To ypogeio.gr

The Boy

Σείριος Σαββαϊδης

@ Death Disco - 21/9/2019


Mike N.

Έφτασα στο κατάμεστο (sold out) Death Disco σχετικά εγκαίρως, έχασα λίγο από τον καλό και αγαπημένο Σείριο Σαββαϊδη, ο οποίος εκ Καβάλας ορμώμενος ήρθε για ακόμα μία φορά στην πρωτεύουσα για να μας μυήσει στην ταξιδιάρικη και μοναδική ψυχεδελική folk του. Οπλισμένος μόνο με την κιθάρα του και το σφύριγμά του, ναι - είναι τόσο αψεγάδιαστο και μελωδικό που το μετράω σαν κανονικό μουσικό όργανο- ξεδίπλωσε το ξεχωριστό ταλέντο του, άπλωσε στο κατάμεστο venue το μαγικό και μαγεμένο πέπλο της τραγουδοποιίας του, παίζοντας κομμάτια σχεδόν απ'όλους τους δίσκους του, όχι ομως και από το επερχόμενο EP του "Μεσουρανία", που θα μας έρθει (ψηφιακά) τον Οκτώβριο. H φωνή του Σείριου, αν και πάντα περπατά σε απαιτητικά και δύσκολα ερμηνευτικά μονοπάτια ήταν άψογη και πέρα για πέρα εκφραστική. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της εμφάνισής του ήταν το γεγονός πως... καθόταν. Κι αυτό διότι η σκηνή του Death Disco είναι ελάχιστα υψωμένη, με αποτέλεσμα -λόγω της πολυκοσμίας- ο Σείριος να μην φαίνεται σχεδόν καθόλου στους πίσω θεατές του live, μεταξύ των οποίων ήμουν κι εγώ. Η έλλειψη οπτικής επαφής "έκοβε" πολλούς πόντους από την μυσταγωγία και την ατμόσφαιρα που ο Καβαλιώτης μουσικός χτίζει με τα τραγούδια του. Μας αποχαιρέτησε με τη διασκευή του στη "Μάγισσα" από τον εξαιρετικό δίσκο του "Πλανωδία" του 2015.



 

Περίπου στις 10.30 ήρθε η ώρα του Boy. Και αυτός με το γνωστό minimal εξοπλισμό του -πλήκτρα και μπότα, μπουκαλάκι εμφιαλωμένο νερό- εμφανίστηκε στη σκηνή και χωρίς πολλά πολλά ξεκίνησε το καταιγιστικό set του. Αρχίζουν οι λέξεις, χιλιάδες λέξεις δικές του, σκέψεις, χιλιάδες σκέψεις δικές μας. Την τιμητική του είχε το νέο άλμπουμ "Παραδουλεύτρα", οι ερμηνείες και οι εκδοχές του ομώνυμου, της "Αυτοκινητοπομπής", των "Ευαίσθητων", των "Λάθος Παιδιών", της "Σιμόν Σουλ", του "Εμένα η Κόρη Μου" και του "Τι Έκανες για να'σαι Καλά;" ήταν καθηλωτικές. Δεν έλειψαν όμως και πολλά παλιότερα κομμάτια, αλλά και κάποια καινούρια (νομίζω). Έχει νόημα να καταγράψω και να απαριθμήσω τίτλους; Μάλλον όχι. Είναι χάος. Είναι χάος ο αριθμός και τα ονόματα των τραγουδιών, είναι χάος οι συναυλίες του Boy, είναι μια σφιχτή αγκαλιά που σε πνίγει μέχρι που σ'αφήνει λίγο πριν σκάσεις. Για να σε ξαναπιάσει μετά και πάει λέγοντας.

Για να στο πω αλλιώς, στις συναυλίες του Boy, νιώθω έναν κόμπο στο λαιμό - ξέρεις, αυτόν που θες να βάλεις τα κλάματα και κρατιέσαι. Από την άλλη, όμως, σε άλλες στιγμές, αισθάνομαι μια απέραντη ελευθερία και έτοιμος να σπάσω τα εσωτερικά μου συμπλέγματα και σκουριασμένα δεσμά, να αρχίσω να μιλάω σε όλους τριγύρω και μετά να χτυπιέμαι στο χορό σαν να είμαι μόνος μου στο παλιό εφηβικό σπίτι μου, να αρχίσω να ουρλιάζω φάλτσα και λάθος τους στίχους, το "ραπ του τρόμου", και να μην με νοιάζει τίποτα.

Ο χρόνος στα live του Boy είναι σχετικός. Οι δείκτες του ρολογιού στριφογυρίζουν ακανόνιστα, όπως στις ταινίες θρίλερ τη στιγμή που έρχεται το φάντασμα, ή κολλάνε στο ίδιο σημείο σαν να τέλειωσε η μπαταρία.

Στα live του Boy παίζει από κάτω πολλή σιωπή. Κάποιες φορές όλα είναι τόσο γρήγορα, που δεν προλαβαίνουμε καν να τον χειροκροτήσουμε. Κι αυτός δεν θέλει και πολλά - πολλά. Κάπου στη μέση συνήθως σπάει το σερί της μουσικής του, λέγοντας μια ιστορία αστεία (θα ήταν πολύ καλός stand-up comedian νομίζω), η οποία όμως αστεία ιστορία κρύβει μέσα της και κάποια μαύρα και σκοτεινά σημεία, ποτέ δεν ξέρεις τι απ'όλα αυτά είναι αλήθεια και τι ψέμα, αν ποτέ πιούμε μια μπίρα θα τον ρωτήσω. 

Στα live του Boy οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά, σε κάποια τραγούδια ειδικά. Αλλά σε κάποια άλλα βυθίζονται στη μοναξιά τους και στους λαβύρινθους των σκέψεών τους. 'Ετσι κάνω κι εγώ. 

Στις συναυλίες του Boy θέλω να πηγαίνω με τον αδερφό μου. Αυτή τη φορά μού τον πήρε η Florence και η Μηχανή της. Πρόλαβε και ήρθε. όμως, λίγο πριν το "Κουστουμάκι"

Όταν τελειώνουν οι συναυλίες του Boy θέλω να πάω κάτω απ'τη σκηνή, να τον πάρω αγκαλιά και να του πω ευχαριστώ. Το έκανα και το περασμένο Σάββατο. Και ξέρω πως αυτό το Σάββατο ήθελε να μιλήσει για τη Σιμόν κι αυτό μάλλον δεν ήταν εύκολο. Αλλά όλοι μιλούν για τη Σιμόν κι αυτό ίσως το κάνει λιγότερο δύσκολο...

Όλα αυτά και ίσως πολλά ακόμα που μου ξέφυγαν συνέβησαν και σε αυτή τη συναυλία του Αλέξανδρου Βούλγαρη στο Death Disco... 


* Τιμή και δόξα στον DJ που έπαιξε μετά τη συναυλία στο πάρτυ του Death Disco. Ξεκίνησε το set του με Nick Cave, έπαιξε κομματάρες, μετά του ζήτησα πάλι Nick Cave, ξαναέβαλε, μετά έπαιξε κι άλλες κομματάρες, μεταξύ των οποίων και το "Fade To Grey". Μας έκανε να χορέψουμε και να θυμηθούμε τα παλιά - τότε που βγαίναμε Σάββατο βράδυ και χορεύαμε ως το αύριο σαν να μην υπάρχει αύριο...



Δημήτρης Νικολίτσης


Μισό review για το live του The Boy στις 21 Σεπτεμβρίου στο Death Disco.

H μοίρα μου έπαιξε περίεργο παιχνίδι, ο Boy ανακοίνωσε την παρουσίαση του νέου άλμπουμ του «Παραδουλεύτρα» την ίδια μέρα που είχα εισιτήριο για την Florence στο Γαλάτσι. Ταλαντεύτηκα πολύ, ο αδερφός η κοπέλα και άλλοι δύο άνθρωποι που αγαπάω θα πήγαιναν στον Αλέξανδρο. Ειλικρινά μέχρι και μια μέρα πριν δεν ήξερα τι να κάνω, η ψυχή μου και η καρδιά μου ήθελαν να είμαι στη Death Disco. Το μυαλό μου μού έλεγε να πάω στο Γαλάτσι.

Πήγα τελικά στο Γαλάτσι και πρόλαβα να παραστώ και στον Boy για μια ώρα και κάτι ψιλά. Μπαίνοντας μέσα, αφού είχα παρατήσει το αμάξι σε ένα πάρκινγκ λέγοντας στο παρκαδόρο «Το αφήνω; Θα είμαι πίσω πριν τις 2, θέλεις κάτι αλλό;» - απάντησε οκ και έφυγα τρέχοντας. Μπαίνοντας στο μαγαζί δεν μπορούσα να πάρω ανάσα, ήταν πήχτρα. Ο Αλέξανδρος εκεί, στο κέντρο, μόνος του όπως πάντα να κοιτάει χαμηλά και από κάτω όλοι ήσυχοι υπνωτισμένοι από την μπότα του και τα πλήκτρα του. Δυο σφηνάκια Jameson έρχονται κατά πάνω μου από αυτούς που ήταν ήδη εκεί. Ήξερα ότι έχω χάσει πολλά, αλλά το πολλά όταν μιλάμε για τα κομμάτια του Boy είναι πάντα λίγα, γιατί ακολούθησε μια παράκρουση από τις κομματάρες που πρόλαβα να ακούσω. Η «Σιωπηλή» ήταν εκεί, και το «Κουστουμάκι» μου το φόρεσααυτός ο ύμνος ήταν σα να περίμενε να αγκαλιαστώ με τον αδερφό μου για να ξεκινήσει. Η «Παραδουλεύτρα» λίγο αλλαγμένη σε σχέση με το άλμπουμ μας σκότωσε για ακόμη μια φορά.

Μπορεί να μην είδα όλο το live, αλλά το ένιωσα ολόκληρο να με διαπερνά, αυτό κάνει η μουσική του The Boy - σε ανατριχιάζει, μουδιάζεις. Το ότι το περασμένο Σάββατο πήγα σε δυο συναυλίες, με την μια να είναι «η συναυλία της χρονιάς» και η άλλη η δική μου αγαπημένη στιγμή κάθε φορά, με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι τίποτα δεν έχει αξία και τίποτα δεν είναι πραγματικά όμορφο και ηδονικό αν δε το αγαπάς. Άκουγα τα κομμάτια της Florence και έλεγα οκ, χόρευα λίγο, το ζούσα κάπως δε λέω… Αλλά όταν μπήκα στη Death Disco και είδα αυτό τον τύπο με το τύμπανο, την μπότα και τα πλήκτρα ένιωσα ολόκληρος, άκουγα την μουσική με όλο μου το σώμα. Αυτή είναι η μαγεία της μουσικής και τέτοιους μουσικούς θέλω να ακούω. Ψυχή.


 

Και Όλοι Μίλησαν για τη Σιμόν...













 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Leprous, Κlone, Maraton
@Fuzz Club
15/2/2020
(17/02/2020)
ypogeio.gr
Φοίβος Δεληβοριάς
Μόνο Ψέματα
Η Πρεμιέρα στο Κύτταρο (1/2/2020)
(08/02/2020)
ypogeio.gr
Le Guess Who? Festival
2017, Utrecht
9/11/2017 – 13/11/2017
(27/11/2017)
ypogeio.gr
Taste The Music Of
τεφλόν
@ St. Paul's Anglican Church
(10/05/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ