις κανω τραγούδια. Γιατί από γνήσιο πόνο βγαίνει μεγάλη μουσική." 
 

Στις 17 Μαϊου στο ΙΛΙΟΝ Plus οι The Bittersweet θα παρουσιάσουν ζωντανά για πρώτη φορά το "The Age Of New Delirium". Μαζί τους, οι The After Maths και ο Theo Nt. Θα ακολουθήσουν κι άλλες συναυλίες το Καλοκαίρι, με αυτή στο Θέατρο Ρεματιάς του Χαλανδρίου να θεωρείται ήδη κλεισμένη. Stay tuned.

Στο πρώτο δεκαήμερο του Μαϊου αναμένεται και η κυκλοφορία του άλμπουμ σε βινύλιο από την Ikaros Records. Μέχρι τότε, συνεχίζουμε να το ακούμε στο spotify και στο bandcamp.


* Όλες οι φωτογραφίες του άρθρου είναι από το προσωπικό αρχείο του Νικόλα Αλαβάνου και τον ευχαριστούμε για την παραχώρησή τους.

 

   


Το Υπόγειο: Νικόλα, καλώς ήρθες στο Υπόγειο! Track By Track, ξεκινάμε με το ομώνυμο που ανοίγει τον δίσκο, με το ομώνυμο «The Age Of The New Delirium».

Καλοκαίρι του 2011, είμαι στην Τήνο, με τον κολλητό μου, τον Άρη Χατζιόγλου. Ήταν ο πρώτος πιανίστας των Bittersweet, ιστορικό μέλος, καταπληκτικός jazz πιανίστας. Είμαστε λοιπόν τα δυο μας, σε μια ρομαντική βεγγέρα και έχω μαζί μου το Roland, ένα keyboard-ακι δηλαδή. Γενικά, το 2010-2011 ήταν μια πολύ γόνιμη και εύφορη περίοδος συνθετικά, είχα αρκετές ιδέες. Τότε άρχιζα να βρίσκω ένα νέο τρόπο έκφρασης, άρχισα να απλοποιώ τα πράγματα. Γιατί στο «Dancing In The Zoo» μπήκα πιο επιτηδευμένα. Λοιπόν, είναι βραδάκι, αλήθεια, δεν ωραιοποιώ καταστάσεις. Σε ένα σπίτι, δίπλα στην θάλασσα, σε ένα υπέροχο νησί. Μας τσιμπάνε κουνούπια βέβαια και εγώ αρχίζω να παίζω κάποια απλωμένα ακόρντα, μινοράκια. Γενικά σε αυτό το άλμπουμ έψαξα πολύ τις αλληλουχίες των μινόρε ακόρντων. Ανά τρίτη μικρή για τους γνώρίζοντες. Είχα πολύ το “More” των Pink Floyd στο μυαλό μου. Έφτιαξα ένα πράγμα, που αν το ακούσεις θα γελάσεις, είναι αγνωριστο. Δηλαδή, είναι ένα στοιχειωμένο track με απλωμένα ακόρντα, που είναι όλα τα ακόρντα του κουπλέ του “The Age Of New Delirium”, εκατό φορές πιο αργό και haunting και ξεκινάω και γράφω τους στίχους αλλά είναι να πράγμα που πάει σαν επικήδειος, πώς το λένε… θανατική πομπή. Τέλοσπάντων, μετά, με την βοήθεια του Άρη, αν δε κάνω λάθος, να του δώσω και ένα credit, μαζί, 70%-30%, βγάζουμε το ρεφρέν. Το οποίο ρεφρέν θύμιζε πάρα πολύ το «Creep», κάτι το οποίο παρατηρεί ο Άρης. Και του λέω «ναι, ρε; κάτι πρέπει να κάνω για να μην με κράξουν». Οπότε, άλλαξα το τελευταίο ακόρντο για να μην είναι ίδια η σειρά. Ελπίζω να μην με πάνε στα δικαστήρια οι Radiohead κι εμένα σαν την Lana Del Rey…

Εκείνη την περίοδο είχα ανακαλύψει, γιατί είμαι ουραγός με την τεχνολογία, ότι το Roland έχει ένα disco beat, το βάζω και λέω «γαμάτο αυτό». Μπορούσες να πειράξεις και το tempo, οπότε το ανεβάζω σταδιακά και γίνεται ένα dance beat και αρχίζω να ανεβάζω όλο το tempo και τον οίστρο του κομματιού. Έτσι βγαίνει ένα dance hit, και λέω να το, βγάλαμε το πρώτο μας dance hit. Έπρεπε να περιμένω οκτώ χρόνια για το «River Of Dreams». Τελικά λοιπόν, το «Τhe Age Of New Delirium», έγινε πιο γρήγορο και το φαντασιώθηκα ως punk τραγούδι. Εκεί λοιπόν, έφυγαν οι Floyd, έμειναν μόνο στο αρμονικό περιεχόμενο και μπήκαν λίγο οι Τρύπες στο μυαλό μου. Σε αυτό το σημείο, θέλω να σου κάνω Mike λίγη μουσική ανάλυση. Διότι, σκέφτομαι πάντα πολλά. Ξεκίνησα με Floyd και κατέληξα με Τρύπες, το σόλο που έχω κάνει στη μέση, είναι ένας φόρος τιμής στον Μπάμπη Παπαδόπουλο. Το λέω ανοιχτά, σκεφτόμουν μόνο τον Παπαδόπουλο και το αντισυμβατικό του παίξιμο, ήθελα να κάνω ένα εντελώς αντισυμβατικό σόλο, να μην μπορεί να το παίξει κανείς, ούτε καν εγώ. Οπότε το έγραψα σε ένα κασετοφωνάκι για να το θυμάμαι.

Προφανώς, αυτά, όπως είναι λογικό, γίνονται σε ένα διάστημα χρόνου, δεν γίνονται σε ένα βράδυ. Εκείνο το βράδυ είναι ιστορικό, γιατί εκεί δημιουργήθηκε η ιδέα. Επίσης, εκείνη την περίοδο διάβαζα το «Uncut» για τους Floyd, το οποίο με έχει χαράξει ανεξίτηλα, το έχω διαβάσει σε όλες τις παραλίες της Αττικής και στην Τήνο. Οπότε πρόσεχα το λεξιλόγιο, οι δημοσιογράφοι του Uncut, έχουν απίστευτο λεξιλόγιο. Σήμειωσα κάποιες λέξεις που μου άρεσαν, όπως ας πούμε το "edifice" (=οικοδόμημα).

Σε δεύτερη φάση σκέφτηκα τι περιεχόμενο πρέπει να έχει το Delirium, μονολογούσα ότι είναι δυνατό κομμάτι, ένα punk κομμάτι θα το ντύσω με την οικονομική κρίση υφολογικά και μου βγήκε. Εγώ το «The Age Of The New Delirium» το θεωρώ punk τραγούδι με λίγο πιο προχώ αλλαγές, όπως ήταν οι Magazine, που ήταν punk με ψαγμένες prog προσμίξεις. Χωρίς να έχω ακούσει Magazine ακόμα τότε. Ντροπή μου. Οπότε έχεις μια στοιχειωμένη πρώτη ύλη, στίχους που τους έψαξα πάρα πολύ και πρέπει να σου πω εδώ, γιατί στο Υπόγειο δε θέλω να ξεχάσω τίποτα, ότι στο στιχουργικό με βοήθησε πολύ το «City Of Refuge» του Cave. Ψάξε τους στίχους και θα βρείς ευθείες αναφορές σε αυτό, «You better run…».

Αυτό που ολοκλήρωσε για μένα το puzzle του «The Age Of New Delirium», χωρίς να ξέρω ότι κάποια στιγμή θα ονομάσει έναν ολόκληρο δίσκο, ιδέα δεν είχα, είναι το καταπληκτικό solo μπάσο του Κώστα. Δεν έχω επέμβει καθόλου σε ότι παίζουν οι υπόλοιποι. Τα παιδιά μεγαλούργησαν σε αυτό το άλμπουμ ειδικά το μπάσο, τα ντραμς και η κιθάρα του Αντώνη είναι μαγικές. Δηλαδή το τι έχει κάνει ο Αντώνης, ο Κώστας και ο Δημήτρης με έχουν αφήσει σύξυλο. Αλλά για μένα αυτό το σόλο μπάσο είναι εκπληκτικό. Δε νομίζω ότι κυκλοφορεί τέτοιο σόλο μπάσο εύκολα σε ελληνικό δίσκο και δίνω credit στο Κώστα, γιατί είναι φοβερός μουσικός και δεν το ξέρει ούτε ο ίδιος ο μαλάκας (γέλια). End of story.


 


 


Το Υπόγειο: Φύγαμε για πόλεμο. «War».
Γιατι σου αρέσει τόσο αυτό το κομμάτι;

Το Υπόγειο: Ποιος θα πάρει την συνέντευξη;
Έλα πες και θα σου πω.

Το Υπόγειο: Δεν ξέρω, με πιάνει ένα σφίξιμο και μια ανατριχίλα, όταν το ακούω, μου αρέσει πάρα πολύ.

Το «War» είναι ένα ευθύ ειλικρινέστατο κομμάτι, δεν μπορώ να σου πω πολλά γι’αυτό. Έκλεισα το τηλέφωνο, είχα τσακωθεί με μια τύπισσα, δεν θα αναφέρω ονόματα. Πέταξα το τηλέφωνο και έγραψα το κομμάτι φίλε. Πήρα την ακουστική και άρχισα να παίζω μινόρε σε αλληλουχία τρίτης μικρής, μπορεί να είναι και τρίτη μεγάλη η απόσταση, αλλά είναι συνεχόμενα μινόρε ακόρντα που δίνουν ένα δραματικό υπόβαθρο στη μουσική. Αυτό το τρικ έχει παιχτεί πολύ, δυστυχώς για εσάς που θα το ακούσετε, στην prog μουσική και στην Canterbury scene. Δηλαδή και ο Mike Oldfield και ο Hammill, ο αγαπημένος μου, έχουν παίξει πάρα πολύ με τα συνεχόμενα μινόρε ακόρντα. Το οποίο είναι ένα κόλπο που έρχεται από τη σύγχρονη κλασσική μουσική. Πάντα στο μυαλό μου υπάρχει παρά πολύ μεγάλη ειλικρίνεια και αυθορμητισμός, αλλά υπάρχει και μια οργάνωση, μουσική. Σκέφτομαι μουσικά δηλαδή, δεν θέλω να το αφήνω και στην τύχη του εντελώς. Να σου πω την αλήθεια, κάποια στιγμή θέλω να γράψω και στην τύχη, να δω τι θα βγει, αλλά είμαι σπασίκλας.

Άρα το «War» είναι φάση "κατέβασα το ακουστικό και έγραψα". Το γενίκευσα, αλλά ήμουν πολύ νευριασμένος την εποχή που έγραφα το δίσκο, είχα πολύ θυμό. Είναι ένα άλμπουμ και θυμού, πέρα από τα υπόλοιπα. Ήθελα να είναι μικρό, τρελάθηκα από τη χαρά μου που είναι μικρό. Σκέψου οι Bittersweet μου έβαλαν χέρι, έλεγαν να το κάνουμε μεγαλύτερο, ενώ συνήθως με κράζουν ότι φέρνω πολύ μεγάλα. Πάτησα πόδι εκεί, δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει μεγαλύτερο. Για μένα υπάρχουν και κομμάτια 1' 10", 1' 20" που σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό, τρελαμένο. Θες κι άλλο αλλά δεν θα το πάρεις για να σου αρέσει το κομμάτι. Μια τέτοια περίπτωση είναι και το «War», είναι και λίγο metal, μου βγήκε στην πορεία. Γενικά, να ξέρεις, ότι έχω τύψεις που δεν έχω εκφράσει ακριβώς τη μουσική που είναι στο κεφάλι μου ακόμα. Το «War» ήταν μια πρώτη προσπάθεια να καταλάβουν γενικώς ότι δεν είναι indie η δουλειά. Γιατί έχει χαρακτηριστεί ως indie, είναι και indie, αλλά δεν είναι μόνο indie. Μακριά από μένα οι ταμπέλες, νομίζω στο solo album που θέλω κάποια στιγμή να βγάλω θα φανούν όλα. Αυτά για το «War».


 


 


Tο Υπόγειο: Πάμε στο leading single του δίσκου, «I Like Walking».

Το «I Like Walking» ήταν μοιραίο να γίνει single, φώναζε από μόνο του, ικέτευε να γίνει single κι εγώ ήμουν εκεί, το άρπαξα από τον αέρα και το κατέβασα. Όντως, περπατώντας. Μια 45λέπτη διαδρομή με τα ποδαράκια μου, το περπάτημα το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους, ανοίγει τον εγκέφαλο, βάζει ρυθμό και αν κάποιος έχει λίγο μουσικό μυαλό, γιατί εγώ έχω συνέχεια την μουσική στο κεφάλι μου, σου οργανώνει την σκέψη. Οπότε εγώ, καθώς περπατούσα σκέφτηκα doo-wop, 50's, αντρικές φωνές κλπ. και μου βγήκε όλο. Οι βασικοί στίχοι βγήκαν την ώρα που περπατούσα για ένα μάθημα (σ.σ. ο Νικόλας εργάζεται ως καθηγητής μουσικής). Μέτα γύρισα στο σπίτι, ευτυχώς την είχα την ιδέα στο κεφάλι μου και το έκανα αμέσως κομμάτι. Κάτι άλλο που βελτίωσα πολύ κατά την διάρκεια του δίσκου, είναι ότι τις ιδέες μου δεν τις άφηνα να φεύγουν. Νιώθω ότι έχω καταστρέψει πολλά κομμάτια αφήνοντας μια-δυο μέρες να περάσουν και μετά να μην θυμάμαι και αυτό για έναν συνθέτη είναι καταστροφικό. Ποτέ δεν ξαναέρχεται η ιδέα τόσο καλή όσο την πρώτη φορά. Πλέον έχω το κινητό ως μαγνητόφωνο και κάθομαι απλά και τραγουδάω τους στίχους ή τον ρυθμό. Το έκανα και τώρα, όπως ερχόμουν εδώ. Έκατσα λοιπόν στο σπίτι και το έγραψα, είδα ότι άρεσε σε κάποιο κόσμο, όταν τους το έπαιζα. Κατάλαβα ότι είναι catchy. Δεν ήμουν σίγουρος ότι αυτό θα είναι το single, άλλο το προόριζα για single, όταν έρθει η ώρα του θα σου πω. Τέλος επειδή ξέρω ότι είσαι fan των Kinks και της σκηνής αυτής γενικότερα, το «I Like Walking» είχε ξεκάθαρη επιρροή από τους Kinks, όλο το ρεφρέν είναι φόρος τιμής σε αυτόυς.


 

 


Το Υπόγειο: «Trapped Inside A Basement». Παγιδευμένοι στο Υπόγειο... Προφανώς, αυτό το κομμάτι το συμπαθούμε εξ ονόματος και μόνο εδώ στο Υπόγειο...

Για σένα το έγραψα, πριν καν σε γνωρίσω (γέλια). Το κομμάτι δεν έχει κάποιο back story πολύ δυνατό. Αλλά έχει μια κάπως ιδιαίτερη ιστορία, γιατί τότε, το 2010, είχε φτιαχτεί πλέον η μπάντα - ήμασταν ένα unit. Είχαμε παίξει και τα πρώτα μας live, οπότε αυτό που θυμάμαι είναι να το μαθαίνω στον Μούγιο (σ.σ. πρώην πληκτράς της μπάντας) και τον Κοντονίκα (σ.σ. νυν και αεί μπασίστας). Ειδικά στο σπίτι του Μούγιου, που ήταν τότε ο πληκτράς μας και υπάρχει μια συγκινητική ιστορία μαζί του. Είναι στη φωτογραφία του «Dancing In The Zoo», χωρίς να έχει παίξει νότα και συμμετείχε και σε όλη την διαδικασία παραγωγής αυτού του δίσκου και πάλι δεν έχει παίξει νότα. Οπότε είναι το μεγάλο χαμένο μέλος των The Bittersweet σαν αυτόν τον Richie από τους Manic Street Preachers που χάθηκε, είναι και ένα παιδί που έχει μια τάση να χάνεται.

Λοιπόν, στο σπίτι του Μούγιου θυμάμαι να το τελειοποιώ. Αυτό που θέλω να πω για αυτό το κομμάτι είναι ότι έβαλα ένα «αχρείαστο», κατά πολλούς, μέσο τμήμα. 'Εχει ένα δεύτερο bridge αυτό το κομμάτι, το οποίο εγώ το λάτρευα, μου άρεσε πάρα πολύ και είναι και το αγαπημένο του φίλου μας, του Στάθη του Αγγελάκου. Αλλά έφαγα τρομερό bullying από κάποιους στο γκρουπ (γέλια), έδωσα αγώνα και πόνο για να μπει αυτό το δεύτερο bridge. Στο στούντιο βγήκε και αυτό το α λα Iron Maiden τελείωμα, είναι ακόμα ένα δείγμα ότι ακούω ενίοτε και hard rock. Wishbone Ash, Iron Maiden τα πρώτα τους, Camel, τέτοια πράγματα. Ίσως φάνηκαν αυτές οι επιρροές στο τέλος του κομματιού. Το οποίο μιλάει ξεκάθαρα για την κρίση και οι στίχοι του με βασάνισαν αρκετά. Μπορώ να πω ότι προσπάθησα να τους κάνω ψαγμένους και νομίζω πως και σε αυτό όπως και στο «The Age Of The New Delirium» κάνω quote σε άλλα κομμάτια.

Το Υπόγειο: Στιουργικά ή παιχτικά;

Πολύ σωστή παρατήρηση. Στιχουργικά. Είναι και 8 χρόνια μετά δε μπορώ να τα θυμάμαι όλα, αλλά αν κάτσω και ακούσω το άλμπουμ μαζί σου, μπορώ να σου λέω πού γίνεται τι. Να πω και κάτι άλλο που θυμήθηκα: Το κομμάτι έχει μια ξεκάθαρη μελωδική γραμμή, που γράφτηκε στο πιάνο και την παίρνουν τα άλλα όργανα και η φωνή. Στο δίσκο, οι μισές συνθέσεις είναι στην κιθάρα και οι άλλες μισές στο πιάνο. Το πιάνο που χρησιμοποίησα κατά κύριο λόγο είναι ένα παλιό τσέχικο, Petrof, στο σπίτι της μάνας μου.


 

 


Το Υπόγειο: Επόμενο κομμάτι «Soldier On». Από τα αγαπημένα μου.

Και μένα. Αν μου επιτρέπεται να έχω αγαπημένα, είναι από τα αγαπημένα από αυτό το άλμπουμ. Στην Τήνο πάλι. Ήταν Πάσχα του 2011 και ήμουν με τον φίλο μου τον Ρίγκο και του εξηγούσα. Με τον Δημήτρη πάντα αγαπιόμαστε και τσακωνόμαστε, αλλά του αναγνωρίζω ότι ηθελε πάντα να μαθαίνει, πολύ φιλομαθής. Του εξηγούσα λοιπόν πώς μπορείς να μεταφέρεις κλασσικές μεθόδους σύνθεσης στο σύγχρονο ροκ και του έλεγα ότι αυτό δεν συμβαίνει απαραιτήτως μόνο στην prog. Μπορείς να κρατήσεις ένα σταθερό μπάσο. Σκέψου στο αριστερό χέρι στο πιάνο ένα μπάσο και να αλλάζεις τα ακόρντα, τον ισοκράτη που λέμε. Έτσι στήθηκε μουσικά το «Soldier On». Υπάρχει ένα σταθερό μπάσο στο αριστερό και τα ακόρντα στο δεξί. Μόνο που αυτό το έκανα στην κιθάρα και του το εξηγούσα, εκείνη την ώρα επί τόπου συνελήφθη το τραγούδι. Ξεκάθαρα είναι ένας φόρος τιμής στο prog. Στους Procol Harum 89% και στον Peter Hamill 11%. Άλλοι που ακούν το κομμάτι θα σου πουν Queen και άλλα 100 γκρουπ. Εμένα μου αρέσει πάρα πολύ όταν παίρνει το κοινό τα τραγούδια σου και τα αναλύει, τρελαίνομαι.

Είναι ένα prog κομμάτι, οι στίχοι είναι για τη γάτα της αδερφής μου, που μόλις μας είχε αφήσει χρόνους. Το θέμα είναι κωμικοτραγικό, είχε αυτοκτόνησει ο Xουντίνι, έτσι τον λέγαμε, είχε πέσει από τον τρίτο όροφο στο πατρικό μας σπίτι. Η αδερφή μου ήταν απαρηγόρητη, με είχε πάρει τηλέφωνο κλαίγοντας. Αυτή ήταν η στιχουργική έμπνευση. Αν προσέξετε τους στίχους, θα δείτε ότι λέει για δεσμά και ότι κατάφερε να φύγει, όπως και ο μάγος. Άρα έχει και μια αλληγορία σε σχέση με το όνομα του γάτου. Συνθετικά, είναι εμπνευσμένο πάλι από Procol Harum αλλά και Bach στο τέλος του κομματιού. H άρια του Bach, που την έχουν πάρει και οι Procol Harum και ο Gainsbourg. Άρα τo outro του κομματιού είναι αρκετά «κλεμμένο», όχι απαραιτήτως ηθελημένα, εγώ δεν σκέφτομαι την ώρα που γράφω, αλλά μετά που το ξανασκέφτηκα μου το θυμίζει κάπως. Θέλω να σταθώ λίγο στο σόλο, που το σκέφτηκα πολύ καλά, δεν ήταν στην τύχη. Είχε μια δομή μελωδική και μουσική που με απασχόλησε. Αυτά.


 

 


Το Υπόγειο: (It’s Been) So Very Long.

Το αγαπάω πάρα πολύ αυτό το κομμάτι και το αγαπάω πιο πολύ στις συναυλίες. Είναι από τα κομμάτια που «φεύγω» όταν τα παίζω στις συναυλίες, την ακούω κανονικά, φεύγω, με χάνετε, ειδικά στο τέλος. Όταν τραγουδάς αλλά έχεις ξεκινήσει όντας κιθαρίστας, ζεις για τις λίγες στιγμές στο live που δεν έχεις δέσμευση στο μικρόφωνο. Είναι εκείνη η ώρα που μπορείς να κάνεις τα «δικά» σου. Να απολαύσεις την μουσική και να ακούσεις τους άλλους. Είναι κατάρα να μην έχεις μια στιγμή να απολαύσεις αυτά που παίζουν οι άλλοι. Το κομμάτι αυτό όμως έχει πολύ λίγους στίχους, οπότε είναι η καλύτερή μου.

Λοιπόν, αυτό το τραγούδι το σκέφτηκα στο ασανσέρ του σπιτιού της μάνας μου, επηρεασμένος από το τότε πρόσφατο solo του Morissey. Ο Morissey στα σόλο του, είτε τον γουστάρεις είτε όχι, το έχει ψάξει πιο ευρέως μουσικά από ό,τι με τους Smiths - βέβαια οι Smiths μου αρέσουν πάρα πολύ, κόβω και τις 100 φλέβες και από τα δύο χέρια. Αλλά είχε πειραματιστεί λίγο με τη φόρμα της μπαλάντας. Οπότε σκέφτηκα την πρώτη γραμμή που είναι σε ντο μινόρε με διάφορα μπάσα που κατεβαίνουν χρωματικά. Εκεί, μέσα στο ασανσέρ. Έκατσα στο πιάνο των γονιών μου και το έγραψα. Στο πατρικό μου έχω συνθέσει πάρα πολλά κομμάτια. Το πιάνο είναι πάρα πολύ μεγάλη καύλα. Γιατί έχεις όλες τις φωνές, έχεις απεριόριστες δυνατότητες και για να σκεφτείς την μελωδική γραμμή και για να σκεφτείς το αρμονικό υπόβαθρο. Μετά το πήρα στην κιθάρα. Είναι στο κλειδί του ντο μινόρε, που επίσης είναι δύσκολο για κιθαρίστες-τραγουδιστές, οπότε έβαλα καποτάστο για να μπορώ να τραγουδάω και ελεύθερα. Είναι για μια γκόμενα, είναι για γκόμενες ψωνισμένες. Αν και η έμπνευσή μου, ήταν άδικο που της επιτέθηκα τόσο της κοπέλας (δεν θα πω όνομα), δεν άξιζε τέτοια επίθεση. Δεν είναι ακριβώς επίθεση, είναι συγκαλυμμένη επίθεση. Το νόημα είναι να μην αποζητάς τόσο πολύ την προσοχή του κόσμου, απλά να είσαι ο εαυτός σου, γιατί είσαι πάρα πολύ ικανή. Τελικά μάλλον μου βγήκε ένα je t’aime τραγουδάκι γαλλικής υφής, ξαναγυρνάμε στον Gainsbourg. Στις πρόβες γινόταν νταβαντούρι, έκαναν ότι χορεύουν μπαλέτο, o Ρίγκος έκανε τον μαέστρο κλασικής ορχήστρας με τις μπαγκέτες του, με κοροϊδεύανε. Το τέλος, για να κλείσω, μου θυμίζει Creedence Clear Water Revival στη διασκεύη τους στο «I Put A Spell On You». Γι’ αυτό ξεφεύγω τόσο πολύ. Σκέφτηκα αυτό το noir, το κατάμαυρο που το έχει και ο Cave στο «Muddy Water», αυτό το πολύ ζοφερό που σου αρπάζει την καρδιά και την ψυχή και στην τρώει και γι’ αυτό το απολαμβάνω τόσο πολύ, είμαι της μαυρίλας. Το δηλώνω και είμαι περήφανος γι’ αυτό. Λίγες φωτεινές εκλάμψεις σε μια γενική μαυρίλα...


 

 


Το Υπόγειο: «Shit».

Ήμασταν στο μπαλκόνι μιας παλιάς μου μαθήτριας, της Άντζελας, και με κερνούσε συνέχεια αψέντι. Καταλαβαίνεις… Είχαμε μια κιθάρα και απλά έγραψα το «Shit». Πραγματικά είναι από τα πιο έντονα κομμάτια του δίσκου γιατί ήμουν πολύ χάλια εκείνη την περίοδο. Αυτό και το «Nobody Plays With Me» έχουν τον πιο πολύ θυμό. Έψαχνα την Ευανθία (σ.σ. το κορίτσι του Νικόλα) χωρίς να ξέρω ότι υπάρχει και είχα κάνει κάποιες σχέσεις που δεν με κάλυπταν καθόλου και επαγγελματικά η ζώη μου δεν πήγαινε όπως την ήθελα, εξ’ ου και το «Shit». Επίσης, είναι ακόμα ένα κομμάτι που είναι και για την κρίση, γιατί τελικά το συνέδεσα με τον γενικό περίγυρο. Βγήκε πάρα πολύ εύκολα, αυτό θεωρήσαμε αρχικά «σουξέ» και ότι θα είναι το πρώτο single, το γούσταραν όλοι στην μπάντα από την αρχή. Βέβαια, πολλούς παλιούς μας fans τους αποξενώσαμε, γιατί πίστεψαν ότι ξεπουλήθηκα με το τραγούδι αυτό. Πάρα πολλοί μού γύρισαν την πλάτη, έπεσε κράξιμο. Εγώ προσπάθησα να φτιάξω ένα καλοφτιαγμένο κομμάτι στο στυλ του "You Don't Want Me Babe" από τον πρώτο δίσκο. Μου αρέσει η καλή pop, μου αρέσει η εμπορική pop, όταν έχει καλές προθέσεις είναι φοβερή. Είναι γνωστό ότι λατρεύω τους Beatles, γιατί όχι; Είναι ένα κομμάτι που μου βγήκε πάρα πολύ εύκολα, μέσα σε 25 λεπτά, οι στίχοι δεν είναι κάτι ιδιαίτερο, αλλά δεν με νοιάζει. Δεν ήθελα και δεν θέλω πάντα οι στίχοι να είναι ψαγμένοι, ούτε στο προαναφερθέν «You Don’t Want Me Babe» ήταν ψαγμένοι.

Λοιπόν, το «Shit» τελικώς με ικανοποιεί. Άρεσε πολύ και στον Δημήτρη τον Ρίγκο (σ.σ. πρώην ντράμερ της μπάντας και παραγωγός του "The Age Of New Delirium") και προσπάθησε να το μετατρέψει σε ένα trip-hop κομμάτι. Δηλαδή όλη η ρυθμική του αγωγή είναι από εκεί, είναι και μεγάλος fan των Portishead. Το άρπαξε και το γύρισε εκεί και δεν με χάλασε καθόλου και, αν περνούσε και από μένα, στην παραγωγή του δίσκου σε αυτό το κομμάτι θα κάναμε και ένα remake πιο dance. Δεν πειράζει, έρχονται άλλα τώρα. Την μπασογραμμή του τέλους την σκέφτηκα περπατώντας και είναι η μόνη μπασογραμμή που έδωσα στον Κώστα Κοντονίκα. Αλλά αυτή την είχα πακεταρισμένη. Για μένα είναι beatle-ικό κομμάτι.


 

 


Το Υπόγειο: «You And I».

Είναι γραμμένο για την φίλη μου την Φαίη, το ξέρει και θέλω να το ξέρει. Έχουμε μια ιδιαίτερη σχέση, το ξέρει ότι την αγαπάω. Εκείνο το καλοκαίρι τα είχαμε ξαναβρεί μετά από ένα τραγικό τσακωμό. Η Φαίη είναι πηγή ζωντάνιας και χαράς, έχει τα δικά της, όπως έχουμε όλοι μας. Όλοι οι στίχοι, και κυρίως το ρεφρέν, αναφέρονται σε αυτή. Δεν υπάρχει τίποτα ερωτικό, είναι εντελώς φιλικό. Οι στίχοι είναι αποτέλεσμα μελέτης και σκέψης και κάνω νύξη στον Oscar Wilde, στον Brother Ray που είναι ο Ray Davies, καθώς και στο twitter και στο Myspace. Δεν ήξερα ότι το Myspace θα μας αφήσει χρόνους, πάντα μου αρέσει να σχολιάζω την επικαιρότητα, το επόμενο μου κομμάτι θα λέγεται «influencers». Στους στίχους αναφέρομαι σε «books of faces, tweets and spaces», όλο αυτό είναι για τα social media, γιατί -ως ουραγός και γέροντας στην τεχνολογία- τότε ανακάλυψα και άρχισα να καταλαβαίνω την δύναμη του διαδικτύου και πόσο βοηθάει και πόσο αλλοτριώνει. Ουσιαστικό είναι ένα ωραίο ηλιόλουστο απομεσήμερο στο νησί, γιατί ήμουν πάλι στην Τήνο,  έγραψα το κομμάτι στην κιθάρα μου με κύρια έμπνευση την Φαίη, αλλά και με ένα γενικότερο περίγραμμα άλλων καταστάσεων. Το αφιερώνω στην Φαίη, είναι το πιο indie κομμάτι του άλμπουμ και το έγραψα επίτηδες έτσι, γιατί εκείνη ακούει τρελά indie και μου έχει κάνει και πάρα πολύ καλή εκμάθηση του εν λόγω genre. Tης χρωστάω πάρα πολλά και την ευχαριστώ πάρα πολύ για τις νύχτες στο στρατό που παρόλη την ποδαρίλα από τους διπλανούς μου, εγώ άκουγα τις μουσικές που μου είχε γράψει, ένα μινι indie σεμινάριο και φτιαχνόμουνα. Καλή μου φίλη, σού ανταποδίδω ένα 3% με αυτό το κομμάτι.


 

 


Το Υπόγειο: «Free Time Land».

Είναι από αυτά τα κομμάτια που θέλεις να κάνεις, όπως με μια κοπέλα που θέλεις πολύ, αλλά δε βγαίνουν τα λόγια και τελικά τα σκατώνεις. Έτσι και εγώ στο πρώτο ραντεβού με την Ευανθία τα έκανα σκατά και γι’ αυτό έκανε έξι μήνες να μου ξαναμιλήσει.

Μια τέτοια περίπτωση είναι και το «Freetime Land». Ήθελα πολύ να γράψω ένα τέτοιο κομμάτι και γι’ αυτό πιστεύω ότι δεν βγήκε όσο καλό θα μπορούσε να βγει. Και αυτό γραμμένο στο πιάνο της μάνας μου. Μουσικά γίνεται χαμός μέσα στο κομμάτι, θυμίζω Αλαβάνο της «Dancing In The Zoo» era. Το ‘χω γαμήσει, το παραδέχομαι, το ήθελα και το έκανα. Αυτό το τραγούδι είναι ένα σουρεάλ εγχείρημα, μού αρέσει πολύ η σουρεάλ στη ροκ. Μού αρέσει πολύ η περίοδος των Beatles που το ψάχνουν πιο πολύ και έχουν γίνει πιο σοφιστικέ, που έχουν ακούσει John Cage. Η περίοδος από το «Strawberry Fields» μέχρι το «Abbey Road» είναι η αγαπημένη μου, κάτι τέτοιο πάω να κάνω με τρομερή αποτυχία, το ξέρω. Αλλά τουλάχιστον οι προθέσεις ήταν καλές.

Εδώ λοιπόν έχουμε ένα παρεάκι που ζει σε ένα φανταστικό τοπίο, ψυχεδελικό εντελώς. Ίσως παίρνουν και βαρβιτουρικά να τους ανεβάζουν το ηθικό. Μια 60's κατάσταση, ελεύθερη κατάσταση που είναι η Freetime Land. Btw σκέφτομαι να ιδρύσω και την «Freetime Land Productions», για να προωθώ τον εαυτό μου και άλλους καλλιτέχνες (γέλια). Είναι ένας ιδεατός κόσμος, μια ουτοπία, σκέψου και εσύ, γιατί είσαι ένα πολύ καλλιεργημένο και ανοιχτό μυαλό, έναν χώρο που όλα αυτά τα μυαλά ταξιδεύουν τις μικρές ώρες της χαλαρής συνειδήσεως και πάνε κάπου και τα κάνουν όλα πουτάνα. Αυτό είναι το Freetime Land, ένα ατελείωτο πάρτυ, ψυχεδελικού υπόβαθρου με χορό. Γενικά, για να στο πω απλά, «Have fun in a psychedelic land». Με έχει επηρεάσει πολύ και το «Satanic Majesties» των Rolling Stones, ειδικά η δεύτερη πλευρά του δίσκου - όσον αφορά στη σύλληψη του ιδεατού τοπίου εννοώ. Ειδικά το "Gomper" του Brian Jones, που πάντα μου έφερνε στο μυαλό μια μικρή παρέα Ινδιάνων που την έχουν ακούσει και χορεύουν γύρω από την φωτιά σε ένα ομιχλώδες βουνό. Βασικά, αυτή η εικόνα είναι μία σκέψη της Ευανθίας.

Αυτό είναι το «Freetime Land». Αλλά πίσω από αυτό υπάρχει και μια νύξη στην πραγματικότητα. Δηλαδή πίσω από την αλληγορία κρύβεται και ένα concept πειθήνιας υπόταγής, "follow the leader". Όχι όμως με τόσο κριτικό μάτι, εδώ γουστάρω που είμαι το πειθήνιο πρόβατο. "Μεγάλε Σαμάνε, οδήγησέ με στη γη του πουθενά" κατάσταση και πιστεύω ότι η πρώτη του σύλληψη ήταν πολύ καλύτερη από το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα. Eίναι πολύ φορτωμένο με delay και reverb και χάνεται στα βάθη της Valhalla. Eγώ ήθελα να είναι όλη η παραγωγή πιο έξω. Στιχουργικά, έχει τραγικές κλοπές, αλλά ευτυχώς είμαι Έλληνας και άσημος και δεν θα μου κάνουν ποτέ μήνυση. Έχω σηκώσει σχεδόν έναν στίχο ολόκληρο από το «Grand Hotel» των Procol Harum. Αν το κομμάτι είχε ηχογραφηθεί σωστά, ίσως να ήταν και το αγαπημένο μου. H αρχή του κομματιού, εκ των υστέρων μου θύμιζε πάρα πολύ το «What’s Going On» των Bufallo Springfield. Είναι χτισμένο στο riff και έχει ένα πολύ δυναμικό τέλος. Τα παιδιά ήταν φοβερά σε αυτό το κομμάτι. Τα πλήκτρα είναι εκπληκτικά, είναι κρίμα που δεν υπάρχουν και οι ιδεές του Μέξη (σ.σ. ο νυν πληκτράς της μπάντας - στα περισσότερα tracks του δίσκου πλήκτρα παίζει η Χριστίνα Παπανδρέου), γιατί πρόσθεσε και άλλες ιδέες πιο μετά, αλλά είχε ήδη ηχογραφηθεί το κομμάτι. Είναι κλιμακωτό το τραγούδι, έχει αυτή την ιδέα ότι κλιμακώνεται σιγά σιγά μέχρι το ξέσπασμα του τέλους. Η πλάκα είναι ότι λόγω του «Freetime Land», το οποίο άρεσε σε όλους μας και το θεωρήσαμε το intellectual αριστούργημα μας, μετονομάστηκε το studio μας σε Rigoland, γιατί ήταν του Ρίγκου το στούντιο (Pepper Productions) και το κομμάτι για πολλά χρόνια το λέγαμε «Rigoland».Τώρα ο Ρίγκος μας άφησε, οπότε είναι το Αlavanoland ή το Nikoland (γέλια). Άσε που ο Κοντονίκας θέλει να μου το "κλέψει", έχει κάνει μια φοβερή τζαζ διασκευή, παίζει τις κάλτσες του, έχει φτάσει αρμονικά στα όρια του Pastorius και με φτάνει να αναρωτιέμαι αν το έγραψα εγώ. Υπάρχει και Barrett εδώ, ξέρεις πόσο μου αρέσει, και Beatles του Sgt. Peppers. Ήθελα να έχει όλο αυτό το 1967-1970 Βρετανία το κομμάτι.


 

 


Το Υπόγειο: Προτελευταίο κομμάτι, «You Know Better».

Εδώ υπάρχει τρελό back story. Από τα παλιότερα κομμάτια, του 2010. Ανακάλυπτα το internet, ανακάλυπτα τους νέους μου φίλους και το νέο χλοερό τόπο του Facebook σαν παιδάκι. Έκανα μια νεα ιντερνετική φίλη, τη Μαρίζα, που στην πορεία βγήκε ότι είναι συμπατριώτισσα από την Τήνο. Η Μαρίζα λοιπόν κάποια στιγμή είχε ανεβάσει το εξής post: «in a hippy boem mood, some of you may know better» και τρελάθηκα. Είχα πιει και κάτι κρασιά όταν το είδα, λέω "ωραίο!" και της ζητάω την άδεια να το κλέψω, το 2010 όλα αυτά. Μου λέει «ναι, με χαρά». Μάλιστα, ο αρχικός τίτλος αν δεις το τετράδιο που γράφω τα κομμάτια μου, είναι «In a hippy boem style (You know better)” και για κάποιο λόγο, επειδή ήθελα να κάνω ένα video clip με μοντέλα που ποτέ δεν έκανα, το αφιέρωσα στον κόσμο της μόδας. Στον ουτοπικό, ματαιόδοξο κόσμο της μόδας. Σκέφτηκα μοντέλα με ηρωίνη, κόκα, πασαρέλες, τέτοια πράγματα. Τον χώρο της μόδας, αλλά από μια όψη παρακμιακή. Εδώ, όμως, ερχόμαστε στο σημείο μηδέν, ξέχασα την αρχική σύνθεση, όποτε το κομμάτι δεν είναι ποτέ αυτό που ήταν. Ήταν πολύ πιο ωραίο και ακούτε κάτι που είναι απείρως χειρότερο από την αρχική ιδέα που ήταν πολύ καλύτερη. Αυτό που είπα και πριν - άφησα να περάσουν δυο μέρες και μετά δε το θυμόμουν. Άρα είναι λειψό, όμως αυτό το κομμάτι το μεταμόρφωσαν οι Bittersweet και τους δίνω μεγάλο credit, το έκαναν πολύ ωραίο. Η αρχική σύλληψη που είχα ήταν στο στυλ των Joy Division στο «Atmosphere», καμία σχέση το κομμάτι τελικά. Το είχα κάνει πολύ αργό και αυτό, βαρύ και αργό. Όμως, όταν το πήγα στα παιδιά το μεταμόρφωσαν σε ένα δυνατό ροκ κομμάτι που κατέληξε να μου θυμίζει Blur της εποχής «Coffee & TV». Επίσης, και αυτό το φινάλε το απολαμβάνω τρελά. Αν με δεις στο live, θα καταλάβεις.

Υπάρχουν πολλά ανορθόδοξα παιξίματα που μου θυμίζουν τον Coxon, όπως έιναι ανορθόδοξος και ο Greenwood, εγώ αυτό το λατρεύω. Τους έχω κάνει εικόνισμα. Τελικά το κομμάτι στην αρχή του είναι αισιόδοξο στο στιλ του "You Don't Dig Rock 'n' Roll", είναι φωτεινό, αν εξαιρέσεις τις δυο γέφυρες. Στη μια έχει ένα εκπληκτικό solo o Αντώνης (σ.σ. Αντώνης Γκούφας, βασικό στέλεχος και κιθαρίστας της μπάντας), κλασσικό 80s, γαμάτο, πονεμένο, ελληνικό, που μου θυμίζει Τρύπες ή κάτι σε punk Αγγλική μπάντα του '80, Magazine κλπ. Ο Αντώνης είναι ένας παλαιού τύπου κιθαρίστας, δεν το λέω με την έννοια ότι είναι ξεπερασμένος, παίζει κιθάρα όπως θα ήθελα να παίζω και εγώ, να έχω και αυτή την υφή στο παίξιμό μου, που δεν την έχω. Έχει το δικό του στυλ και έχει βάλει αυτό το solo που είναι που είναι εκπληκτικό, καρφωμένο 80's, δεν ξέρω αν το ήθελε ή αν του βγήκε. Στο τέλος μοιραζόμαστε τα δυο solo, όποτε μπορεί να καταλάβει κάποιος και τον χαρακτήρα και από τις δυο κιθάρες των Bittersweet. Το πρώτο solo είναι του Αντώνη το outro και το δεύτερο είναι το δικό μου, που είναι ένας φόρος τιμής στους Radiohead. Πάλι τσακώθηκα για μια νότα, υπάρχει μια νότα, που είναι όντως περίεργη, δεν την άφηνα με τίποτα. Μόνο ξύλο δεν παίξαμε γι’ αυτή τη νότα. Το αγαπημένο μέρος του «You Know Better» για μένα είναι το τέλος. Απογειώνομαι, μου θυμίζει Blur παρόλο που η έμπνευση είναι Radiohead στο solo και μου αρέσει πάρα πολύ. Δεν μου αρέσει ο τρόπος που τελικά έγινε η παραγωγή, δηλαδή νομίζω ότι αυτό το κομμάτι αδικείται, θα μπορούσε να είναι πολύ πιο δυνατό. Αν ερχόσουν στις πρόβες και ένιωθες το vibe, πραγματικά ήταν ξεσηκωτικό κομμάτι όπως είναι και στα live. Βέβαια, εγώ δεν είμαι καλός κριτής του ηχητικού αποτελέσματος. Για μένα είναι το "παιδί μου", αλλά κάτι μου λείπει σε αυτό το τραγούδι. Αυτά.


 

 


Το Υπόγειο: Φινάλε του δίσκου, κανείς δεν παίζει μαζί σου Νικόλα, «Nobody Plays With Me».

Αν επιτρέπεται σε καλλιτέχνες να έχουν αγαπημένα, αυτό είναι το αγαπημένο μου. Στο είχα πει και παλιότερα ότι δεν ξέρω αν θα ξεπεράσω αυτό το κομμάτι. Γιατί είναι από αυτές τις στιγμές που έρχεται το άγγιγμα της έμπνευσης. Τόσο πρωτόλειο και αυθεντικό, που απλά το κατεβάζεις και το κάνεις κομμάτι. Ήταν κάτι σαν το άγγιγμα του Μίδα, κάτι με άγγιξε και το έγραψα. Αλλά ήταν γνήσιο κομμάτι πόνου, ήμουν χάλια, πολύ χάλια, με την Ευανθία - να πω ότι είναι γραμμένο γι’ αυτήν. Εκείνη την εποχή την γούσταρα πάρα πολύ, μου είχε γίνει έμμονη ιδέα. Γενικά, θεωρούσα ότι όπως παθαίνω κάποιους παροξυσμούς και πρέπει να τους κόψω μεγαλώνοντας, πίστευα ότι μου γυρνάνε κάποιοι την πλάτη, το οποίο είναι πολύ δικό μου θέμα, αλλά βγαίνουν έτσι ωραία κομμάτια (γέλια) - είναι γνήσιο feeling. Νιώθεις θιγμένος από την κοινωνία και παρατημένος. Να σου θυμίσω ότι εκείνη την περίοδο δεν είχε βγει καν το «Dancing In The Zoo» και έτρωγα πόρτες, παρόλο που, όπως και με το «The Age Of New Delirium», άκουγα πολύ καλά λόγια, εξυψωτικά και διθυραμβικά αλλά δεν μεταμορφώνονταν σε κάτι χειροπιαστό. Δεν έβρισκα εταιρεία. Οπότε υπήρχε και αυτό. Τι θα γίνει με το «Dancing In The Zoo», πότε θα βγει; Εκείνη την περίοδο πήρα το οκ ότι μας ανέλαβε η EMI, αφού είχα γράψει το κομμάτι όμως. Συμβολικό. Όχι ότι ιστορικά θα γραφτεί κάπου ότι μας ανέλαβε η EMI, γιατί δεν μας βοήθησε σε τίποτα. 

Ήμουν μόνος στο σπίτι, όντως ήταν νύχτα, όντως έπινα Jameson, όντως κανένας "δεν έπαιζε μαζί μου" εκείνη τη δεδομένη στιγμή. Είχα ένα συννεφάκι απελπισίας και μελαγχολίας να βρέχει από πάνω μου και ήρθε αυτό το γαμημένο το ακόρντο, μια ελαττωμένη που αλλάζει όλο το κομμάτι. Μετά από εκεί ένιωθα ότι θα έχω ένα κομμάτι που θα είναι το μεγάλο μου στοίχημα, ότι θα είναι το μεγάλο μου κομμάτι. Νομίζω ότι δεν το έχω ξεπεράσει ακόμα και αναρωτιέμαι αν θα το ξεπεράσω κάποια στιγμή. Γιατί εγώ αισθάνθηκα πολύ εντάξει. Ξέρεις, ο συνθέτης πολλές φορές σκέφτεται ότι κάτι άφησε, κάτι του ξέφυγε. Ακούει το κομμάτι και νιώθει χάλια. Το «Nobody Plays With Me» μου αρέσει όλο, ακριβώς έτσι όπως είναι, το ήθελα έτσι ακριβώς. Το φαλσέτο βγήκε εκείνη την ώρα, δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω πώς. Οι στίχοι είναι της πλάκας, αλλά δεν με νοιάζει επίσης. Γιατί αυτό που ήθελα ήταν να εκφράσω έναν απλό ανεπιτήδευτο πόνο. Ακούστε με, φωνάζω, είμαι μόνος μου σε ένα σπήλαιο, μεγεθύνεται η ηχώ, κανένας δεν παίζει μαζί μου. Είμαι σκατά. Πάλι μου βάλανε χέρι ότι είναι παιδικό, ότι κάνω σαν παιδάκι. Δεν με νοιάζει να δείξω ότι έχω αδύναμες πλευρές, ποιος είμαι για να μην έχω; Εχώ πολλές και χτυπητές αδύναμες πλευρές και τις αγαπάω, τις αγκαλιάζω και τις κανω τραγούδια. Γιατί από γνήσιο πόνο βγαίνει μεγάλη μουσική. Παρεμπιπτόντως, ετοιμάζεται ένα πολύ ωραίο video clip εντελώς arty.

Μουσικά το κομμάτι είναι πολύ καλό, τα ακόρντα είναι ένα και ένα, το κουπλέ είναι άψογο και το ρεφρέν είναι "τέλειο". Οκέι, αυτά ίσως ακούγονται λίγο ψωνίστικα, αλλά εννοώ για το πώς τα είχα εγώ στο μυαλό μου, δεν κρίνω τα κομμάτια μου. Δεν υπήρχε στιγμή που να είπα "μήπως να το ξανασκεφτώ; Ίσως να θέλω κάτι άλλο". Δεν επανήλθα ποτέ σε αυτή την σύνθεση, το ίδιο βράδυ την έγραψα στην ακουστική μου κιθάρα, υπάρχει και στο facebook αν κατεβείτε λίγο στα videos μου, και θυμάμαι ότι άρεσε. Δηλαδή πήρα πολύ καλό feedback, μου είπαν "βγάλε το τώρα", αλλά εγώ ακόμα δεν είχα βγάλει το «Dancing In The Zoo». Σκέψου τραγωδία...

Το κομμάτι λοιπόν, γενικώς, είναι εντελώς μελαγχολικό, εντελώς μαύρο, τα παιδιά έκαναν εκπληκτική δουλειά. Ο Αντώνης έχει κάνει ένα μνημειώδες πέρασμα κιθάρας, εκπληκτικό. Όλη η κιθαριστική δουλειά ανήκει στον Αντώνη, το solo το έχω κάνει εγώ, στη μέση, ήθελα να θυμίζει Gilmour στην προ «Dark Side Of The Moon» εποχή, με το παχύ τον γεμάτο ήχο, τον space με τα πολλά reverb που μας τρελαίνει και τα delay. Όλο είναι «στο βάθος κήπος», ήθελα να είναι έτσι πολύ χαμένα στο βάθος. Τι άλλο να πω; - το λατρεύω αυτό το κομμάτι και είμαι πολύ ευγνώμων που παίχτηκε, πριν μας παίξετε εσείς στην γαμάτη εκπομπή σας, στην Πάτρα από τον πολύ φίλο Βασίλη Παλαιολόγου. Να ακούτε τον Βασίλη, είναι καταπληκτικός άνθρωπος και σε κοντράρει Mike στις γνώσεις της μουσικής, είναι τόσο καλός δηλαδή.

Υπάρχουν 3-4 κομμάτια σε αυτό το άλμπουμ, που βγήκαν γνήσια εκείνη την στιγμή. Το «War», το «(It's Βeen) So Very Long», το «Shit» και αυτό εδώ βγήκαν με την μια, ακαριαία, επειδή πονούσα. Αυτό είναι το ύστατο κομμάτι πόνου και δεν υπήρχε περίπτωση να μην είναι το τελευταίο του άλμπουμ. Μεγάλο credit στον Δημήτρη (Ρίγκο) για το φρικιαστικό τέλος που έχει βάλει την ουρίτσα εκεί που δε το περιμένει και κανείς. Μπορεί να πάθεις και κανένα έμφραγμα, αν είναι αργά το βράδυ και ακούς το «The Age Of New Delirium» στο youtube και δεν ξέρεις τι σε περιμένει.

Τέλος, γενικότερα, να σου πω ότι έιχαμε πει αρχικά όταν συζητούσαμε για το άλμπουμ ότι θέλαμε τα κομμάτια να ενώνονται με μια μουσική γέφυρα. Είχαμε μεγάλες φιλοδοξίες, να υπάρχουν ηχητικά περάσματα, passages, που θα ενώνουν το ένα κομμάτι με το άλλο, στιλ Mussorgsky ("Pictures At An Exhibition"). Το βρήκαμε πολύ φλύαρο. Aν με άφηνε ο Δημήτρης να κάνω το άλμπουμ όπως το ήθελα, θα είχε και ένα μπάσιμο και το «War» θα έμπαινε με πολεμικές μπότες και όλος ο δίσκος θα έμπαινε με ένα intro. Φωνές, κακό, σειρήνες, δεν ξέρω τι. Τελικά από όλη αυτή την τεράστια ιδέα έμεινε το τέλος. Δηλαδή μπήκε μια ουρίτσα ως κατακλείδα. Η ιδέα ήταν να πάρουμε πολλά σημεία από τα κομμάτια και να φτιάξουμε ένα μουσικό κολάζ και να το κάνουμε εντελώς ψυχεδελικό για να κλείσουμε το δίσκο. Τελικά ο Δημήτρης έκανε κάτι εκπληκτικό, πήρε ένα σόλο φλάουτο που το είχε γράψει ο ίδιος και το γύρισε ανάποδα και πάνω σε αυτό πρόσθεσε άλλα ηχητικά εφέ, πολύ creepy. Και επειδή είμαστε και fan του Lovecraft εμένα μου θυμίζει τέτοιες ατμόσφαιρες.


 


Το Υπόγειο: Νικόλα Ευχαριστούμε! Καλοτάξιδο το άλμπουμ!
Κι εγώ σας ευχαριστώ!

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Sonny Touch
Δημήτρης Τάτσης
(21/08/2019)
ypogeio.gr
Σtella
(14/07/2019)
ypogeio.gr
The BitterSweet
Νικόλας Αλαβάνος
(24/06/2015)
ypogeio.gr
Selefice (2)
(06/06/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ