To ypogeio.gr

Then We Take The 10's:

[The Greek Edition]

50 Δίσκοι και 180 Τραγούδια

Το κολάζ είναι δημιούργημα του Υπόγειου comrade Ανέστη Νείρου (Astoneir) και αποτέλεσε προσχέδιο του εξωφύλλου της πρώτης συλλογής του Υπογείου, "Music From The Basement" (2015).


Γεννημένος το 1976, καταλαβαίνεις εύκολα πως έζησα στα 90's τα πιο... τρελά μου χρόνια. Και ως γνωστόν, δεν υπάρχουν χρόνια, δεν υπάρχει ζωή, χωρίς συνοδεία μουσικής. Τα ελληνικά μουσικά 90's έχουν πια -δικαίως- περάσει στη σφαίρα του μύθου, μιας και τη συγκεκριμένη δεκαετία μεγαλούργησαν μπάντες όπως οι Τρύπες, τα Ξύλινα Σπαθιά, οι Στέρεο Νόβα, η Λευκή Συμφωνία και οι Last Drive. Στις (διάπλατες) χαραμάδες του τείχους που έσπασαν αυτά τα συγκροτήματα τρύπωσαν δεκάδες άλλα, παλιότερα που επιτέλους βρήκαν την ευκαιρία να "περάσουν στην άλλη πλευρά", αλλά και νέα. Κι όλα αυτά με τις ευλογίες των πολυεθνικών δισκογραφικών, που μύρισαν χρήμα και έφεραν στιλό και χαρτιά με συμβόλαια. Τα καταχάρηκα τα ελληνικά μουσικά 90's και τα έζησα όπως τους άρμοζε. Όταν στις αρχές των 00's τα προαναφερθέντα ιερά ονόματα σχεδόν ταυτόχρονα αποφάσισαν να χωριστούν ή απλά να παύσουν τη δραστηριότητα τους, επικράτησε μια περίεργη αμηχανία. Σαν το ελληνικό ροκ να σταμάτησε. Αυτό φυσικά δεν συνέβη, αλλά έτσι έμοιαζε. Εγώ, πάντως, κάπως αποστασιοποιήθηκα απ'τη φάση, ακούσια κι ασυνείδητα, ίσως από άμυνα στην... πίκρα των αποχωρισμών, κι επικεντρώθηκα κάπως μονόπατα στην ξένη μουσική. Με εξαιρέσεις τον μεγάλο μου διαχρονικό παντός καιρού έρωτα Φοίβο Δεληβοριά, τις Ρόδες που έσκασαν μύτη στα μέσα των 00's και αρκούντως με τάραξαν, τον Θανάση Παπακωνσταντίνου που έβγαλε δυο δισκάρες και τον Αγγελάκα που με τους Επισκέπτες κράτησε λίγο ακόμα τη φωτιά αναμμένη, η επαφή με την ελληνική σκηνή κατέστη σχεδόν ανύπαρκτη.

Το αυτό (μου) συνέβη και τα πρώτα 2-3 χρόνια των 10's. Απόσταση και άγνοια... Ως το 2013 περίπου, περιφερόμουν διαστακτικά στις παρυφές της σκηνής, όπως ένας τύπος στα ρηχά μιας θάλασσας, ξέρεις αυτός που έχει το νερό ως το καλάμι (άντε λίγο πιο πάνω απ'το γόνατο) και επί μισή ώρα λούζει με τις χούφτες του την πλάτη, τις μασχάλες του και το στέρνο του με νερό για να συνηθίσει τη θερμοκρασία, μην πάει και πάθει κάνα καρδιακό. Μην γελάς, έτσι μπαίνω στη θάλασσα τα τελευταία χρόνια. Κι έτσι ακριβώς αντιμετώπιζα το ευρύτερο ελληνικό εναλλακτικό μουσικό τοπίο, ώσπου μια μέρα βούτηξα και τώρα παίζει να με βρεις στη μέση του πελάγους να κολυμπάω ευτυχισμένος ανάμεσα σε πλήθος ονομάτων από συγκροτήματα και δημιουργούς, πλημμυρισμένος από μουσικάρες παντός είδους και κανενός είδους ταυτόχρονα, βουτηγμένος ως τα μπούνια στους βυθούς της νέας ελληνικής εναλλακτικής σκηνής των 10's, η οποία -το λέω ευθαρσώς και χωρίς πια κανέναν δισταγμό- ξεπέρασε σε βάθος και βεληνεκές ακόμα και αυτά τα προαναφερθέντα ένδοξα 90's. Μπορεί να μην είχε το μπαμ των Τρύπες ή των Σπαθιών, αλλά ποιος ξέρει αν θα μπορούσε να υπάρξει ένα τέτοιο στη "νέα εποχή"; Όπως και να χει, τα ελληνικά 10's ήταν απολαυστικά και συναρπαστικά, πέρα ως πέρα περιπετειώδη και αστείρευτα.

Στο παρόν-άρθρο λίστα καταγράφω τους 50 αγαπημένους μου δίσκους, μαζί με τα αγαπημένα μου 180 τραγούδια από τη δεκαετία που πέρασε. Να σημειωθεί πως τα άλμπουμς και τα κομμάτια παρουσιάζονται με χρονολογική σειρά και πως, όπως το συνηθίζω, στις λίστες συμπεριλαμβάνονται μονάχα ένας δίσκος/τραγούδι από κάθε συγκρότημα και δημιουργό, για λόγους ποικιλίας και αξιοπιστίας. Φωτογράφισα τα κομμάτια από το spotify, κάτι που με γλίτωσε από πολύ πολύ κόπο :). Όσα, όμως, δεν ήταν διαθέσιμα καταγράφονται μετά τις αντίστοιχες φωτογραφίες κάθε έτους. Είναι όλα προσεκτικά επιλεγμένα και πολύ αγαπημένα, δεν υπάρχουν fillers. Νομίζω πως σίγουρα κάποια έχω ξεχάσει και όταν το ανακαλύψω σε λίγες (ή πολλές) μέρες, θα βρίζω και θα αρχίσω τα updates (αυτό που διαβάζεις είναι το πρώτο - 7/3/20). Θα παρατηρήσεις πως οι καταχωρήσεις από το δεύτερο μισό της δεκαετίας είναι πολύ περισσότερες σε σχέση με το πρώτο, πάει να πει πως στο δεύτερο μισό των 10's συντελέσθη η έκρηξη που στο πρώτο επωαζόταν ή πως -πολύ πιθανόν- λόγω του ότι εγώ άρχισα το βαθύ κι εμμονικό digging από το 13-14 κι έπειτα, οι επιλογές μου είναι κυρίως από τη δεύτερη πενταετία. 

 

If You Like This, Check Also This: Then We Take The 10's: 50 Δίσκοι, 200 Τραγούδια και 4.000 Υπόγειες Λέξεις

 

 

2010


Στις 11 Δεκεμβρίου του 2010 γεννήθηκε η κόρη μου. Στις 22 του μήνα σχόλασα από τη δουλειά και πήγα σχεδόν “σκαστός” στο Fuzz για να δω το Φοίβο Δεληβοριά να παρουσιάζει σε ένα υπέροχο πάρτυ τον δίσκο που τελικά έμελλε να είναι το Νο1 μου για τη δεκαετία όλη, τον “Αόρατο Άνθρωπο”. Ο ήχος και οι ιδέες του Φοίβου σε αυτό το άλμπουμ πρόλαβαν τον χρόνο, για την ακρίβεια γέννησαν νέο χρόνο, άνοιξαν το δρόμο...

Το Νο1 ελληνικό τραγούδι μου για τη δεκαετία βρίσκεται σε έναν δίσκο που κυκλοφόρησε και αυτός το 2010: “Κουστουμάκι”, από το ομώνυμο άλμπουμ του Αλέξανδρου Boύλγαρη aka The Boy. Τον τραγούδι όμως το πρωτοάκουσα με χρονοκαθυστέρηση 2 χρόνων και το πώς συνέβη αυτό θα το αναφέρω ευθύς αμέσως: Ήταν το Χειμώνα του 2012, μια Κυριακή απόγευμα, όταν κατέβηκα στο υπόγειο, για να ετοιμάσω με τον συμπαραγωγό και Υπόγειο partner Mammoth την Δευτεριάτικη ραδιοφωνική μας εκπομπή "Music From The Basement". "Άκου ρε τι μου έστειλε ο Χ. από τη Νορβηγία" (ο Χ. ήταν ένας φίλος του, που σπούδαζε και δούλευε στη χώρα της Σκανδιναβίας). Είναι και 10 λεπτά το άτιμο...". Πάτησε play και έπαθα ένα αξέχαστο ακαριαίο μουσικό σοκ, ένα σοκ από αυτά που σου σηκώνουν την τρίχα κάγκελο και σου προκαλούν μια σύγκορμη ανατριχίλα, ένα σοκ που σου φέρνει ως και ταχυπαλμία και δάκρυα. "Θα το βάλουμε αύριο στην εκπομπή!", αναφώνησα εκστασιασμένος. "Μα είναι 10 λεπτά θάνατος ρε Mike!", αντέτεινε το Μαμούθ. "Το χουμε, τελευταίο θα το βάλουμε, δώδεκα παρά δέκα για καληνύχτα". Όντως το βάλαμε και θυμάμαι το σχόλιο μιας ακροάτριας, "καλό είναι, αν το έλεγε ο μακαρίτης (σ.σ. είχε πεθάνει τον περασμένο Απρίλη) ο Μητροπάνος θα ήταν ακόμα καλύτερο". Έκτοτε, πάντως, ο Boy εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο αγαπημένους μου μουσικούς.

Θεωρώ πως αυτοί οι δύο, ο Boy και ο Δεληβοριάς, ούτως ή άλλως και πέρα από τα προσωπικα μου γούστα, σημάδεψαν ο καθένας με το δικό του (διαφορετικό) τρόπο την εγχώρια μουσική δεκαετία όσο λίγοι.

Και οι Modrec θα μπορούσαν, να επηρεάσουν όσο λίγοι τη δεκαετία, αλλά διαλύθηκαν. Πρόλαβαν τουλάχιστον να μας τρελάνουν με το "Mascaraddiction".

 

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (1-12)


+ (μη διαθέσιμα στο spotify)

Cremona Memories - Keep Shelly In Athens (In Love With Dusk EP)
Frank & Stein - Modrec (Mascaraddiction)
 


 

ΔΙΣΚΟΙ (1-5)

1. Mascaraddiction - Modrec (18/4)

2. Κουστουμάκι - The Boy (28/4)

3. Η Ύδρα των Πουλιών - Εγγονόπουλος/Πουλικάκος/Socos (28/4)

4. Verba Time - Tango With Lions (6/6)

5. Ο Αόρατος Άνθρωπος - Φοίβος Δεληβοριάς (30/12)


 

 

2011


Τότε το Τώρα Κ-44 στο Γκάζι έλυνε κι έδενε, μέσα στους συμπαγείς τσιμεντένιους τοίχους του φυλάκιζε τους ήχους και τα ουρλιαχτά της κρίσης, μα και όλο το νέο ρεύμα που κυμάτιζε σιγά-σιγά λίγο πριν γίνει κύμα, λίγο πριν γίνει η υπέροχη τρικυμία που περιέγραψα στο εισαγωγικό κομμάτι τούτου του άρθρου/λίστας. Βρέθηκα εκεί και είδα το Στράτο, τον Xeno και τον Ντούβα, είδα τους Monovine, και πήρα τον "Cliche" δίσκο τους, φυλαχτό μιας εποχής που είχε φύγει και μιας εποχής που θα ερχόταν...



ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (13-19)

+ (μη διαθέσιμα στο spotify)

I Gotta Luv U - The Big Nose Attack (The Big Nose Attack)
First of Love - Moa Βones (Aquarelles)
Για Λόγους Ταξικούς - Χατζηφραγκέτα (non album track, 2011)

 

 

ΔΙΣΚΟΙ (6-7)

6. Cliche - Monovine (1/4)

7. LP - Acid Baby Jesus (11/10)


 

 

2012


Νομίζω ο μέγας Παναγιώτης Μίτσικας, facebook friend του Basement, τον οποίο είχα γνωρίσει και από κοντά και μετά είχε έρθει και σε μια εκπομπή μας και τον πήρε ο ύπνος, μού είχε μιλήσει πρώτη φορά για τους One Leg Mary. To χορταστικό 6-track EP τους "Yes Exactly, Maybe Not" κανονικά θα έπρεπε να θεωρείται LP, μιας και πιάνει το μισάωρο, αλλά αυτά είναι για τους εμμονικούς ψυχαναγκαστικούς (σαν κι εμένα). Η ουσία είναι πως... Η Κουτσή Μαρία με πήρε και με σήκωσε.

Τον Νικόλα Αλαβάνο τον γνώρισα μουσικά το 15 και από κοντά το 16 νομίζω. Ένας περίεργος τελειομανής τύπος, ενδεχομένως πιο εμμονικός και ψυχαναγκαστικός από εμένα (!). Αν διαβάσει αυτό το άρθρο θα του κάνει μεγάλη εντύπωση πως μνημονεύω στα άλμπουμ της δεκαετίας το debut της μπάντας του The BitterSweet "Dancing In The Zoo" και όχι το πιο ολοκληρωμένο και μεστό "The Age Of New Delirium" του 2018. Κι εμένα μού κάνω εντύπωση, φαίνεται πως οι ακροάσεις του δίσκου κάτι πανέμορφα Ανοιξιάτικα πρωινά του 2015 έγραψαν μέσα μου βαθιά...

To "Children of The Sun" των Nightstalker, πέρα απ'ότι είναι ακαριαίος εκ γενετής ύμνος, ξύπνησε μέσα μου όλη την αλήτικη Εξαρχίλα της 90's νιότης μου και το ακούω -συχνά πυκνά- σαν ελιξήριο ζωής και εν είδη υπέροχης εξαγνιστικής χρονομηχανής. 

Το "κάποτε κλέψαμε ένα διαστημόπλοιο μαζί" του pan pan το άκουσα πρώτη φορά 37 χρονών, αλλά νομίζω πως μέσα του ταξιδέυω από τότε που γεννήθηκα.
 


ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (20-24)

+ (μη διαθέσιμα στο spotify)

κάποτε κλέψαμε ένα διαστημόπλοιο μαζί - panpan (τα δόντια μας και μια ένδοξη super slo-mo αγκαλιά EP)

 

 

ΔΙΣΚΟΙ (8-9)

8. Yes exactly, maybe not EP - One Leg Mary (7/7)

9. Dancing In The Zoo - The BitterSweet (18/7)


 

 

2013


Ο Αγγελάκας ξέρει. Ξέρει πώς να με πάρει απ'το χεράκι και να με πετάξει σε απόκρημνους γκρεμούς, να με κουτρουβαλήσει σε πλαγιές γεμάτες βράχια κι αγκάθια, να με τσαλαπατήσει με τις λασπωμένα και χιλιοπερπατημένα μαύρα all star του κι ύστερα να με πάρει μια αγκαλιά και να μου πει "σ'αγαπάω ρε μαλάκα, ξύπνα". Τέτοια έκανε με το δίσκο του "Η Γελαστή Ανηφόρα" και μετά αποχώρησε τραγουδώντας επίτηδες φάλτσα...
 


ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (25-31)

+ (μη διαθέσιμα στο spotify)

Can You Follow The Light (when it fades to nothing) - Social End Products (Nutre Tu Cabeza)
Τα Βράδια της Κρίσης - Κόρε.Ύδρο (Απλές Ασκήσεις στον Υπαρξισμό)
Στο Μπαλκόνι - Πέτρος Μιχόπουλος (Γλυκόπικρο)

 

 

ΔΙΣΚΟΙ (10)

10. H Γελαστή Ανηφόρα - Γιάννης Αγγελάκας (30/4)


 

 

2014


Tην βροχερή και παράταιρα παγωμένη Μεγάλη Παρασκευή του 2014 η τετράχρονη κόρη μου Ελίνα είχε υψηλό πυρετό κι έτσι αναβάλλαμε για την επόμενη μέρα την μικρή μας Πασχαλινή εκδρομή στην Ανάβυσσο. Πήρα το γιο μου και τον πήγα στο πιο αγαπημένο μου Χριστιανικό έθιμο, αυτό του Επιταφίου. Του έβαλα χοντρό μπουφάν και περπατήσαμε χέρι-χέρι ως την κοντινή μας εκκλησία που ονομάζεται Αγία Μαύρα. Και πες μου τώρα πόσο γαμάτο όνομα έχει η εκκλησία μας και πόσο ταίριαζε με την περίσταση, αυτή του Επιταφίου. Όταν γυρίσαμε, βρήκα στο Υπόγειο τον κουνιάδο μου Mammoth μαζί με τον Φρελίνι, τον Harry Eugene Kane και τον φίλο Κώστα τον οδοντίατρο. Ο Φρελίνι και ο Harry είχαν φέρει το βινύλιο της μπάντας τους, των My Drunken Haze, και η προακρόαση (το MDH θα κυκλοφορούσε επίσημα τον Σεπτέμβριο) που ακολούθησε ήταν μια από τις καλύτερες νύχτες μου στα 10's. Ρε, δεν τους άρεσε ο δίσκος τους, μα την Παναγία - ή μαλλον μα την Αγία Μαύρα! Εμάς, όμως, του Κώστα του οδοντίατρου, του Mammoth και μένα, μας άρεσε πολύ και μας ανάγκασε σε πρόωρη Ανάσταση.

Το "Enduring Days Will Overcome" που είχε κυκλοφορήσει τον Φλεβάρη, του Αγίου Βαλεντίνου, το πρωτοάκουσα κι αυτό εδώ στο Υπόγειο, μόνος μου, 4-5 φορές στη σειρά. Δεν ήμουν στα πολύ καλά μου εκείνο το βράδυ, είχα τα αιώνια σπαστικά μου υπαρξιακά ζητήματα να μου ραγίζουν το κεφάλι, και ο δίσκος με είχε κάνει χειρότερα. Την επόμενη όμως μέρα, τον άκουσα άλλες τόσες φορές και νομίζω πως βρήκα (ή με βρήκαν) (σ)τον Παράδεισο (κι άλλη Ανάσταση).  
 


ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (32-44)

+ (μη διαθέσιμα στο spotify)

Είχες Άλλα Μυαλά - Another Dyke (single)
Με Σκότωσε γιατί την Αγαπούσα - His Majesty The King of Spain [Στράτος Διονυσίου cover] (non-album track, Inn Pop Compilation)
Ζητιάνος - Νίκος Χαλβατζής (Άλφα Ζεύγος)

 

ΔΙΣΚΟΙ (11-15)

11. Enduring Days Will Overcome - Electric Litany (14/2)

12. Riza - Villagers Of Ioannina City (1/4)

13. My Drunken Haze - My Drunken Haze (19/10)

14. When Beauty Ends - Mani Deum (9/11)

15. Άλφα Ζεύγος - Νίκος Χαλβατζής (Νοέμβριος)


 

 

2015


Τον τετραήμερο 16-20 Ιουλίου βρέθηκα στα Κουφονήσια, ένα ταξίδι που είχα κλείσει 2 μήνες πίσω εν όψει Up Festival, το οποίο όμως τελικά ματαιώθηκε λόγω του δημοψηφίσματος και όσα περίεργα και... εμφυλιακά ακολούθησαν. Μπορεί να μην είδα Φοίβο Δεληβοριά, My Drunken Haze, Moa Bones και Παυλίδη, αλλά μια χαρά τα πέρασα, ό,τι ακριβώς χρειαζόμουν τότε έπειτα από τη συνεχόμενη φρίκη και τρέλα που είχα βιώσει στην Αθήνα εκείνη τη στοιχειωμένη εποχή.

Τον Φοίβο πάντως τον είδα. Όχι στη σκηνή του Up, αλλά στο ιπτάμενο δελφίνι της επιστροφής. Επιβιβάστηκε στη στάση Σέριφος κι έτσι ταξιδέψαμε παρέα το τελευταίο 2ωρο του δρομολογίου. Και είχαμε την ευκαιρία να πούμε πολλά και διάφορα, έπειτα από πολύ καιρό. Ανάμεσα σε άλλα, με πληροφόρησε πως εκείνη την περίοδο δουλεύει πυρετωδώς στο studio τον 7ο δίσκο του, ο οποίος θα ονομαζόταν 'Καλλιθέα'. Σε μια φάση, έβγαλε το κινητό του, σύνδεσε τα ακουστικά και μου έβαλε να ακούσω ένα τραγούδι από το άλμπουμ... Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή, την ακρόαση, τους στίχους, την ατμόσφαιρα, το κλασικό δαιμονισμένο κύμα έξω απ'τη Σέριφο, το βαθύ σκοτάδι στο φινιστρίνι, το βαθύ σκοτάδι στα ακουστικά, το βαθύ σκοτάδι στην Αθήνα που με περίμενε, το βαθύ σκοτάδι στην Ελλάδα, δεν θα ξεχάσω ποτέ τον "Ξένο".

Όταν το Χειμώνα άκουσα για πρώτη φορά το "Memento Mori" των Echo Train, δεν φανταζόμουν πως πέρα από μια δισκάρα, στο (κοντινό) μέλλον θα έβρισκα και δύο ζεστούς αληθινούς αλησμόνητους φίλους, τον Greggy και την Ειρήνη. Αυτοί οι δύο άνθρωποι έχουν την αγάπη και την αλήθεια μέσα τους όσο λίγοι, αυτοί οι δύο άνθρωποι είναι σπάνιοι και γι'αυτό παράγουν και σπάνια μουσική, γεμάτη αγάπη και απέραντη αλήθεια...   

Ο Σαββαϊδης με την "Πλανωδία" έγραψε τα ελληνικά μουσικά παραμύθια του 21ου αιώνα και μου θύμισε πως υπάρχει χώμα για να πατήσω, λουλούδια για να μυρίσω, πουλιά για να τα ακούσω, ουρανοί για να κοιτάξω και μέσα τους να πετάξω. Τον ευχαριστώ.


ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (45-58)

(μη διαθέσιμα στο spotify)

Στο Ντότζο του Χάρρυ Κλυνν - Αγόρι Γιώργος (Αγόρι Γιώργος)
Ο Κύριος Ψυχονοσηρός - Λάμδα (Η Επόμενη Μέρα)
ΜΝΒ - Όλοι στον Τρίτο (Όλοι στον 3ο EP)
Μες τη μέση του Πουθενά - Λάμπρος Παπαλέξης & Οι Χτισμένες...των Θεμελίων (Δηλητήριο Ποτισμένο Απο Αγάπη
Δεκέμβρης - ΠΡΟΦΙΛ (Αόρατα Παιδιά)

 

 

ΔΙΣΚΟΙ (16-18)

16. H Επόμενη Μέρα - Λάμδα (26/2)

17. Πλανωδία - Σείριος Σαββαϊδης (13/10)

18. Memento Mori - Echo Train (30/11)


 

 

2016


Αυτή τη χρονιά τα θυμάμαι όλα και δεν θυμάμαι τίποτα. 

Αν ξεκινήσω από τους Cyanna Mercury και το "Archetypes", θα καταλήξω μάλλον να κλαίω. Αυτός ο δίσκος είναι αχόρταστος, εάν υπάρχει αυτή η λέξη του την δίνω με όλη μου την ψυχή, είναι απέραντος και μεγαλοφυής. Εάν πάλι η λέξη δεν υπάρχει (αυτό είναι το πιθανότερο), την φτιάχνω σήμερα για χάρη τούτου του συγκεκριμένου ψυχεδελικού παγανιστικού μεγαλουργήματος. #ψαλμ, #ψχδ. Αν συνεχίσω με το "Makena" των No Clear Mind, θα πρέπει να υποκλιθώ σε μια σειρά από μαγικές και μαγεμένες συνθέσεις, θα πρέπει να μιλήσω για ποίηση πέρα από λέξεις, θα πρέπει να ξεροβήξω για να με ξαναπροσέξεις, θα πρέπει να το βάλω πάλι να παίζει από σήμερα ως το άπειρο. Κι ύστερα είναι ο δαιμόνιος Κράλλης, στην πρώτη και πιο αγαπημένη μου μεταμόρφωσή του, αυτή που μπροστά μου εμφανίστηκε πρώτα σε μια συναυλία που οι Chickn ηταν support στους Budos Band κι έπειτα γιγαντώθηκε όταν κυκλοφόρησε το self-titled. Και θα πρέπει να δώσω ένα ταιριαστό επικό πολύπλοκο ροκ εν ρολ φινάλε, όταν τον Δεκέμβριο ο Κτίρια τη Νύχτα πέταξε από τα ηχεία μου στο πάτωμα του Υπογείου τα κλειδιά για τα "30 Συγκεκριμένα Διαμερίσματα" και όλα πήραν μέσα μου κι έξω μου ένα διαολεμένο twist, που κράτησε μέχρι να λιώσουνε τα χιόνια, μέσα μου κι έξω μου.  Οι Φανταστικοί Φίλοι ("Imaginary Friends") του Σεραφείμ Τσοτσώνη και η φωνή της Marcy Moo (Playgorund Theory) ήταν εκεί για να με σώσουν.
 


ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (59-81)

+ (μη διαθέσιμα στο spotify)

Βιομηφαγία - Άγγελος Κυρίου (παρουσία, 2016)
Ισταμπούλ - ΟΔΟΣ 55 (ΟΔΟΣ 55)
Πειρατικό - Βασίλης Ράλλης (Ανησυχία, Αταξία και Ανασφάλεια)
Kung Fu Blues - Ρόδες United (ΙΝΤΕΡΝΕΤ / * o δίσκος κυκλοφόρησε το 2020)

 

 

ΔΙΣΚΟΙ (19-29)

19. Connect The Dots - Playground Theory (26/1)

20. Άχρηστη Γενιά - Bazooka (4/3)

21. II - Naxatras (29/4)

22. ΟΔΟΣ 55 - ΟΔΟΣ 55 (19/7)

23. Athanasia - Vagina Lips (13/8)

24. Quantum Unknown - Gravity Says_i (16/9)

25. Chickn - Chickn (10/10)

26. Archetypes - Cyanna Mercury (21/11)

27. Makena - No Clear Mind (1/12)

28. She Swims - Serafim Tsotsonis (9/12)

29. Συγκεκριμένα Διαμερίσματα - Κτίρια Τη Νύχτα (12/12)


 

 

2017


Οι αστρογόνο έκαναν αυτό που λέει το όνομά τους αρκετά βράδια στο Υπόγειο. Γέννησαν άστρα - άλλα λαμπερά, άλλα θολά, άλλα μεγάλα, άλλα μικρά, άλλα γεμάτο κόσμο, άλλα ακατοίκητα. Τα επισκέφθηκα επανειλημμένως, αστροναύτης με όχημα τις ακροάσεις του s/t debut τους. Ήταν τέτοιο το 17, που ήθελα αφορμές πολλές φορές να ταξιδέψω - εκτός πραγματικότητος και επιγείων. 

Οι τεφλόν έδωσαν ένα κομμάτι που εκείνη τη χρονιά μάλλον το άκουσα περισσότερο απ'όλα. Το "Ακρογιάλι", από τον, ούτως ή άλλως πολύ δυνατό, δίσκο τους "κομμάτια από τα ερείπια".

Το Δεκέμβριο ένας Συρο-Βραζιλιάνος που  στην Αθήνα έβγαλε έναν δίσκο που θα κουβαλήσω μαζί μου και στη νέα δεκαετία, και στην επόμενη και γενικώς. "Comfort Food" - Jef Maarawi

Σε αυτό το σημέιο, με αφορμή μιαν ανάμνηση από το άλμπουμ του Jef Maarawi που κυκλοφόρησε από την Inner Ear, νιώθω βαθιά την ανάγκη να ευχαριστήσω τη Μαρία Παρούση (Inner Ear) και τον Χρήστο Αλεξόπουλο (Puzzlemusik) για την εμπιστοσύνη τους και την αληθινή αγάπη τους για το Υπόγειο.  

Το Υπόγειο έχασε το Μάγο του...
 


ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (82-105)

+ (μη διαθέσιμα στο spotify)

Falling - Emi Path (The Shadow)
Fire In The Rain - Betroot (single)
Μεταμορφώσεις - Matina Sous Peau (single)
Σαν Κι Εμένα - Σταύρος Δάλκος (Όταν οι Κακοί Βλέπουνε Ταινία)
Πρωινές Προσδοκίες - Κυριάκος Σφέτσας (Greek Fusion Orchestra Vol.1)

 

 

ΔΙΣΚΟΙ (30-34)

30. Euphoria - Σοφία Σαρρή (13/1)

31. αστρογόνο - αστρογόνο (26/4)

32. Harmony of Spheres - Puta Volcano (28/4)

33. κομμάτια από τα ερείπια - τεφλόν (1/12)

34. Comfort Food - Jef Maarawi (11/12)


 

 

2018


H στροφή της Nalyssa Green στον ελληνικό στίχο και η συνεργασία της με τον "Νο Clear Mind" Βασίλη Ντοκάκη έφερε έναν δίσκο-ορόσημο για τη δεκαετία, ένα δίσκο που αβίαστα κατάφερε να χτίσει τη δική του ταυτότητα-οντότητα από τα πρώτα του δευτερόλεπτα, κατάφερε να μην μοιάζει σχεδόν με τίποτα και να μην τον νοιάζει τίποτα, παρά μόνο να βγάλει όσα πολλά πολύτιμα έκρυβε στα σωθικά του. "Μπλουμ". Μια βουτιά στο πότε απαλό και πότε πηχτό του σκοτάδι που με τυλίγει το βράδυ, ενώ ταυτόχρονα το διακριτικό του ανοιξιάτικο φως με φωτίζει τη μέρα. Σταθερά, και πάνε τώρα πια σχεδόν δυο χρόνια. 

Ένα Παιδί, ένα Παιδί Τραύμα, που ήρθε να μοιραστεί μαζί μας και να μας μάθει "Μυστικές Χορευτικές Κινήσεις", αυτές που έμαθε σε ένα μυστήριο διαμέρισμα στην Αθήνα με θέα νερατζιές και πύρινους φλεγόμενους δρόμους, πλημμυρισμένους από έρωτα και αντι-έρωτα, πολυκοσμία και μοναξιά.

Όλοι μιλούσαν για τον ΛΕΞ, έκαναν καλά, γιατί ο Σαλονικιός έγραψε (τη δική του άχρονη διαχρονική) ιστορία ("2ΧΧΧ"). 

Τα πρωινά της Άνοιξης άκουγα στο τέρμα το "Therion" των Raw In Sect και το "Twist Your Spirit" (#ψχδ) των Arcadian Child και όλα μου πήγαιναν καλύτερα. 
 


ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (106-133)

+ (μη διαθέσιμα στο spotify)

The Bonnie Nettles - Rave On Love Me (digital single)
Μες στο δικό σου Mαχαλά - Sons Of Zevedeus (Sons of Zevedeus)
Καλημέρα - Stavros Van der Wilt (Εβδομαδιαίο Πρόγραμμα)

 

 

ΔΙΣΚΟΙ (35 - 42)

35. Sons of Zevedeus - Sons of Zevedeus (7/1)

36. Ουρανός - Στέρεο Νόβα (4/5)

37. UBIK - Head On (14/5)

38. 2ΧΧΧ - ΛΕΞ (16/5)

39. Μπλουμ - Nalyssa Green (1/10)

40. Μυστικές Χορευτικές Κινήσεις - Παιδί Τραύμα (30/10)

41. Inner Dynamics - Theodore (2/11)

42. Superfonica - Arcadian Child (23/11)


 

 

2019
 


Το 19 την έβγαλα με το "Verbal Suicide" των Strawberry Pills και το "Bayorsai" του Logout στο repeat. 

O Sonny Touch έβαλε τον Tom Waits στην πρίζα κι έβγαλε ένα διαμάντι ("Leave Space For The Little Animals") και ο Μπάμπης Παπαδόπουλος το magnum opus του, το μίξερ που χώρεσε σχεδόν όλες τις εξαίσιες και εκστατικές ιδέες που μας εμφύσησε όλα τα προηγούμενα χρόνια. "Παραλογές του Άχρηστου", στο δίσκο, όμως, όλα είναι χρήσιμα και όλα -κάθε νότα- είναι εκεί για κάποιο μεγάλο λόγο. 

Τι είναι οι "Dury Dava;", με ρώτησε ένας φίλος μια ζεστή Καλοκαιρινή νύχτα του 19. "Οι Dury Dava" τού απάντησα, αφού το σκέφτηκα 4-5 μήνες και είχε φτάσει Χειμώνας. O τελευταίος Χειμώνας της δεκαετίας, που μας χαιρέτησε με το αλήτικο και επιβλητικό ροκ εν ρολ των Deaf Radio ("Modern Panic") και την ελληνόστιχη εκδοχή του Τζίμη Πολιούδη, το project MAZOHA και έναν "ΜΠΑΣΤΑΡΔΟ" δίσκο που το λέει η ψυχή του, τούτη η απέραντη γεμάτη αγωνίες και νοσταλγικές μελωδίες ψυχή του. 

Γράφω και είναι 2020. Ήδη τα ηχεία μου έχουν γεμίσει με νέες υπέροχες μουσικές εγχώριας παραγωγής. "Δεν έχει τέλος", που λέει ο Παύλος Παυλίδης. Καλή δεκαετία mates, τα λέμε μέσα απ'το Υπόγειο και από κοντά. Συχνά. Σε συναυλίες, σε καφετέριες, σε μπαρ και σε ποτά. Χωρίς τσιγάρα, αλλά δεν πειράζει...
 


ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (134-180)

+ (μη διαθέσιμα στο spotify)

Don't Tell Me Lies - THE ANSWER? (... And It's Already Tomorrow)
Sunflower - Acid Barretts (Sustain)
Head On - Head On (non-album track)
Nothing - The Man & His Failures (single)
The Pilgrim - The Morphine Social Club (Post Apocalyptic Poetry EP)
Rock'n'Roll Puppet - New Zero God (Circus of Tortured Melodies)
Mora - Selefice (I Met A God EP)
Χωρισμός - Sophie Lies (non-album track)
Ανοιχτό Μικρόφωνο - Άλλη Μια Μπάντα από τη Νότια Ντακότα (Άσσο Hμίχρονο, Διπλό Τελικό)

 

 

ΔΙΣΚΟΙ (43-50)

43. No Form of Human Government - Echo Basement  (4/3)

44. Dury Dava - Dury Dava (10/5)

45. N91° - Logout (10/5)

46. Leave Space For The Little Animals - Sonny Touch (30/6)

47. Mazoha - Μπάσταρδο (16/9)

48. Παραλογές του Άχρηστου - Μπάμπης Παπαδόπουλος (4/10)

49. The Oddities of Human Structures - Deadfile (19/10)

50. Modern Panic - Deaf Radio (15/11)


 

Η Λίστα Στο Spotify 
 

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Then We Take The 10's:
Οι 15 Καλύτερες Συναυλίες
(+2 απογοητεύσεις +2 misses)
(25/02/2020)
ypogeio.gr
Τα 32 Αγαπημένα μου
Soundtracks από τα 10's
by Chris Kornarakis
(24/02/2020)
ypogeio.gr
Τα 10 Κομμάτια του Μήνα
Μάρτιος 2020
(02/04/2020)
ypogeio.gr
Top 11 (1)
The Smashing Pumpkins
(24/04/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ