To ypogeio.gr

Then We Take The 10's:

50 Δίσκοι, 200 Τραγούδια

και 4.000 Υπόγειες Λέξεις


Το κολάζ είναι δημιούργημα του Υπόγειου comrade Ανέστη Νείρου (Astoneir), "κομμένο" προσχέδιο για το εξώφυλλο της συλλογής του Υπογείου "Music From The Basement".


Το να γράψω για τα μουσικά 10’s είναι σαν να γράφω για το Υπόγειο. Διότι το Υπόγειο το site και το υπόγειο ο χώρος είναι συνυφασμένα απόλυτα με τη δεκαετία που μόλις μας άφησε. Ήρθα... πάνω απ’το υπόγειο το 2008, εν μία νυκτί κι απνευστί, ευτυχισμένος όσο και μπερδεμένος σύζυγος και πατέρας. Κάτω, στο υπόγειο, έμενε ο κουνιάδος. Δεν μιλούσαμε πολύ πέρα απ’τα τυπικά. Συναντιόμασταν όταν ανέβαινε πάνω για να παραλάβει delivery. Σε μια τέτοια περίσταση -παραλαβή delivery- στην ουσία φτιάχτηκε το Υπόγειο, το site, στην πρώτη και νοερή μορφή του. Άκουγα το “Doberman” των Kasabian και ο κουνιάδος, ας τον πούμε όπως θέλει να τον λένε, δηλαδή Mammoth Ness, καθώς πλήρωνε τα σουβλάκια του με ρώτησε τι είναι αυτό που παίζει. Η απάντηση, πληρωμένη και δημοσιογραφική (Kasabian-Doberman, μπάντα από το Leicester, από το δίσκο “Empire” του 2006) και το βράδυ, έπειτα από επίσημη πρόσκληση-πρόκληση, επίσης πληρωμένη (“έλα κάτω το μετά να μου τους μάθεις αυτούς τους Kasabian και να ακούσουμε μουσική γενικά”), βρέθηκα φαρδύς πλατύς κι απόλυτα ευτυχής στο Υπόγειο. Ήταν Άνοιξη του 2009. Έκτοτε, σταδιακά, η παρέα μεγάλωσε και σε μια φάση καθιερώσαμε κάθε Παρασκευή να διοργανώνουμε τα Basement Nights, όπου 4-5 λωλοί τύποι ακούγαμε μουσική ως την αυγη... Και κάπως έτσι μπήκαμε στα 10’s, τα μουσικά και τα υπόλοιπα...

Υπάρχουν πτυχές τις ιστορίας του Υπογείου που δεν έχουν ειπωθεί κι ούτε ακόμα γραφτεί, όμως ποιον αλήθεια νοιάζουνε εδώ που τα λέμε; Έχουν, όμως, τεράστια σχέση με τη μουσική. Με τη μουσική γενικώς, αλλά και με τη μουσική των 10’s, ειδικώς κι ενδελεχώς. Μέσα από ιστορίες και πρόσωπα (περι)γράφεται ο χρόνος, το Υπόγειο στα κείμενά του είναι γεμάτο και απ’τα δύο, από ιστορίες και πρόσωπα, κι έτσι με κάποιο τρόπο ο χρόνος εσωκλείεται συμπαγής κι αλώβητος στο ασυνείδητο ωσάν να κάνεις save στον υπολογιστή σου. Κι έτσι εντέλει, μέσα από ιστορίες και πρόσωπα, ακούγονται και παίρνουν υπόσταση οι μουσικές κάθε είδους και κάθε εποχής.

Τα μουσικά 10’s τα τερματίσαμε εδώ κάτω στο υπόγειο, μαζί με τον κουνιάδο Mammoth, τον αδερφό μου τον Δημήτρη, τον Παναγιώτη aka Πανάμπα aka Tony de Cavaleto, τον Ψηλό, ύστερα με τον Φάνη, κάποιες πολλές φορές εγώ και ο εαυτός μου μόνοι τους, ώρες ατέλειωτες, κι ύστερα με τον Μιχάλη που ερχόταν σαν όνειρο από τη Θεσσαλονίκη, τον Βαχάρη, τον Γιώργο τον Σωτηρόπουλο, τον... middle brother George, τον Τάσο, και με το facebook - οι μουσικοί φίλοι που έκανα στο facebook είναι αληθινοί, έχω να πω πως το facebook μπορεί να γίνει κάτι πολύ αληθινό, ούτως ή άλλως έρχεται η στιγμή που κάποιους τους βλέπεις από κοντά, σε μια συναυλία ή σ’ένα μπαρ ή σε μια καφετέρια, τους δίνεις το χέρι και τους αγκαλιάζεις, λες “εδώ Mike” κι είναι σαν να τους ξέρεις χρόνια, πολλά χρόνια, τα υπέροχα 10’s χρόνια, που με έκαναν πανευτυχή όσο και μπερδεμένο κάποιες φορές πατέρα και σύζυγο, που με έκαναν... αρχιψυχολόγο και αρχισυντάκτη - τρομάρα μου. Α, και ραδιοφωνικό παραγωγό. Εφηβικά απωθημένα και ερωτήματα-μυστήρια όλα, που τελικά εκπληρώθηκαν κι απαντήθηκαν τη δεκαετία που πριν λίγες μέρες μας αποχαιρέτησε.  

Σε αυτό το ποστ θα παρουσιάσω τους αγαπημένους μου 50 ξένους δίσκους από τα 10’s, μαζί με 200 διεθνούς σοδειάς τραγούδια που άκουσα κι έλιωσα όλα αυτά τα χρόνια. Η σειρά θα είναι χρονολογική. Συμπεριλαμβάνω μόνο ένα δίσκο από κάθε μπάντα ή δημιουργό (ομοίως και με τα τραγούδια), για λόγους αξιοπιστίας και ποικιλίας. Τα 200 τραγούδια σαν αριθμός μοιάζει τεράστιος, αλλά μου αρέσουν όλα αληθινά, δεν υπάρχει το παραμικρό τύπου filler. Και έχω κι έναν ακόμα φάκελο στο spotify, τον οποίο ονομάζω "subs" κι εκεί έχω άλλα 40 που δεν μου χώρεσαν. Μου ήρθε η ιδέα να τα φωτογραφίσω αντί να τα γράψω και είμαι πολύ χαρούμενος και ανακουφισμένος με αυτήν την ιδέα. Στο τέλος του άρθρο υπάρχει η λίστα στο spotify, σε χρονολογική σειρά και αλφαβητικά μέσα σε κάθε έτος.

Σε λίγες μέρες ευελπιστώ να επανέλθω και με το Greek Edition του αφιερώματος, οπότε stay tuned!


Υ.Γ. Περισσότερες λεπτομέρειες και λέξεις πάνω στους δίσκους που συμπεριλαμβάνονται στο άρθρο απευθυνθείτε τις ετήσιες λίστες του Υπογείου, οι οποίες δημοσιεύονται από το 2015 κι έπειτα.


Related Links:
Περί Υπογείου
The Basement Story
Ένας Υπόγειος για το Υπόγειο

 


2010


Το Σεπτέμβριο πηγαίνουμε με το Audi του κουνιάδου μου σε βάφτιση στο Αγρίνιο. Μαζί στο αμάξι ο σχεδόν δίχρονος γιος μου Νικόλας, η σύζυγος Κλαίρη και στην κοιλιά της η μέλλουσα κόρη μου, Ελίνα. Στον player παίζει ριπαρισμένο cd που τιτλοφορείται “music of 2010” (το έχω ακόμα) και μέσα από τα χρωματιστά αυλάκια του ξεπετάγονται μεταξύ πολλών άλλων σαν φλόγες κομμάτια από το “Teen Dream” των Beach House, από το “Expo 86” των Wolf Parade, από το "Brothers" των Black Keys. και φυσικά από το Suburbs των Arcade Fire. Στο δρόμο βρέχει τρελά, δεν θα ξεχάσω ποτέ μου να ακούω το “10 Mile Stereo” των Beach House μέσα στα θολά βουνά, το "Ι Was Playing Drums" των Efterklang, το "The High Road" του Danger Mouse και του Mercer (Broken Bells), αλλά και το -ποιος το θυμάται εκτός από μένα;- το “Stitches” των Morning Benders. Ο Νικόλας κοιμήθηκε νωρίς μετά τη βάφτιση και έτσι όταν όλοι είχαν πάει στο τραπέζι-γλέντι, έγω έμεινα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μαζί του. Μία κοιτούσα το πλασματάκι μου στο γαλήνιο ύπνο του, μία τη θάλασσα μακριά μέσα στην καταιγίδα, οι αστραπές ξεκινούσαν από τον σκοτεινό ουρανό και χάνονταν στο απέραντο πέλαγος... Beach House - Teen Dream στ’ακουστικά, μεγάλος και σημαδιακός δίσκος, ο ορισμός και η απαρχή της dream pop λαίλαπας που ακολούθησε, αλλά και πολλά περισσότερα. Το Φθινόπωρο και ο Χειμώνας με βρήκαν αγκαλιά με Μαύρους Αγγέλους (The Black Angels) και με την "Old Mary" του White (The Dead Weather).


ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (1-22)

 


ΔIΣΚΟΙ (1-6)

1. Teen Dream - Beach House (26/1)

2. Kollaps Tradixionales - Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra (8/2)

3. Brothers - The Black Keys (18/5)

4. EXPO 86 - Wolf Parade (29/6)

5. The Suburbs - Arcade Fire (2/8)

6. Phosphene Dream - The Black Angels (14/9)

 

 

2011


Την Άνοιξη του 2011 φτιάξαμε το πρώτο μας site εν μία νυκτί, αυτό που ονομάσαμε from-the-basement.com και το Σεπτέμβριο ξεκινήσαμε τις πρώτες μας εκπομπές. Τον ίδιο μήνα λίγες μέρες πριν (3/9) ξαναπήγαμε στην Ιταλία για να δούμε τους Kasabian (η πρώτη φορά ήταν το Φεβρουάριο του 2010) μαζί με τους Arctic Monkeys στο i-Day Festival της Bologna. Στο αεροδρόμιο του Μιλάνο μού ζήτησε τσιγάρο στα αγγλικά ένας τύπος που τελικά ήταν Έλληνας και τον έλεγαν Φάνη και μαζί του ήταν ένας άλλος που τον έλεγαν Γιώργο. Πήγαιναν και αυτοί στο φεστιβάλ, είπαμε θα συναντηθούμε την άλλη μέρα να πάμε μαζί, αυτό όμως (να συναντηθούμε) έγινε ξανά τυχαία περίπου έναν χρόνο αργότερα, αφού εμείς για να φτάσουμε τελικά στο venue φτύσαμε αίμα, ερχόμενοι αντιμέτωποι με μια παράξενη Ιταλική γραφειοκρατία που δεν μας νοίκιαζε αυτοκίνητο με κανέναν τρόπο. Μέχρι να φτάσουμε στη σουίτα που είχαμε κλείσει στη Bologna πήραμε van-taxi και ένα βρωμερό τρένο και (δεν) κοιμηθήκαμε σε ένα ξενοδοχείο στην άκρη του πουθενά. Στα δικά μας ηχεία έπαιζαν τα άπαντα των Monkeys και των Kasabian, το Kingcrawler από το πρώτο solo ("The Colour of the Trap") του Miles Kane, αλλά και οι δισκάρες των Metronomy και των Austra ("The English Riviera", "Feel It Break" αντιστοίχως). Και ο άσσος στα τσαλακωμένα μανίκια μας, το ROME του Danger Mouse και του Daniele Luppi.  Στα ηχεία όλης της Ιταλίας έπαιζε το "Days Are Forgotten", το νέο single των Kasabian... 
 

* φιλιά στον υπερήλικα ταξιτζή που μας μετέφερε στο πρώτο ξενοδοχείο. 
** αιώνια αλληλεγγύη και στήριξη στον Πανάμπα που χάθηκε στη συναυλία και πήγε στο meeting point που είχαμε ορίσει σε τέτοια περίπτωση, στο ασθενοφόρο (!), και μας πήρε τηλέφωνο από το κινητό που δανείστηκε από έναν Ιταλό.


ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (23-50)


+ Alamar - O'Death (Outside) [δεν ήταν διαθέσιμο στην πλατφόρμα]

 


ΔΙΣΚΟΙ (7-13)

7. Let England Shake - P.J. Harvey (14/2)

8. The English Riviera - Metronomy (8/4)

9. Outside - O'Death (19/4)

10. Feel It Break - Austra (13/5)

11. ROME - Danger Mouse & Daniele Luppi (16/5)

12. Velociraptor! - Kasabian (16/9)

13. Creatures Of An Hour - Still Corners (11/10)

 

 

2012


Πριν βγει ο δίσκος, από την Άνοιξη κιόλας, είχαμε ερωτευτεί την γλυκειά και ονειροπόλα 60's ψυχεδέλεια των Allah Las. Φυσικά, όμως, εξακολουθούσαμε να τρελαινόμαστε με τα lads από το Leicester, τους Kasabian, μιλάγαμε και με τη manager και φτιάξαμε το επίσημο ελληνικό fan club. Και ήρθαν και τα αγόρια στο EJEKT για πρώτη φορά στα μέρη μας κι έγινε χαμός. Και στη σκηνή και κάτω από τη σκηνή. Είχαμε φτιάξει γαλάζιες μπλούζες, το fan club, κι έτσι θα μπορούσαμε να εντοπίζουμε ο ένας τον άλλον...

Οι Βρετανοί Alt-J και Django Django μας είχαν κλέψει θυμάμαι τις καρδιές. Οι πρώτοι είχαν και συνέχεια, γι'αυτό και δεν θα βρεις στις ακόλουθες λίστες τούτης της χρονιάς το εξαιρετικό LP τους "An Awesome Wave" ή κάποιο κομμάτι από εκεί, το εμβληματικό σήμα κατατεθέν της μπάντας "Breezeblocks" για παράδειγμα. Οι δεύτεροι όχι - δεν είχαν συνέχεια. Ας είναι, το self-titled debut τους περνάει στα καλύτερα της δεκαετίας έτσι, επειδή μπορεί. Η υπερηχητικότερη βόμβα, ωστόσο, έσκασε (και μας έκανε κομμάτια) από το 529 κατοίκων μυστήριο χωριό Korpilombolo της Σουηδίας. Το όνομα της βόμβας GOAT. Το debut "World Music" πέρασε ακαριαία στο πάνθεον των 10's και όχι μόνο. Ο Jack The Great (Jack White) κυκλοφορεί για πρώτη φορά solo album, το "Blunderbuss", και είναι γαμάτο.

Το Δεκέμβριο παίξαμε μουσική στο πάρτυ του σταθμού μας, του flippinradio, στο Six Dogs και θυμάμαι ακόμα πόσο μα πόσο είχα εκστασιαστεί στο set μας όταν παίξαμε το "Elephant" των Tame Impala. Δεν ξέρω γιατί, αλλά εκείνη τη στιγμή την έχω καταχωρήσει ως μία από τις πιο όμορφες στιγμές των 10's, αυτή που μπαίνει το κομμάτι και σηκώνω το κεφάλι μου βλέποντας τον κόσμο να χορεύει... 


ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (51-76)


 


ΔΙΣΚΟΙ (14-20)

14. Django Django - Django Django (30/1)

15. Blunderbuss - Jack White (20/4)

16. Goat - World Music (20/8)

17. The Seer - Swans (26/8)

18. Allah Las - Allah Las (18/9)

19. Mystic Braves - Mystic Braves (2/10)

20. Lonerism - Tame Impala (5/10)

 

 

2013


Από το Γενάρη του 12 είχαμε σαγηνευτεί ομαδικώς από τα σκέρτσα ενός υβρίδιου που συνδύαζε την φωνή και την παρουσία του Bowie, του Jagger και του Morrison μαζί, άλλοτε εντυπωσιακά και άλλοτε κάπως κωμικά. Όπως και να χει, όμως, ο Sam France και ο μουσικός διόσκουρός του Jonathan Rado κυκλοφόρησαν τον δίσκο "We Are the 21st Century Ambassadors of Peace & Magic" (ποτέ δεν μπορούσα να το πω σωστά ολόκληρο στις εκπομπές) και σκέπασαν το Υπόγειο με την ψυχεδελική ποπ τους. Τέτοια έπαιζε περίπου και ο "Ιπτάμενος Ολλανδός" Jacco Gardner, ο οποίος όταν ήταν μικρός μάλλον κοιμόταν και ξυπνούσε αγκαλιά με τους δίσκους του Barrett. Από κοντά στις καψούρες της χρονιάς και το περίφημο beach goth των The Growlers, όπως αυτό αποκαλύφθηκε με τον 3o, και κατά τη γνώμη μου καλύτερο, δίσκο της μπάντας από το Costa Mesa της Καλιφόρνια, "Hung At Heart". Και, φυσικά, οι Unknown Mortal Orchestra με το δεύτερο διαμαντένιο δίσκο τους "II".

To κόμπο των συναυλιών Thee Oh Sees στο An (28/5) και Allah Las/My Drunken Haze στο Fuzz (31/5) και όλα τα τριγύρω θα μου μείνουν αξέχαστα. Οι μπίρες με τον Φάνη, τον Φρελίνι και τους Allah Las στο Closer μετά τη συναυλία των Oh Sees στο An, οι μπίρες με το Φρελίνι, τους Allah Las και όλους μου τους φίλους στην Αφρικάνα, εκεί που κάναμε εκείνο το σούπερ Basement After Party μετά τη συναυλία στο Fuzz. Κολαστήριο...

Το Καλοκαίρι "έπεσε" το blog μας και μού άνοιξε μια τρύπα στο στομάχι. Γενικώς, εκείνο το Καλοκαίρι είχα πολλές τρύπες στο στομάχι και σφαίρες στο κεφάλι, ήταν δύσκολο το Καλοκαίρι του 13, όμως κοιτάζοντας πίσω από το σήμερα βλέπω ένα όμορφο happy end κι αυτό δεν είναι πάντα αυτονόητο. Το happy end.

To Φθινόπωρο ήρθε η Α.Μ. λαίλαπα, η οποία -αν και τη σεβάστηκα απεριόριστα- δεν με συγκίνησε. 

Το 2013 το "Jubilee Street" πρέπει να έπαιξε χιλιάδες φορές στο Υπόγειο.


ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (77-101)


 


ΔΙΣΚΟΙ (21-24)

21. We Are the 21st Century Ambassadors of Peace & Magic - Foxygen (22/1)

22. Hung At Heart - The Growlers (22/1)

23. II - Unknown Mortal Orchestra (5/2)

24. Cabinet Of Curiosities - Jacco Gardner (11/2)

 

 

2014


Χωρίς πια το blog του basement και από τον πρώτο μήνα του χρόνου εκτός flippinradio, μιας και ο σταθμός σταδιακά απέκτησε ένα αμιγώς ηλεκτρονικό και dance προφίλ, με αποτέλεσμα να χωρίσουμε κοινή συνεναίσει, το Υπόγειο περνάει σε μια κάπως σκοτεινή και εσωστρεφή περίοδο. Η πολυναμενόμενη άφιξη των βινυλίων του debut album των Βέλγων Condor Gruppe αναπτέρωσε το ηθικό των ηχείων μας και μας ανάγκασε σε ασταμάτητα repeats του δίσκου. Αν και, όπως προαναφέρθηκε στην αρχή τούτου του άρθρου-λίστας, οι δίσκοι και τα τραγούδια καταγράφονται με χρονολογική σειρά, το "Latituds Del Cavall" είναι μάλλον ο πιο αγαπημένος μου δίσκος για τη δεκαετία που πέρασε.

Ναι, το κινηματογραφικό ψυχεδελικό έπος των Condor Gruppe το έχω κορώνα στο κεφάλι μου, πριν από αυτό όμως είχε φτάσει στ'αυτιά μου και το μεγαλοφυές LP των Soundcarriers, "Entropicalia", αλλά και το εξαιρετικό debut των Temples, "Sun Structures". Αυτές τις υπέροχες νέο-ψυχεδέλειες με το παλλαϊκότατο όμως 60's υπόβαθρο τις έζησα εντόνως με φίλους, παλιούς και καινούριους, παρόλα αυτά το 14 το θυμάμαι περίεργο, μοναχικό και δύσκολο. Πέρασα και μια κωλοπνευμονία τον Ιούνιο, καραντίνα 10 μέρες στο υπόγειο (ναι, αυτό το Υπόγειο) με διπλή αντιβίωση και τον Mr White και τον Pinkman για παρέα. Εντάξει, οι τύποι ήταν η πιο cool παρέα όλου του κόσμου. Yo, bitches!

Ένα βράδυ του Καλοκαιριού ήρθε στο Υπόγειο ο Μιχάλης ο Αποστολίδης και επιτέλους γνωρίσαμε από κοντά τον Σαλονικιό τύπο που μας άκουγε επί χρόνια στις εκπομπές και μας έστελνε τα πιο ζεστά και ενθουσιώδη μηνύματα. Ο ΜΙχάλης ήρθε εδώ κάτω, ευγενικός και μετρημένος, έχοντας στις βαλίτσες του, μαζί με τα αφρόλουτρα και τα άσπρορουχά του, την πιο τρελή ιδέα: Να βγάλουμε ένα cd-συλλογή με τις μουσικές που γουστάρουμε κι ακούμε. To be continued...
 


ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (102-120)

 


ΔΙΣΚΟΙ (25-30)

25. Sun Structures - Temples (5/2)

26. Holly - Nick Waterhouse (3/3)

27. Entropicalia - The Soundcarriers (20/5)

28. Annabel Dream Reader - The Wytches (25/8)

29. Manipulator - Ty Segall (25/8)

30. Latituds Del Cavall - Condor Gruppe (26/9)

 

 

2015


Το 2015 γίναν όλα, όλα τα πάλι από την αρχή, όλα τα για πρώτη φορά, όλα τα για τελευταία φορά. Ειπώθηκαν όλα, όλα τα αντίο, όλα τα καλώς ήρθες, όλα τα φεύγω και όλα τα έφτασα.

Τον Γενάρη, ύστερα από διάλειμμα ενός χρόνου ξεκινήσαμε εκπομπές στον enforadio. Το μαράζι του να ξαναφτιαχτεί το site δεν με είχε αφήσει ποτέ, δεν το ξεχνούσα ποτέ, και αφού μίλησα με 1002 site-άδες, έπεσα στην εξαίρετη weballey και τον Απρίλιο μπορούσα με ανακούφιση και έκσταση να αναφωνήσω "habemus Basement!". Το ίδιο διάστημα, το πρώτο εξάμηνο του χρόνου, μιλούσαμε με εταιρείες και μπάντες για να βγάλουμε τη συλλογή που είχε αρχικά εμπνευστεί ο Αποστολίδης. Τον Ιούνιο, εν μέσω της... ωραίας πύρινης και εμφυλιακής ατμόσφαιρας του δημοψηφίσματος, του "ΝΑΙ" του "ΟΧΙ" και του "ΜΠΟΡΕΙ", κυκλοφόρησε το "Music From The Basement Vol.1".

To soundtrack όλων τούτων και πολλών άλλων που δεν χωρούν όλα εδώ μέσα, ήταν ένα από τα πιο γαμάτα κομμάτια της δεκαετίας ολάκερης: το "Adolescence" των Αυστραλών Murlocs (*το single είχε κυκλοφορήσει το 15, ο δίσκος που το εμπεριέχει το 2016). Ενδεχομένως να μην σου αρέσει τόσο πολύ εσένα, αλλά εμένα με τρελαίνει και είναι ικανό να με τινάξει στο ταβάνι όπως και όπου κι αν με βρει. Κι ήταν και ο βυθός του "Arena Negra" των Myrrors και οι απέραντες αχανείς ακροάσεις του "Asunder, Sweet and Other Distress" των γιγαντιαίων Godspeed You! Black Emperor. Ο δίσκος θυμάμαι είχε βγει τον Μάρτιο και ήταν το πρώτο album review στο νέο μας site, το είχε γράψει ο Πέτρος. Και το Πάσχα, εν μέσω καραφακίων και παϊδακίων στο πατρικό μου, συζητούσαμε πόσο γαμάτα τα είχε γράψει, τον θυμάμαι που κοκκίνιζε, λίγο από περηφάνια και λίγο περισσότερο από τα τσίπουρα και το κρασί. Και λέγαμε ακόμα πόσο γαμάτο είναι τώρα που έχουμε πάλι το Υπόγειο, για να γράφουμε τα κολλήματά μας και τα εσώψυχά μας, για να μοιραζόμαστε τις μουσικές μας και για να κάνουμε λέξεις τις χιλιάδες μας μουσικές σκέψεις. Still around... 

Προς το τέλος της χρονιάς ανακάλυψα και το "Seeds Flowers and Magical Powers of The Dandelion" της Natalie deSilver (The Dandelion) -το "Ναταλάκι", που λέει και ο Αποστολίδης- και χόρεψα με την ψυχή μου "ψυχεδελικό Αυστραλιανό τσιφτετέλι", που λέει και ο Φάνης.


ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (121-132)

+ I Stole The Medicine Man - The Dandelion (Seeds Flowers and Magical Powers of The Dandelion) [δεν ήταν διαθέσιμο στην πλατφόρμα]


 

ΔΙΣΚΟΙ (31-33)

31. Godspeed You! Black Emperor - Asunder, Sweet And Other Distress (31/3)

32. The Man From U.N.C.L.E. OST (7/8)

33. Seeds Flowers and Magical Powers of The Dandelion - The Dandelion (15/9)

 

Related Links:
Το Υπόγειο Στον Κήπο Με Τα Όνειρα

 

 

2016


Σκοτάδι και μόνος. Ο εαυτός μου μόνος κατ'επιλογήν ακίνητος σε μια καρέκλα να ακούει το soundtrack του Solaris και ήχους από πλανήτες που ανεβάζει στο YouTube η NASA. Ο εαυτός μου κατ'επιλογήν παγωμένος και μουγγός, σιωπηλός ως το τέλος. Κάπως έτσι με βρήκαν οι τελευταίες μέρες του 2016, αλλά τελικά αυτό είναι μια μεγάλη παλιά ιστορία, που ο χωροχρόνος της δεν θα ήθελα και δεν χρειάζεται να υπάρχει πια (άσχετα που υπάρχει). Ούτως ή άλλως, αυτή η ιστορία είχε happy end, που όπως είπα και πιο πάνω δεν είναι αυτονόητο. To happy end.

 Ναι, γιατί υπάρχουν ιστορίες που δεν έχουν καθόλου καλό τέλος, όπως αυτή με τον τραγικό θάνατο του γιου του μεγάλου Nick Cave... "Skeleton Tree" ο δίσκος που ήρθε μετά, ένα ("περί" κι "επί")θανάτιο αριστούργημα.

Η μουσική χρονιά, όμως, δεν είχε μονάχα πόνο. Είχε το ιδανικό και αλήτικο επιστέγασμα της θαυματουργής πορείας των Night Beats ("Who Sold My Generation") και είχε και μια μπάντα που ξεπήδησε από τα πολύτιμα μνημειώδη συντρίμια των Stereolab, τους Cavern of Anti-Matter, που μέσα από το δίσκο τους "void beats/invocation trex" μας έδωσαν ένα κομμάτι ζωής, ένα ορχηστρικό μεγαλούργημα που με το πρώτο άκουσμα μού διέλυσε το είναι. "melody in high feedback tones".

Οι Last Shadow Puppets επέστρεψαν ύστερα από 8 χρόνια, κομψοί και γκλαμουράτοι, αλλά όχι συγκλονιστικοί. Και οι Radiohead επέστρεψαν ύστερα από 5 χρόνια, αρκούντως εμπνευσμένοι και συγκινητικοί, αλλά όχι συγκλονιστικοί. 

Το 2016 έγινα 40 και τελικά αυτό δεν ήταν εύκολο. Ούτως ή άλλως στην αρχή (10/1) είχε πεθάνει και ο Bowie και στο τέλος ο Cohen (7/11). Είχαν προλάβει βέβαια να μας χαιρετήσουν όπως ήθελαν και όπως τους αρμόζει ("Blackstar", "You Want It Darker").


ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (133-153)

 


ΔΙΣΚΟΙ (34-36)

34. Blackstar - David Bowie (8/1)

35. Who Sold My Generation - Night Beats (29/1)

36. Skeleton Tree - Nick Cave & The Bad Seeds (9/9) 

 

 

2017


Η πρώτη μέρα του χρόνου με βρήκε έκθαμβο να ακούω επί 65 λεπτά το one-track album του Brian Eno "Reflection". Αυτή η μαγεία είναι για μένα ήχος του παρελθόντος, του παρόντος και το μέλλοντος, είναι συγχρόνως ένα άχρονο sci-fi ταξίδι της ψυχής μου σε κάθε γωνιά της ύπαρξής της και σε κάθε ουρανό της υπόστασής της. Είναι κλειδί στο ασυνείδητο και εισιτήριο σε ένα πλανητάριο με δυσοίωνα ραγισμένη οροφή. Εξακολουθώ να σιωπώ απ'τα Χριστούγεννα, μιλώ μόνο σε απογόνους, αποχαιρετώ μέσα μου προγόνους.

Πολλές φορές γίνεται συζήτηση και debate όταν μια μπάντα αλλάζει τον ήχο της. Λένε οι μεν πως ξενέρωσαν που οι τάδε ή οι δείνα δεν είναι όπως παλιά, λένε οι δε πώς περιμένετε να παίζουν μια ζωή τα ίδια, έπρεπε να εξελιχθούν. Δεν υπάρχει σωστή απάντηση εδώ mates, υπάρχει μόνο σωστός τρόπος. Αλλά και πάλι όλα υποκειμενικά είναι. Εμένα ας πούμε δεν μου άρεσε καθόλου η στροφή στον ήχο των Arcade Fire ("Reflektor"/2015, "Everything Now"/2017), δεν μπόρεσα να ξανακούσω Kasabian μετά το "Velociraptor!" του 2011 και, όπως ενδεχομένως θα παρατηρήσατε, δεν έβαλα το "AM" των Monkeys στη λίστα με τους αγαπημένους μου 10's δίσκους. Έχω, όμως, ένα παράδειγμα αλλαγής ηχητικής πλεύσης που δείχνει πώς πρέπει να γίνεται: "Sincerely, Future Pollution" από τους θαυματουργούς Timber Timbre

Οι LCD Soundsystem επέστρεψαν και ενώ περίμενα έναν δίσκο για το δίσκο, μια μαλακία δηλαδή, άκουσα το καλύτερο άλμπουμ τους ως τότε! Εντάξει, ίσως όχι το καλύτερο, αλλά ένα απ'τα καλύτερα...

Το 2017 οι King Gizzard έβγαλαν 5 δίσκους. Το "Flying Microtonal Banana" ήταν το αγαπημένο μου από εκείνους τους 5 κι ένα "τσικ" καλύτερο από τα υπόλοιπα 582 που κυκλοφόρησαν μέσα στη δεκαετία που πέρασε.

Zero one, zero one, zero one, one, one, one... ("In Cold Blood", από το magnum opus των υπέροχων Alt-J, "RELAXER").

Τον Απρίλιο σταματάμε τις εκπομπές στον enforadio (και από Σεπτέμβριο μεταπηδήσαμε στον poplie). Τον Ιούλιο κυκλοφόρησε το δεύτερο μέρος της συλλογής μας "Music From The Basement Vol.2". Περάσαμε καλά και αυτή τη φορά για να το βγάλουμε, μας βοήθησε και η Κάφκα και δεν θα ξεχάσω ποτέ το πάθος που έχει μέσα της αυτή η γυναίκα για τη μουσική. Ιέρεια.

Στις 2 Νοεμβρίου χάσαμε τον Μάγο και ο χρόνος άρχισε να κυλάει για πάντα διαφορετικά. Στις 2 Νεομβρίου χάσαμε τον Μάγο και ο χρόνος έγινε πηχτός και δύσκολος πια. Στις 2 Νοεμβρίου χάσαμε τον Μάγο και όλα έσπασαν και γίνανε κομμάτια μέσα στα πράσινα μεγάλα του μάτια. Στις 2 Νοεμβρίου χάσαμε τον Μάγο και έπρεπε πάλι να μάθουμε καινούρια κόλπα για να την βγάλουμε καθαρή. Κάποια μας έμαθε ο Cave στη συναυλία του στο Tae Kwon Do μόλις δυο βδομάδες μετά, στις 16 Νοεμβρίου. Μια συναυλία που άνοιξε τον ουρανό και ετοίμασε την Ανάληψη.

 


ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (154-175)

 


ΔΙΣΚΟΙ (37-42)

37. Reflection - Brian Eno (1/1)

38. Flying Microtonal Banana - King Gizzard And The Lizard Wizard (24/2)

39. Sincerely, Future Pollution - Timber Timber (7/4)

40. The Witch - Pumarosa (19/5)

41. RELAXER - alt-J

42. american dream - LCD Soundsystem (1/9)
 


Related Links:
Music From The Basement Vol.2: The Inside Story
Live Review: Nick Cave & The Bad Seeds @Tae Kwon Do Arena
 

 

2018


Η ζωή μερικές φορές είναι πολύ ωραία όταν είναι απλή. Η ζωή είναι ωραία όταν ένα Χειμωνιάτικο πρωινό Κυριακής ξυπνάς κι έξω έχει κρύο και γκρίζα βαριά σύννεφα. Ντύνεσαι ζεστά, παίρνεις απ'το χέρι την αγάπη σου και τα παιδιά και πάτε έξω βόλτα κι ο παγωμένος αέρας μυρίζει ζωή και νέα παντοτινή αρχή. Πάτε μετά για φαγητό, γυρίζετε σπίτι. Παίζεις με τον γιο σου playstation και με την κόρη σου playmobil, κάνεις ένα μπάνιο και βάζεις πιτζάμες και παντόφλες σαν σοφός παππούς, φτιάχνεις ζεστό καφέ και όπως νυχτώνει βλέπεις με τη γυναίκα σου μονορούφι μια σειρά. Η ζωή είναι ακόμα πιο ωραία όταν αυτή η σειρά είναι το "The End Of The F***ing World" και τη μουσική την έχει γράψει ο Graham Coxon.

Σε οθόνες παραμένοντας, μετριούτσικο το remake του "Supiria", ειδικά αν το συγκρίνεις με το πρωτότυπο, o Thom Yorke ομως έκανε καταπληκτική δουλειά στο soundtrack κι έσπειρε αγνό και τίμιο σκοτεινό τρόμο, ακόμα κι αν το συγκρίνεις με το πρωτότυπο.

Ένας καινούριος μοναχικός βυθός ("Double Negative", LOW) και μια pure indie σπρωξιά, από τον κύριο Will Toledo και το "Twin Fantasy", να σε στέλνει για λίγο στη νιότη. Και πάνω απ'όλα οι Beak> που με τα μυστηριώδη βελάκια τους (">>>") σε πηγαίνουν σε νέα ανεξερεύνητα μουσικά μονοπάτια που εντέλει μόνο οι ίδιοι μπορούνε να λαξεύουν. 

Τον Απρίλη στο Gazi Music Hall οι Godspeed You! Black Emperor σταμάτησαν το χρόνο. Επανεκκινήθηκε το Μάιο, στο πάρτυ του Υπογείου στο Key, λίγες μέρες πριν κλείσει οριστικά τούτο το ιστορικό μπαρ, θα μου μείνει αξέχαστο. Οι (πολλοί!) φίλοι, η Κάφκα και φυσικά τα αδέλφια μας οι Echo Train, σε ένα live που έδωσαν κομμάτι από την απέραντη ψυχεδελική ψυχάρα τους για εμάς, άνευ όρων και στο για πάντα.

Λίγο αργότερα, τον Ιούνιο μάθαμε πως ο poplie κλείνει, μεγάλη η δέσμευση και η πίεση για ένα μεγάλο αριθμό των συμπαραγωγών μας, οπότε πατήθηκε off. Οριστικό για την εκπομπή αυτή τη φορά, μιας και έκτοτε μπήκαμε για πρώτη φορά μετά από 7 συνεχόμενα χρόνια και ισάριθμες σεζόν σε ένα τύπου διάλειμμα, το οποίο κρατάει μέχρι σήμερα. Το χρειαζόμασταν - αυτό είναι σίγουρο, από την άλλη τελευταία μού λείπει όλο και περισσότερο η φάση, οπότε ίσως κάποια στιγμή επιστρέψουμε...


ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (176-188)

 

 

ΔΙΣΚΟΙ (43-47)

43. The End Of The F***ing World OST - Graham Coxon (26/1)

44. Twin Fantasy - Car Seat Headrest (16/2)

45. Double Negative - LOW (14/9)

46. >>> - Beak (21/9)

47. Suspiria OST - Thom Yorke (26/10)



Related Links:
About The Other Night - Compilation Release Party στο Key Bar

Live Review: Godspeed You! Black Emperor @Gazi Music Hall

 

 

2019


Το 2019 ξεκινάει από το... 2018. Συγκεκριμένα την Πέμπτη το βράδυ της 13ης Δεκεμβρίου του 2018. Έχω σχολάσει από τη δουλειά και μέσα μου παίζει το εξής δίλημμα: Σπίτι, delivery και Ολυμπιακός - Μίλαν ή Death Disco και Fontaines D.C.; (τους δικούς μας The Man & His Failures που άνοιγαν το live τους είχα ήδη χάσει λόγω της δουλειάς). Ευτυχώς, κέρδισε το δεύτερο κι έτσι είδα τη μουσική αποκάλυψη του 2019 πριν καν... αποκαλυφθεί, πάει να πει πριν καν βγει ο πρώτος τους δίσκος. Ήταν δυναμίτες και καταιγιστικοί (ακριβώς όπως και ο Ολυμπιακός την ίδια ώρα στο Φάληρο - τσεκάριζα την εξέλιξη του ματς στο κινητό μου). Το debut των θαυματουργών εξ Ιρλανδίας μειρακίων ονόματι "Dogrel" ήρθε στις 12 Απριλίου του 19 και ήταν αυτό που περίμενα, ένα punk αριστουργηματάκι...

Λίγο πριν, στις 29 Μαρτίου, είχε κυκλοφορήσει ένα άλλο debut, μιας κορασίδας που ακόμα δεν είχε κλείσει τα 18! Billie Eilish - "When We Fall Asleep, Where Do We Go?" και είναι μια καλή απορία αυτή, όπως και η δική μου όταν πρωτοάκουσα το άλμπουμ: "Γιατί μ'αρέσει τόσο μα τόσο πολύ αυτός ο δίσκος;". "Γιατί είναι τόσο μα τόσο καλός!" ήταν η απάντηση που μου έδωσε μια 14χρονη "μαθήτριά" μου στη δουλειά κι έτσι όλα μπήκαν στη θέση τους και το LP της Billie κατεχωρήθη ως μία από τις καλύτερες και πιο εμβληματικές κυκλοφορίες της δεκαετίας. Period, που θα έλεγε και η 14χρονη μαθήτριά μου.

Οι Tool γύρισαν τον Αύγουστο και κατέθεσαν... "PNEUMA". Δίσκαρος.
 

Η δεκαετία αποχαιρέτησε πριν 20 μέρες. Περήφανη, γεμάτη και γλυκόπικρη, όπως κάθε δεκαετία του αέναου χρόνου που σέβεται τον εαυτό της. Το σπιράλ του χρόνου την έχει ήδη καταπιεί και κάποτε θα την ξεράσει πίσω. Εμείς προχωράμε μπροστά, σε νέες περιπέτειες και σε νέους αγώνες, σε νέες μουσικές και σε νέες μελωδίες. Πλέκουμε νέα όνειρα και νέους ιστούς, σπάμε κι άλλα τείχη και χτίζουμε δεσμούς. Happy 20's mates, με υγεία, αγάπη, δημιουργία και μνήμη. Να φροντίζουμε το happy end, γιατί δεν είναι πάντα αυτονόητο. Το happy end...

Το Υπόγειο έχασε το Μάγο του. 


ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (189-200)

 


ΔΙΣΚΟΙ (48-50)

48. When We Fall Asleep, Where Do We Go? - Billie Eilish (29/3)

49. Dogrel - Fontaines D.C. (12/4)

50. Fear Inoculum (30/8)

 


Τα 200 Τραγούδια στο Spotify
(198, "Alamar" των O'Death και "I Stole The Medicine Man" των The Dandelion δεν ήταν διαθέσιμα)

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Then We Take The 10's:
Οι 15 Καλύτερες Συναυλίες
(+2 απογοητεύσεις +2 misses)
(25/02/2020)
ypogeio.gr
Τα 32 Αγαπημένα μου
Soundtracks από τα 10's
by Chris Kornarakis
(24/02/2020)
ypogeio.gr
Τα 10 Κομμάτια του Μήνα
Ιούνιος 2019
(02/07/2019)
ypogeio.gr
Top-20 Summer Songs
(20/07/2015)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ