Theodore


Με τον Theodore βρεθήκαμε το μεσημέρι της περασμένης Τρίτης, προκειμένου να συζητήσουμε με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του δίσκου, «Inner Dynamics», ο οποίος κυκλοφορεί την Παρασκευή 2/11. Η κυκλοφορία του νέου δίσκου θα συνοδευτεί με ένα πάρτυ, που ο Theodore και η ομάδα του φιλοδοξούν να στήσουν στο Fuzz, το βράδυ της Παρασκευής (2/11).

Όπως παραδέχεται ο Theodore, υπάρχουν πολλές μέρες που μπορεί να τον πετύχεις να είναι κλεισμένος στον δικό του κόσμο. Αυτό και το να γράφει μουσική, τα κάνει από παιδί. Ακόμα και αυτές τις μέρες όμως, είναι ένας τρομερός συνομιλητής, μια πολύ ενδιαφέρουσα προσωπικότητα. Συνεπώς, η κουβέντα ανοίχτηκε σε διαφορα επίπεδα, χωρίς να περιοριστεί στα του δίσκου, ο οποίος όμως έχει την τιμητική του εδω.

“Το "Inner Dynamics" αποτελείται από 10 αυτοτελή κομμάτια. Διαδοχικά, το ένα μετά το άλλο, αφηγούνται μια ιστορία ολοκλήρωσης. Ακολουθώντας ολόκληρη την διαδρομή από την εσωτερική αμφισβήτηση, στην συνειδητοποίηση, στην αναζήτηση μιας νέας ισορροπίας ανάμεσα στους δύο "εαυτούς" του καλλιτέχνη, στην εσωστρέφεια και στην εξωστρέφεια και τελικά στην αποδοχή της ολότητάς του.”

Ακολουθεί η συνέντευξη:


Spit Blood Out [single version] 




Το Υπόγειο: Theodore καλως ήρθες στο Υπόγειο. Βρισκόμαστε με αφορμή την παρουσίαση του νέου σου δίσκου, αυτή την Παρασκευή στο  Fuzz. Inner Dynamics λοιπόν, το τρίτο σου παιδί. Βάλε μας λίγο παραπάνω στo κλίμα του άλμπουμ. Ποια περίοδο ηχογραφήθηκε; Μίλησε μας για την εμπνευση που σε οδήγησε και τους συντελεστές του δίσκου.
Για τον δίσκο αυτό ξεκινήσαμε να δουλεύουμε από τον Δεκέμβριο του 2017. Τον προηγούμενο καιρό και για μεγάλο χρονικό διάστημα, αδυνατούσα να γράψω μουσική, ενώ προσπαθούσα και το είχα πολύ μεγάλη ανάγκη. Κάποια στιγμή, αποφασίσαμε με τον Βαγγέλη Μόσχο, που τελικά υπογράφει – ευτυχώς – την παραγωγή του δίσκου, πως αν δεν κλειστώ μέσα στο στούντιο τώρα, δε θα γίνει ο δίσκος ποτέ. Οπότε, μπήκαμε μέσα σε ένα στούντιο, χωρίς να έχω καμία ιδέα για το τι θέλω να κάνω και όντας πολύ αγχωμένος για τα αν θα μπορέσω να ξαναγράψω μουσική. Συνειδητοποίησα τότε, ότι ήμουν πολύ μπερδεμένος μεταξύ των στιγμών που είμαι πολύ συγκεντρωμένος και συνειδητός σε αυτά που κάνω και των στιγμών που, από τη φύση μου, ήμουν πάντα χαμένος στον κόσμο μου. Αυτή η μάχη των δύο διαφορετικών πλευρών του εαυτού μου, με έκαναν να έχω μπλοκάρει. Αυτός ο διακόπτης, που αναλόγως τι είχα να κάνω, τον γυρνούσα για να είμαι ο αντίστοιχος εαυτός μου, ήταν καταστροφικός, δεν δούλεψε ποτέ, οπότε σε όλη αυτή τη διαδικασία, αυτό το οποίο έψαχνα, ήταν ότι, στο τέλος της ημέρας, ο άνθρωπος είναι όλα του τα χαρακτηριστικά, ακόμα και τα αντίθετα. Αυτός είναι μάλλον και ο τελικός μας στόχος, να αφήσουμε να αναδειχθούν τα διαφορετικά στοιχεία του χαρακτήρα μας. Αυτό ήταν τελικά το concept του δίσκου. Έτσι, μέσα σε 3 μέρες είχαμε σχεδόν έτοιμο το μεγαλύτερο μέρος του δίσκου και φάνηκε πως ο δίσκος ήταν απλά κρυμμένος από μένα και τελικά μου εμφανίστηκε σχεδόν ολοκληρωμένος.

Πολύ λίγα πράγματα αλλάξανε από την αρχική μας αντίληψη για τον δίσκο. Ακόμα και όταν ακούγαμε τις πρώτες προσπάθειες, στην προπαραγωγή, όλοι αναγνωρίζαμε το τι θα γίνει στο τέλος - πώς θα μπει η ορχήστρα, πώς θα γίνει η μίξη. Ακόμα και στο τεχνικό κομμάτι, ήταν τόσο άρτια η λήψη του ήχου από τις πηγές, που τελικά ο τρόπος που έφτανε ο ήχος, ήταν αυτός που χρειαζόταν για να γίνει η μίξη. Ήταν ένας δίσκος, ο οποίος υπήρχε και απλά τον ανακαλύψαμε, έτσι το κατάλαβα εγώ. Τώρα για τους συντελεστές, παραγωγή όπως προείπα, έκανε ο Βαγγέλης ο Μόσχος. Είπα ευτυχώς πριν, επειδή στις προηγούμενες μου δουλειές προσπάθησα να δουλέψω με μεγάλους παραγωγούς, που έχουν αναλάβει μεγάλα ονόματα και έχουν υπογράψει πολλές δουλειές, όμως αυτή τη φορά οδηγήθηκα στον Βαγγέλη, ο οποίος για χρόνια είναι ο ηχολήπτης μου στις συναυλίες. Μπαίνοντας στο στούντιο βιαστικά, χωρίς καν να του αναθέσω την παραγωγή, ξεκινήσαμε να δουλεύουμε και κατάλαβα πως είναι ο πρώτος άνθρωπος που έχω δουλέψει και κατάλαβε πλήρως ποιος είμαι και τι συμβαίνει, τι θέλω να πω, τι θέλω να κάνω, με βοήθησε πολύ και του χρωστάω πολλά σε αυτό το δίσκο. Στα τύμπανα είναι ο Ashley Halinan, o Alessandro Giovanetto κάνει τις κιθάρες, ο Νικόλας Παπαχρονόπουλος έχει κάνει το μπάσο, ενώ κάποια στιγμή ταξιδέψαμε στη Ντόχα του Κατάρ και γράψαμε με τη φιλαρμονική ορχήστρα, τα ορχηστρικά κομμάτια, κάτι το οποίο ήταν πανέμορφο. Μάλλον ήταν η πιο όμορφη στιγμή της ζωής μου ως τώρα, το να ακούω μια μεγάλη ορχήστρα να παίζει ακριβώς αυτό που έχω ονειρευτεί.
 

Το Υπόγειο: Παίρνω την πάσα, μιας και αναφέρθηκες στην παραγωγή των προηγούμενων δίσκων και να σου πω σαν ακροατής πως ήδη από το "It is But its Νot", αλλά και μεσα από τις συναυλίες σου, με αποκορύφωμα την καλοκαιρινη στην Τεχνόπολη, είναι παραπάνω από προφανές το πόσο έχεις αλλάξει, έχεις ωριμάσει μουσικά. Αν κοιτάξεις προς τα πίσω, ήδη από τις μέρες του "7", πώς έχεις ζήσει αυτή τη διαδρομή;
Πάντα δούλευα με την αγωνία του να καταφέρνω συνεχώς να μοιράζομαι τη μουσική μου με όλο και μεγαλύτερο κοινό. Η σχέση του μουσικού με το κοινό είναι ο παράγοντας που με κάνει να θέλω να φτιάξω μουσική. Αν τότε που ξεκίνησα μου έλεγε κανείς ότι στον πρώτο μου δίσκο θα ασχολιόταν μαζί μου ο Vassilikos των Raining Pleasure (μεγάλο όνειρο) ή ότι θα έπαιζα στο South by SouthWest στην Αμερική, θα τον έλεγα τρελό. Κάθε βήμα παρόλα αυτά, και επειδή έχω κοπιάσει και εγώ και πολύς κόσμος για να πετύχουμε κάποια πράγματα, τη στιγμή που το πετυχαίνουμε, το έχουμε αφήσει ήδη πίσω μας και σκεφτόμαστε πώς θα πάμε παρακάτω. Αλλά έχει όντως ενδιαφέρον, όταν κοιτάω πίσω, ακούγοντας τη μουσική μου που πλέον την έχω ξεπεράσει, διαπιστώνω πως δεν είμαι πια αυτό που ήμουν τότε, αναγνωρίζω όμως πώς ήμουν τη στιγμή που τα δημιουργούσα και αισθάνομαι όμορφα. Πολύ γρήγορα όμως σκύβω ξανά το κεφάλι και κοιτάω πάλι μπροστα.
 

Το Υπόγειο: Όταν ολοκληρώνεις μια δουλειά και ακούς το τελικό αποτέλεσμα, πιάνεις τον εαυτό σου να σκεφτεται πώς μπορεί αυτο να επηρεάσει, να κουνήσει τον ακροατή; Έχεις τέτοιου είδους αγωνίες;
Σίγουρα, μιας και αυτή είναι η ουσία της τέχνης και της μουσικής. Η μουσική είναι αυτό που κάποιος ονειρεύεται κάτι και προσπαθεί να το δημιουργήσει παλεύοντας και αυτό καταφέρνει να φτάσει στα αυτιά κάποιου άλλου, ο όποιος νιώθει και αυτός κάτι άλλο με τη σειρά του. Αυτή η σχέση δημιουργεί αξία. Οπότε πάντα έχω την αγωνία για το πώς θα εισπράξει ο κόσμος αυτό που έχω φτιάξει, όπου σχεδόν πάντα ο ακροατής θα νιώσει τελείως άλλα από αυτά που εγώ έχω φανταστεί και αυτό είναι πολύ όμορφο πράγμα.
 

Το Υπόγειο: Φαντάζομαι πως είναι κάπως λογικό να εμπνέεσαι για τη μουσική σου από όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, στην καθημερινότητά μας. Πώς θα περιέγραφες αυτό που ζούμε και ποιος θεωρείς ότι είναι ο ρόλος της τέχνης μέσα σε όλο αυτό;
Αν το κοιτούσα επ’ έξω, θα μπορούσα να πω πως τα τελευταία χρόνια δεν ζούμε μια κανονικότητα. Αλλά επειδή είναι τόσο πολλά τα χρόνια, στο τέλος της μέρας τείνει να είναι μια κανονικότητα αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας. Νομίζω ότι στους καιρούς αυτούς πρέπει να επιστρέφουμε στα τελείως βασικά πράγματα, τόσο σε επίπεδο κοινωνίας, όσο και σε επίπεδο προσωπικών σχέσεων το καθένα μας. Ο Χατζιδάκις σε πολύ δύσκολους καιρούς έγραψε τον Μεγάλο Ερωτικό και δε μίλησε καθόλου πολιτικά. Είχε καταλάβει πως εκείνο που έλειπε ήταν να μιλήσει κάποιος για τον έρωτα. Πρέπει και εμείς να επιστρέψουμε στον πυρήνα των πραγμάτων.
 


Το Υπόγειο: Διαβάζω ότι ο νέος δίσκος θα αποτελείται από 10 τραγούδια, 10 αυτοτελείς ιστορίες, οι οποίες αφηγούνται μια ιστορία ολοκλήρωσης. Πιστεύεις ότι σήμερα, την εποχή του Youtube και του Spotify, ο κόσμος κάθεται να ακούσει δίσκους ολόκληρους; Από την αρχή ως το τέλος;
Αυτή είναι πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση, η τάση είναι ότι ο κόσμος δεν ακούει από την αρχή ως το τέλος, κάτι που φαίνεται από τις πλατφόρμες και τον τρόπο που λειτουργούνε. Για παράδειγμα, το Spotify που ανέφερες, είναι φτιαγμένο να διαλέγει ένα τραγούδι από έναν δίσκο, για να μπει σε μια playlist. Και ο κόσμος από την άλλη, φαίνεται να διαθέτει όλο και λιγότερο χρόνο για να ακούσει μια ολοκληρωμένη δουλειά. Αυτό, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν μπορεί να με επηρεάσει, γιατί εγώ όταν κάθομαι να γράψω, γράφω το σύνολο, χωρίς να κοιτάω από πριν αν κάποια κομμάτια μπορούν να γραφτούν ως ή να γίνουν χιτ. Προσπαθώ να βγάλω αυτά που έχω μέσα μου, τα οποία βγαίνουν με τη μορφή ολοκληρωμένου δίσκου και όχι μεμονομένων κομματιών. Χωρίς να είναι και κακό βέβαια αυτό, απλά εγώ δεν δουλεύω έτσι. Υπάρχουν ξεχωριστά κομμάτια που μπορεί να είναι σπουδαία και να έχουν τεράστιο λόγο ύπαρξης.
 

Το Υπόγειο: Την Παρασκευή παίζεις στο Fuzz, τον Ιούλιο σε είδαμε στην Τεχνόπολη, πήγες στο Austin, στη Νέα Υόρκη σε σπουδαία φεστιβάλ, ενώ το καλοκαίρι έκανες ορισμένα πιο ήσυχα λαιβ σε νησιά, συντροφιά με τον Moa Bones. Σε ποιο set up νιώθεις πιο οικεία; Ποια εμφάνιση ευχαριστιέσαι περισσότερο;
Εγώ λατρεύω να βρίσκομαι πάνω στη σκηνή. Το set up δε θα έλεγα ότι με ενδιαφέρει τόσο πολύ. Προφανώς είναι διαφορετική μια συναυλία στην Τεχνόπολη ή μια συναυλία στο Fuzz, όπως αυτή της Παρασκευής που θα παρουσιάσω τη δουλειά μου, από μια συναυλία σε φεστιβάλ στην Αμερική ή από ένα τουρ με τον Moa στα νησιά. Έχουν μεγάλες διαφορές. Στα νησιά με τον Δημήτρη πέρασα υπέροχα, γιατί ήταν κάτι τελείως διαφορετικό, ήμασταν εντελώς χαλαροί, στήναμε και παίζαμε τη μουσική μας για κόσμο που απλά καθόταν και κοιτούσε τα αστέρια, στη Δονούσα για παράδειγμα. Όλα ωραία είναι και όταν ξεκινήσει η πρώτη νότα πάνω στη σκηνή, είναι μια παράσταση και δεν έχει σημασία που ή για ποιον λόγο γίνεται. Σημασία έχει η ένωση των μουσικών με το κοινό.
 

Το Υπόγειο: Ακολουθεί περιοδεία προώθησης του νέου δίσκου, σε Ελλάδα και εξωτερικο, σωστά; 
Ναι, μετά το Fuzz, την Παρασκευή 2/11, ανεβαίνουμε στη Θεσσαλονίκη, όπου παίζουμε την Κυριακή με την Jane Doe. Μετά από κει, συνεχίζουμε να ταξιδεύουμε, έχουμε δυο συναυλίες σε φεστιβάλ στον Καναδά, στο Μόντρεαλ για πρώτη φορά, έχουμε μεγάλη περιοδεία στη Γερμανία, όπου αυτή τη φορά παίξουμε σε περισσότερες πόλεις από ποτέ, παίζουμε στην Ιταλία και τέλος έχουμε και ένα ταξίδι, που περιμένω πώς και πώς, με μεγάλο ενδιαφέρον. Είναι στην Πρίστινα, στο Κόσσοβο, όπου είναι άνθρωποι που μας καλέσανε και έχουν φοβερό ενθουσιασμό για τη συναυλία μας και είναι από τα ταξίδια που έχω μεγάλη αγωνία για το πώς θα πάνε.
 

Το Υπόγειο: Δεδομένου ότι ο δίσκος κυκλοφορεί την Παρασκευή και θα φύγει και επίσημα από τα χέρια σου και θα ξεκινήσει το ταξίδι του στον κόσμο, έχεις ήδη τη μουσική του επόμενου δίσκου στο κεφάλι σου;
Απο τη στιγμή που κατάφερα να επιστρέψω στις δημιουργικές μου μέρες, δεν έχω φύγει από κει και νομίζω πως έχω φοβερή ανάγκη να γράψω διαφορετικά πράγματα και ήδη, ας πούμε, ονειρεύομαι για το πώς θα φτιάξω ένα έργο που θα είναι μόνο για ορχήστρα, ήδη παίζω μελωδίες στο πιάνο πάνω σε αυτή την ιδεά. Ονειρεύομαι να ξαναγράψω πολύ σύντομα.
 

Το Υπόγειο: Παρά τις αντιξοότητες της εποχής, στο Υπόγειο λαμβάνουμε καθημερινά υλικό από νέες μπάντες και σε πολλές περιπτώσεις πέφτουμε πάνω σε πολύ ενδιαφέρουσες προτάσεις. Μετά από 3 δίσκους και μπόλικα χιλιόμετρα πια στο κοντέρ σου, τι έχεις να πεις στα νέα παιδιά που παλεύουν να βρουν το δρόμο τους μέσα από τη μουσική σε ένα περιβάλλον μάλλον εχθρικό προς την καλλιτεχνική δραστηριότητα; Αυτή  η ερώτηση έχει και ένα δεύτερο σκέλος: Είναι γνωστό ότι ξεκίνησες τη μουσική διαδρομή σου από το Λονδίνο. Αναπολείς τις μέρες του Λονδίνου; Έχεις second thoughts για τη μεταφορά της βάσης σου στην Αθήνα;
Εγώ επέστρεψα στην Αθήνα πολύ συνειδητά και από τότε που επέστρεψα, ταξιδεύω πιο πολύ και πιο έντονα από ό,τι όταν ζούσα στο Λονδίνο. Έχω οργανώσει τη δουλειά μου με πολύ καλύτερο τρόπο και τα πράγματα πάνε καλύτερα από την εποχή που έμενα στην Αγγλία. Δε χρειάζεται να ζεις κάπου συγκεκριμένα για να υπάρχεις. Αυτό θα έλεγα και σε ένα νέο παιδί. Ότι δε χρειάζεται να ταξιδέψεις ή να φύγεις από αυτή τη χώρα για να υπάρξεις. Τα βασικά πράγματα που πρέπει να κάνει κάποιος για να ακουστεί σε μεγαλύτερο εύρος – ούτε εγώ ακόμα δεν το έχω ζήσει αυτό όσο θα ήθελα – είναι μια πολύ επίπονη διαδικασία και είναι επίπονη παντού, σε όλες τις χώρες. Ναι, η χώρα μας έχει πολλά προβλήματα σαν μουσική αγορά, αλλά παγκοσμίως είναι κάτι πολύ δύσκολο. Αν δικαιούμαι να συμβουλέψω κάποιον νέο που ξεκινάει, θα του έλεγα να σιγουρευτεί για ποιον λόγο το κάνει. Γιατί πονάει πάρα πολύ, είναι ένα βημα που πρέπει να ποντάρεις όλα όσα έχεις, να υποφέρεις και να μαζέψεις όλες σου τις δυνάμεις, χωρίς να ξέρεις αν θα πετύχει ή τι έχει ο δρόμος παρακάτω. Άρα το κίνητρο πρέπει να είναι αγνό και αληθινό. Απλά πρέπει να τα δώσει κανείς όλα. Δεν έχει σημασία πόσα είναι αυτά. Ο συμβολισμός του να δίνεις ό,τι έχεις και δεν έχεις, είναι αυτός που θα σου επιστρέψει πράγματα πίσω.
 

Το Υπόγειο: Θέλουμε κλείνοντας, να μοιραστείς μαζί μας, πέρα από τη μουσική, ποια άλλη μορφή τέχνης σε συγκινεί και αποτελεί για σένα πηγή έμπνευσης, ενδεχομένως;
Όλες οι μορφές τέχνης μου αρέσουν και σε όλες μπορώ να νιώσω, εισπράττοντάς τις, το ίδιο συναίσθημα που με κάνει να νιώθω η μουσική. Το έχω νιώσει σε βιβλίο, το έχω νιώσει με ταινία, με τη ζωγραφική ακόμα. Τα πάντα γύρω μας, όταν δημιουργούνται με αγάπη, με αισθητική και με πάθος για δημιουργία, είναι Τέχνη. Την Τέχνη μπορείς να την αναγνωρίσεις παντού.
 

Το Υπόγειο: Theodore, να σε ευχαριστήσω πολύ για το χρόνο σου, να σου ευχηθώ εκ μέρους όλου του team στο Υπόγειο να είναι καλοτάξιδος ο νέος δίσκος. Ανανεώνουμε το ραντεβού μας για την Παρασκευή.
Εγώ ευχαριστώ για το ενδιαφέρον, σας περιμένω την Παρασκευή!


Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Humdrum Hippies (2):
Επιστροφή στο Υπόγειο με
αφορμή τα 200 mixtapes
(26/10/2018)
ypogeio.gr
The Man & His Failures
Manos Karakatsanis
(22/10/2018)
ypogeio.gr
Lower Cut
(19/10/2017)
ypogeio.gr
Silence
(The Basement Goes To Schoolwave)
(17/06/2017)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ