12 Νέοι Δίσκοι

Και 9 Συναυλίες

Για Τον Απρίλιο


 

Μάρτιος, ο μήνας μαρτύριο. Στο μυαλό μου δεν είναι ακριβώς χειμώνας, αλλά δεν είναι ούτε άνοιξη. Μπορεί να κάνει ζέστη αλλά μπορεί να κάνει και κρύο, μπορεί να βρέχει, μπορεί να σκέφτεσαι και καμιά παραλία. Χάλια μήνας - ποτέ μου δεν τον συμπάθησα ούτε του έδωσα κάποιο landmark. Είναι μια μαύρη τρύπα, κάθε χρόνο. Φέτος ήταν ακόμα χειρότερος, αφού και μουσικά, κατά την άποψη μου, δεν είχαμε και πολλά πράγματα, με φωτεινή εξαίρεση μια κυκλοφορία που ήταν όχι απλά η καλύτερη του μήνα, αλλά για μένα θα είναι και μέσα στις καλύτερές μου για το 2019. Δεν είναι άλλη από το «Lux Prima» των Danger Mouse και Karen O (check review here). Κρατάω και μια πισινή για τον δίσκο των BJM που μόλις έβαλα να ακούσω πρώτη φορά τώρα. Κατά τ'άλλα κουβαλάω μια στεναχώρια για το μέτριο άλμπουμ από τους These New Puritans. Συναυλιακά πάλι δεν είδα κάτι φοβερό, αλλά πήγα στον The Boy στο Six d.o.g.s, οπότε είμαι οκ. Δεν κατάφερα να πάω Strawberry Pills και ήξερα από πριν ότι θα χάσω ένα πολύ καλό live, αλλά τα ρεπό δεν έβγαιναν (check live review here). Βέβαια μένει άλλο ένα live - αυτό του Σαββάτου (σ.σ. την στιγμή που γράφω είναι 29/3) που μάλλον θα κάνει όσους πάνε να χορεύουν για καμιά δυο μέρες αφού τελειώσει και δεν είναι άλλο από αυτό του Nick Waterhouse. Eγώ δουλεύω…

 

Έρχεται ο Απρίλης όμως, αλλάζει η ώρα, νιώθεις το καλοκαίρι να πλησιάζει, αρχίζω να σκέφτομαι πού θα πάω διακοπές. Μπαίνει η Άνοιξη, ανθίζουν τα λουλούδια και τέτοια χαρούμενα και μουσικά έτσι ακριβώς ξεκινάει ο μήνας, αφού την Πρωταπριλιά έρχεται ένας δίσκος που θα μπορούσε να είναι ξεκάθαρα το soundtrack της Άνοιξης. 1/4 λοιπόν, οι The Dandelion μας δίνουν το «Old Habits & New Ways Of The Dandelion». Aπό εκεί έχουμε ακούσει ήδη πέντε μαγικά κομμάτια, βουτηγμένα σε μια γλυκιά μελαγχολία από την φωνή της αγαπημένης μας Natalie de Silver, λίγο χαρούμενα, λίγο σκοτεινά - σας το είπα θα είναι το soundtrack του μήνα. Ο δίσκος κυκλοφορεί από την ελληνική Blackspin Records. Σας συμβουλεύω να τον ακούσετε γρήγορα για να μην μετανιώσετε μετά που δεν θα έχετε πάει και στο live τους. Μας αγαπάνε και τους αγαπάμε τόσο πολύ, που θα παίξουν τρεις φορές στην Ελλάδα. Ξεκινούν από το Rover της Θεσσαλονίκης στις 10 Απριλίου. Την επόμενη μέρα θα παίξουν στο Dada της Άρτας και στις 12 Απρίλη τους περιμένουμε στην Αθήνα μαζί με τους φοβερούς και τρομερούς Echo Train που θα ανοίξουν το event, στο Six Dogs σε μια άχαστη συναυλία.

Λίγες μέρες αργότερα στις 5/4, έρχεται κάτι που δεν έχω ιδέα πώς θα είναι. Να εξηγήσω τι εννοώ: Γενικά όταν γράφω αυτή την στήλη ψάχνω σε κάποια sites για να βρω (και) ότι δεν έχουμε μυριστεί στο Υπόγειο. Σήμερα λοιπόν, καθώς κοιτούσα έπεσα πάνω στο όνομα Ioanna Gika, είναι ή πρώτη φορά που βλέπω ελληνικό όνομα σε κάποιο από αυτά τα site και έτσι έψαξα λίγο παραπάνω γιατί δεν την είχα ξανακούσει. Η δεσποινίς Ιωάννα λοιπόν είναι Ελληνοαμερικάνα και κυκλοφορεί την πρώτη σόλο δουλειά της, καθώς πριν συμμετείχε στο συγκρότημα Io Echo. Δε ξέρω αν εσείς την γνωρίζετε, εγώ πάντως είχα μαύρα μεσάνυχτα, ενώ από αυτά που διάβασα κάθε άλλο παρά άγνωστη είναι στο χώρο. Έχει ανοίξει συναυλίες των Florence + The Machine και των DIIV, ενώ το καλοκαίρι θα παίξει μαζί με τους Garbage. Αυτά τα ολίγα για το ποια είναι. Ο δίσκος θα λέγεται «Thalassa», θα περιέχει έντεκα κομμάτια και θα κυκλοφορήσει από την Sargent House του αγαπημένου μου Omar Rodriguez-lopez (Mars Volta).  Έχουμε ήδη δυο κομμάτια, το «Roseate» και το «Swan» και δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποιο μου αρέσει περισσότερο. Μάλλον το «Swan», που μου θυμίζει Florence, τότε που ήταν πολύ καλή. Όπως και να χει, περιμένω να ακούσω ολόκληρο τον δίσκο γιατί η περιέργειά μου έχει χτυπήσει κόκκινο.

Την ίδια ημέρα (5/4) εκτός από την Ιωάννα, κυκλοφορεί και ο δίσκος των δικών μας, Breath After Coma με τίτλο "Woke Up In Babel" και κυκλοφορεί από την ikaros Records. 

 

Οι μέρες περνάνε, το Πάσχα πλησιάζει και επικρατεί μια ηρεμία ως ότου το ημερολόγιο σημαδέψει τις 12/4. Τρεις κυκλοφορίες την ίδια μέρα, που μοιάζουν διαφορετικές, αλλά τα συναισθήματα που μπορούν να μας προκαλέσουν δεν είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους. Θα ξυπνήσω, θα φτιάξω καφέ και θα ακούσω το ένατο studio album των Chemical Brothers με τίτλο «No Geometry», σίγουρα θα είμαι στην σπίντα όλη μέρα. Προς το παρόν έχουμε ακούσει τέσσερα κομμάτια από τα δέκα που θα έχει ο δίσκος. Το «Mah» (Mad As Hell), πολύ σκληρό για τα γούστα και μπορώ να πω ότι δε μου άρεσε καθόλου, το «Free Yourself» που έρχεται πακέτο με ένα πολύ ενδιαφέρον video clip, το «Got To Keep On» και το «We ‘ve Got To Try». Ακούγοντας και τέσσερα κομμάτια στη σειρά, έχω να πω πως δεν μου πολυαρέσει κανένα και δε νομίζω ότι φταίω εγώ που μεγαλώνω, πιο πολύ ίσως να μεγάλωσαν τα δύο... χημικά αδέρφια. Όπως και να έχει είναι πάντα οι Chemical Brothers, αλλά μάλλον κάπου χάθηκε η επαφή μας.

Αφού θα έχω κάνει την προσπάθεια μου μαζί τους και θα έχω βγάλει την υποχρέωση θα περάσω στην δεύτερη κυκλοφορία. Τα debut albums από μπάντες που έχουν κάτι να δώσουν είναι πάντα ενδιαφέροντα, κάποιες φορές ακόμα αποδεικνύονται και υπέροχες αποκαλύψεις. Τόσο καλό θέλω να είναι και το ντεμπούτο των ήδη γνωστών και αγαπημένων μας Fontaines D.C., που κυκλοφορούν το «Dogrel». Μπορεί να έχουμε ακούσει ήδη 5 κομμάτια από τον δίσκο, αλλά δεν μας φτάνουν θέλουμε και τα άλλα έξι από τους Δουβλινέζους post punk παιχταράδες. Αν δεν τους γνωρίζετε μπορείτε να ξεκινήσετε από αυτά που γράφαμε πριν λίγο καιρό (check here). Αυτός ο δίσκος έχει όλα τα φόντα να είναι η κυκλοφορία του μήνα.

Μετά από αυτά τα δυο άλμπουμ μάλλον θα ντυθώ και θα πάω για δουλειά. Το βράδυ όμως θα βάλω το σιγουράκι. Budos Band, πέμπτος δίσκος. Οι instrumental μπάντες μου αρέσουν πιο πολύ απ’ όλες, γιατί πάντα μπαίνεις σε ένα τριπάκι, η μουσική χωρίς στίχο με αφήνει πολύ ελεύθερο και το μυαλό μου, ανάλογα με τη στιγμή, μπορεί να ταξιδέψει σε οποιαδήποτε κατεύθυνση. Οι Budos Band είναι μάστορες σε αυτό που κάνουν και έχοντας ακούσει τρία από τα 10 τραγούδια του «V», δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα είναι ένας πάρα πολύ καλός δίσκος. Παραθέτω αυτούσια την περιγραφή κάτω κάτω στο bandcamp σχετικά με την νέα τους δουλειά: «As menacing and unhinged as ever, the pride of Staten Island is back with their fifth full-length offering, V. Raw and absent of the modern technological trappings, the Budos pick up where they left off with 2014’s Burnt Offering, and finds the Budos expanding on the brooding, fuzz-fueled riffs, whilst harkening back to the Ethiopian inspired rhythms and percussive proclivity that put Budos Band on the map.»

 

Ξημερώνει Σάββατο 13/4, αλλά δεν είναι ένα απλό Σάββατο, είναι η Record Store Day και οι Flaming Lips κυκλοφορούν τον 15ο δίσκο τους «King’s Mouth».Θα περιέχει 12 κομμάτια, αλλά δεν υπάρχει single - δεν υπάρχει τίποτα. Θα βγει σε μόλις 4000 χρυσά βινύλια και θα πωλείται μόνο στα δισκοπωλεία που θα συμμετέχουν στην Record Store Day. Μετά από αυτή την μέρα ο δίσκος θα επανακυκλοφορήσει κανονικά τον Ιούλιο. Αδιάφορο άλμπουμ από τους Τhe Flaming Lips δεν έχει βγει και δεν ξέρω αν θα βγει ποτέ. Λατρεύω τον Wayne Coyne και το πώς πειραματίζεται, τους εκτιμώ τόσο βαθειά που δεν σταμάτησα ποτέ να ακούω το  «Embryonic», τον μισό δίσκο τον θεωρούσα απλά φασαρία, μου πήρε πάνω από 6 μήνες να καταλάβω ότι είναι ένας από τους καλύτερους δίσκους της ζωής μου.

 

Ποτέ μου δεν έλιωσα τους Cage The Elephant ήταν μια μπάντα που μπορώ να ακούσω και να μου αρέσει, αλλά μέχρι εκεί. Ποτέ δεν δημιουργήθηκε κάποιος ισχυρότερος δεσμός μέσα στον εγκέφαλό μου με τα κομμάτια τους. Στις 19/4, τα αδερφάκια όμως κυκλοφορούν την πέμπτη τους δουλειά με τίτλο «Social Cues» και μου έχει κεντρίσει κάπως το ενδιαφέρον. Αρχικά αυτό συνέβη ακούγοντας το «Ready To Let Go», διάβασα τους στίχους και ήταν ένα ποίημα… Αρκετός πόνος, τυλιγμένος με αρκετό ρυθμό. Μετά ήρθε το «House Of Glass», που η εισαγωγή του μου άρεσε κάτι παραπάνω από αρκετά και οι στίχοι στο ίδιο μοτίβο. Η κυκλοφορία με είχε ψήσει ήδη, αλλά ήρθε και η συνεργασία με τον Beck στο «Night Running» και κλειδώσαμε. Σημαντική πληροφορία που προφανώς έχει αντίκτυπο στους στίχους είναι ότι Matt Shultz, lead singer το γκρουπ, χώρισε μετά από εφτά χρόνια. Ήταν τόσο χάλια, μας λέει ο αδερφός του Matt, που όταν έπαιξαν το «Ready To Let Go» στο στούντιο, το τραγούδησε πεσμένος στο πάτωμα, μετά έφυγε και διέκοψαν τις ηχογραφήσεις για δύο εβδομάδες. Το κομμάτι εξιστορεί το ταξίδι του ζευγαριού στην Πομπηία, όπου και πήραν την απόφαση να χωρίσουν.

 

Μετά τους χωρισμούς όλα τα συναισθήματα είναι πιο έντονα, όποτε προτείνω στον Matt να περιμένει μέχρι τις 26/4 και να ακούσει την δισκάρα των King Gizzard & The Lizard Wizard που θα τον τρελάνει ακόμα περισσότερο. Μπορεί και να ​ζηλέψει με τις μουσικές τους τόσο, που να ξεχάσει ότι κάποτε είχε γυναίκα. King Gizzard λοιπόν, «Fishing For Fishies» ο τίτλος της 14ης δουλειάς τους μέσα σε εννιά χρόνια και ένα χρόνο αποχής στο 2018, αφού πρώτα το 2017 πρόλαβαν να κυκλοφορήσουν πέντε (!) δίσκους. Κακό άλμπουμ δεν βγάζουν, οπότε απλά περιμένω την στιγμή της απόλαυσης. Ήδη έχουμε ακούσει τα «Cyboogie», «Fishing For Fishies» και «Boogieman Sam». Εξαιρετικά και τα τρια και περιμένουμε με ανυπομονησία τα υπόλοιπα έξι.

Μάλλον στις 26/4 όλα θα επισκιαστούν στο Υπόγειο από την παραπάνω κυκλοφορία, αλλά δεν είναι ο μόνος δίσκος που κυκλοφορεί αυτή την μέρα. Είναι άλλοι τρεις. Έχουμε τον βραζιλιάνο θεό της μουσικής Amon Tobin που κυκλοφορεί το «Fear In A Handful Of Dust», οκτώ χρόνια μετά την τελευταία του δουλεία, το 2011, που είχε τίτλο «ISAM». Ο πάντα καινοτόμος Amon έχει σίγουρα κάτι να πει με αυτή την επιστροφή του. Κατά κάποιο τρόπο και ο ίδιος βαριέται να κάνει τα ίδια και τα ίδια, οπότε από περίοδο σε περίοδο αλλάζει τους τρόπους που δουλεύει και το πώς παράγει την μουσική του. Σίγουρα μετά από μια τόσο μεγάλη περίοδο απόχης θα έχει κάτι φρέσκο να μας πει και εμείς θα είμαστε εκεί να τον ακούσουμε. Από την επικείμενη κυκλοφορία έχουμε ακούσει τα «Vipers Follow You», «On A Hilltop Sat the Moon» και το «Fooling Allright». Άκρως ατμοσφαιρικά, πολύ σκοτεινά και με ήχους βγαλμένους από κάπου αλλού, νομίζω ότι στην ακρόαση του το σκοτάδι και ένα ποτήρι, μπουκάλι (;) gin επιβάλλονται.

Kevin Morby. Τι να πω για τον άνθρωπο που έχει πει το "Harlem River" ένα κομμάτι που με κέρδισε από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Το ίδιο έπαθα και με το single "No Halo", λίγο τα παλαμάκια στην αρχή που μου θύμισαν το αγαπημένο "Pa Pa Power" από τους Dead Man's Bones (άκυρος συνειρμός) και μετά αυτή η μελαγχολική φωνή του με βύθισαν για λίγο στις σκέψεις μου. Αυτός θα είναι ο πέμπτος σόλο δίσκος του με τίτλο "Oh My God" και θα περιέχει 14 κομμάτια. Είχα ξεκινήσει να γράφω κάποια πράγματα για τον δίσκο, αλλά μετά διάβασα τις δηλώσεις του και δεν μπορώ παρά απλά να τις παραθέσω, γιατί δεν μπορεί να γραφτεί τίποτα πιο ουσιαστικό απ'όσα ο ίδιος είπε. Δίσκοι που βγάζουν τέτοια συναισθήματα στον ίδιο τον καλλιτέχνη είναι πάντα άξιοι προσοχής. Ταυτίζομαι και λιγάκι, γιατί για διάφορους λόγους για τέσσερα συναπτά έτη κοιμόμουν πάντα στο κανάπε μου, στον οποίο δεν χώρουσα καν ολόκληρος. "This one feels full circle, my most realized record yet. It’s one of those marks of a life: this is why I slept on floors for seven years. I’ve now gotten the keys to my own little kingdom, and I’m devoting so much of my life to music that I just want to keep it interesting.”

Τελευταία κυκλοφορία του μήνα με τις άπειρες κυκλοφορίες είναι αυτή των Foxygen, αυτής της μπάντας που αφού πρώτα μας απογείωσαν και μας έκαναν να τους λατρέψουμε με τους πρώτους δίσκους τους (οι περισσότεροι στο Υπόγειο είχαν θέο τον Sam France), έβγαλαν έναν (ίσως και δύο) δίσκους, στους οποίους ο βαθμός δυσκολίας για να καταλάβεις ότι επρόκειτο για την ίδια μπάντα κατέστη υψηλότατος. Κλάφτα Χαράλαμπε… Ελπίζω να μην αντιμετωπίσουμε παρόμοια θέματα και με το νέο επικείμενο δισκογράφημά τους: Ο δίσκος θα λέγεται «Seeing Other People» και θα περιέχει 9 κομμάτια. Είμαι λοιπόν περίεργος (και επιφυλακτικός) να δω αν θα καταφέρει έστω και στο ελάχιστο να πλησιάσει την ποιότητα των δυο πρώτων δίσκων ή αν θα είναι όπως τα δυο που ακολούθησαν, τα οποία προσωπικά τα άκουσα μια-δυο φορές με το ζόρι. Το πρώτο δείγμα που μας έχουν δώσει, το «Livin’ A Lie», ήταν αρκετά ελπιδοφόρο ότι η επιστροφή στις δόξες των πρώτων χρόνων δεν είναι μακριά. Μετά ήρθε το «Face The Facts» και μου τα χάλασε λίγο. Αλλά έχω μεγάλη αγάπη για τους ανθρώπους που κουβαλάνε την τρέλα που έχει μέσα του ο Sam, οπότε δίνω μια ευκαιρία και περιμένω στωικά να βγει ο δίσκος.

Αυτά τα ολίγα για τον Απρίλιο, ραντεβού και πάλι την Πρωτομαγιά
 


 

Συναυλίες:

4/4 Sofia Sarri + Petros Lamprides - Αγγλικανική Εκκλησία Άγιου Παύλου, Αθήνα

5 & 6/4 Γιάννης Αγγελάκας - Fuzz Club, Αθήνα

5/4 Φοίβος Δεληβοριάς - Gagarin 205, Αθήνα

7/4 & 8/4 Madrugada - Tae Kwon Do, Αθήνα

11/4 The Liminanas + Blame Canada, Temple, Αθήνα

13/4 Μωρά Στη Φωτιά - Κύτταρο, Αθήνα

13/4 The Bonnie Nettles, Film Jacket 35, Maladie - Velvet Room, Αθήνα

19/4 Γιαν βαν + Παύλος Παυλίδης - Gagarin 205, Αθήνα

19/4 Sober On Tuxedos + Ρόδες United - Ίλιον Plus, Αθήνα

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Εντυπώσεις από το 3ο
Athens Comedy Festival
(15/06/2019)
ypogeio.gr
Οι Slayer στη Λεωφόρο:
10 Τραγούδια και 10 Ιστορίες
από το ιστορικό γήπεδο
(14/06/2019)
ypogeio.gr
Music From The Basement
Volume II:
The Inside Story
(17/07/2017)
ypogeio.gr
Πώς Τελειώνει Η Μουσική;
(40 χρονών το 2015)
(15/10/2015)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ