To ypogeio.gr

Ο The Boy, το Αγόρι

και ο Αλέξανδρος Βούλγαρης


Είναι ο Αλέξανδρος Βούλγαρης ο πιο σημαντικός καλλιτέχνης της δεκαετίας που μας αφήνει; Για μένα είναι. Αν όχι αυτός, τότε ποιος; Ποιος μίλησε μέσα από τη μουσική του περισσότερο και πιο βαθιά, αποτυπώνοντας εύστοχα και φαρμακερά την ελληνική κοινωνία όσο αυτή βυθιζόταν στη δυστοπική και θλιβερή πραγματικότητα της δεκαετίας των μνημονίων και της κρίσης; Ο The Boy, όπως επέλεξε να έχει ως moniker, κυκλοφορεί στην Αθήνα, παρατηρεί, ζουμάρει στον άνθρωπο, στις σχέσεις, στην κοινωνία μας και βλέπει στο πυρήνα όλων. Ο Αλέξανδρος είναι για μένα πρώτα ποιητής, όλα τα άλλα έπονται και παρέρχονται. 

Γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1981 από δυο λευκές κατσαρίδες που γνωρίστηκαν στο πολυτεχνείο το 1973, τον πατέρα του και τη μητέρα του. Ο Αλέξανδρος είναι μουσικός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ηθοποιός και πάνω από όλα άνθρωπος και ποιητής των όλων. Ο The Βoy εμφανίζεται μουσικά και δισκογραφικά πολύ πριν τη δεκαετία που πριν λίγους μήνες μας άφησε. To 1997 και ως το 2003 είναι πίσω από τα πλήκτρα των F(a39). Το 2004 συνεργάζεται με τον φίλο του Felizol και κυκλοφορούν το πρώτο τους άλμπουμ ως Sportex, στη συνέχεια, μαζί με την υπεραταλαντούχα, τόσο στην ηθοποιία όσο και στην μουσική, Μαίρη Τσώνη, η οποία δυστυχώς δεν είναι πια μαζί μας, δημιουργούν τους Mary And The Boy. Μια μπάντα που άφησε πολύ γρήγορα το στίγμα της και έδωσε στην ελληνική μουσική σκηνή κάποια από τα καλύτερα κομμάτια των τελευταίων χρόνων. Όμως, στην αρχή των 10’s, ο Αλέξανδρος Βούλγαρης ξεκινά την μοναχική του πορεία ως The Boy. Η μόνη παρέα του είναι τα πλήκτρα του, ένα πιατίνι και μια μπότα. Χωρίς βέβαια να λείπουν οι κυκλοφορίες δίσκων με άλλους καλλιτέχνες, όπως ο Felizol και ο Κτίρια Τη Νύχτα

Στο παρακάτω τεράστιο κείμενο προσπαθώ να καταγράψω με όση συνέπεια και γνώση μπορώ την μουσική πορεία του The Boy, από την αρχή της ως και το σήμερα. Ελπίζω να κατάφερα να δημιουργήσω μια μίνι εγκυκλοπαίδεια για τον καλλιτέχνη που με στιγματίζει μέρα με την μέρα όλο και περισσότερο. Σίγουρα, πολλά σημεία του κειμένου είναι υποκειμενικά, αλλά τι δεν είναι υποκειμενικό στη ζωή…


* Ευχαριστώ ολόψυχα τον Άκη Καπράνο για τη συμβολή του στο κινηματογραφικό κομμάτι του έργου του The Boy, αλλά και τον ίδιο τον Αλέξανδρο που με αφορμή το παρόν άρθρο έφτιαξε ένα πραγματικό υπεραρχείο-βιβλίο με όλους μα όλους τους στίχους που έχει γράψει για τα ελληνόστιχα τραγούδια του από το 2004 ως και το 2020.  “Σε μια πόλη δίχως μέλλον είναι το μέλλον που κλαίει” - εκατόν δέκα οκτώ ελληνόστιχα κομμάτια (2004-2020). Το βρίσκεις και το κατεβάζεις εδώ. 
 


 

2001

H πρώτη κυκλοφορία του The Boy είναι με την μπάντα f(a39). Ψάχνοντας στο google από περιέργεια τι μπορεί να σημαίνει το όνομα, η μόνη «λογική» εξήγηση που φαίνεται να ισχύει είναι το απόλυτο μηδέν, αλλά και πάλι δεν μπορώ να ξέρω στα σίγουρα. Πάντως, το αρχικό όνομα της μπάντας μάλλον ήταν το The Endistes. Το γκρουπ απαρτιζόταν από τον Γιώργο Καρυώτη (φωνή, μπάσο), τον Κώστα Καραλά (drums), τον Γιώργο Μουτσόπουλο (κιθάρα) και τον Αλέξανδρο (πλήκτρα, φωνητικά). Όπως άρμοζε στα τέλη των 90s αρχές 00s, o ήχος της μπάντας ήταν στα όρια του πειραματικού. Κυκλοφόρησαν το μοναδικό τους ep, «World Waits», το 2001, ενώ έπαιξαν μαζί μέχρι και το 2003.



World Waits
Στίχοι, Μουσική, Παραγωγή, Artwork: f(a39)                            
Η ηχογράφηση έγινε ζωντανά στο στούντιο του Τζώνυ Βαβούρα.                           
Κυκλοφόρησε το 2001 σε cd-r.

 


 

2004

Κυκλοφορεί μαζί με τον Felizol (Γιάννης Βεσλεμές) και τον Dr Hector το άλμπουμ «Α Day With» με το όνομα της μπάντας να είναι το Sportex. Το «Α Day With” ίσως είναι το άκρον άωτον της παράνοιας... Hχογραφημένο live σε κασέτα, ο ήχος δεν είναι και ο καλύτερος, όπως είναι λογικό. Αλλά το αποτέλεσμα; Εμένα μου αρέσει. Στα τότε δελτία τύπου ο ήχος της μπάντας αναφέρεται ως electro-trash, εγώ, όμως, θα έλεγα ότι μου βγάζει ένα κράμα άγριας δύσης και πειρατών που πίνουν ρούμι. Ωμό, αληθινό και περίεργο, ξεπροβάλλει σαν ο οιωνός μιας επικείμενης μουσικής καταιγίδας...


A Day With
Στίχοι, Μουσική: Sportex (Felizol, The Boy, Dr.Hektor) 
Mastering: Callmelazy στα Soundflakes studios                      
Ηχογραφήθηκε ζωντανά σε κασετόφωνο το 2004 και κυκλοφόρησε διαδικτυακά to 2016.

 


Την ίδια χρονιά ο The Boy σκηνοθετεί τη πρώτη του ταινία «Κλαις;» και συμμετέχει και στο soundtrack αυτής.

 

2005

Ο The Boy συναντά την Μαίρη Τσώνη και μαζί δημιουργούν το σχήμα Mary And The Boy. Δυο κάπως άγνωστα ονόματα τότε, αλλά και οι δυο τους έμελλε να μας σημαδέψουν στο κοντινό μέλλον με τα πολυσχιδή και αυθεντικά ταλέντα τους. Κυκλοφορούν μόνοι τους (self-released) το άτιτλο ντεμπούτο τους που αποτελείται από 12 κομματάρες. Αγγλικός στίχος, με τη φωνή της Μαίρης στο προσκήνιο. Μέχρι και σήμερα, οι τρεις δίσκοι που κυκλοφόρησε το (κατά βάση) ντουέτο αποτελούν από τις πιο…  αγριεμένες και ομορφότερες εκφάνσεις του The Boy. Φωνές, ουρλιαχτά, δαιμονισμένα synths και κολασμένοι μα και γεμάτοι αγάπη στίχοι. 

Το debut του 2005 ξεκινάει με το full ηλεκτρισμένο «Fuck Me» και συνεχίζει με την διασκευή των «Milkshake/My Neck, My Back».  Πήραν δυο από τα πιο mainstream κομμάτια και κατάφεραν να τα αλλάξουν τόσο πολύ ούτως ώστε να φτάσει τελικά στ’αυτιά μας ένα αποτέλεσμα ολότελα φρέσκο και απείρως γοητευτικό. Μέσα στο άλμπουμ μεταξύ άλλων υπάρχει και το ανεπανάληπτο «Bobby Peru», με την αιθέρια φωνή της Μαίρης να μετατρέπεται όσο κυλάει το κομμάτι σε άγριες μανιασμένες ιαχές και τον The Boy από πίσω να γεμίζει τα κενά με ένα τρόπο βάρβαρο, αλλά και κάπως ρομαντικό θα τολμήσω να πω για ένα κομμάτι που παίζει με την φράση «Show it to me» και την λέξη «sodomy». Λίγο αργότερα έρχεσαι αντιμέτωπος με το «Soon I’ll Be Away From You». Υψηλή αισθητική, γεμάτο συναίσθημα και ένα από τα καλύτερα κομμάτια που γράφτηκαν τη δεκαετία των 00’s. O δίσκος κλείνει σιωπηλά με το «Mary And The Boy Pray For Your Sins» και μαζεύεις μέσα σου όσα άκουσες μέχρι και το πέσιμο της αυλαίας. Πριν την "Σιωπηλή" είχαν προσευχηθεί ξανά για μας…

Μετανιώνω οικτρά που ο χρόνος δε γυρίζει πίσω στη πρώτη μισή δεκαετία της ενήλικης ζωής μου, όταν έτρωγα με το κουτάλι τις συναυλίες και παρόλαυτα δεν βρέθηκε κάποιος να με σύρει σε ένα από τα live των Mary And The Boy ή στα πρώτα του The Boy. Ίσως βέβαια τότε να μην είχα εκτιμήσει το μέγεθος αυτού που θα έβλεπα και θα άκουγα. Αλλά μάλλον λέω μαλακίες για να ησυχάσω το μέσα μου. Και θυμάμαι σαν τώρα να βλέπω το όνομα Mary And The Boy και χωρίς να έχω ιδέα να λέω "άκου όνομα, «Η Μαίρη και το Αγόρι», τίποτα φλώροι θα είναι". Πόσο ηλίθιος ήμουν…


Praying For Your Sins 
Στίχοι, Μουσική, Παραγωγή: Mary And The Boy
Η αρχική  μίξη έγινε από τους Manos G και Mary And The Boy
Το αρχικό master έγινε από τον Angel
Νέα μίξη απο τον Callmelazy στα Soundflakes studios                                    
Νέο mastering απο τον Γιάννη Χριστοδουλάτο στα Sweetspot studio                                                   
Artwork: Βανέσσα Φερλέ, Ιφιγένεια Βασιλείου με την βοήθεια του Surfer Christ
Φωτογραφία: Πάνος Κοστούρος                           
Κυκλοφόρησε σε cd-r το 2005 και σε βινύλιο το 2012 απο την Inner Ear Records

 


 

2006

Ο The Boy κυκλοφορεί την ταινία του «Ροζ» και συμμετέχει και στο soundtrack αυτής. Μπορείς να τη δεις ολόκληρη εδώ.

 

2007

Η χρονιά που ο The Boy κυκλοφορεί το πρώτο “ανεπίσημο” album του “50 God Damned Songs”. Στην πραγματικότητα βέβαια είναι 51 κομμάτια ή και 52 αναλόγως την έκδοση που θα πετύχεις στο ίντερνετ καθώς υπάρχει και ένα hidden track, μέσα σε αυτά βρίσκουμε διασκευές του σε κομμάτια του Prince (“NC2U”), του Elvis Presley (“I Get So Lonely I Could Die”), αλλά και δικά του κομμάτια σε αγγλικό στίχο. Επίσης υπάρχει και το τύπου ep “Beat”. Απ’ όσο γνωρίζω είναι μια κασέτα με αυτοσχεδιασμούς, γραμμένους στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Περιέχει πέντε ορχηστρικά κομμάτια. Δε νομίζω ότι είναι κάπου διαθέσιμο για ακρόαση. Την ίδια χρονιά επανακυκλοφορεί από την Inner Ear το προαναφερθέν εξαίσιο ομώνυμο ντεμπούτο των Mary and The Boy, ενώ ο Αλέξανδρος γράφει και τη μουσική για τις θεατρικές παραστάσεις “Dance Of The Dance” και “Οξυγόνο” και αναλαμβάνει τη μουσική επιμέλεια για την ταινία “Κλέφτες” του Μάκη Παπαδημητράτου.

Μπορείς να κατεβάσεις δωρεάν το άλμπουμ “50 God Damned Songs” εδώ, ενώ στο παρακάτω μπορείς να ακούσεις την αντιπροσωπευτική κομματάρα "My Body Is Changing".


50 God Damned Songs
Στίχοι, Μουσική, Παραγωγή, Artwork: The Boy
Mastering: Callmelazy στο Soundflakes Studios
Κυκλοφόρησε σε διπλό cd-r τον Μάρτιο του 20007 απο το Μουσικό Κίνημα: Μαύρες Τρίχες   

            

 


Την ίδια χρονιά, Οι Mary And The Boy κυκλοφορούν το δεύτερο self-titled άλμπουμ τους. Μας παραδίδουν ένα δίσκο υψηλής αισθητικής αλλά και δυσκολίας στο να το ακούσεις και να το αγαπήσεις. Οφείλεις, όμως, να το του δώσεις το χρόνο και τις ακροάσεις που του αναλογούν, γιατί το αξίζει από την αρχή μέχρι το τέλος. Ξεκινάει με το φαινομενικά ήπιο «Birth», που όμως καταλήγει στα ουρλιαχτά της Μαίρης και του Boy. Η μαγεία του δίσκου συμπυκνώνεται στο δεύτερο track του δίσκου, «Death». Ένα δαιμονισμένο κομμάτι, που όμοιό του δεν έχω ακούσει σε ολόκληρη την δισκογραφία του Boy! Το πάρτυ συνεχίζεται με το «Cock», που για μένα είναι ο δίδυμος αδερφός του «Death». Στο «Mama» η φωνή του The Boy μου θυμίζει λίγο Nick Cave στα νιάτα του, αλλά την παράσταση κλέβει για ακόμα μια φορά η μάγισσα Mary με την ανεπανάληπτη και one of a kind φωνή της. Με κάνει να ανατριχιάζω κάθε φορά που την ακούω και σκέφτομαι ότι είναι κάπως «άδικο» που έγινε γνωστή μέσω του «Κυνόδοντα» και όχι χρόνια νωρίτερα μέσα από αυτή την μπάντα. Γενικά ο δίσκος είναι κατ’ εμέ ένα μικρό, παραγκωνισμένο από πολλούς, αριστούργημα. Ηλεκτρικές κιθάρες, φασαρία, φοβερές μελωδίες και κραυγές που βγάζουν πόνο και ηδονή γεμίζουν τα αυτιά μας.

* Τα τραγούδια «Cock», «Death» και «Mama» τα ξαναβρίσκουμε στο τρίτο και τελευταίο άλμπουμ της μπάντας «Timemachine».


Mary and The Boy                              
Στίχοι, Μουσική: Mary and The Boy                                     
Παραγωγή: Mary and The Boy, Felizol                                                
Ηχογράφηση, Μίξη: Callmelazy στα Soundflakes studios                                          
Artwork: Βανέσσα Φερλέ
Mastering: Pridon
Κυκλοφόρησε σε cd το 2007 απο την Low Impedance Records

 


 

 

2009
 

Please Make Dance, 7/4/2009

Λίγο πριν μας αποχαιρετήσουν τα 00s ο The Boy αποφασίζει, ή απλά συνέβη, να ξεκινήσει επίσημα την μοναχική μουσική του πορεία. Στα 28 του έτη τότε, μας παραδίδει το ντεμπούτο άλμπουμ του “Please Make Dance”. Στο εξώφυλλο βλέπουμε τον ίδιο στην παιδική του ηλικία και από αυτή την εικόνα πιάνομαι και θεωρώ τριλογία τους τρεις πρώτους δίσκους του, οι οποίοι και οι τρεις έχουν για εξώφυλλο μια φωτογραφία από τα παιδικά/εφηβικά του χρόνια. Η παραγωγή του δίσκου ανήκει στον ίδιο και το mastering στον Christian Vogel. Μπορεί αυτός να είναι ο πρώτος προσωπικός του δίσκος, αλλά ο Αλέξανδρος δεν είναι μικρός, είναι έτοιμος. Έτοιμος να μοιραστεί μαζί μας τον εσωτερικό του κόσμο χωρίς να ζητάει αντάλλαγμα. Από το πρώτο track “PM.M.D + How My Eyes Change”, κάνει αυτό ακριβώς που θέλει -χωρίς ίχνος έκπτωσης και στρογγυλοποίησης- και σε αφήνει άφωνο καθώς τον ακούς να απαγγέλει με μια ανάσα το “πάτερ ημών”, πριν ακούσεις για πρώτη φορά το καθηλωτικό του beat και τους στίχους στα αγγλικά - το κομμάτι τελειώνει αλλά δεν υπάρχει παύση, η μελωδία συνεχίζει καθώς ξεκινάει το “Εκπέμπω” σε ελληνικό στίχο. Τρίτο κομμάτι και παίρνουμε μια γεύση 36 δευτερολέπτων από το “Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ” του Θεοδωράκη.

Ο δίσκος απαρτίζεται από 16 κομμάτια μεταξύ των οποίων δεν υπάρχει καμία παύση και καμιά “κοιλιά”, απνευστί χοροπηδάς από track σε track ώσπου ξέπνοος υποκλίνεσαι στο καταιγιστικό εκτόπισμα του Βούλγαρη. Στο πρώτο άκουσμα εύκολα ξεχωρίζουν τα “Γιατί Δε Χορεύετε Ρε;”, που όπως έχει δηλώσει ο ίδιος στην πραγματικότητα μας ρωτάει γιατί δεν επαναστατούμε/αντιδρούμε, και το “Σ' Αγαπάω Να Της Λες”, ένα κομμάτι που έμελλε στο μέλλον να γίνει από τα γνωστότερα τραγούδια του ακόμα και στους “αμύητους”. 

Σε στιχουργικό επίπεδο, ο The Boy δείχνει τα πρώτα ψήγματα για το τι θέλει να πει και με ποιο τρόπο. Ωμός σε μια πρώτη ανάγνωση, μα εντέλει βαθιά συναισθηματικός και ρομαντικός. 

Δειλά-δειλά, σε σχέση με το τι θα ακολουθήσει στα άλλα άλμπουμ, ο Αλέξανδρος μας συστήνεται με μη τυπικό τρόπο και ίσως γι' αυτό με κερδίζει από την πρώτη στιγμή χώρις να ξέρω τι επρόκειτο να μου χαρίσει χωρίς καν να το ξέρει στο μέλλον που σήμερα είναι παρόν. Αν έπρεπε να συμπτήξω τις σκέψεις μου για το άλμπουμ σε μια πρόταση, τότε θα έλεγα ότι είναι ένα ντεμπούτο αρκετά πειραματικό και σκληρό, μια πρόβα για το τι επρόκειτο να ακολουθήσει... 



Please Make Me Dance
Μουσική, Στίχοι, Παραγωγή ,Ερμηνεία:The Boy 
Ηχογράφηση, Μίξη: Callmelazy στα Soundflakes Studios 
Mastering: Cristian Vogel στα 55 Studios 
Artwork: Βανέσσα Φερλέε
Κυκλοφόρησε σε cd απο την Inner Ear Records στις 30/4/2009.                        
Ακολούθησε μια έκδοση σε βινύλιο και σε κασέτα. 

 

 


Timemachine, 7/7/2009

Το 2009 λοιπόν έχουμε το επίσημο ντεμπούτο του, αλλά και την δεύτερη κυκλοφορία των Mary And The Boy“Timemachine”. Ένας ανεπανάληπτης ομορφιάς δίσκος με κομμάτια όπως το “Staring” και το “Υου, You, You”. Στο άλμπουμ συμμετέχει και ο Felizol, ο οποίος προσθέτει στον ήχο του δίσκου αρκετά ηλεκτρονικά στοιχεία. Η μπάντα ακολουθεί νέα μουσικά μονοπάτια πέρα από αυτά που γνωρίσαμε και “περπατήσαμε” στα δυο πρώτα άλμπουμ. Όλοι δρόμοι, όμως, τελικά καταλήγουν σε δυο καθηλωτικά κολληματικά κομμάτια: το «My Dance Is Getting Better» και το «Are You Still Dancing Can Can». Και -όπως προαναφέρθηκε και στο ομώνυμο άλμπουμ της μπάντας το 2007- στο «Timemachine» ακούμε σε λίγο «πειραγμένες» versions τα «Death», «Mama» και «Cock».



Timemachine
Μουσική: Mary & The Boy (tracks: 2, 3, 6, 8, 9, 10, 11), The Boy (tracks: 1, 4, 5, 13), Felizol (tracks: 1, 7, 12),   
Στίχοι: Mary & The Boy (tracks: 2, 3, 6, 9, 10, 11), The Boy (tracks: 4, 5, 13), Felizol (tracks: 7)                                            
Παραγωγή: Felizol
Ηχογράφηση, Μίξη: Callmelazy στα Soundflakes studios 
Mastering: Cristian Vogel στα 55 studios
Φωτογραφίες: Γιώργος Λάνθιμος                                      
Artwork: db Κυκλοφόρησε σε cd απο την Inner Ear Records στις 20/1/2009.

Ακολούθησε μια έκδοση σε διπλό βινύλιο με ενσωματωμένο το cd “Timemachine remixes, reedits, remades” με διαφορετικές εκδοχές των original τραγουδιών απο διάφορους έλληνες μουσικούς.       
 

 

 

2010

Κουστουμάκι, 28/4/2010

Η Ελλάδα βράζει. Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος έχει δολοφονηθεί από τον αστυνομικό Κορκονέα στα Εξάρχεια 16 μήνες νωρίτερα και, μόλις 5 μέρες πριν, ο τότε Πρωθυπουργός της χώρας Γιώργος Παπανδρέου με διάγγελμά του από το Καστελόριζο ανακοινώνει στον Ελληνικό λαό την είσοδό μας στην εποχή των μνημονιών. Μέσα σε αυτό το κοινωνικό-πολιτικό-οικονομικό πλαίσιο, ο The Boy συνεχίζει τη μοναχική μουσική πορεία του με το δεύτερο μέρος μιας άτυπης τριλογίας. Ο δεύτερος δίσκος του έχει τίτλο “Κουστουμάκι” και, δέκα χρόνια μετά και ύστερα από πολλές κυκλοφορίες, είναι σίγουρα ο αγαπημένος μου, ο καλύτερός μου δίσκος, για την δεκαετία που πέρασε. 

Στο εξώφυλλο ο The Boy μεγαλώνει σε σχέση με το πρώτο και σηκώνει το μεσαίο του δάχτυλο – όπως και τότε έτσι και τώρα... Ο δίσκος κυκλοφορεί μόλις ένα χρόνο μετά το ντεμπούτο, αλλά μουσικά είναι πολύ διαφορετικός και πολύ πιο στέρεος. Η ατελείωτη σκληράδα κι αγριάδα του πρώτου μετριάζεται με γλυκύτητα από το πρώτο κιόλας κομμάτι, το “Αγρίμι”. Δεν θα βρούμε αγγλόφωνο τραγούδι. Όλοι οι στίχοι είναι τραγουδισμένοι στη μητρική μας γλώσσα, ίσως για να μην υπάρχει δικαιολογία για όσους απο εμάς δεν καταλάβουν αυτά που εκείνος θέλει να μας πει. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν κάτι άλλαξε/ώθησε τον Boy, αλλά αυτός ο δίσκος είναι η αρχή της περιπέτειας. Οι στίχοι αφηγούνται σε πρώτο ενικό πρόσωπο και ήδη από το 2010 με κάνει να αναρωτιέμαι τι από όλα αυτά που γράφει είναι δικά του βιώματα και τι είναι πολλαπλός καθρέφτης απο ζωές άλλων, όλων μας ίσως. Ακόμα και σήμερα δε μπορώ να καταλάβω που τελειώνει η “περσόνα” The Boy και που ξεκινάει ο Αλέξανδρος Βούλγαρης. 

Ακούγοντας το “Κουστουμάκι”, γίνεται αντιληπτό ότι πηγή έμπνευσης είναι γενικότερα η Αθήνα, η Ελλάδα, οι ανθρώπινες σχέσεις και η ζωή σε τούτη την εν πολλοίς σάπια και άγρια κοινωνία που ζούμε. Όμως, από την βρώμα της Αθήνας γεννήθηκε αυτός ο δίσκος-αριστούργημα. Έντεκα tracks, εκ των οποίων τα δέκα πρώτα είναι πανέμορφα. Ο Boy έχει ένα χάρισμα, ίσως και ο ίδιος να μην το ξέρει, είναι ποιητής που μιλάει κατευθείαν και ταυτόχρονα στο μυαλό και στην ψυχή. Γλώσσα καθημερινή και απλή, αλλά το νόημα και οι εικόνες που δημιουργούν οι λέξεις αγγίζουν κάποιο είδος τελειότητας. Κάποιες φορές η απλότητα είναι το καλύτερο πράγμα.

Αλλά ακόμα και όταν η στιχουργική πένα έρχεται στο χέρι της στιχουργού αστεριγραμμηκυκλος έρχεται το εξάλεπτο “Τσεκούρι”. Με μόνους στίχους “Κάθε μέρα ονειρεύομαι να παίρνω το τσεκούρι μου και να βγαίνω στο δρόμο. Να σας χτυπάω δυνατά. Και να σας διαλύω. Να εξαφανίζω επιτέλους τους εφιάλτες μου. Τους τρομοκράτες μου”, καταφέρνει με περίσσια ευκολία να σε ρουφήξει στη δίνη που δημιουργούν τα απαλά πατήματα στα πλήκτρα του πιάνου και να μεταφερθείς εκεί που θες εσύ για να σηκώσεις το δικό σου τσεκούρι απέναντι στους δικούς σου τρομοκράτες. Κάθε μέρα, κάθε μέρα. 

Τι συμβαίνει όμως με το εντέκατο κομμάτι; Το τραγούδι που κλείνει το άλμπουμ είναι το ομώνυμο “Κουστουμάκι”. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πώς ένιωσα όταν το άκουσα για πρώτη φορά. Διαρκεί δέκα λεπτά και πενήντα τέσσερα δευτερόλεπτα και αξίζει κάθε στιγμή του. Γραμμένο για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Δεν έχει ρεφρέν, δεν έχει κουπλέ. Είναι ένα ποίημα χωρίς επαναλήψεις. Καταγράφει τα πάντα. Με αφορμή εκείνο το μαύρο βράδυ, ο Αλέξανδρος βγάζει από μέσα όλο τον θυμό και τον πόνο, όλο το έρεβος του ουρανού πέφτει και σε πλακώνει, αλλά μετά σε γεμίζει δύναμη, δύναμη να πολεμήσεις να σταθείς όρθιος. Δέκα χρόνια μετά, το κομμάτι αυτό είναι πάντα επίκαιρο και έτσι θα είναι και σε άλλα δέκα χρόνια. Το διαμάντι του The Boy. Μέσα σε αυτό το τραγούδι μπορείς να νιώσεις και να βρεις τα πάντα - μίσος, νεύρα, αγάπη, έρωτα. Θέλω να καταθέσω δημόσια κι επίσημα ότι όταν πεθάνω θέλω όσοι θα είστε εκεί να τραγουδήσετε αυτό το τραγούδι και να αποχαιρετιστούμε για πάντα. Αυτό το έπος είναι το μόνιμο καταφύγιό μου. Χρόνια τώρα, ατελείωτες φορές έχω κρυφτεί μέσα στους στίχους και στις μελωδίες του, στη στοιχειωμένη του ατμόσφαιρα του και στην δαιμονισμένη ορμή του. 


Σημείωση: Στις 25 Φεβρουαρίου 2017 ο The Boy έχει συναυλία στο Μπάγκειον. Παίζει ασταμάτητα για 3 ώρες και κάτι ψιλά. Εγώ είμαι χαμένος, όμως σε κάθε παύση φωνάζω παίξε το “Κουστουμάκι”, το οποίο σημειωτέον είχε να ακουστεί αρκετά χρόνια σε live. Στα τελειώματα της συναυλίας απαντάει από το μικρόφωνο κάτι του τύπου “Με έπρηξες/φαγώθηκες, άντε να το παίξω”. Ξεκινάει, μπαίνει η εισαγωγή ακούω τις πρώτες λέξεις και γονατίζω κυριολεκτικά. Δευτερόλεπτα αργότερα λέει “Σόρυ, κάηκα, δεν το θυμάμαι” και το κόβει. Τελειώνει η συναυλία και πάω να του μιλήσω για πρώτη φορά, λέω “Αλέξανδρε, είμαι ο Δήμητρης από το Υπόγειο, μπορώ να σε πάρω μια αγκαλιά;”. Τον αγκάλιασα, του πα μια μαλακία κι έφυγα. Συνέχισα να τον πρήζω, μέχρι που κατάφερα (μάλλον) να τον κάνω να το παίζει σε κάθε live. Έκτοτε, του έχω πει πολλές φορές ευχαριστώ, θα το πω άλλη μια φορά κι από εδώ: Ευχαριστώ.



Κουστουμάκι
Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία, Παραγωγή: The Boy                            
Ηχογράφηση, Μιξη: Callmelazy στα Soundflakes Studios                                        
Artwork: Βανέσσα Φερλε                    
Mastering : Τάκης Δημουλάς στο Original Meister Studio                        
Κυκλοφόρησε σε cd απο την Inner Ear Records στις 28/4/2010.  
Ακολούθησε μια έκδοση σε βινύλιο και σε κασέτα.   

 

 

 

Φάντασμα, 13/12/2010 

Την ίδια χρονιά με το “Κουστουμάκι” μας δίνει το self-released “Φάντασμα”. Ένα άλμπουμ με 14 τραγούδια. Τα πρώτα εννιά είναι καινούρια ακυκλοφόρητα και τα υπόλοιπα πέντε είναι διαφορετικές εκδοχές από κομμάτια που νωρίτερα είχαν μπει στο “Κουστουμάκι”. Ενάμιση άλμπουμ λοιπόν μέσα στην ίδια χρονιά και εδώ ξεκινάω να καταλαβαίνω ότι όσο εγώ αδημονώ να ακούσω συνέχεια νέα τραγούδια του άλλο τόσο ο ίδιος σκάει και θέλει να μοιράζεται αυτά που νιώθει και γράφει. Την τέχνη του, τη ζωή του. 

Το “Φάντασμα” μπορεί να μην θεωρείται επίσημη κυκλοφορία, αφού ήρθε μόνο στο διαδίκτυο και όχι από κάποια δισκογραφική εταιρεία, μπορεί να μην είναι τόσο γνωστό, αλλά σε καμία περίπτωση δεν περνάει απαρατήρητο. Μέσα σε αυτό υπάρχει το υπέροχο και ίσως υποτιμημένο “Μόνο Όταν Κλαις”, το “ Όλοι το Θυμήθηκαν Αργά”, το ομώνυμο “Φάντασμα”, αλλά και το guilty pleasure μου, “Βρε Μαμά”.



Φάντασμα
Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία : The Boy           
Το άλμπουμ "Φάντασμα" αποτελείται απο τις demo εκδοχές 5 τραγουδιών που κυκλοφόρησαν στο άλμπουμ "Κουστουμάκι" και 8 ακόμα τραγούδια που κόπηκαν απο την τελική επιλογή για το ίδιο άλμπουμ. Ηχογραφήθηκαν την Ανοιξη του 2009.                         
Ηχογράφηση, Mastering: Callmelazy στα Soundflakes Studios
Κυκλοφόρησε διαδικτυακά στις 13/12/2010.

 

 


Στο ενδιάμεσο διάστημα κυκλοφορεί με τον Felizol το ηλεκτρονικό "Ο.Η.Ι.Ο", σε παραγωγή και γραφή και των δύο, με τον Boy στα φωνητικά. Υπάρχει και ένα βίντεο με τους δυο τους να εκτελούν χρέη dj το 2009 στο Cavo Paradiso της Μυκόνου και να παίζουν το κομμάτι. 

 

 

2011


Ηλιοθεραπεία, 27/6/2011

Το τρίτο και τελευταίο μέρος της προαναφερθείσας τριλογίας. Στο “Please Make Me Dance” βλέπουμε τον μικρό ακόμα Αλέξανδρο... Κάπως ντροπαλός, με κάποιες εξάρσεις αλλά και αρκετές ήρεμες και μοναχικές στιγμές. Στο “Κουστουμάκι” είμαστε λίγο πριν την εφηβεία, ο παιδικός θυμός, (η επανάσταση μέσα από ένα κωλοδάχτυλο μα δε ξεφεύγει περισσότερο απ' όσο πρέπει, έχει εξάρσεις και υφέσεις). Στην “Ηλιοθεραπεία” δε βλέπουμε πια το πρόσωπο του παιδιού, μονάχα μια μάσκα και ένα σφυρί στο χέρι. Τώρα, ο The Boy είναι πια έτοιμος να τα πει όλα. Έξω από τα δόντια. Η μπότα στο τύμπανο βαράει συνέχεια και αλύπητα. Η φωνή του βγάζει ένταση που όλο δυναμώνει και ποτέ δεν ηρεμεί. Ξερνάει στίχους γραμμένους από κολασμένο χέρι και μυαλό που δε σταματάει να σκέφτεται. Χαρτογραφεί την κοινωνία και βλέπει τις ζωές όλων πίσω από τους τοίχους. Δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω, δεν μένει τίποτα μετέωρο και κλείνει την τριλογία του με ένα grand finale.

Στην “Ηλιοθεραπεία” κάθε κομμάτι είναι και μια αφορμή για εσωτερική αναζήτηση. Εσωτερική επανάσταση γενικότερη, σε κάθε επίπεδο και από οποιαδήποτε αφετηρία. Το μυαλό μου οργιάζει. Κοινωνία, φτώχεια, έρωτας, σεξ, φιλία, μιζέρια. Από το “Κόψε Το Χέρι” μέχρι το “Κόμπος”. Στην “Ηλιοθεραπεία” κάθε τραγούδι θα μπορούσε να είναι το καλύτερο του δίσκου. Αλλά σε αυτό τον δίσκο εμφανίζεται η “Σιωπηλή” - ως ένα τραγούδι, αλλά και ως χαρακτήρας στο σύμπαν του The Boy. Εμφανίζεται τώρα, αλλά προϋπάρχει σε τραγούδι από το 2007, σε demo κομμάτι που έχει το όνομα του παρτενέρ της, “Νικολάι Κόνστιν”, ενώ από το 2004 κιόλας, είναι η πρωταγωνίστρια στο μυθιστόρημα του The Boy με τίτλο “Μαύρο Αίμα”. Ένα μυθιστόρημα που κυκλοφορεί παρέα με το βινύλιο της “Ηλιοθεραπείας” και είναι όπως τα λέει και ο ίδιος στη σελίδα του στο bandcamp: “Το μυθιστόρημα 108 σελίδων, «Μαύρο Αίμα», γραφόταν ανά διαστήματα από το 2004 ως σήμερα. Είναι ένα πολιτικό πορνογράφημα και ακολουθεί την προσπάθεια της Σιωπηλής να αλλάξει τον κόσμο. Το βιβλίο και το cd είναι δυο όνειρα που τέμνονται. Δυο υγροί εφιάλτες για το μέλλον."

“Αυτή η επανάσταση θα είναι προσωπική”.  


Η “Σιωπήλη” είναι το υποτιμημένο “Κουστουμάκι”, είναι ο κατοπτρισμός κάθε κακοφορμισμένης συμπεριφοράς, πίσω από τους συμβολισμούς των στίχων είμαστε όλοι μια Σιωπηλή... Ο καθένας μέσα του ξέρει το δικό του γιατί. Προσευχηθείτε για τη Σιωπηλή και θα προσευχηθεί και αυτή για εσάς.


* Ένα στοιχείο του δίσκου που δεν μπορώ να θεωρήσω τυχαίο είναι ότι το εναρκτήριο τραγούδι “Κόψε Το Χέρι” ξεκινάει με τα εξής λόγια: “Ήλιος, θάλασσα, ακτινοβολία, σαρκοφαγία, παχυσαρκία, χριστιανισμός, οικογένεια, εξοχική κατοικία Ημερομηνία γέννησης 22 Φεβρουαρίου 1981, Κωδικός Ορφεας ΒΑ2019 Ενημερώνεστε ότι η αναφορά σας ηχογραφείται σε 3, 2, 1” ενώ το τελευταίο τραγούδι “Εθνικός Ύμνος” ολοκληρώνεται με τους στίχους “Ημερομηνία γέννησης 22 Φεβρουαρίου 1981, Κωδικός Ορφέας ΒΑ2019 Ενημερώνεστε ότι η αναφορά σας ηχογραφείται σε 3, 2, 1”. 



Ηλιοθεραπεία
Μουσική, Στίχοι, Ερμηνεία: The Boy 
Παραγωγή: The Boy, Callmelazy 
Ηχογράφηση, Μίξη: Callmelazy στα Soundflakes Studios                                                      
Artwork: Βανέσσα Φερλέ, Ιφιγένεια Βασιλείου και Surfer Christ
Mastering: Γιάννης Χριστοδουλάτος στα Sweetspot Studios 
Κυκλοφόρησε σε cd +βιβλίο στις 20/6/2011 απο την Inner Ear Records.                                                               
Ακολούθησε μια έκδοση σε βινύλιο και σε κασέτα.

 


 


Νοέμβριος 2011

Κυκλοφορεί και το “When You Grow Up Your Heart Dies”. Έντεκα κομμάτια γραμμένα για το θεατρικό “Luv” της ομάδας Square Team. Αγγλικός στίχος, ηλεκτρονικός ήχος, με το “Stroke My Dick A Bit” και το “Ally In The Ocean” να είναι τα αγαπημένα μου.



When You Grow Up Your Heart Dies OST
Μουσική, Στίχοι, Ερμηνεία, Παραγωγή: The Boy 
Ηχογράφηση, Μίξη: Callmelazy στα Soundflakes Studios 
Artwork: Βανέσσα Φερλέ                         
Μουσική για την θεατρική παράσταση “Luv” της ομάδας Square.                            
Κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2011 στο διαδίκτυο.

 

 


2012

Το 2012 ο The Boy ελευθερώνει στο youtube το άλμπουμ “Before”. O δίσκος αποτελείται από 10 τραγούδια που έχουν ως έμπνευση την ταινία “Before Sunrise” (1995) του Richard Linklater. Την ίδια περίοδο κυκλοφορεί η τρίτη ταινία του, σε δικό του σενάριο, “Higuita”, για την οποία γράφει και τη μουσική. Η σημαντικότερη όμως κυκλοφορία του είναι ο τρίτος και τελευταίος δίσκος με τους Mary And The Boy, το “Praying For Your Sins”. Στην πραγματικότητα, αυτός είναι ο πρώτος τους δίσκος, αφού υπήρχε ως demo από το 2005 αλλά τελικά το κυκλοφόρησε επίσημα η Inner Ear επτά χρόνια αργότερα.



Before
Μουσική, Στίχοι, Ερμηνεία, Παραγωγή, Artwork: The Boy  
Ηχογράφηση, Μίξη: Callmelazy στα Soundflakes Studios                  
Μουσική εμπνευσμένη απο την ταινία “Before sunrise” του Richard Linklater.                                 
Κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2012 στο διαδίκτυο.    

 



Χιγκίτα OST
Μουσική, Στίχοι, Ερμηνεία, Παραγωγή: The Boy      
Η μουσική ηχογραφήθηκε με την βοήθεια του Λόλεκ.     
Η φωνή ηχογραφήθηκε με την βοήθεια του Felizol.                        
Κυκλοφόρησε διαδικτυακά στις 5/3/2013. Soundtrack της ταινίας “Χιγκίτα” του The Boy.

 

 


 

2013


American Unicorn, 23/11/2013

Μετά τα τρία πρώτα επίσημα άλμπουμ του, στα οποία έχουμε σχεδόν εξ'ολόκληρου ελληνικό στίχο, αλλά και αρκετές side κυκλοφορίες με αγγλικό στίχο, ο The Boy αποφασίζει να κυκλοφορήσει τον τέταρτο δίσκο του “American Unicorn” αποκλειστικά με αγγλικό στίχο. Ο The Boy ζει χωρίς να υπάρχει αύριο και δε σταματά να πειραματίζεται και να βγάζει από μέσα του ό,τι θέλει και έχει ανάγκη να βγάλει. Ο δίσκος ξεκινά με το αργό και σκοτεινό “S The Player” και αμέσως μετά ακούμε το “Meet The Angels” που σου βγάζει εντελώς διαφορετικά συναισθήματα και προσωπικά ξεκινάω να κουνιέμαι ακαριαία μόλις το ακούω, όπως και στο “The Dark Backward”. Γενικά είναι ένας αρκετά καλός δίσκος και τικάρουμε και αυτό το κουτάκι με αυτά που μπορεί να κάνει ο Αλέξανδρος. 


American Unicorn
Μουσική, Στίχοι ,Ερμηνεία, Παραγωγή: The Boy 
Ηχογράφηση, Μίξη: Callmelazy στα Soundflakes Studios 
Mastering: Γιάννης Χριστοδουλάτος στα Sweetspot Studios 
Artwork: Βανέσσα Φερλέ βασισμένο σε σε φωτογραφίες της Νίκης Νικολακάκου
Κυκλοφόρησε σε διπλό βινύλιο στις 23/11/2013 από την Inner Ear Records.
    
 

 


Δεν ξέρω αν το τίκαρε και ο ίδιος ή αν απλά είναι Τετάρτη. Αλλά σιγά-σιγά ξεκινάει μια νέα περίοδος στην μουσική του. Το 2013 έφερε ακόμα μια συνεργασία με τον Felizol και την κυκλοφορία του ep “Mother”. Το δεύτερο κομμάτι του ep έχει τίτλο “Μαργαρίτα Καραπάνου”. Εδώ ο The Boy δείχνει για πρώτη φορά πόσο “αγαπάει” μια από τις σπουδαιότερες Ελληνίδες πεζογράφους. Επτά χρόνια αργότερα θα αναφερθεί ξανά το όνομα της στην έναρξη του «Σιμόν Σουλ», στο άλμπουμ του 2019 «Παραδουλεύτρα».
 

Mother EP
Μουσική, Στίχοι Εμηνεία: Felizol, The Boy
Ηχογράφηση, Μίξη, Παραγωγή: Callmelazy, Yiannis Veslemes
Artwork: Paintluv
Κυκλοφόρησε σε 12ιντσο βινύλιο από την Ntrop Records

 

 


2014 

Ο The Boy συμμετέχει στο soundtrack για την ταινία “Αισθηματίες” του αείμνηστου Νίκου Τριανταφυλλίδη. Για την ταινία τα λόγια είναι περιττά, απλά πρέπει να την δείτε. Το ίδιο ισχύει και για την μουσική που έγραψε ο Αλέξανδρος. Μας δίνει το ομώνυμο “Αισθηματίες” και το “Απόψε Θέλω Παρέα”, στο οποίο τραγουδάει η Κατερίνα Παπαχρήστου (Tango With Lions). Απλά, με αφορμή την ταινία δυο από τα καλύτερα κομμάτια της δεκαετίας. 

 

Αισθηματίες OST
Μουσική, Στίχοι, Ερμηνεία, Παραγωγή: The Boy
Ηχογράφηση, Μίξη: callmelazy στα Soundflakes studios                
Mastering: Γιάννης Χριστοδουλάτος στα Sweetspot studios                      
Artwork: Νικήτας Κλίντ                        
Ερμηνεία στο τραγούδι "Απόψε θέλω παρέα” απο την Kat Papachristou.                                                  
Κυκλοφόρησε σε cd το 2014 απο την Minos-EMI                      
Soundtrack της ταινίας “ Οι Αισθηματίες” του Νίκου Τριανταφυλλίδη

 

 


Το 2014 είναι όμως και η χρονιά που το δίδυμο Felizol-The Boy βγάζουν -κατά τη γνώμη μου- την μέχρι τότε καλύτερη δουλειά τους, το “Like Cannibal father, Like Cannibal Son”. Επτά κομμάτια και μέσα σε αυτά και το στοιχειωμένο σχεδόν τρίλεπτο “Giallo Greco”. Γενικά, έχουμε να κάνουμε με έναν ηλεκτρονικό δίσκο που σε κάποια σημεία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί τύπου dance, κατά βάση όμως κυριαρχούν τα ατμοσφαιρικά beats. Οι τίτλοι των κομματιών παραπέμπουν σε ονόματα σκηνοθετών, αλλά νομίζω ότι η περιγραφή του δίσκου στο bandcamp είναι η καλύτερη που μπορεί να γίνει γι’αυτό και την παραθέτω αυτούσια: 

It’s not exactly a dance album, although there is music you can dance to on it. It’s more filmic in nature, with references to legendary directors like Kubrick and Carpenter that will enthrall a film buff, particularly if they’re interested in electronic and dance music (It compelled me to watch Barry Lyndon again for the umpteenth time after first hearing it). There’s a sleazy, louche and unsettling feel to much of the music (“Tina Weymouth” is a sleaze-floor monster groove…), and inspired incorporation of live instrumentation. We hope it will intrigue and delight!

The film references are directly relevant as Felizol and The Boy are film directors Yiannis Veslemes and Alexandros Voulgaris, who live in Athens, Greece and have composed music for numerous feature films. They also perform live in house clubs, heavy metal dungeons and hippy-friendly festivals…

They have this to say about their release:

“We had a loose concept for this album and we compiled tracks that we've recorded the last 3 years that have to do with the cannibalism. Literally but also as a metaphor for the blessing and the tyranny of paying homage and influenced from music and films (and directors and musicians).

So these are songs about the agony of creating something new and personal when so much information and influences are fused in them.”



Like Cannibal father, Like Cannibal Son
Μουσική, Στίχοι, Ερμηνεία: Felizol and The Boy
Παραγωγή, Mίξη: Felizol
Ηχογράφηση, Μίξη: Callmelazy στα Soundflakes Studios 
Artwork: Βανέσσα Φερλέ Mastering: James Savage
Κυκλοφόρησε σε βινύλιο τον Ιούλιο του 2014 από την Optimo Music

 


2015


Καλό Παιδί, 4/7/2015

Τέσσερα χρόνια μετά την “Ηλιοθεραπεία” και τις παραπάνω δουλειές του The Boy φτάνουμε στο 2015. Η ελληνική κοινωνία, κουρασμένη από την μιζέρια των χρόνων της λιτότητας και των μνημονίων, βρίσκεται σε μια κατάσταση σήψης και κατάκοπη από τον τρόπο ζωής που της επιβλήθηκε. Αλλάζει στάση και για πρώτη φορά από την μεταπολίτευση εκλέγει κυβέρνηση που δεν είναι το ΠΑΣΟΚ ή η Νέα Δημοκρατία. Κυβέρνηση πλέον είναι ο Σύριζα και πρωθυπουργός ο Αλέξης Τσίπρας. Η κατάσταση όμως ξεφεύγει, το Grexit είναι προ των πυλών και φτάνουμε στην αναγγελία του δημοψηφίσματος για την Κυριακή 5 Ιουλίου. Η χώρα βράζει, όλοι σκεπτικοί, δεν ξέρεις τι θα ξημερώσει η Δευτέρα. Ζούμε μια απο τις πιο έντονες εβδομάδες της ζωής μας. 

Μέσα σε αυτή την παράνοια, ο The Boy κυκλοφορεί ελεύθερο στο youtube σε χρόνο dt το εικοσαεπτάλεπτο “Καλό Παιδί”. Η κυκλοφορία συνοδεύεται από ένα λιτό μήνυμα στο facebook που αναφέρει πως "τα κομμάτια γράφτηκαν στις 30 Ιουνίου, ηχογραφήθηκαν στις 2 και 3 Ιούλη, μιξαρίστηκαν στις 3 και κυκλοφορεί σήμερα, στις 4". Το “Καλό Παιδί” είναι ενα εξαιρετικό άλμπουμ που περιγράφει γλαφυρά και πιάνει το αίσθημα, τις απόψεις και την καθημερινότητα μιας ολόκληρης κοινωνίας εκείνης της εβδομάδας με τεράστια μαεστρία. Σήμερα, πέντε χρόνια μετά, το ακούω και περνάει μπροστά από τα μάτια μου όλη εκείνη η διαβολεμένη εποχή. Το αποτύπωμα του άλμπουμ, όμως, στέκει ζωντανό και στο σήμερα, είναι πάντα επίκαιρο και αυτόφωτο.

Στο δίσκο θα ακούσετε το μοναδικό “Τι Θα Υπάρχει Τη Δευτερά;” και το ολοκληρωτικό “Ταληροντούς”. Μουσικά αυτός ο δίσκος ήταν αρχή μια νέας μουσικής περιόδου για τον The Boy. Στο “Καλό Παιδί” ξεκινάει η συνεργασία του με τον εξαιρετικό μουσικό και παραγωγό Γιώργο (Κτίρια Τη Νύχτα). Για πρώτη φορά, ο Κτίρια Τη Νύχτα είναι ο υπεύθυνος για την παραγωγή, την ηχογράφηση, την μίξη και το mastering του δίσκου, ενώ η ηχογράφηση έγινε στο Κτιριακό στούντιο. Ο Κτίρια έπαιξε μπάσο, κιθάρα και συνέβαλε στα φωνητικά. 

Τελικά το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα έλαβε ποσοστό 61,3%. Σήμαινε, ό,τι σήμαινε και σήμανε ό,τι σήμανε, πάντως τουλάχιστον ήταν η αφορμή να βγει το “Καλό Παίδί” και να θυμόμαστε το 2015 για ένα τίμιο λόγο.

O δίσκος είναι αφιερωμένος στον θρυλικό σκηνοθέτη Sidney Lumet. 



Καλό Παιδί
Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία, Artwork: The Boy 
Παραγωγή: κτίρια τη νύχτα, The Boy 
Ηχογράφηση, Μίξη, Μαστερινγκ: κτίρια τη νύχτα στα Tenant Studios
Κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο στις 4/7/2015.

 

 


 

Αγόρι Γιώργος, 11/11/2015

Η επόμενη δουλειά του The Boy δεν άργησε να έρθει. Δεύτερο άλμπουμ μέσα στο 2015. Ήταν και αυτό 27 λεπτά όπως και το “Καλό Παιδί”. Στις 11 Νοεμβρίου, λοιπόν, κυκλοφορεί ο δίσκος «Αγόρι Γιώργος». Ένα άλμπουμ από τον The Boy και τον Κτίρια Τη Νύχτα. Μία επιβεβαίωση για το δέσιμο των δύο μουσικών και την πολύ καλή συνεργασία που είχαν στο «Καλό Παιδί». Ο ήχος αλλάζει άρδην, η προσθήκη της κιθάρας του Γιώργου αλλάζει τα ηχοτόπια και δίνει μία διαφορετική δυναμική και ένταση στα τραγούδια. Το ντεμπούτο του Αγοριού και του Γιώργου, και λέω ντεμπούτο γιατί νομίζω και ελπίζω ότι τα επόμενα χρόνια θα μας δώσουν κι άλλο δίσκο, ήταν υπέροχο και έδειξε ότι η χημεία μεταξύ τους μπορεί να γεννήσει διαμάντια. 

Το tempo πέρνει την ανιούσα και σου δίνει την αίσθηση ότι όλα κινούνται στο fast forward. Ηighlight το πανέμορφο «Παθητικός», χωρίς βέβαια να λείπουν ηπιότερες εσωτερικές διαδρομές, όπως το «Σάλια Στην Πλάτη», που σε κολλάει στον τοίχο και σου αφηγείται μια πραγματικότητα που ίσως δε γνώριζες ή είχες άρνηση να δεις. Μέσα στο δίσκο υπάρχουν και «Τα Σκουπίδια» και είναι μάλλον το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα για το πόσο διαφορετικοί μπορούν να γίνουν και οι δύο μέσα από αυτή τους την σύμπραξη και τι μπορούν να δημιουργήσουν. Κιθάρες να θυμίζουν Αγγλία των 90’s, χαοτικά κρουστά και σκληρά φωνητικά, σίγουρα για μένα είναι ένα από τα ενδιαφέροντα κομμάτια του δίσκου, φανερώνει και αποκαλύπτει στο μέγιστο πόσο τους ταιριάζει αυτή η προσέγγιση.

Ακούγοντας το «Αγόρι Γιώργος» μετά από χρόνια ξανά, μού γεννήθηκαν και κάποιες απορίες: Πρώτον, γιατί ο Boy δεν παίζει στα live του κανένα κομμάτι από αυτό το άλμπουμ; Δεύτερον, γιατί ο Κτίρια, ενώ είναι πάντα από κάτω στις συναυλίες του Αλέξανδρου, δεν ανεβαίνει πάνω να πάρει την κιθάρα του και να παίξουν μαζί τόσο τα κομμάτια του δίσκου όσο και να πειράξουν τα κομμάτια ο ένας του άλλου; Δεν μπορώ ούτε καν να φανταστώ το παραλήρημα που θα με έπιανε, αν έμπαινε η μαινόμενη κιθάρα του Κτίρια στα ήδη φλεγόμενα κομμάτια του Αλεξάνδρου και αν η μπότα του Boy βαρούσε ασταμάτητα στα κομμάτια του Κτίρια. Ίσως, όταν και αν συμβεί αυτό, τα Κτίρια να γκρεμιστούν και το Αγόρι να γίνει άντρας.

Ο δίσκος περιέχει 11 κομμάτια. Το «Αρκούδα Κάντιλακ» περιέχει στίχους από την «Αρκούδα» του Μίκη Θεοδωράκη και το «Μαμά Νυχτόβια» αντλεί τις μουσικές επιρροές του από το «Πρωινό» του Διονύση Σαββόπουλου. Επίσης είναι γνωστό πως και οι δύο έχουν μία άρνηση στο να δίνουν συνεντεύξεις, όμως με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του δίσκου αποφάσισαν να υποκύψουν και να δώσουν από μία ο καθένας. Σε ποιόν; Μα φυσικά ο ένας στον άλλον (check here).


Αγόρι Γιώργος
Στίχοι, Μουσική,Τραγούδι, Ενορχήστρωση, Παραγωγή, Μίξη, Mastering: Αγόρι Γιώργος 
Κυκλοφόρησε διαδικτυακά στις 11/11/2015.

 

 


Μέσα στο 2015 ο The Boy γράφει μουσική για την θεατρική παράσταση «Ορέστεια» του Αισχύλου σε μετάφραση Κώστα Γεωργουσόπουλου. Οι στίχοι είναι λέξεις από το έργο.

 


2016


Έτοιμοι 1, 16/5/2016

Τρία χρόνια μετά την τελευταία επίσημη κυκλοφορία του, ο The Boy επιστρέφει με το «Έτοιμοι Ένα», που είναι το πρώτο μέρος μιας διλογίας. Το «Έτοιμη Δύο» ανακοινώνεται ταυτόχρονα και μαθαίνουμε πως θα κυκλοφορήσει λίγους μήνες αργότερα. 

Το «Έτοιμοι Ένα» θεωρώ ότι είναι ένας δίσκος σταθμός και σημείο καμπής στη μουσική πορεία του The Boy, αφού σε αυτόν βρίσκουμε αρκετές καινοτομίες σε σχέση με τα προηγούμενα άλμπουμ του. Ο  Κτίρια τη νύχτα είναι πίσω από την παραγωγή του δίσκου για δεύτερη φορά μετά το “Καλό Παιδί”, που μπορεί όμως να θεωρηθεί “άλμπουμ-σφήνα”, φτιαγμένο μέσα σε λίγες μέρες και ηχογραφημένο εν μια νυκτί. Τώρα ο Αλέξανδρος μας δίνει υλικό μελετημένο και οργανωμένο. Σαν έγκλημα... 

Η φωνή του Αλέξανδρου περνάει πλέον σε πρώτο πλάνο, υψώνεται πάνω απ’τα όργανα, την ίδια στιγμή γίνεται πιο απαλή και ήρεμη, το Αγόρι εδώ είναι πιο λυρικό, όλα ακούγονται πιο μελωδικά. Για πρώτη φορά έχουμε συμμετοχή στα φωνητικά και είναι από την Δεσποινίς Τρίχρωμη (“Τέταρτος Δρόμος”, “Φλέβα”). Ο Κτίρια επίσης καταπιάνεται με όλα τα μουσικά όργανα που ακούγονται στο δίσκο, πλην του πιάνου που ανήκει στον Αλέξανδρο. 

Έτσι ήρεμα ξεκινάει ο δίσκος και σε βάζει ακόμα στο νέο τοπίο που χτίζει ο Αλέξανδρος με τα φανταστικά «Σουπερμπλέ Υγρό» και το «Μητέρα». Προφανώς θα βρεις και την γνωστή ένταση που βγάζουν τα άλμπουμ του Αλέξανδρου στο «Απαιτώ» και στο τέρμα γκαζιάρικο «Επιχείρηση Αρετή». Στο δίσκο υπάρχει και το αρκούντως ηλεκτρονικό «Τέταρτος Δρόμος», ένα τραγούδι ανείπωτης ομορφιάς, στο οποίο συμμετέχει η Τρίχρωμη, ντύνοντάς το με ένα μανδύα αγνότητας εκεί που... δεν υπάρχει αγνότητα. Οι στίχοι βρίσκονται στο άλλο άκρο προτρέποντάς μας «με ξυράφι ν’ αφαιρέσουμε τα σάπια μέλη/να αποφύγουμε να γίνουμε όλοι ζόμπι ή Έλληνες». Εδώ να πω ότι δεν είχα διαβάσει για μήνες τους στίχους και πίστευα ότι το «ή» ήταν «οι», αλλά στους στίχους του The Boy ούτε ένα φωνήεν δεν είναι αυτό που φαίνεται/ακούγεται. Στο κομμάτι έχουμε ακόμα μία αναφορά στη Σιωπηλή. Βέβαια, στο «Έτοιμοι Ένα» υπάρχει και «Το Φιλί», ένα από τα γνωστότερα πλέον κομμάτια του Boy, ένα τραγούδι που άγγιξε και έφτασε σε αυτιά ανθρώπων που μάλλον μέχρι τότε δεν γνώριζαν τι εστί το φαινόμενο Boy. Κι ύστερα είναι ο «Αγνός Γκάλης», που σε ταξιδεύει στο μακρινό 1987 και προφανώς η έμπνευση του The Boy έχει μέσα της και λίγο από την τότε διάσημη διαφήμιση του Νίκου Γκάλη για το γάλα Αγνό (check here). 

Στο μυαλό μου έχω το «Έτοιμοι Ένα» ως δεύτερο ντεμπούτο του Boy. Nιώθω ότι αλλάζουν πολλά, άλλα ταυτόχρονα όλα έμειναν ίδια και πιστά στο συμπαγή πυρήνα της μουσικής του. Ο Αλέξανδρος Βούλγαρης έχει σίγουρα ένα χάρισμα, έχει την ικανότητα να αλλάζει, να τα βάζει με τον εαυτό του, να μπερδεύει τους ήχους, αλλά πάντα το απότελεσμα να είναι αυτό που πρέπει να είναι. Πανέμορφο και άξιο προσοχής. 

Συνολικά, και ακούγοντας το δίσκο ξανά γράφοντας αυτό το κείμενο, δυσκολεύομαι να επιλέξω ποιο είναι το αγαπημένο μου κομμάτι από τα 12 που απαρτίζουν το tracklist. Κανένα δεν υστερεί από το άλλο. Όμως, ένα κλικ παραπάνω μου κάνει το «Απαιτώ», ένα τραγούδι με αρκετές «κακές» λέξεις και που συχνά προκάλεσε χάχανα από φίλους και γνωστούς όταν το έβαζα στο σπίτι, μέχρι που καταλάβαιναν λίγο καλύτερα τον τρόπο και την φιλοσοφία του Αλέξανδρου... Το ίδιο και με αγνώστους που έτυχε να είναι δίπλα μου σε συναυλίες, συχνά γελούσαν στο άκουσμα των στίχων. Εγώ σε αυτό το τραγούδι νιώθω κάτι ερωτικό, το θεωρώ ένα τραγούδι πολύ ρομαντικό από μία διαφορετική οπτική. Μέσα του ακούγεται το πιο αληθινό παράπονο, ένας από τους καλύτερους στίχους που έχω ακούσει, «ποτέ δεν σου άρεσε ο πόνος που αρέσει σε μένα». Βαθιά και κοφτερά αληθινός. 

Ο ίδιος ο Αλέξανδρος, μέσω του δελτίου τύπου, είπε για το δίσκο την ακόλουθη ιστορία: «Το “Έτοιμοι Ένα” είναι μια γυναίκα που κρατάει μια φορτωμένη βαλίτσα και περιμένει κάποιον στο σταθμό του τρένου. Μέσα στη βαλίτσα της κρύβεται όλη της η ζωή. Φωτογραφίες απ’ τα σχολικά χρόνια, σημειωμα-τάρια που καταγράφει τις ερωτικές της φαντασιώσεις, ρούχα με λεκέδες από την ζωή που προσπαθεί να αφήσει πίσω της. Στο βλέμμα της βλέπουμε μόνο το μέλλον της. Το “Έτοιμοι Δύo” είναι ο άνθρωπος που περιμένει η γυναίκα στο σταθμό. Μαζί θα φύγουν με το πρώτο τρένο για να ξεκινήσουν κάτι καινούργιο. Τότε μόνο τα τραγούδια τους θα ολοκλη-ρωθούν. Όταν συναντήσει ο ένας τον άλλο.»



Έτοιμοι 1
Στίχοι, Μουσική, Αντρική Φωνή, Πιάνο: The Boy 
Παραγωγή, Όργανα: κτίρια τη νύχτα 
Γυναικεία Φωνή: Δεσποινίς Τρίχρωμη 
Mastering: Γιάννης Χριστοδουλάτος στα Sweetspot Studios 
Artwork: Roleplay 
Κυκλοφόρησε σε βινύλιο στις 16/5/2016 απο την Inner Ear Records.                                                         
Ακολούθησε μια έκδοση σε κασέτα.

 



Για ακόμα μια χρονιά ο The Boy καταπιάνεται με το να γράψει μουσική για θέατρο και κινηματογράφο. Έτσι μας δίνει τη μουσική για την θεατρική παράσταση «Αργοπορημένη» σε μετάφραση και σκηνοθεσία της Γιούλας Μπουνταλή, αλλά και για τo θεατρικό «Ruined» της Lynn Nottage πάλι σε μετάφραση και σκηνοθεσία της Γιούλας Μπουνταλή. Ταυτόχρονα, γράφει και τη μουσική για την ταινία του Γιάννη Κορρέ «Όντως Φιλιούνται;».


Kissing OST
Μουσική, Στίχοι: The Boy   
Ηχογράφηση, Μίξη, Παραγωγή, Mastering: κτίρια τη νύχτα στα Tenant Studios   
Artwork: Νίκος Πάστρας
Κυκλοφόρησε διαδικτυακά στις 26/10/2016
Soundtrack της ταινίας “Όντως φιλιούνται;” του Γιάννη Κορρέ

 

 


2017
 

8/5/2017
Ο The Boy χάνει την Mary του.
 

Ετοιμοι 2, 4/9/2017

Το "Έτοιμοι Δύο" είναι μια γυναίκα.
Προσπαθεί να ξεχάσει τι άφησε πίσω της.
Ότι κι αν ήταν ευθυνόταν για τον κόμπο στο λαιμό της.
Τώρα λέει στον ταξιτζή να κάνει γρήγορα γιατί θα χάσει το τρένο.
Συνηδειτοποιεί όμως οτι δεν την κυνηγάει κανείς.
Μπορεί αν θέλει να κλείσει και τα μάτια της για λίγο και να αφήσει
την Τσανακλίδου στο ραδιόφωνο να τη νανουρίσει.
Άλλωστε ότι χρειάζεται το έχει στο μικρό της τσαντάκι.
Την ταυτότητα της για να μην ξεχνάει ποια είναι και το κόκκινο κραγιόν της για να σημαδεύει πρόσωπα.

[Δελτίο Τύπου]


Η συνάντηση του ανθρώπου με την γυναίκα στο σταθμό, είναι πραγματικότητα. Αν και περίμενα το «Έτοιμοι Δύο» νωρίτερα, ίσως και μέσα στο 2016, η συνάντηση γίνεται 14 μήνες μετά το «Έτοιμοι Ένα». Και ο The Boy είναι ακόμα μία φορά οδοστρωτήρας. Συνθλίβει το μέσα σου σαν ο Σίσσυφος να μην αντέξε να κράτα άλλο πια την πέτρα του, την άφησε ελεύθερη και αυτή κατρακύλησε πάνω σου. Βαθιά εσωτερικός δίσκος, συναισθήματα κατακλύζουν το μυαλό μου από το opening track «Έτοιμοι» μέχρι το outro «Θρίλερ». Ο Κτίρια είναι πάλι πίσω από την παραγωγή του δίσκου και η Δεσποινίς Τρίχρωμη συμμετέχει ακόμα περισσότερο, με αποκορύφωμα το «Γλυκειά Μου Αγάπη», που με τα χρόνια μετατρέπεται σε κομμάτι ύμνος. Η Τρίχρωμη με τη μοναδική γλυκύτητα που βγάζει η φωνή της απογείωσε το κομμάτι και του προσέδωσε ένα νόημα που ίσως η αντρική φωνή του Αλέξανδρου να μην έδινε με τόση ευκολία. 

Κάποια τραγούδια του δίσκου γράφονται εν μέσω της αύξησης της ροής του προσφύγων στη χώρα μας και γενικότερα στη Μεσόγειο. Βάρκες βουλιάζουν και σύνορα κλείνουν, αθώες ψυχές είναι πλέον νεκρές και η μαύρη ζωή πολλών ανθρώπων συνεχίζει να είναι μαύρη απλώς σε άλλη ήπειρο. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν, ο Αλέξανδρος γράφει το συγκινητικό «Το Πρωί» και το χιλιοακουσμένο στο σαλόνι μου «Αγέννητος», που -κατ’εμε΄- συγκαταλέγεται σε ένα από τα καλύτερα τραγούδια του.  Ένα κομμάτι γεμάτο πόνο και αγανάκτηση, τα πλήκτρα στο πιάνο σκάνε πάνω μου με δύναμη, κολλάω στην καρέκλα και μέσα μου κλαίω γοερά.  Ένα αριστούργημα που καταφέρνει να σε καθηλώσει, όπως και το κομμάτι που έρχεται αμέσως μετά: «Ασημένιος Πλανήτης», εμπνευσμένο από την ταινία του Αντρέι Ζουλάφσκι «Οn Τhe Silver Globe» (διαβάστε την ιστορία της ταινίας εδώ). Υπάρχει και το «Πολύδροσο», περιοχή της Αττικής κοντά στο Χαλάνδρι, στην οποία εξ όσων γνωρίζω έζησε ως παιδί ο Αλέξανδρος. Γι’ αυτό, λοιπόν, πιθανολογώ ότι αποφάσισε να γράψει την εκδοχή που έχει τώρα για την τότε παιδική του πραγματικότητα. Όπως και να χει και όποια κι αν ήταν η έμπνευση για τη γέννηση του τραγουδιού, πρόκειται για μια καταιγιστική κολληματική σύνθεση και είναι κρίμα που δεν συγκαταλέγεται συχνά στα live sets. Αν δε κάνω λάθος έχει ακουστεί μόνο στις 20 του περασμένου Ιανουαρίου στη συναυλία που έγινε στο Spiti Cocktail Bar. Στον ίδιο ρυθμό κινείται και το «Μπράιαν Λήθη», ακόμα μια πολιτικοκοινωνική αλληγορική ιστορία δια χειρός The Boy, ένα από τα πιο δυνατά κομμάτια του άλμπουμ. Στο ίδιο μήκος κύματος, από άποψη έντασης και ενέργειας κινείται και το «Φίμωσε Με». Το τραγούδι ακούγεται σε συναυλίες του τουλάχιστον από το 2012 (check here), αλλά άργησε κάποια χρόνια να βρει το δρόμο και το χώρο σε κάποιο lp. Στο «Έτοιμοι Δυο», βρίσκουμε και το πανέμορφο «Με Γάτας Σώμα» και το άλμπουμ ολοκληρώνει την ιλιγγιώδη πορεία του με το «Θρίλερ», έναν τίτλο που αντιπροσωπεύει στο έπακρο τα όσα συμβαίνουν στα 4 λεπτά του. Το γρέζι της φωνής του The Boy σε κάποια σημεία του τραγουδιού είναι αυτό ακριβώς που χρειάζεται για να δώσει στο τραγούδι το κάτι παραπάνω.

Η κυκλοφορία του δίσκου με βρίσκει στα χειρότερά μου, με τον κολλητό μου να είναι στο Αττικό Νοσοκομείο στο τελικό στάδιο μιας άσχημης μορφής καρκίνου. Κάθε μέρα πριν ή μετά τη δουλειά επί δυο μήνες πηγαίνω να τον δω. 10 λεπτά πήγαινε και 10 λεπτά γύρνα, ακούω μόνο και πάντα το «Έτοιμοι Δύο». Όποτε μπαίνει το «Θολά» κάτι δεν μου κολλάει και για πρώτη φορά μονολογώ και σκέφτομαι ότι κάτι με χαλάει σε τραγούδι του Boy και προσπαθώ να το εντοπίσω. Το τελευταίο απόγευμα που έζησε ο Μάγος καταφέραμε να μιλήσουμε οι δυο μας μετά από πάρα πολύ καιρό. Σε μία φάση μου λέει Μήτσο τα βλέπω όλα θολά, όλα είναι ανάποδα. Μονομιάς όλα μπήκαν σε μία σειρά στο μυαλό μου. Δυστυχώς, βίωσα το βίωμα που μου έλειπε για να νιώσω το “Θολά” του Βούλγαρη και ανακάλυψα το δικό μου προσωπικό θησαυρό που έκρυβε μέσα του το κομμάτι. Για μένα το «Έτοιμοι Δύο» θα είναι για πάντα ο δρόμος προς το θάνατο, η κηδεία και ο επικήδειος.



Έτοιμοι 2
Στίχοι, Μουσική, Πιάνο, Αντρική Φωνή: The Boy
Παραγωγή, Όργανα: κτίρια τη νύχτα
Γυναικείες φωνές: Δεσποινίς Τρίχρωμη, Κίκα
Μαστερινγκ: Γιάννης Χριστοδουλάτος στα Sweetspot Studios
Artwork: Roleplay   
Κυκλοφόρησε σε βινύλιο στις 4/9/2017 απο την Inner Ear Records.                                     
Ακολούθησε μια έκδοση σε κασέτα.

 

 

Το 2017 ο The Boy μας δίνει ακόμα τρία εξαίσια soundtrack ταινιών και ακόμα ένα για τη μουσική παράσταση «am» της ομάδας Krama. Στις ταινίες το πρώτο ost είναι για το «Park», σε σενάριο και σκηνοθεσία της Σοφίας Εξάρχου. Στη συνέχεια γράφει την μουσική για το «Τελευταίο Σημείωμα», σε σκηνοθεσία του πατέρα του, Παντελή Βούλγαρη, και σενάριο της μητέρας του, Ιωάννας Καρύστιανης, αλλά και του πατέρα. Τέλος, ο The Boy κυκλοφορεί ο ίδιος την ταινία «Νήμα» και υπογράφει και το soundtrack μαζί με τον Felizol. Μέσα σε αυτό το ost θα βρουν θέση και μια «πειραγμένη» ηλεκτρονική version από το «Φιλί», καθώς και μια φοβερή και τρομερή διασκευή στο κομμάτι «Μια Φορά» του Δημήτρη Κοργιαλά.



Park OST                      
Μουσική, Στίχοι: The Boy
Ηχογράφηση, Μίξη, Mastering: κτίρια τη νύχτα στα Tenant Studios                        
Κυκλοφόρησε διαδικτυακά στις 21/2/2017.
Soundtrack της ταινίας “Park” της Σοφίας Εξάρχου    
                     



Το τελευταίο σημείωμα OST
Μουσική: The Boy
Ηχογράφηση, Μίξη: κτίρια τη νύχτα στα Tenant Studios                
Mastering: Γιάννης Χριστοδουλάτος στα Sweetspot studios                                
Κυκλοφόρησε σε cd μέσα στο dvd της ταινίας στις 3/11/2017 απο την Tanweer.                        
Soundtrack της ταινίας “Το τελευταίο σημείωμα” του Παντελή Βούλγαρη         
               



Νήμα OST
Μουσική: Felizol and The Boy                     
Mastering: Γιάννης Χριστοδουλάτος στα Sweetspot studios                    
Artwork: Νίκος Πάστρας                                    
Κυκλοφόρησε διαδικτυακά στις 6/12/2017.              
Soundtrack της ταινίας “Νήμα” του The Boy                
                               
 

 

 


 

Κάπου εδώ, με αφορμή την αναφορά στην ταινία του The Boy, “Νήμα”, είναι ευκαιρία να καλωσορίσουμε τον πλέον ειδικό, τον κριτικό κινηματογράφου και διοργανωτή των μεταμεσονύκτιων κινηματογραφικών προβολών Midnight Express, Άκη Καπράνο, για να μας βάλει λίγο στον κόσμο του σκηνοθέτη Αλέξανδρου Βούλγαρη. Τον ευχαριστώ και πάλι θερμά για τη συμβολή του στο παρόν αφιέρωμα-άρθρο.
 


The Boy & Σινεμά - Το Ζήτημα της Ταυτότητας.

Όπως και ο Νίκος Τριανταφυλλίδης, έτσι και ο Αλέξανδρος Βούλγαρης εδραίωσαν πάρα πολύ γρήγορα την δική τους προσωπικότητα, σε τέτοιο βαθμό που κανείς δεν «τολμούσε» να αναφέρει τον δεύτερο ως «γιο του Παντελή» από τη δεύτερη κιόλας ταινία του, το «Ροζ». Δε θα ξεχάσω ποτέ το συναίσθημα της πρώτης φοράς που το είδα, σto Μικρόκοσμο, εκείνη τη χρονιά. 

Τίποτα στο «Κλαις;», την πρώτη του ταινία που έμοιαζε περισσότερο με άσκηση ύφους (όπου ακόμα θυμάμαι τις υπέροχες παρουσίες του Αργύρη Θανασούλα και της Νάντιας Παπαθεοδώρου που δυστυχώς το ελληνικό σινεμά δεν τις εκμεταλεύτηκε όπως τους άξιζε) δεν μας προετοίμαζε γι’ αυτό: Μια γραφή που δεν μπορούσαμε ακριβώς να την συνδέσουμε με μιαν άλλη, ιδίως δε σε ό,τι συνιστούσε μέχρι τότε τον (νέο ή παλαιό) ελληνικό κινηματογράφο. Πότε νατουραλιστική, πότε ποιητική, πότε άβολα βιωματική, πότε ανάλαφρα μυθοπλαστική, με συνεχείς επεμβάσεις πάνω στη φόρμα και ταυτόχρονα με μια τρυφεράδα αφτιασίδωτη, γνήσια και αληθινή. Τότε είχα γράψει πως ήταν «σα να συναντά ο Ντέρεκ Τζάρμαν τον Τάκη Κανελλόπουλο» αλλά σήμερα μου φαίνεται απλά μια «εξυπνάδα» που εντέλει μειώνει παρά κολακεύει την ταινία. Γιατί ο Αλέξανδρος Βούλγαρης με τα χρόνια ανέπτυξε μια κινηματογραφική γλώσσα που ενώ δεν φοβάται να υπερτονίσει τα «δάνεια» της ταυτόχρονα δεν μοιάζει με καμία άλλη. Είναι, ας πούμε «παράξενη», αλλά δεν είναι το «weird» που αρέσει στα διεθνή Φεστιβάλ, διακατέχεται από μια διαστρεβλωμένη ελληνικότητα την οποία και παρατηρεί μέσα από ένα βλέμμα εντελώς προσωπικό. 

Η «Χιγκίτα» που ακολούθησε λίγα χρόνια μετά μοιάζει να έγινε με μια ανάσα, να στήθηκε λιγότερο από τον σκηνοθέτη και περισσότερο από τον μουσικό Βούλγαρη. Είναι, νομίζω, και η πρώτη που υπογράφει ως The Boy – αν και μετά οι δυο αυτές προσωπικότητες μοιάζουν να «ενώνονται» και στα δυο γήπεδα (έχω δηλαδή την αίσθηση πως και η μουσική του αποκτά, με τα χρόνια, έναν «κινηματογραφικό» ρυθμό). Yπογράφει σκηνοθεσία, σενάριο, μουσική, μοντάζ, φωτογραφία και ντουμπλάρει τις φωνές όλων των ηθοποιών σε ένα φιλμ παραληρηματικό. Πιστεύω πως αν δεν υπήρχε η «Πρωινή Περίπολος» θα διαδραματιζόταν στο πιο πειστικό σύμπαν «μετά-την-καταστροφή» από καταβολής Ελληνικού κινηματογράφου. Και πάλι δε θυμίζει τίποτα. Και πάλι οι έλληνες κριτικοί δεν παίρνουν «μπρος». Αρνούνται να μπουν στον κόπο (με απειροελάχιστες εξαιρέσεις). Οι πιο αγράμματοι (κινηματογραφικώς και γενικώς) βάζουν «κουτί».  

Λίγα χρόνια μετά όμως, με το «Νήμα» ο σκηνοθέτης παραδίδει ένα πολιτικό θρίλερ επιστημονικής Φαντασίας που όμως ριζώνει στο παρελθόν. Πρωταγωνίστρια, η Νίκη, αφοσιωμένη στο πολιτικό αγώνα σε ένα απολυταρχικό καθεστώς, που θα μπορούσε να λαμβάνει χώρα ή στο μακρινό μέλλον, ή και στο παρελθόν αυτής της χώρας. Εκτός από αγωνίστρια όμως, η Νίκη είναι και μητέρα – ένας ρόλος στον οποίο δεν ανταποκρίνεται. Πάνω σε αυτόν τον κύκλο (γιατί η ταινία μοιάζει να έχει μια κυκλική δραματουργική δομή), ο Βούλγαρης, σαφέστατα επηρεασμένος από το σινεμά του Αντρέι Ζουλάφσκι, ολοκληρώνει ένα φιλμ σαρωτικό, που δρα σε δυο παράλληλα σύμπαντα, ένα πολιτικό, και ένα ψυχαναλυτικό. Η sui generis φύση της γλώσσας του εδραιώνεται στις συνειδήσεις του κοινού αλλά εκείνος θα επιστρέψει με την πιο λιτή, την πιο «ζεστή» και απογυμνωμένη ταινία της μέχρι τώρα καριέρας του:

Η “Winona”, που αφηγείται μια μέρα από τη ζωή τεσσάρων (;) κοριτσιών είναι απέριττη και αγαπησιάρικη. Και μοιάζει «μεγάλο βήμα» όχι τόσο για το σινεμά του Αλέξανδρου Βούλγαρη, όσο για τον ίδιο προσωπικά. 

Άκης Καπράνος

 



Στο σημείο αυτό, σε τούτο άτυπο ένθετο του άρθρου που εστιάζει στο σκηνοθέτη Αλέξανδρο, είναι σημαντικό να αναφερθούμε και σε κάποια video clips που έχει σκηνοθετήσει τα τελευταία χρόνια.

O The Boy δεν έχει video clip για τα δικά του κομμάτια, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων για κάποια τραγούδια από τις πρώτες δουλειές του, όπως για το «Σ’Αγαπάω Να Της Λες», «Γιατί Δε Χορεύετε ρε;» (δυο video clips) και για το «Please Make Me Dance 2». Κοινό χαρακτηριστικό τους είναι πως είναι φτιαγμένα από εικόνες και στιγμιότυπα ταινιών που αγαπά ο Αλέξανδρος, όπως το «Altered States» του Ken Russel, «La femme publique» του Andrzej Zulawski, «Santa Sangre» του Alejandro Jodorowsky και από την ταινία «Tokyo Decadence» του Ryu Murakami. Aν δε κάνω λάθος όμως, υπάρχει και ένα, το μοναδικό, επίσημο video clip για το outro «Unicorn», από το άλμπουμ «American Unicorn». 

Παρόλο, λοιπόν, που για δικά του τραγούδια δεν έχει κάτσει στην καρέκλα του σκηνοθέτη, το έχει κάνει για άλλους μουσικούς. Και το έχει κάνει πολύ πολύ καλά μάλιστα. «Μια Πυρκαγιά Σ’ Ένα Σπιρτόκουτο» του Παύλου Παυλίδη & The B-Movies, «Ξένος» του Φοίβου Δεληβοριά, «Πάλι Καλά» της Nalyssa Green, «Tell Me What You ‘re Made Of» των Baby Guru, «The Lightning» των Victory Collapse, «Σαν Ιχθύς» του Παιδί Τραύμα και για το «Alexandra» της Krista Papista.
 

 

 



 

2018


Εσύ, 28/2/2018

O The Boy αφήνει ελεύθερο στο διαδίκτυο ακόμα ένα άλμπουμ. Μοναδική προειδοποίηση ένα post στο facebook μια εβδομάδα νωρίτερα. Ο πιο βαρύς δίσκος του Boy, o πιο μελαγχολικός. Από το εναρκτήριο κομμάτι «Οι Φόβοι» καταλαβαίνεις πού βρίσκεσαι. Είσαι ναυαγός, είσαι μόνος. Η μουσική τρεμοπαίζει, είναι το κερί που έσβησε. Ο The Boy λέει λέξεις που μόνο αυτός ξέρει ποιες είναι. Φωνές από γυναικεία φαντάσματα στο παρασκήνιο ψιθυρίζουν. Ύστερα έρχεται το «Το Χώμα» και είναι το τέλος. Παραδίνομαι. Κλαίω. Τα υπόλοιπα 25 λεπτά του δίσκου πάντα περνάνε σα στιγμή. Στο “Εσύ” για πρώτη φορά τα φώτα πέφτουν στη μουσική και όχι τόσο στους στίχους. Δημιουργείται μια σκοτεινή ατμόσφαιρα άνευ προηγούμενου. Θα μπορούσε να είναι το soundtrack από μια ταινία τρόμου. Νιώθεις τον πόνο να στάζει από κάθε νότα. Ο δίσκος κλείνει με το κατευόδιο «Βίκτορ Ερίθε», ένα ορχηστρικό ποίημα με τη φωνή του The Boy να γεμίζει τα αυτιά σου. Ίσως τελικά να αντιλαμβάνομαι γιατί ο Αλέξανδρος έγραψε αυτό το άλμπουμ ίσως και όχι, μα δεν έχει καμιά σημασία. Ελπίζω να έβγαλε από μέσα του αυτά που είχε ανάγκη να βγάλει. Για εμένα, πάντως, είναι μια από τις σημαντικότερες και πιο βαθιά εσωτερικές καταθέσεις του.

Η ηχογράφηση έγινε στα Tenant Studios δια χειρός Κτίρια Την Νύχτα, όπως και η μίξη και το mastering. Οι γυναικείες φωνές ανήκουν στην Δεσποινίς Τρίχρωμη, την Κίκα και την Άννα Ζούμπα. Tα κομμάτια “Ντάνιελ” και “Εσύ” ακούστηκαν στην ταινία “Muffin” του Ντάνιελ Μπόλντα. Το κομμάτι “Αμερικάνικο Τραγούδι” ακούστηκε στην θεατρική παράσταση “Ruined” της Γιούλας Μπούνταλη και του Dennis Reid. Το κομμάτι “Γεμάτοι Τύψεις” ακούστηκε στην παράσταση χορού “AM” της ομάδας Krama. Οι στίχοι από το “Αμερικάνικο Τραγούδι” είναι της Lynn Nottage. Οι στίχοι από το “Ξαπλωμένο” είναι του Θεοδόση Χριστοδουλάκη ή αλλιώς Μάγκνους Εμβούζιους


Εσύ
Στιχοι, Μουσική, Αντρική Φωνή, Artwork: The Boy 
Ηχογράφηση, Μίξη, Mastering: κτίρια τη νύχτα 
Γυναικείες Φωνές: Δεσποινίς Τρίχρωμη, Κίκα, Άννα Ζούμπα 
Η ηχογράφηση έγινε στα Tenant Studios 
Κυκλοφόρησε διαδικτυακά στις 28/2/2018.

 



Για ακόμα μια χρονιά ο The Boy ασχολείται με την μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο, δίνοντάς μας την μουσική για την θεατρική παράσταση «Cassie» και για την ταινία μικρού μήκους «Muffin» σε σκηνοθεσία Daniel Bolda και σενάριο του ιδίου και της Μαριλένας Καραμολέγκου. 

 

2019

To 2019, το κλείσιμο της δεκαετίας, επρόκειτο να είναι μια πολύ παραγωγική χρονιά για τον The Boy, καθώς περιλαμβάνει την κυκλοφορία του προσωπικού του δίσκου «Παραδουλεύτρα», ένα δίσκο σε συνεργασία με τον Felizol, το «Tesoro», ενώ στις αρχές του 2020 βλέπουν το φως του ήλιου η νέα του ταινία «Winona» καθώς και το soundtrack αυτής το οποίο ανήκει στην Δεσποινίς Τρίχρωμη και τον ίδιο. Εν μέσω πανδημίας και lockdown μας δίνει την τρυφερή μα σπαρακτική “Αντιλόπη”.
 

Tesoro, 3/3/2019
Αρχές Μάρτη και το δίδυμο Felizol The Boy κυκλοφορεί μετά το 2014 και το “Like Cannibal Father, Like Cannibal Son,” το “Tesoro”. Στα ιταλικά σημαίνει θησαυρός ή αγαπημένη (sweetheart). Ο δίσκος ξεκινάει με το ακαταμάχητο “Cobra”, το οποίο ίσως και να έχει πάρει το όνομα του από τον ελληνοαμερικάνο σκηνοθέτη Τζώρτζ Κοσμάτο. Οι στίχοι ανήκουν στον Felizol και είναι μια ομορφιά. Ο δίσκος περιέχει άλλα οκτώ κομμάτια, μεταξύ των οποίων συναντάμε ξανά το πρώτο τους single “O.H.I.O”, όπως και το υπέροχο “Weirdos Of Oz” του 2011 και το «September Hurts», που πρωτακούστηκε στην μικρού μήκους ταινία της Ρηνιώς Δραγασάκη «Dad, Lenin and Freddy» (2011). Οι ηλεκτρονικοί ήχοι έχουν την τιμητική τους στο άλμπουμ όπως είναι αναμενόμενο στις συνεργασίες The Boy-Felizol, και ο Αλέξανδρος μετά από χρόνια ξανατραγουδάει στην αγγλική. Αγαπημένο μου κομμάτι από το δίσκο, πέρα από το αξεπέραστο «Cobra», μάλλον είναι το “Goldminer Lead Us To The Core”.


Tesoro
Μουσική (2,3,6,7,8,9) Felizol and The Boy , (1,4) Felizol, (5) The Boy
Στίχοι(3,5,6,7,): The Boy, (2) Felizol and The Boy, (1) Felizol
Παραγωγή, Μίξη: Felizol
(1,4,6) Μίξη από Felizol και callmelazy
(3) Μίξη: Felizol και Νίκος Τριανταφύλλου                                                                          
Mastering: Γιάννης Χριστοδουλάτος στα Sweetspot Studios εκτός από το 6 που τo μαστέρινγκ έγινε από το Lupo και αρχικά είχε κυκλοφορήσει το 2010 από την Ntrop Recordings
Φωτογραφία: Νίκη Νικολακάκου
Artwork: Νίκος Πάστρας
Κυκλοφόρησε σε κασέτα στις 3/3/2019 απο την Sportex Audio

 

 

Παραδουλεύτρα, 16/9/2019 

O The Boy κυκλοφορεί την τελευταία του δουλειά για την δεκαετία, έρχεται η «Παραδουλεύτρα».  «Η Παραδούλευτρα» είναι ο τρόπος που τελειώνει ο κόσμος (η δεκαετία): "Όχι με έναν πάταγο, αλλά με ένα λυγμό" (T.S Elliot). Στο δίσκο έχουμε περισσότερες συμμετοχές από όσες έχουμε σε όλους τους προηγούμενους μαζί. Έχουμε τον Ευάγγελο Ασλανίδη στα ντραμς και στις ατμόσφαιρες θορύβου, τον Γιώτη Παρασκευαΐδη στο μπουζούκι, το κόκκινο μπάσο και την κιθάρα, τον Felizol στα ντραμ μασινς και στα νομπς, ενώ στους «καθρέφτες φωνής» ακούμε τη Δεσποινίς Τρίχρωμη, τη Nalyssa Green, την Ανθή Ευστρατιάδου, τη Σοφία Κόκκαλη, την Ηρώ Μπέζου, τον Κτίρια τη Νύχτα, τον Λόλεκ, τη Sandra Abuelghanam, τη Μαριάννα Λιανού, την Πένυ Δανιά, την Ειρήνη Βιανέλλη, την Κίκα, τη Δάφνη Μελανίτου, τη Μυρτώ Τζίμα, τη Σοφιάννα Ζόγγου, το Νίκο Πάστρα και τον Τάκη Παπαναστασίου. Στα τεχνικά μέρη του δίσκου, η ηχογράφηση έγινε από τον Γιώτη Παρασκευαϊδη και τον Χρήστο Μπρίτο στo studio Aux, ενώ μίξη έγινε από τον Γιώτη Παρασκευαϊδη στο ίδιο studio. Το mastering του δίσκου έγινε από τον Γιάννη Χριστοδουλάτο στο Sweetspot Studio. Τέλος η ηχογράφηση του πιάνου έγινε στο studio ΣυνΈνα από τον Κώστα Στέργιου

Ο The Boy τους φώναξε όλους να αποχαιρετήσουν την Σιμόν Σουλ. Δυο χρόνια μετά. Λίγες μέρες πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ κυκλοφορεί και το παρακάτω βίντεο, στο οποίο όλοι μιλούν για την Σιμόν.
 

 

Η «Παραδουλεύτρα» είναι ένας πυκνότατος δίσκος που σε πνίγει από την αρχή ως το τέλος. Είναι ένα έπος 24 κεφαλαίων. Σε πάει χωρίς ανάσα από την μια άκρη της ζωής στην άλλη. Εναρκτήριο κομμάτι, η αρχή του Αλέξανδρου. Η χρονιά που γεννήθηκε. “Χίλια Εννιακόσια Ογδόντα Ένα” για να φτάσουμε στο τέλος στο “Υγρός Ουρανός”. Στο θάνατο.  Στα ενδιάμεσα τραγούδια νιώθεις τα πάντα. Για πρώτη φορά μετά από τόσους δίσκους στο μυαλό μου έβαλα την ταμπέλα «ψυχεδελική» για την μουσική του The Boy. 

Το εξώφυλλο είναι σχεδιασμένο από τον ίδιο και απεικονίζει ένα χάρτη. Αν και φαίνεται δύσκολο να αποκρυπτογραφήσει κάποιος την εικόνα, η δυσκολία αυτή πολλαπλασιάζεται όταν προσπαθήσεις να κάνεις το ίδιο στα τραγούδια του δίσκου. Το τρομοκρατικό χτύπημα στην «Αυτοκινητοπομπή», η ζωή που κάποιοι έζησαν στο «Σιμόν Σουλ», η ωμή απεικόνιση της πραγματικότητας για την σύγχρονη προσφυγιά στο «Μενού», η εξήγηση γιατί κάποιοι είμαστε όπως είμαστε στο «Λάθος Παιδιά», ο έρωτας και η βαθιά αγάπη στο «Άλλη Μια Μέρα», η θεωρία του χάους στο «Η Μέρα Που Πέθανε ο Τζο Στράμμερ», ο καθρέφτης που στέκομαι απέναντι του στο «Τι Έκανες Για Να Είσαι Καλά;», η φωτογραφία του παιδιού που θα ήθελα να έχω στο «Εμένα Η Κόρη μου», και η κορύφωση με τον ψυχεδελικό λαβύρινθο του ομώνυμου «Παραδουλέυτρα»

Ο The Boy αλλάζει για ακόμα μια φορά, και όπως και με τη διλογία Έτοιμοι 1+2, ξεφεύγει. Κρατάει τη δυναμική του και το μοναδικό του τρόπο να συνδιαλέγεται με τους ακροατές τους, αλλά ταυτόχρονα η μουσική φαρέτρα του γεμίζει με νέα όπλα και βγάζει ένα αποτέλεσμα τόσο συναρπαστικό όσο και το ντεμπούτο της δεκαετίας, «Κουστουμάκι». Είναι ο ίδιος, αλλά την ίδια στιγμή και κάποιος άλλος. Ο Αλέξανδρος του 2010 σκάει στη μούρη μου γεμάτος ένταση, με κάνει να θέλω να ξεκινήσω μια επανάσταση, με παρασέρνει σαν χείμαρρος και δεν αφήνει μέσα μου τίποτα όρθιο. Ο Αλέξανδρος του 2019, έχοντας περάσει όλα τα παραπάνω μουσικά και όχι μόνο στάδια, με κάνει να νιώθω μια καινούρια ορμή και μια καινούρια συγκίνηση, προσεγγίζοντας και αγγίζοντάς με εντελώς διαφορετικά. Οι πληροφορίες και οι λεπτομέρειες τόσο σε μουσικό όσο και σε στιχουργικό επίπεδο είναι άπειρες.  Το πέσιμο της αυλαίας για τη δεκαετία έχει μέσα του τα πάντα: νοσταλγία, θυμό, έρωτα κι αγάπη και πολύ καθημερινότητα - παροντική και παρελθοντική. Η “Παραδουλεύτρα” είναι μια ηλεκτρική καταιγίδα, που στο πέρασμα της καίει τα πάντα. Το στόμα του Βούλγαρη φτύνει φωτιές μέσα μου. 


Τα λόγια του ίδιου στο bandcamp αναφορικά με τον δίσκο είναι τα εξής:

“Η Παραδουλεύτρα μένει στην Αθήνα.
Είναι το μπισκοτάκι που ποτέ δεν τρώτε ολόκληρο.
Έχει μυωπία 8.25 στο αριστερό μάτι και 8 στο δεξί.
Στο σχολείο ήταν η χειρότερη μαθήτρια άλλα οι καθηγητές λέγαν ότι είχε χρυσή καρδιά.
Ήθελε να σπουδάσει μπασκετμπολίστρια άλλα την πρόλαβαν οι κρίσεις πανικού και την παγίδεψαν στα Πατήσια.
Αυτή τη στιγμή που μιλάμε θα ήταν πιο ευτυχισμένη αν ο υπολογιστής της μπορούσε να γαργαληθεί, αν τα πορτοκάλια της στιβόντουσαν από μόνα τους και αν οι καθρέφτες δείχναν λίγο λιγότερο από αυτήν και λίγο περισσότερο από αυτό που κρύβεται μέσα της”
.
 

* Ψάχνοντας να βρω, δε θυμάμαι τι, για αυτό το άρθρο το τοίχο του Boy στο facebook έπεσα πάνω στο παρακάτω post. Το μόνο που μπορώ να σχολιάσω είναι ότι τις περισσότερες φορές δεν μπορείς να ξέρεις το γιατί και το πότε γράφει κάτι ο Αλέξανδρος.  Τρια χρόνια πριν την κυκλοφορία του δίσκου, μας είχε ψιθυρίσει ήδη τους στίχους του "Θέλω Ποίημα"...




Παραδουλεύτρα
Μουσική, Στίχοι, Ενορχήστρωση, Παραγωγή : The Boy
Ηχογράφηση: Γιώτης Παρασκευαϊδης, Χρήστος Μπρίτο στο studio Aux.                
Μίξη: Γιώτης Παρασκευαϊδης                                                                                      
Αντρική φωνή, συνθ, πιάνο, ρυθμικές συγκοπές: The Boy
Ντραμς, ατμόσφαιρες θορύβου: Ευάγγελος Ασλανίδης
Μπουζούκι, κόκκινο μπάσο, κιθάρα: Γιώτης Παρασκευαϊδης
Ντραμ μασίνς, νομπς: Felizol
Καθρέφτες φωνής: Δεσποινίς Τρίχρωμη, Nalyssa Green, Ανθή Ευστρατιάδου, Σοφία Κόκκαλη, Ηρώ Μπέζου, κτίρια τη νύχτα, Λόλεκ, Sandra Abuelghanam, Μαριάννα Λιανού, Πένυ Δανιά, Ειρήνη Βιανέλλη, Κίκα, Δάφνη Μελανίτου, Μυρτώ Τζίμα, Σοφιάννα Ζόγγου, Νίκος Πάστρας, Τάκης Παπαναστασίου.
Το μάστερινγκ έγινε από τον Γιάννη Χριστοδουλάτο στο Sweetspot Studio.
Ο πίνακας-χάρτης είναι του The Boy.
Το άρτγουωρκ έκανε ο Νίκος Πάστρας.
Η ηχογράφηση του πιάνου έγινε στο στούντιο ΣυνΈνα από τον Κώστα Στεργίου.  
Κυκλοφόρησε σε διπλό βινύλιο στις 16/9/2019 απο την Inner Ear Records.

 

 

2020

Η νέα δεκαετία κάνει τα πρώτα της δειλά βήματα και μέσα στους τέσσερις πρώτους μήνες ο The Boy κυκλοφορεί το soundtrack για την ταινία του «Winona» μαζί με την Δεσποινίς Τρίχρωμη και την «Αντιλόπη», που τρέχει ελεύθερη στο διαδίκτυο. 
 

Winona OST, 14/2/2020

Η μουσική για την ταινία του Boy, “Winona”, δημιουργήθηκε από την Δεσποινίς Τρίχρωμη και τον ίδιο τον Αλέξανδρο. Αν και διαθέσιμο πριν την προβολή της ταινίας, δεν είχα προλάβει να το ακούσω ολόκληρο και σωστά, λόγω εξεταστικής. Αλλά από το πρώτο γρήγορο πέρασμα που έκανα, έμεινα εμβρόντητος από το εμβληματικό "Ζόρκος", που το αγάπησα με την πρώτη. Σκοτεινό και απόμακρο, ακριβοθώρητο σαν το σπίτι που δεσπόζει πάνω από την παραλία. Όπως και ο "Μάιος", στενάχωρος και ρεαλιστικός, ίσως είναι ο Μάιος του 2017 και ένα σπίτι στα Εξάρχεια για τον Boy, για μένα είναι ο Μάιος του 2017 σε κάτι χώρους αναμονής σε ένα νοσοκομείο.

Κι ύστερα ήρθαν κι άλλες ακροάσεις, πολλές και εμμονικές, αποκαλύπτοντας "Το Σπίτι" -σε σύνθεση και των δυο- που είναι ένα ορχηστρικό διαμάντι, αλλά και τα "Σήματα" -δια χειρός The Boy- που είναι χρυσός, είναι το τέλος του κόσμου. Ξεχωριστή θέση κέρδισε στην καρδιά μου με την μια και το "Madonna", θυμίζει -στα δικά μου... τρελά αυτιά!- σε κάποιο σημείο τον "Σαλονικιό" του Διονυσίου. Υπέροχη φωνή από την Ανθη Ευστρατιάδου, η οποία τραγουδάει στα ισπανικά άψογα, μεγάλο κομμάτι, δεν ξέρω πόσες φορές το έχω ακούσει, ειλικρινά. 100; Κι έρχεται και το "Τέσσερις Σε Μια", που με τα πλήκτρα του είναι το κάλεσμα των εξωγήινων, ενώ οι φωνές και ο πόνος από τις χορδές είναι το κάλεσμα των μαγισσών και ο πόνος μέσα σου. Προτελευταίο κομμάτι "Το Απόγευμα", ο σπαραγμός και το κύμα που ακούγεται σε παρασέρνει στα πιο σκοτεινά μονοπάτια σου. Τέλος, ανεβαίνω στο υπέροχο "Κάστρο".

Η Δεσποινίς Τρίχρωμη και ο The Boy μας παρέδωσαν ένα υπέροχο soundtrack, το οποίο βλέποντας το φιλμ γίνεται ακόμα καλύτερο. Είναι μελαγχολικό, αλλά τόσο όσο όπως και η ταινία, είναι ήρεμο σαν τη θάλασσα του Ζόρκου και είναι εκεί έτοιμο να σε γεμίσει συναισθήματα όπως η φωνή της Τρίχρωμης. Είναι αυτό που πρέπει να είναι... 



Winona OST
Στίχοι, Μουσική, Ενορχήστρωση, Παραγωγή: Δεσποινίς Τρίχρωμη, The Boy                         
Ηχογράφηση, Μίξη : Γιώτης Παρασκευαϊδης, Χρήστος Μπρίτο στο studio Aux.                           
Επιπλέον ηχογραφήσεις: κτίρια τη νύχτα στο Tenant Studios     
Mastering: Στέφανος Κωνσταντινίδης στο Fabrika Studio                                      
Artwork: Νίκος Πάστρας                                 
Φωτογραφίες: Σίμος Σαρκετζής, Ντάνιελ Μπόλντα
Κυκλοφόρησε σε βινύλιο στις 6/2/2020 απο την Same Difference Music 
Soundtrack της ταινίας "Winona” του The Boy 

 


 

Αντιλόπη, 20/3/2020

Μια εβδομάδα μετά το αναγκαστικό lockdown της χώρας λόγω της πανδημίας ο The Boy ανεβάζει στο youtube την «Αντιλόπη» του. Επειδή χωρίς τον αδερφό μου δε θα ήμουν τίποτα, κάνω στην άκρη και παραθέτω αυτούσια τα δικά του λόγια από το review που έγραψε για το τελευταίο άλμπουμ, μέχρι σήμερα, του The Boy.

"Τραγούδια που γράφτηκαν και ηχογραφήθηκαν την τελευταία βδομάδα. Η ηχογράφηση και η μίξη έγινε απο τον Γιώτη Παρασκευαϊδη στο studio Aux. Χίλιες ευχαριστίες και δεν θα ξεχάσω την εμμονική δίμετρη απόσταση και το συνεχόμενο πλύσιμο των χεριών μας."

Όπως και στο δημοψήφισμα του 2015, όταν εν μία κυριολεκτικά νυκτί ηχογράφησε με τον κολλητό του τον Κτίρια τη Νύχτα το "Το Καλό Παιδί" , έτσι και στην τωρινή (ακόμα πιο) οριακή κατάσαση της πραγματικότητάς μας, στο ζοφερό τώρα του κορωνοιού και της καραντίνας, ο The Boy ηχογραφεί μέσα σε λίγες μέρες και μας δίνει την "Αντιλόπη", το soundtrack της πανδημίας... Δεν είναι ο μόνος, πολλοί μουσικοί ήδη έχουν γράψει και ανεβάσει τραγούδια εμπνευσμένα απ'όσα πρωτόγνωρα ζούμε... Όμως ο Αλέξανδρος Βούλγαρης έφτιαξε ένα ολόκληρο 10-track LP και με το (γνωστό και σεσημασμένο) υπερόπλο των στίχων του κατορθώνει να διεισδύσει στο βαθύτερο "είναι" των ημερών. Και το κάνει αυτή τη φορά με τρόπο απόλυτα τρυφερό και ζεστό, επιχειρεί -με συγκινητική επιτυχία- να φωτίσει το σκοτάδι και να ξορκίσει το κακό. Χμμμ... Όχι πάντα. Υπάρχουν τραγούδια και στίχοι που το έξω σκοτάδι γίνεται στα χέρια του Boy ακόμα πιο πηχτό και η έξω μελαγχολία και νοσταλγία ακόμα πιο ασήκωτη. Δημιουργείται έτσι μια ζωντανή και δαιμονισμένη αντίθεση, όμοια με αυτή που στην τελική βιώνουμε όλοι μας αυτές τις μέρες. Μια επίπονη και αργόσυρτη εσωτερική σύγκρουση που δεν λύνεται επ'ουδενί... 

Πλάι στις λέξεις πρωταγωνιστεί το πιάνο, με μελωδίες ήπιες και απαλές, γλυκόπικρες. Διακριτικά ακολουθεί η κιθάρα του Γιώτη Παρασκευαϊδη, ο οποίος ήταν υπεύθυνος και για την ηχογράφηση και την μίξη του ήχου.  

 
Μου αρέσει που είμαστε  μόνοι μας. Οι δρόμοι παραμένουν κλειστοί.                                                    
Ένα τέλος λένε κυκλοφορεί στα περιοδικά της Ομόνοιας.                                                                        
Κοίτα τη γάτα. Πως της αρέσει που είμαστε πάλι μαζί.                                                         
Μου αρέσει που είμαστε μόνοι μας.                                                                     
Οι γονείς μας δεν απαντάνε πια στο τηλέφωνο.                                                                             
Η τηλεόραση δείχνει μονο επαναλήψεις των friends. 
 
[Μου Αρέσει που Είμαστε Μόνοι Μας]

 
Η κορύφωση του δίσκου στα δικά μου αυτιά περνάει μέσα από τα κομμάτια "Το Αγαπημένο μας Μέρος στη Γη""Μέσα στο Σπίτι", "Μου Αρέσει που Είμαστε Μόνοι Μας" και "Το Κορίτσι, το Αγόρι και η Γάτα", αλλά η συγκεκριμένη επιλογή δεν σημαίνει πως τα υπόλοιπα 6 απέχουν πολύ από τα προαναφερθέντα. Θέλω να πω πως ο δίσκος στέκει σε υψηλότατα επίπεδα τραγουδοποιίας καθόλη τη διάρκειά του και ο Boy για ακόμα μία φορά "γράφει". Γράφει με φωνή, λόγια και μουσική μία ακόμα σελίδα της ζωής μας, μία σελίδα δυσανάγνωστη και πρωτόγνωρη που όλοι θα θέλαμε να σκίσουμε. Όταν αυτή γυρίσει, ας ελπίσουμε πως θα είμαστε όλοι εδώ, εμείς και όλοι οι άνθρωποι που αγαπάμε. Πιο δυνατοί και πιο σοφοί, πιο αγαπημένοι και για πάντα άφοβα σφιχταγκαλιασμένοι. 
 

Μου λείπει το διαμέρισμα μας στα Ιλίσια.                                                   
Το ασανσέρ. Άτομα 2. Ο τρίτος όροφος. Το ληγμένο κρασί στο ψυγείο.                       
Όλα αρχίσαν μια Κυριακή που ανοίξαμε το παντζούρι 
και είδαμε στον φωταγωγό μια αντιλόπη να μας κοιτάει στα μάτια.                                                   
Ο κόσμος αυτός δεν θα τελειώσει έτσι.                                                              
Θα τον συνεχίσει το κορίτσι, το αγόρι και η γάτα.

[Το Κορίτσι, το Αγόρι και η Γάτα] 


Αντιλόπη
Μουσική, Στίχοι, Παραγωγή, Ερμηνεία: The Boy                         
Ηχογράφηση, Μίξη: Γιώτης Παρασκευαϊδης στο studio Aux 
Artwork: Νίκος Πάστρας                                                                  
φωνή, πιάνο, βινύλια, αντονέλλι, περκάσιον : The Boy 
κιθάρα: Γιώτης Παρασκευαϊδης 
Κυκλοφόρησε διαδικτυακά στις 20/3/2020

 

* To opening track "To Aγαπημένο μας Μέρος στη Γη" γράφτηκε για την ταινία "Όταν γελάω κλείνουν τα μάτια μου" του Ντάνιελ Μπόλντα. 
 

 


«Δεν»/«Άκουαμαν»/ «Ώστε Εσύ Είσαι Ο Θεός»

Τρία κομμάτια του Αλέξανδρου που κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο, αλλά μέχρι και σήμερα δεν έχουν βρει την θέση τους σε κάποιο άλμπουμ.

Το «Δεν» είναι ένα 8λεπτο διήγημα, είναι ένας χείμαρρος σκέψεων του The Boy, είναι ένα από αυτά τα κομμάτια του, που θέλω να τον ρωτήσω αν τα έγραψε μονοκοπανιά ή αν τα δούλεψε μέρες (μήνες, χρόνια...). Είναι τόσα πολλά αυτά που ακούς μέσα στο τραγούδι που πρέπει να επιστρέψεις ξανά και ξανά για να το καταλάβεις στο βαθμό που πιστεύω ότι πρέπει να το καταλάβεις.

To «Άκουαμαν» είναι μια διαφορετική ιστορία. Δυσκολεύομαι να βρω τις λέξεις για να περιγράψω τα συναισθήματα και τους συνειρμούς που κάνω ακούγοντας αυτό το τραγούδι, οπότε θα το προσπεράσω και θα πω μόνο πως αν και το ανακάλυψα στο youtube σχετικά αργά, για κάποιο λόγο που δεν μπορώ ούτε εγώ ο ίδιος να αντιληφθώ πλήρως, είναι ένα από τα πολύ αγαπημένα μου.

Τελευταίο το «Ώστε Έσυ Είσαι Εσύ Ο Θεός». Εν μέρει αυτό το τραγούδι βρήκε το δρόμο του σε μια κυκλοφορία, αφού ένα μέρος του εμπεριέχεται στο εξαίσιο «Θέλω», που βρίσκουμε, με τη συμμετοχή της Joy, στο soundtrack της ταινίας του Νίκου Πάστρα «Ακρυλικό». Αλλά η πρώτη original εκδοχή του του είναι πολύ διαφορετική από το «Θέλω». Έχει πολύ μεγαλύτερη διάρκεια, είναι πολύ πιο «ωμό» και για μένα αρκετά πιο καλό. Πάλι οκτώ λεπτά απαγγελίας από τον Αλέξανδρο, πάλι εγώ να βυθίζομαι ακούγοντάς τον. 
 

 


Κεφάλαιο Συναυλίες

Αν έχετε δώσει το παρόν, ξέρετε τι συμβαίνει. Δυστυχώς, άργησα αρκετά να πάω σε live του The Boy και έχασα την πρώτη φάση, που τα live να γίνονταν συνοδεία μόνο ενός πιάνου. 

H πρώτη φορά ήταν στις 26 Φεβρουαρίου 2017 στο Μπάγκειον. Έκτοτε έχω παρευρεθεί σε όλες τις συναυλίες του που έλαβαν χώρα στην πρωτεύουσα. Τα live διαρκούν 3 ½ ώρες και κάποιες φορές αγγίζουν το τετράωρο. Τι γίνεται μέσα σε αυτά τα 200 λεπτά; Μάλλον τα πάντα. Ο χώρος είναι σχεδόν πάντα μικρός (six d.o.g.s., velvet roof, Death Disco) και ασφυκτικά γεμάτος, δηλαδή sold out. Το setlist δύσκολα θα σε αφήσει παραπονεμένο, εκτός κι αν είσαι αχόρταγος όπως εγώ. Οι πιθανότητες να ακούσεις κάποιο ακυκλοφόρητο -νέο- τραγούδι του στη συναυλία είναι πάρα πολλές. Κι ακόμα, στις συναυλίες του The Boy υπάρχουν και οι διασκευές κομματιών από άλλους καλλιτέχνες. Οι συναυλίες του είναι τελετές μύησης σε ένα διαφορετικό είδος ψυχαγωγίας. Το κοινό είναι κατά κύριο λόγο «ήσυχο». Δε θα ακούσεις πολλές φορές χειροκροτήματα και σφυρίγματα στο τέλος ενός κομματιού. Επικρατεί μια ιερή “συμφωνημένη” κι “άγραφη” σιωπή - σχεδόν ντρέπεσαι να μιλήσεις. Τo setlist τις περισσότερες φορές είναι διαφορετικό από το προηγούμενο live ακόμα και όταν η επόμενη συναυλία γίνεται μια εβδομάδα μετά. Πάντα υπάρχει ένα μπουκάλι νερό δίπλα, ποτέ δεν έχω δει τον Boy να πίνει αλκοόλ. Τώρα τελευταία υπάρχει κρεμασμένη και μια σακούλα από super market, δε ξέρω τι ρόλο έχει, αλλά σίγουρα θα έχει και αυτή τη σημασία/χρηστικότητά της. 

Πριν δω πρώτη φορά τον The Boy ζωντανά, είχα πλάσει στο μυαλό μου μια πολύ λανθασμένη εικόνα για τον άνθρωπο Αλέξανδρο, βασισμένη στους στίχους και στη μουσική που παράγει. Τον φοβόμουν, νόμιζα ότι θα ήταν κάτι το τρομακτικό, το απόμακρο. Ήμουν πολύ λάθος: είναι ένας ευγενέστατος χαμογελαστός τύπος. Στις συναυλίες του, πέρα από όλα αυτά που μπορεί να προσφέρει στην ψυχή του ακροατή, υπάρχει και κάτι ακόμα που κάνει τα live του να σου μένουν χαραγμένα. Οι ιστορίες που θα πει, κάποιες αστείες, κάποιες πιο σοβαρές, αλλά πάντα ο τρόπος που τις λέει θα σε κάνουν να γελάσεις και κάποιες φορές να αναρωτηθείς αν είναι όντως αληθινές ή μυθοπλασία. Κάποιες ίσως έχουν αφετηρία κάτι το πραγματικό, αλλά ποτέ δε μπορείς να είσαι σίγουρος πού τελειώνει η αλήθεια και πού αρχίζει το παραμύθι... Είναι γενικά δύσκολο σε όλα τα επίπεδα να καταλάβεις που τελειώνει η persona του The Boy και που αρχίζει ο άνθρωπος Αλέξανδρος Βούλγαρης και το ανάποδο.  

Σε κάθε live θα ακούσεις διασκευές όλων των ειδών. Ξεκινάω από τις χαλαρές όπως το «Ατλαντίς» από τα Ξύλινα Σπαθιά που έχει το ρόλο της εισαγωγής στη live version του «Απαιτώ» και το «Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ», που το βρίσκεις και στο άλμπουμ «Please Make Dance”. Κατά καιρούς ακούγεται το «Torn» των Ednaswap. Υπάρχει και το «Το Θολωμένο Μου Μυαλό», σε στίχους και μουσική του Άκη Πάνου και τραγουδισμένο αρχικά από τον τεράστιο Στέλιο Καζαντζίδη και στη συνέχεια διασκευασμένο από πολλούς καλλιτέχνες, που όμως, κατά την ταπεινή μου άποψη, κανείς δεν το τραγούδησε τόσο καλά όσο ο The Boy. Ο Βούλγαρης το έκανε ένα σύγχρονο ποίημα, σκληρό και γεμάτο. Του έδωσε ξανά ζωή και το έκανε δικό του. Θα παίξει όμως και το punk «Είχες Άλλα Μυαλά» από Another Dyke, ενώ πρόσφατα μας έδειξε ότι ξέρει να ξεχωρίζει την καλή μουσική ανεξαρτήτως είδους διασκευάζοντας το «Vittorio» του ΛΕΞ. Έχει παίξει το  ρεφρέν από το «Ετοιμάζω Ταξίδι» της Δήμου, ενώ έχει διασκευάσει και το «Παγόβουνο» της Τρίχρωμης.
 

Εδώ κάποια αποσπάσματα από Υπόγεια live reviews:

“Εμείς ξεκινήσαμε να χορεύουμε κι ένιωθα μέρος μιας σκοτεινής Αθηναϊκής μυσταγωγικής γιορτής της παλιάς σχολής, της προϊστορικής. Παρατηρούσα τις γκριμάτσες και τους μορφασμούς στο πρόσωπό του. Έτσι όπως τραγουδούσε, έπαιζε τα πλήκτρα του, και χτυπούσε την μπότα του και το hi-hat, άφηνε να φανούν οι κοφτεροί κυνόδοντές του, που δεν ήξερα πως είναι τόσο κοφτεροί, κι έτσι έμοιαζε σαν ένας βρικόλακας έτοιμος να κατασπαράξει κάθε αμαρτία μας και λάθος μας, έτοιμος να τραφεί από αυτά, να χύσει όλο το αίμα τους πάνω του και να μας προσφέρει την κάθαρση και την εξιλέωση, παίρνοντας ο ίδιος στις πλάτες του όλο το κρίμα αυτής της στοιχειωμένης πόλης. Τον παρατηρούσα και όταν το bass drum και το hi-hat σιγούσαν, έμενε μόνο το synth με ήχο πιάνου και εκεί έκλεινε τα μάτια του και τραγουδούσε με όλη του την ψυχή για τον πόνο, τον φόνο και τον έρωτα. Με λέξεις κοφτερές σαν μαχαίρια ξεκοίλιαζε τη σιωπή του Six D.O.G.S, τεμάχιζε με χειρουργική ακρίβεια κάθε μας φόβο και κάθε μας κόμπλεξ, μας τέντωνε τα χέρια και τους ώμους, μας έτριβε τον σβέρκο, μας ζούμπαγε τα μάγουλα και σκούπιζε τα γυαλιά μας στην μπλούζα του, σάρκαζε τις ανεπάρκειές μας και συγχρόνως έτριβε σαν τη Μαγδαληνή του Ιησού τις Αχίλλειες φτέρνες μας.”
[Μιχάλης Νικολίτσης, six dogs 22/3/2018]
 

“Ήταν δυο βραδιές γεμάτες πόνο, αυτό τον ωραίο πόνο, το είπε και ο Boy «Οι μισοί εδώ μέσα έχουν κατάθλιψη». Δεν ξέρω αν είναι κατάθλιψη, αλλά σίγουρα σε όσους απορούν και δεν καταλαβαίνουν τι νιώθω όταν ακούω αυτό τον άνθρωπο, το μόνο που έχω να πω είναι ότι ποτέ τους δεν τους άρεσε ο πόνος που αρέσει σε μένα. Ο Αλέξανδρος κάνει από τα καλύτερα live που έχω δει, μιλάει μέσα μου, είναι εκκωφαντικός μέσα στην ηρεμία του, σε μπερδεύει τόσο που δεν ξέρεις αν πρέπει να τον χειροκροτήσεις ανάμεσα στα κομμάτια ή αν απλά πρέπει να κάνεις ησυχία για να μη ταράξεις την πραγματικότητα που ο καθένας εκεί μέσα βιώνει με τον δικό του τρόπο. Μάλλον είναι σαν άγραφος κανόνας, σαν μια ταμπέλα σε νοσοκομείο «ΗΣΥΧΙΑ». Απλά εμείς δεν έχουμε ανάγκη την επιγραφή. Έγραψα όσα μπόρεσα να γράψω, αν και αυτά που ζω και αυτά που αναβιώνουν στο μυαλό μου σε κάθε συναυλία είναι άπειρα, πάλι νιώθω ότι στο κείμενο μου επικρατεί αταξία, αλλά δεν πειράζει, έχω αυτό το κουσούρι να μη διαβάζω ποτέ τι γράφω. Απλά το γράφω.”
[Δημήτρης Νικολίτσης, six dogs 4 & 11/10/2018]
 

“Eίναι χάος οι συναυλίες του Boy, είναι μια σφιχτή αγκαλιά που σε πνίγει μέχρι που σ'αφήνει λίγο πριν σκάσεις. Για να σε ξαναπιάσει μετά και πάει λέγοντας.
Για να στο πω αλλιώς, στις συναυλίες του Boy, νιώθω έναν κόμπο στο λαιμό - ξέρεις, αυτόν που θες να βάλεις τα κλάματα και κρατιέσαι. Από την άλλη, όμως, σε άλλες στιγμές, αισθάνομαι μια απέραντη ελευθερία και έτοιμος να σπάσω τα εσωτερικά μου συμπλέγματα και σκουριασμένα δεσμά, να αρχίσω να μιλάω σε όλους τριγύρω και μετά να χτυπιέμαι στο χορό σαν να είμαι μόνος μου στο παλιό εφηβικό σπίτι μου, να αρχίσω να ουρλιάζω φάλτσα και λάθος τους στίχους, το "ραπ του τρόμου", και να μην με νοιάζει τίποτα.

Ο χρόνος στα live του Boy είναι σχετικός. Οι δείκτες του ρολογιού στριφογυρίζουν ακανόνιστα, όπως στις ταινίες θρίλερ τη στιγμή που έρχεται το φάντασμα, ή κολλάνε στο ίδιο σημείο σαν να τέλειωσε η μπαταρία.
Στα live του Boy παίζει από κάτω πολλή σιωπή. Κάποιες φορές όλα είναι τόσο γρήγορα, που δεν προλαβαίνουμε καν να τον χειροκροτήσουμε. Κι αυτός δεν θέλει και πολλά - πολλά. Κάπου στη μέση συνήθως σπάει το σερί της μουσικής του, λέγοντας μια ιστορία αστεία (θα ήταν πολύ καλός stand-up comedian νομίζω), η οποία όμως αστεία ιστορία κρύβει μέσα της και κάποια μαύρα και σκοτεινά σημεία, ποτέ δεν ξέρεις τι απ'όλα αυτά είναι αλήθεια και τι ψέμα, αν ποτέ πιούμε μια μπίρα θα τον ρωτήσω. 

Στα live του Boy οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά, σε κάποια τραγούδια ειδικά. Αλλά σε κάποια άλλα βυθίζονται στη μοναξιά τους και στους λαβύρινθους των σκέψεών τους. 'Ετσι κάνω κι εγώ.”
[Μιχάλης Νικολίτσης, Death Disco 21/9/2019]


"Ησυχία. Απόλυτη. Όλοι όσοι είμαστε εκεί έχουμε (τουλάχιστον) μια ντουζίνα ψυχολογικά προβλήματα και ξάφνου η φιγούρα του Άλεξ μαγεύει τους πάντες, όλους μας που περιμένουμε να περάσουμε τη διαδικασία της κάθαρσης, μέσα από τα λόγια και τη μουσική του, να περάσουμε το χείλος.

Στο "Απαιτώ" έχω αρχίσει ήδη να αισθάνομαι σαν κιθάρα που την έχουν περάσει στο βύσμα, ο Μήτσος σκύβει στο αυτί μου και μου λέει  "Ποτέ δε σου άρεσε ο πόνος που αρέσει σε μένα. - αυτόν τον στίχο δεν μπορώ να τον ξεπεράσω". Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Στην "Επιχείρηση Αρετή" έχω ήδη αρχίσει να ξυπνάω από τη λήθη, ενώ ο Δημήτρης είναι δίπλα μου, αλλά σίγουρα κάπου αλλού, χωρίς ζακέτα πια, με μάτια που φεγγίζουν μέσα στο σκοτάδι.

Το ίδιο πάθος που μας συνεπαίρνει στα live του The Boy, το ίδιο πάθος μας απομονώνει. Είναι μια τόσο εσωτερική διαδικασία αυτό που συμβαίνει εκείνη την ώρα, που θαρρείς πως είσαι στο μέσο της σκηνής μόνος σου. Δεν είσαι ασφαλής στο φως.

Το "Εμένα η Κόρη μου" είναι ό,τι πιο κοντινό έχω σκεφτεί στο να κάνω παιδιά μια μέρα.

Μετά, σφίχτηκε το στομάχι μου με το "Σ' αγαπάω Να της Λες", τυλιγμένος με ένα σεντόνι μετατραυματικής ωρίμανσης.

"η πουτάνα, η καριόλα, αυτή η πόλη 
που κοιμάται και νομίζει ότι σκίζει" 

Ο  Boy είναι βαθύτατα υπαρξιακός και παράδοξα ρεαλιστής.

Στο "Φιλί" τραγουδούσαν όλοι οι υπόλοιποι, εκτός από εμάς. Εμείς μιλούσαμε με το λύκο.

Στο "Θέλω" φαντάστηκα έναν βρώμικό τοίχο, σε έναν αδιέξοδο δρόμο της Αθήνας, γεμάτο συνθήματα που γυαλίζουν στη νύχτα. Still αδιέξοδο όμως. Να μη με αφήνεις ποτέ μετά θέλω.

Αν θυμάμαι καλά, ακούσαμε  το "Θα Θελα το Κορίτσι μου" και το "Δε Θέλω Ποίημα".

Ο Mike ξελαρυγγιάστηκε να ζητάει το "Γιατί Δε Χορεύετε Ρε;" και εγώ το "Κόψε το Χέρι".
[Γιώργος Δημητριάδης, Velvet Roof, 7/5/2019]





Αντί επίλογου

Αφήνω τα χέρια μου ελεύθερα να πληκτρολογήσουν όσα και ό,τι θέλουν με την βοήθεια της μπύρας. Οι φίλοι μου, οι γνωστοί μου, ακόμα και το αφεντικό μου στο περίπτερο με κοροϊδεύουν. Στη δουλειά, όταν ζητάω ρεπό γιατί έχει συναυλία ο The Boy, o Γιάννης (σ.σ. το αφεντικό μου) ξέρει πως δεν γίνεται να μην το πάρω. Πρέπει να πάω. Τα πρώτα χρόνια οι φίλοι μου δεν άντεχαν να ακούμε συνέχεια Boy, δεν καταλάβαιναν τι λέει. Αλλά επειδή αγαπάω πάρα πολύ και τον Boy και τους φίλους μου, τους έπεισα (ανάγκασα;) να ακούσουν, να σκεφτούν - ήξερα ότι στο τέλος θα τον αγαπήσουν και θα τον εκτιμήσουν. Τώρα πια έρχονται στα live, κλαίνε δίπλα μου, κλαίμε μαζί και γουστάρουμε μαζί. Η Νένα με κρατάει από το τζιν “για να μη πέσω στους μπροστινούς μου και παίξουμε ξύλο” λέει… Πλέον στη ζωή μου μεθάω σχεδόν μόνο στα live του. Αφήνομαι. Τι είναι ο The Boy για μένα; Τι πιστεύω γι’ αυτόν; Γιατί έκατσα και έγραψα χιλιάδες λέξεις γι’ αυτόν; Εγώ που ντρέπομαι, που αυτολογοκρίνομαι και δε γράφω ούτε post στο facebook, αφήνω τούτο εδώ το κείμενο ελεύθερο προς ανάγνωση και κριτική χωρίς δεύτερη σκέψη. Γιατί πρέπει. Πρέπει να τα πω, να τα γράψω να τα βγάλω από μέσα μου. Θέλω να μοιραστώ την αγάπη μου και την εκτίμησή μου για αυτόν τον Καλλιτέχνη.  Αυτόν τον άνθρωπο, που είναι κατ’ εμέ ξεκάθαρα ο σπουδαιότερος ποιητής της γενιάς μου, είναι ο Πνευματικός που μας λείπει, αλλά στην πραγματικότητα περιφέρεται ανάμεσα μας, ήρεμος, ντροπαλός και με καρδιά που γνωρίζει τον πόνο του ορφανού. Ο Αλέξανδρος είναι σα να ζει αιωνίως, αντιλαμβάνεται και γράφει όσα νιώθω και εγώ και άλλα που δε τα είχα σκεφτεί και τα αντιλήφθηκα μέσα από τους στίχους του. Αλλά η γενιά μας κοιμάται. Για μένα η μουσική του The Boy είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο. Τρυπώνω μέσα στο λαβύρινθο που χτίζει κομμάτι-κομμάτι χρόνια τώρα και αφήνω τα υπόλοιπα απ’ έξω. Μπορεί να ακούστηκα γραφικός ή/και υπερβολικός σε αρκετά σημεία του κειμένου, αλλά δε με νοιάζει, τα αυτιά είναι δικά μου όπως και η ψυχή το μυαλό και η καρδιά. Έχω ονειρευτεί πολλά βράδια ότι ξεσπά επανάσταση στη χώρα και είμαστε μαζεμένοι στα Προπύλαια, έτοιμοι για την μεγάλη μάχη, υπάρχουν μεγάφωνα και ακούγεται στη διαπασών το «Κουστουμάκι». Παίρνω βαθιά ανάσα, κλαίω, ορμάω. Η συνέχεια σε κάποια χρόνια...


 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
You'll Never Walk Alone...
(27/06/2020)
ypogeio.gr
Του Αγίου Παύλου
του Παυλίδη
(22/06/2020)
ypogeio.gr
Τα Τραγούδια που Ακούγονται
στο The End Of The F***ing
World 2
(25/11/2019)
ypogeio.gr
Curtis Harding:
Ένας Αυθεντικός Soul Man
(28/05/2020)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ