To ypogeio.gr

Toundra

@Fuzz

27/4/2017

* Ο συνήθης ύποπτος...συναυλιοφάγος Στέργιος Κωστούλας μας γράφει για τη συναυλία των Tοundra στο Fuzz.

 

Toundra σημαίνει πεδιάδα χωρίς δέντρα…

-Έλα ν’ ακούσεις γρήγορα κάτι…άκου!

Πέρασαν τρία χρόνια και κάτι από αυτή τη φράση, τρία χρόνια και κάτι από εκείνη την ημέρα που έτρεξα γρήγορα ν’ ακούσω. Ένας μουσικός έρωτας τριών χρόνων που ολοκληρώθηκε απόψε στο Fuzz Live Music Club.

Οι Ισπανοί Tundra, ένα από τα καλύτερα post-rock/post-metal experimental σχήματα παγκοσμίως, επέλεξαν να γιορτάσουν τα δέκα χρόνια παρουσίας τους μαζί μας. Από τις στιγμές που αναρωτιέσαι αν υπάρχει όντως ένας ροκ Θεός που ακούει τις προσευχές σου, αφού η παρουσία τους για ένα live στην Ελλάδα μάλλον μου φάνταζε κάτι το υπερφυσικό. Η πρώτη αντίδραση στο άκουσμα της είδησης, όπως είναι φυσικό, με γέμισε με ενθουσιασμό, ένας ενθουσιασμός απόλυτα δικαιολογημένος (έρωτας είναι αυτός) όπως φυσικά και η αναμονή. Είμαστε άλλωστε κακομαθημένα ροκ παιδιά που δεν θέλουν να τους χαλάνε χατίρι (όπως έχω αναφέρει και παλαιότερα). Η ημέρα αφιερωμένη λοιπόν σε αυτούς από το πρωί και οι ώρες να περνάνε βασανιστικά. Απόγευμα προς βραδάκι επιτέλους, τσιγάρα αρκετά για τη βραδιά, μπύρες κρύες, εισιτήρια στην τσέπη και Ν. Ιωνία – Ταύρος…πετώντας. 

Ένα Fuzz γεμάτο, όχι ασφυκτικά αλλά γεμάτο, και η πεποίθηση ότι θα δω ένα από τα καλύτερα live της ζωής μου. Η πρώτη support μπάντα, οι Their Methlab, μπαίνει αρκετά δυνατά και κερδίζει αμέσως τον κόσμο που βρίσκεται στο Fuzz με τα Post-Rock και ψυχεδελικά στοιχεία της. Καλός ήχος, καλό παίξιμο, πολύ ενέργεια αλλά επίσης και κάτι άσχετα βιντεάκια που προβάλλονται στο video wall. Όχι ότι με χάλασε, έτσι κουβέντα να γίνεται… Σειρά έχουν οι Allochiria, η ελληνική post – sludge/extreme metal μπάντα, με το φανατικό κοινό όπως εύκολα κατάλαβα. Μπράβο στα παιδιά, μπράβο για το εκτελεστικό τους επίπεδο και τις συνθέσεις τους, αλλά μέχρις εκεί. Ένα είδος που προσωπικά δεν μου αρέσει και δεν με αγγίζει, αλλά περί ορέξεως…

Η ώρα δέκα και μισή, ένα γρήγορο sound check και η στιγμή που όλοι περιμέναμε. ΟΙ Toundra ανεβαίνουν στη σκηνή, άνετοι, χαμογελαστοί και τόσο σίγουροι για τον εαυτό τους. Ίσως να βοήθησε στο τελευταίο και το γεγονός ότι το Fuzz είχε γεμίσει αρκετά, με τον κόσμο ήδη ζεστό και ευδιάθετο. Να σημειωθεί και η φαεινή ιδέα των ανθρώπων του, να παίξουν από τα ηχεία το Fearless των Floyd και συγκεκριμένα τα τελευταία λεπτά, όπου ακούγονται στο τραγούδι οι οπαδοί της Liverpool να τραγουδάνε το You’ ll never walk alone, κάτι το οποίο επίσης κάναμε και πολλοί από τους παρευρισκόμενους με υψωμένες γροθιές (ένας άλλος μεγάλος μου έρωτας που ακούει στο όνομα Λίβερπουλ) και με την ήδη ανεβασμένη διάθεση μας, να εκτινάσσεται.

Δεν θυμάμαι αν μας χαιρέτησαν, θυμάμαι μόνο να μπαίνουν δυνατά και να ξεκινάνε το live τους με το Strelka και ήδη από τις πρώτες νότες χαμογελάω γιατί πολύ απλά ξέρω και είμαι σίγουρος πως η παρθενική τους εμφάνιση θα είναι απίστευτη. Ο ήχος πολύ καλός από την αρχή, όπως φυσικά και η ανταπόκριση του κόσμου με ένα club να πηγαίνει πάνω-κάτω. Όσο περισσότερο κουνάμε τα κεφάλια μας, τόσο μεγαλώνει η όρεξή τους, όσο χοροπηδάμε, τόση περισσότερη ενέργεια παίρνουν κι εγώ προσωπικά σφίγγω στον αέρα τις γροθιές μου γι’ αυτό που βλέπω και ακούω, σαν να σκόραρε η αγαπημένη μου ομάδα ένα πράγμα. Απίστευτη η εκτελεστική ικανότητα της μπάντας που αγγίζει το τέλειο, κάτι το οποίο εύκολα διαπιστώνει κάποιος όσο προχωράει το live.

Κομμάτια απ’ όλη την μέχρι σήμερα πορεία τους και η στιγμή για το αγαπημένο μου, η στιγμή για το Kitsune, η στιγμή που ένιωσα να σπάω και να διαμελίζομαι. Πυροβολούν όλο μου το κορμί κι αν ήμουν σε θέση εκείνη τη στιγμή, ίσως να σκεφτόμουν από ποιο μυαλό και από ποια καρδιά ξεριζώθηκαν τέτοιες μελωδίες. Απίστευτες κιθάρες και αυτή η κορύφωση του κομματιού στο τέλος, ικανά και τα δύο να ισοπεδώσουν όλους εμάς. Συνεχίζουν με Bizancio, παίζουν τέλεια, παίζουν δυνατά, το ευχαριστούνται κι εμείς με τα μάτια κλειστά χανόμαστε. Το όμορφο με το instrumental rock είναι ότι μπορείς να γράψεις τους δικούς σου στίχους και να τους τραγουδήσεις στο μυαλό σου, φτιάχνεις το δικό σου ποίημα και το δικό σου μυθιστόρημα παράλληλα με τη μουσική ή απλά κλείνεις τα μάτια και βλέπεις εικόνες. 

Πάρε κι ένα Requiem μετά να ηρεμήσουμε, σα να θέλαν να μας πούνε: «φιλαράκι, έλα στα ίσα σου, γιατί έχει συνέχεια η βραδιά», όπως φυσικά και είχε και τι συνέχεια μάλιστα. Μη τα πολυλογώ, ακολουθεί το Medusa και η απόλυτη έκσταση στο πλήθος, αν ήμουν κριτικός μουσικής, απλά θα γέμιζα με θαυμαστικά τρεις – τέσσερεις παραγράφους και τίποτα περισσότερο. Ανάσα δεν μας αφήνουν να πάρουμε και πριν ηρεμήσουμε, να σου και οι πρώτες νότες του Zanzibar. Αποχώρηση από τη σκηνή, encore και άλλα δύο κομμάτια στη συνέχεια κλείνοντας τη βραδιά με το Ara Caeli

Πήγαμε λοιπόν στο Fuzz, είδαμε ένα από τα καλύτερα live της ζωής μας και γιορτάσαμε τα δέκα χρόνια μιας μπάντας που έχει να δώσει πολλά ακόμη, πάρα πολλά. Η επιστροφή ευχάριστη, Portishead  στο ραδιόφωνο, εφηβική διάθεση, ο δρόμος άδειος και η απόσταση Ταύρος – Ν. Ιωνία αρκετή για ανασκόπηση της βραδιάς με μια συνεχής απορία για το πώς χάσαμε τα προηγούμενα 6,5 χρόνια της μπάντας, χωρίς να τους ξέρουμε. Τους μάθαμε καλά όμως.

Όμορφο πολύ να σε ισοπεδώνει κάτι ευχάριστα και με την καλή την έννοια. Είπαμε, Toundra σημαίνει πεδιάδα χωρίς δέντρα, πεδιάδα το Fuzz και τα δέντρα φυσικά εμείς… Ανυπομονώ να τους ξαναδώ.

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Desert Monks
Live from the Recover Studio
9/5/2021
(11/05/2021)
ypogeio.gr
Τηλελάιβ 4: Nalyssa Green,
Δεσποινίς Τρίχρωμη, The Boy
15/4/2021
(08/05/2021)
ypogeio.gr
The National
@ Samsung Hall
December 3, 2019 || Zürich, CH
(11/12/2019)
ypogeio.gr
Theodore + Foam
Τεχνόπολη
18/7/2018
(02/08/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ