Super Stereo

@ Six Dogs

8/2/2019


Την Παρασκεύη 8 Φεβρουαρίου οι Super Stereo εμφανίστηκαν στο Six Dogs, στα πλαίσια της παρουσίασης του νέου τους δίσκου, "3". Ανάποδος γαρ, ας πιάσουμε το κουβάρι αυτής της βραδιάς, από την άλλη άκρη. Από το τέλος.

Με το τέλος της συναυλίας, έχουμε πιάσει την κουβέντα με τον Θανάση Dzingovic, στην άκρη της σκηνής.  Μιλώντας τού θυμίζω μια από τις πιο όμορφες στιγμές που έχω ζήσει σε συναυλία. Σεπτέμβρης του 2013, στην Τεχνόπολη στο Γκάζι. Τότε ο Dzingo ήταν η κιθάρα των B-Movies. Ενώ η μπάντα παίζει το «Περιμένω», κάπου προς το outro του κομματιού, ο Θανάσης παίζει το θέμα από το "Λιωμένο Παγωτό" (ψάξτε το βίντεο, περίπου στο 3.55). Ο Παύλος γυρνάει και τον κοιτάει με ένα χαμόγελο ανακούφισης και παιδικής ανεμελειάς. Ένα ταλαιπωρημένο τραγούδι, βρήκε το δρόμο και γύρισε σπίτι. Είχα βρει την ιδέα αυτή ευφυή και αυτό ακριβώς του είπα.

Η απάντηση του Dzingo ήταν: «Φίλε, επιτέλους κάποιος το πρόσεξε».

Με αυτή τη σκέψη έφυγα από το Six Dogs το βράδυ της Παρασκευής. Ότι η μουσική των Super Stereo είναι καιρός να αρχίσει να αφορά περισσότερο κόσμο.

Πάμε να σας εξηγήσω γιατί:

Ο Θανάσης Dzingovic, η Ανθή Κύρκου, η Εύα Ντούρου, ο Μπίλης Βασιλόπουλος και ο Δημήτρης Οικονόμου ανέβηκαν στη σκηνή λίγο πριν τις 22.00, φορώντας τα πιο όμορφα χαμόγελα τους. Ο κόσμος είχε μαζευτεί από ώρα και όλα ήταν έτοιμα. Στις λίγες στιγμές που κράτησε το απαραίτητο (για το καλό όλων μας, όπως είπε ο Θανάσης) κούρδισμα, επικρατούσε μια ησυχία, σχεδόν απόλυτη. Δεν ήταν όμως αυτή η άβολη σιωπή. Ήταν αυτή η σιωπή της καύλας που έχει κανείς, πριν βουτήξει από ψηλά.

«Πείτε κάτι ρε παιδιά, όσο κουρδίζουμε». Γέλια.

Ξεκίνημα με τους "Άσχημους Δρόμους". Ανασφάλειες και φόβοι να χαλάν την ησυχία που νομίζω πως βρήκα. Έτσι λέει και έτσι είναι. 

Συνέχεια με κομμάτια από τον νέο δίσκο. «Μπορώ και Μιλάω» και στα καπάκια χωρίς διακοπή, το μπάσο του Μπίλη δίνει το σύνθημα, τα τύμπανα του Δημήτρη παίρνουν τη σκυτάλη και μπαίνει ένα από το αγαπημένα μου κομμάτια από το 3, το «Πέρα από την Νύχτα των Άλλων». Τα τελευταία δευτερόλεπτα αυτού του κομματιού είναι ένα ρεσιτάλ του Δημήτρη Οικονόμου στα τύμπανα. 36 χρόνια πατάω στη γη, τέτοια τύμπανα έχω να συναντήσω από αυτά που έπαιξε ο Τόλιος στο "Μια Ματιά Σαν Βροχή".

Παύση και πάμε πάλι λίγο πιο πίσω.

Έχοντας φτάσει λίγο πιο πριν στον χώρο, άκουγα πολλές κουβέντες γύρω γύρω, σχετικά με την μπάντα. "Τεράστιος Dzingovic", έλεγε ένας. "Στίχοι απλοί, καθημερινοί, μα κοφτεροί και κιθάρα από άλλο πλανήτη". "Όχι", έλεγε, κάποιος άλλος παραπέρα. "Όλα πατάνε πάνω στα τύμπανα του Δημήτρη, τα οποία χτίζουν τον ήχο της μπάντας". "Όλη η μπάντα είναι η Εύα, έλεγε παραπέρα ένας. Όλο το μουσικό χαλί που στρώνει στους άλλους με τα πλήκτρα της. Άσε που μόλις κινέιται προς το θέρεμιν της, όλα τα μάτια από κάτω την ακολουθούν, γιατί κάνει παπάδες με αυτό". Η απάντηση σε αυτό ήταν η Ανθή. Η θεατρικότητά της, τα φωνητικά της και τα πλήκτρα της είναι αυτά που δίνουν το κάτι παραπάνω που απογειώνει το σύνολο. Επίσης, άκουσα για το μπάσο: "Μπορεί να είναι διακριτικό, όμως αν κατέβει ο Μπίλης από τη σκηνή, το τελικό αποτέλεσμα δεν θα είναι το ίδιο".

Συμφωνώντας με όλα τα παραπάνω, τελικά διαφωνώ. Προφανώς και όλοι τους είναι σπουδαίοι. Μουσικοί, περφόρμερ, άνθρωποι. Το πραγματικά σπουδαίο όμως με τους Σούπερ Στέρεο είναι ακριβώς αυτό: Οι Σούπερ Στέρεο. Η ομάδα που έχουν, το αποτέλεσμα που βγαίνει από όλους στο τέλος, μια μπάντα με όλη τη σημασία της λέξης.



 

Συνεχίζοντας την αφήγηση παράξενα όμορφων ιστοριών και όσο προχωρούσε το setlist, αυτό γινόταν όλο και περισσότερο εμφανές. «Όλοι με Διώχνουν», «Λόγια», «Το Κοινώς Υποφερτό» και «Τόσο Κουτός», όλα από παλιότερες δουλειές των Σούπερ Στέρεο, μα ο κόσμος από κάτω συνέχιζε να τραγουδάει μαζί με τον Θανάση, όλους τους στίχους απ΄έξω. Τα παιδιά πάνω στη σκηνή λύνονταν όλο και περισσότερο, ευχαριστώντας μας κάθε φορά για την στήριξη και την αγάπη. Την ίδια χαρά έβλεπα και εγώ στον κόσμο από κάτω.

Νέο, Παλιό, Παλιό, Νέο. «Χαρούμενα Πόδια», «Μέρες», «Το Τέρας», «Καθώς Τινάζουν τα Χαλιά». Μεγάλα κέφια, διάλειμμα για τσιγάρο, μια γουλιά ουίσκι για τον Θανάση – «και Iron Maiden δίσκοι», προσθέτει η Ανθή. «Πάρε μια (θ)ανάσα», λέει πίσω από την ντραμς ο Δημήτρης. Η Κατερίνα Μακαβού στέλνει ένα ακόμα ποτό στον Dzingo, ο οποίο το παρήγγειλε από μικροφώνου. Δηλαδή, η επιτομή του κουλ, ατάκες, ενέργεια, επαφή με τον κόσμο, διαδραστικό πάρτυ με τους καλεσμένους να είναι σε πρώτο πλάνο.

Ακολύθησαν 4 κομμάτια από παλιότερες δουλειές τους. «Όχι, τόσο παλιά. Πάντως προηγούμενα», προσέθεσε ο Dzingovic. «Για Κανέναν Κανείς», «Σούπερ Γκόμενα», «Φυλακή», «Πουρές».

«Λοιπόν, έχουν μείνει 4 τραγούδια ακόμα. Οπότε κάπου εδώ, κανονικά έπρεπε να κάνουμε ένα encore. Έστω, ότι φύγαμε, φωνάξατε, ήρθαμε». Γυρνάει προς τα παιδιά, «Πάμε;»

«Σκυλιά», «Αύριο», «Σκόνη» και «Ρολόγια» σχημάτισαν το ιδανικό και δυναμικό κλείσιμο της βραδιάς, με τα απαραίτητα γκάζια, τα οποία εδώ που τα λέμε, δεν έλειψαν στις 2 ώρες του live. Είχαν περάσει 2 ώρες ξένοιαστες, ακούγοντας ιστορίες καθημερινές, απλές, από αυτές που έχουμε ζήσει όλοι μας, λίγο ή πολύ. Οι στίχοι του Θανάση απλοί, μα όχι απλοικοί, κοφτεροί, αλλά δε σε διαλύουν. Κάνουν την καρδιά σου να δουλέψει και αυτή στέλνει σήμα στο κεφάλι να σκεφτεί, να κρίνει, να δουλέψει και αυτό. Τελικά, όταν φεύγεις από την μουσική των Σούπερ Στέρεο, είσαι πιο δυνατός. Και αισιόδοξος να παλέψεις. 

Εγώ φεύγοντας, πήρα μαζί μου τα λόγια, τα χαμόγελα, τις αγκαλιές και τα βλέμματα του Θανάση, της Ανθής, της Εύας και του Δημήτρη. Βγήκα στο δρόμο λίγο πιο ανάλαφρος, σχεδόν ευτυχισμένος, με μια ασπίδα, όχι αδιαφορίας, αλλά πάντως σιδερένια. Και μια καρδιά γεμάτη, από την υπόσχεση των παιδιών ότι θα έρθουν πάλι. Σύντομα.





 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
A Special Evening With
The National @ L'Olympia
Paris 16/04/2019
(20/04/2019)
ypogeio.gr
Φοίβος Δεληβοριάς
@ Gagarin 205
5/4/2019
(15/04/2019)
ypogeio.gr
Release Festival Day 3
PJ Harvey, BJM
7/6/2016
(12/06/2016)
ypogeio.gr
The BitterSweet
@Ίλιον Plus
15/5/2016
(30/05/2016)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ