To ypogeio.gr

The Song Diaries (89)

The Boy

Κουστουμάκι [revisited]


 

6/12/2008. Αγίου Νικολάου. Είμαι σπίτι του πατέρα μου, γιορτάζει. Είναι και ο αδερφός μου εκεί και ο ψηλός, γιόρταζε και αυτός, δε θυμάμαι τι είχαμε κανονίσει. Κατά τις 10 παρά χτυπάει τηλέφωνο κάποιος μου λέει ότι ένας αστυνομικός σκότωσε κάποιο παιδί στα Εξάρχεια, δεν είχε παίξει ακόμα στη τηλεόραση. Δε συνειδητοποιώ αμέσως τι άκουσα.

Δυο ώρες μετά είμαστε εκεί. Κλαίω από τα δακρυγόνα ενώ μπαίνω από Σταδίου στην Πανεπιστημίου. Η περιοχή βράζει. Η πόλη αρχίζει να καίγεται. Ακόμα δεν έχω καταλάβει τι πρόκειται να επακολουθήσει. Περιφερόμαστε. Φεύγουμε. Ξημερώνει Κυριακή. Οι πρώτες πορείες αρχίζουν· είναι πραγματικότητα. Κόσμος, όχι μαλακίες. Κάθε μέρα, όλη μέρα. Στην Αθήνα ξεκινάει μια εξέγερση. Έτσι το έβλεπα εγώ. Η πόλη παραδίνεται στον λαό. Σε όλη την Ελλάδα ο κόσμος έχει βγει έξω, η Ελλάδα παραδίνεται στο λαό. Βία. Αυτή έπρεπε και αυτή ήταν η απάντηση σε μια ωμή και αναίτια δολοφονία ενός παιδιού που δεν έκανε τίποτα. Βία. Κράτησε για εβδομάδες. Η “εξουσία” ήταν απούσα. Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει άλλωστε. Δακρυγόνα. Μολότωφ. Μάρμαρα. Για εβδομάδες το κέντρο ήταν ένα πεδίο μάχης. Ήμουν 23, το μνημόνιο ερχόταν αλλά ούτε αυτό το είχε συνειδητοποιήσει ακριβώς ο κόσμος. Έβλεπα την επανάσταση, νόμιζα ότι η φλόγα δε θα σβήσει. Ότι θα διώξουμε την σαπίλα. Όλα αυτά δεν ξέρω αν έγιναν με αιτία την δολοφονία του Αλέξανδρου ή αν ήταν απλά η αφορμή, το αναμμένο σπίρτο στη βενζίνη. Ίσως για κάποιους να ήταν απλά η χαρά της καταστροφής. Η καταστροφή και από μόνη της είναι καλή. Δε ξέρω τι ζητούσαμε. Ξέρω τι θα έπρεπε όχι να ζητάμε, αλλά να απαιτούμε. Την πτώση. Ξέρω τι δεν είχαμε. Έναν Πνευματικό, κάποιον να ταΐσει την πείνα μας για αλλαγή, κάποιον να μας συσπειρώσει σε ένα αγώνα που τελικά ποτέ δεν ολοκληρώθηκε. Να μας δείξει την μεγάλη εικόνα που οι περισσότεροι δε βλέπαμε. Οι φίλοι μου με λένε χαζό, όταν τους λέω ότι εκείνος ο μαύρος από καπνούς Δεκέμβρης ήταν η ευκαιρία της γενιάς μας να κάνει κάτι. Εξέγερση. Επανάσταση. Τελικά τίποτα δεν κάναμε και τίποτα δεν έγινε. Λουφάξαμε. Τα ζούμε όλα αλλά δε βλέπουμε τίποτα και ξεχνάμε. Ξεχνάω πολύ. Ξεχνάω εύκολα. Το σύστημα με ρουφάει και δε το νιώθω. Ίσως κάνω ότι ξεχνάω για να μπορώ να κοιμάμαι με λιγότερες ενοχές. Από τότε, κάθε φορά που θα δω κάτι για τον Αλέξανδρο, βάζω τα κλάματα. Δε μπορούσα να δικαιολογήσω την σύνδεση μέχρι που ρώτησα τον ψυχολόγο Mike. "Ταύτιση Δημήτρη, νιώθεις κάποιου είδους ταύτιση" είπε. Ίσως.

Ήθελα χρόνια να γράψω κάτι για αυτή την περίοδο των “Δεκεμβριανών” και για τον θάνατο του Γρηγορόπουλου αλλά ποτέ δεν έβρισκα τις λέξεις. Το έκανα φέτος αλλά νιώθω ότι έχω γράψει ένα ασυνάρτητο κούφιο κείμενο. Δε πειράζει. Θα ακούω πάντα το “Κουστουμάκι” από τον άλλον Αλέξανδρο, τον The Boy, και θα βρίσκω μέσα σε αυτό το δεκάλεπτο έπος που έγραψε για τότε τις κατάλληλες λέξεις και θα ξυπνάνε τα συναισθήματα που δεν πρέπει ποτέ να κοιμούνται. Όσα κι αν γράψω, όσα κι αν διαβάσω τίποτα δε θα είναι ανώτερο από τους στίχους που έγραψε, τα είπε όλα όπως έπρεπε να ειπωθούν.

 

 

Το κομμάτι "Κουστουμάκι" του The Boy το βρίσκεις στο άλμπουμ "Κουστουμάκι" που κυκλοφόρησε το 2010.
 

Στίχοι:

Φέρνω τις ελπίδες μιας γενιάς να μου τις σιδερώσουν
Να μην έχω κι ένα κουστουμάκι για της πράξης μου το δίκιο;
Τώρα που ξεπόρτισαν του κράτους οι χαφιέδες πάλι
Έλα αγόρι σφίξε τη γροθιά και σήκωσε κεφάλι

Μάγκες, διαφημίσεις και αυτιά έχει γεμίσει η πόλη
Λογικά θα έρθει κι η στιγμή που θα βγουν έξω όλοι
Τελευταία φεύγει η ελπίδα και η κατσαρίδα
Αν το έντομο ζει ψιθύρισε του παπούτσια και πήδα
Φύγε ρε

Όλα τρομερά μας δείχνουν κι όλα προς το τέλος φτάνουν
Κι όμως είναι μόνο η αρχή κι οι αφορισμοί δεν φτάνουν
Πιάστε τους ικέτες λέω κι άστε αυτούς που προσκυνάνε
Ο φόβος είναι ο λόγος που άλλοι πολεμάν κι άλλοι μιλάν ή τραγουδάνε

Τα γέλια σταματήσαν μικρά παιδιά, ορφανά νεκρά μου λέν
Κύριε δεν πειράζει, κύριε μη σε νοιάζει ρε
Μάνα μου οι αγώνες σου με κάνανε σου λέω φλώρο
Με το ταπεράκι απ'τη γωνιά περνάς τον αστυνόμο
Φούντωσε η ανάγκη μου η αλλαγή ρε θέλει βία
Χρεώνω την ασχήμια μου σε σένα που με απαλλάσσεις
Μιλήσαμε για έρωτα και λίγο - λίγο βγάλαμε άκρη
Και ύστερα πετάξαμε σκουπίδια στης ντροπής το χάδι
Γιατί έτσι μου υποσχέθηκα στο δικαστήριο θα μεθύσω
Να μην έχω κι ένα κουστουμάκι για της πράξης μου το δίκιο;

Νεκρό παιδί στα Εξάρχεια από όπλο μπάτσου τρομοκράτη
να σταματήσει η γη, να μη γυρίζει μέχρι να `ρθει κάτι
κάτι που θα `χει εξήγηση και κάτι που θα δικαιώσει
τον πόνο του ανθρώπου που ακόμα αρνείται να προδώσει

Οι καμπάνες σήμαναν τελειώσαν τα χαμένα χρόνια
Οι γέροι ξεμωράθηκαν, κοιμούνται σε χρυσά σεντόνια
Η φωνή μας σάπισε, σκουλήκια έχουμε όλοι μέσα
Μπαγιάτικες καρδιές κι όμως μας έχει μείνει λίγη μπέσα ακόμα, ναι

Οι ποιητές στη χώρα μας, φέρουν μια γλώσσα μολυσμένη
Απάθεια μας φτύνουνε στα πρόσωπα κι εμείς δεμένοι
Με αλυσίδες στον λαιμό σερνόμαστε ευνουχισμένοι
Ο έρωτας δεν είναι γιατρικό αν νιώθουμε όλοι ξένοι σ’ αυτό το μυστικό

Η σούβλα χώθηκε βαθειά, σκατά βγήκανε απ’ το στόμα
Και το κορμί μας κάηκε απ’ τη φωτιά και έπεσε στο χώμα
Σαλόνια με σπασμένα φώτα κι υποδοχή για Frankenstein
Το τέρας ξαναζεί κι ελευθερία απ’ το λαό ζητάει
Το χέρι του είναι από ληστή και το μυαλό από δολοφόνο
Μα η καρδιά του είναι τρυφερή, του ορφανού τον πόνο γνωρίζει
Δημιουργία κόσμου για φιγούρα σε παρθένα κόρη
Την απερισκεψία του θεού μας τη γνωρίζουμε όλοι
Να φύγουν οι σταυροί από τις πλάτες των απλών ανθρώπων
Το έγκλημα διέπραξαν αυτοί που δεν αξίζουν πρόσωπο και λόγο

Το αίμα αυτών που καίνε βράζει ενώ εμέ είναι παγωμένο
Και η αλήθεια διάλεξε εμένα, το βλέμμα σηκωμένο
Κοίτα ψηλά μοιραίε, αντίκρισε την όψη της ιστορίας
Αιώνια θα είστε πρωτοστάτες της γενοκτονίας

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
The Song Diaries (106)
Ατλαντίς
Ξύλινα Σπαθιά
(24/06/2020)
ypogeio.gr
The Song Diaries (105)
All These Things That I've Done
The Killers
(29/05/2020)
ypogeio.gr
The Song Diaries (5)
Από Μια Άδεια Καρδιά
Τρύπες
(14/09/2015)
ypogeio.gr
Album Stories (45)
Champagne Holocaust
Fat White Family
(22/04/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ