To ypogeio.gr

Διάφανα Κρίνα

@ Fuzz

3/2/2018


 

Βράδυ Σαββάτου, κατά τις 9 παρά είκοσι, και τα πρώτα «πηγαδάκια» είχαν αρχίσει να στήνονται στο Fuzz...

Ήδη αναρωτιόμουν αν υπήρχαν και άλλοι όπως εγώ, με τις ίδιες επιφυλάξεις. Διάφανα Κρίνα χωρίς τον Θάνο... Πώς θα μπορούσες να δεχτείς αυτά τα κομμάτια χωρίς αυτή την υπέροχη μπάσα φωνή που σε ταξίδευε μοναδικά σε σκοτεινούς τόπους, σε θλιμμένες Ανταρκτικές, σε πολύβουα Παρίσια; Αυτήν τη φωνή που σε καλούσε με μια πένθιμη ηρεμία στους πιο δυσοίωνους τόπους κι εσύ έτρεχες να κόψεις εισιτήριο.

Το τρένο όμως των Διάφανων όπως φαίνεται δεν έχει τέρμα. Κι εγώ αποφάσισα να ταξιδέψω και πάλι μαζί τους. Όπως τότε, που χτυπιόμουν 18άρης στις συναυλίες τους με τις «Μέρες Αργίας» και αργότερα στο σπίτι προσπαθούσα να βγάλω στην κιθάρα χωρίς κανένα λάθος το «Έγινε η Απώλεια Συνήθειά μας».

Κατά τις 21:30, ο Βαγγέλης Μαρκαντώνης άνοιξε τη συναυλία με μια κιθάρα και μια φυσαρμόνικα στο στόμα. «Τώρα που δεν έχω μπάντα, αποφάσισα να κάνω αυτό που μου αρέσει πολύ: Να παίζω Μπον Ντίλαν», προλόγισε και για τα επόμενα 40 λεπτά μάς χάρισε μοναδικές εκτελέσεις του μεγάλου Αμερικανού μουσικού.



Κατά τις 10:15 τα Διάφανα εμφανίζονται στη σκηνή... Πήραν αμέσως όλοι τις θέσεις τους, ενώ από κάτω ο κόσμος τους καλωσόριζε με ενθουσιασμό. Ο Τάσος Μαχάς στα τύμπανα, ο Νίκος Μπάρδης στην κιθάρα, ο Παντελής Ροδοστόγλου στο μπάσο, ο Κυριάκος Τσουκαλάς στη δεύτερη κιθάρα και τέλος ο Παναγιώτης Μπερλής στα πλήκτρα, όρθιος, με το μικρόφωνο να στέκεται μπροστά του...

Η συναυλία ξεκίνησε με μερικές νέες συνθέσεις, κάνοντας σαφές ότι το γκρουπ δεν επαναπαύεται στις παλιές του δόξες, αλλά ότι έχει ακόμα πολλά να πει. Ο κόσμος στην αρχή κάπως μουδιασμένος, όχι όμως απογοητευμένος. Σιγά-σιγά γνώριζε πάλι από την αρχή τα Διάφανα Κρίνα...

Η φωνή του Παναγιώτη Μπερλή κι αυτή ζεστή και μπάσα. Γνώριμη, σαν να την είχες ξανακούσει, γινόταν ένα με όλα τα κομμάτια. Όλοι γύρω μου σαν να άρχισαν να παρασέρνονται και πάλι σε αυτό το γλυκό σκοτάδι που μόνο τα Διάφανα ήξεραν να «υφαίνουν». Αυτό το σκοτάδι που με κύκλωνε και τότε, στα εφηβικά μου χρόνια.

«Οοοοο» ακούστηκε συγχρονισμένα όταν ο Μπερλής είπε «Έγινε η απώλεια συνήθειά μας» και όλοι μαζί με υψωμένα χέρια τραγουδήσαμε αυτή την πανέμορφη πένθιμη μπαλάντα... «Γιορτή» θα έλεγε αργότερα και όλοι θα ξεσηκώνονταν εκστασιασμένοι, κουνώντας τα κεφάλια πάνω κάτω, στήνοντας μια πραγματική γιορτή. Το ίδιο και στο «Όλα Aυτά Που Δεν Θα Δω»... «Αυτό είναι που λένε: Τα σπάσαμε», είπε ο Μπερλής στο τέλος του κομματιού σαν να απολογούνταν για μια λάθος παύση στο κουπλέ. «Όχι ακόμα!» ήρθε έτοιμη η απάντηση από κάτω. Όχι ακόμα, τα Διάφανα είχαν κι άλλα να δώσουν... Τα κομμάτια διαδέχονταν γρήγορα το ένα μετά το άλλο, με τον Παναγιώτη Μπερλή να τα προλογίζει σχεδόν όλα χωρίς πολλές κουβέντες. «Κλόουν την Τετάρτη, την Κυριακή Νεκρός», «Τα Χρόνια μου Ναυάγησαν Στις Ξέρες Σου», «Κυριακή των Βαΐων», «Ζωή σαν τη Δικιά μου». «Αυτό θα είναι το τελευταίο μας κομμάτι», είπε κατά τη 01:10, με τον κόσμο από κάτω να αρνείται να δεχτεί ότι πρέπει να αποχωριστεί το γκρουπ. «Όχι, κι άλλο!» ακούστηκε από διάφορες μεριές, όλοι όμως σώπασαν όταν άκουσαν. «Μπλε Χειμώνας». Και τραγουδώντας «Μονάχα Έχουν Περάσει Χίλια Χρόνια...» αποχαιρετήσαμε κι εμείς με τη σειρά μας τα Διάφανα Κρίνα.

«Δεν έπαιξαν το Κάτι Σαράβαλες Καρδιές», μου είπε η φίλη μου καθώς φεύγαμε. «Ναι, ούτε το Θα Πεθάνω Ένα Πένθιμο», είπα εγώ και κατευθυνθήκαμε προς το αμάξι.

Την επόμενη μέρα θα έβαζα το μελοποιημένο ποίημα του Ουράνη στα ηχεία του υπολογιστή μου και η φωνή του Θάνου θα γλυστρούσε σαν ζεστός αέρας μέσα μου. Τώρα που η ψυχή μου είχε γίνει ξανά τόσο διάφανη και έμπαινε φως από παντού...


Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Leprous, Κlone, Maraton
@Fuzz Club
15/2/2020
(17/02/2020)
ypogeio.gr
Φοίβος Δεληβοριάς
Μόνο Ψέματα
Η Πρεμιέρα στο Κύτταρο (1/2/2020)
(08/02/2020)
ypogeio.gr
The Budos Band
@Gagarin
19/7/2016
(21/07/2016)
ypogeio.gr
The Boy
Μπάγκειον
25/2/2017
(03/03/2017)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ