Bazooka


photo by Shara


Την περασμένη Τετάρτη (16/1) ήπιαμε έναν καφέ με τους Bazooka σε μια καφετέρια στο Μεταξουργείο και μιλήσαμε (κυρίως, αλλά όχι μόνο) για το νέο δίσκο τους "Zero Hits", που κυκλοφόρησε την Παρασκευή 18 Ιανουαρίου από την Inner Ear Records.

Την περιμέναμε με ανυπομονησία αυτή τη συνέντευξη, η Βολιώτικη -με έδρα την Αθήνα από το 2009- μπάντα είναι σημαντική και πάρα πολύ ενδιαφέρουσα. Με συνέπεια και με πολλή δουλειά έχει κάνει το δικό της (μεγάλο) θόρυβο στη σύγχρονη εναλλακτική σκηνή και δικαίως έχει χτίσει ένα μεγάλο και πιστό fanbase. Αρχής γενομένης από το self-titled debut το 2013 και το εξαιρετικό sophomore "Άχρηστη Γενιά" του 2016 (και οι δύο από την Αμερικάνικη Slovenly Records) και φτάνοντας στο "Zούγκλα EP" του 2017, που σηματοδότησε την αρχή της συνεργασίας τους με την Inner Ear, και το άρτι αφιχθέν "Zero Hits", οι Bazooka παραδίδουν καλοφτιαγμένα post-punk διαμάντια, χειμαρρώδη ενέργεια και δύναμη, στιχάρες, τραγουδισμένες από μία one of a kind φωνή, αυτή του Ξάνθου Παπανικολάου

Ο νέος δίσκος είναι -χωρίς πολλά πολλά- γαμάτος. Τρανό διαπιστευτήριο όσων αναφέρθηκαν λίγο παραπάνω, ένα συμπαγές και πυκνό δισκογράφημα, απαρτιζόμενο από 14 τραγούδια, στα οποία μπορείς να νιώσεις το περίφημο "Bazooka punk" τους, αλλά και την ψυχεδέλεια που πάντα γυρόφερναν - ίσως στο νέο δίσκο την ενστερνίζονται περισσότερο από ποτέ... Τα πλήκτρα έχουν σημαντικό ρόλο, όπως και η εμφάνιση πνευστών σε κάποια κομμάτια. Οι Bazooka πειραματίζονται και εξελίσσονται, ψάχνονται και... βρίσκονται. Θα μπορούσαμε να γράψουμε πως το "Zero Hits" είναι το καλύτερο και ωριμότερο άλμπουμ τους ως τώρα, ίσως όμως είναι κάπως πρώιμο και αποτέλεσμα ενθουσιασμού. Όπως και να χει, μιλάμε για μια καθώς πρέπει δισκάρα - εθιστική και extra rewarding. 

Είχαμε ραντεβού στις 12 στο καφέ "Έλα Να Σου Πω". Βρήκαμε εκεί τον μπασίστα Άρη Ράμμο και λίγο αργότερα έφτασε και ο ντράμερ Γιάννης Βούλγαρης. Τελευταίος, ο Ξάνθος (Παπανικολάου). Ο κιθαρίστας Βασίλης Τζελέπης δεν μπόρεσε να έρθει. Ακολουθεί η κουβέντα που είχαμε μαζί τους. Τους ευχαριστούμε και τους ευχόμαστε τα καλύτερα για το νέο τους "παιδί", καθώς και για τις (πολλές πολλές) συναυλίες που έρχονται μέσα στο 2019. Πρώτη στο Gagarin (μαζί με τους The Bonnie Nettles) στις 9 Φεβρουαρίου


Zero Hits (released 18/1)

 

Το Υπόγειο: Γεια σας Bazooka! Να σας συγχαρούμε καταρχάς για το νέο σας άλμπουμ. Εξαιρετικό! Πώς νιώθετε που από μεθαύριο θα “απελευθερωθεί” και θα φτάσει στον κόσμο; Ποιες οι προσδοκίες σας από τη νέα κυκλοφορία;

Άρης: Το αφιερώνω στη μητέρα μου… (γέλια)

Γιάννης: Είμαστε πολύ χαρούμενοι! Πρώτη φορά κάνουμε ένα δίσκο σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Μας πήρε περίπου ένα μήνα, όλη η παραγωγή από την αρχή ώς το τέλος. Είναι γεμάτος, έχει 14 κομμάτια και θα βγει και από την Inner Ear που είναι ντόπιοι. Μας άρεσε όλη η διαδικασία και το εξώφυλλο είναι πολύ ωραίο. Σίγουρα, όπως κάθε νέος δίσκος μιας μπάντας, περιμένουμε να μας πάει ένα βήμα παραπέρα στην απήχηση που θα έχει και σαν μουσική εξέλιξη της μπάντας θεωρούμε ότι είναι κάτι διαφορετικό κάτι καινούριο.

 

Το Υπόγειο: Πώς διαφοροποιείται το “Zero Hits” από την “Άχρηστη Γενιά”; Εμείς διαπιστώσαμε περισσότερη μελωδία και περισσότερη ψυχεδέλεια, πλήκτρα και πνευστά - γενικά δεν είναι τόσο raw punk όσο ο πρόγονός του.

Γιάννης: Ναι όντως είναι πιο μελωδικός δίσκος, έχει περισσότερα, ας πούμε, «πιασάρικα» σημεία, έχει όμως και τα στοιχεία από την Αχρηστη Γενιά, γιατί υπάρχει το «punk rock» στοιχείο. Γενικά, η διαφοροποίηση έχει να κάνει και με εμάς. Δουλεύαμε τα κομμάτια καιρό, μαζευτήκαν όλα μάζι και ήταν ο κατάλληλος αριθμός. Θα ακούσεις μέσα σκληρά τραγούδια και πιο μελωδικά και πιο ψυχεδελικά. Νομίζω σαν ποικιλία έχει περισσότερο σχέση με τον πρώτο μας δίσκο.

Άρης: Βασικά ο δίσκος αντικατοπτρίζει το πώς εξελισσόμαστε εμείς και πώς αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα.

Γιάννης: Και ο στίχος είναι βιωματικός, από την ματιά του Ξάνθου κυριώς, και εκφράζει πράγματα του περιβάλλοντος που ζούμε. Το σύνολο είναι λίγο διαφορετικό σαν εντύπωση. Εμείς παίζουμε αυτό που ξέρουμε να παίζουμε, σε εισαγωγικά μπορούμε να πούμε punk, αλλά δεν βάζουμε ταμπέλες. Ξέρουμε ότι είναι rock n roll...

Άρης: Δεν έχει και τόσες διαφορές, απλά στο «Zero Hits» έχουμε εμπλουτίσει τον ήχο μας.

 

Το Υπόγειο: Είχατε δηλώσει παλιότερα πως το punk είναι περισσότερο attitude παρά μουσική. Πώς ορίζετε εσείς αυτό το “attitude”; 

Γιάννης: Να μπορείς να εκφραστείς ελεύθερα και να πεις αυτό που θέλεις χωρίς περιορισμούς, χωρίς να πρέπει να ακολουθήσεις κάποια συγκεκριμένη φόρμα - οκ, η φόρμα είναι το rock μουσικά. Αλλά εκφραστικά, δηλαδή στο στίχο, είναι 2018, είναι επίκαιρο. Μουσικά υπάρχουν αναφορές στο παρελθόν και υπάρχουν φόρμες, αλλά υπάρχει και το πιο φολκλορ στοιχείο που είναι ο στίχος με το οποίο μπορεί να ταυτιστεί ο καθένας μας

 

Το Υπόγειο: Ποια περίοδο και υπό ποιες συνθήκες γράφτηκαν τα κομμάτια; Ποιοι οι συντελεστές που σας βοήθησαν στην όλη διαδικασία;

Γιάννης: Ο δίσκος γράφτηκε τον Ιούνιο του 2018, στο Electric Ηighway studio, το οποίο είναι ένα στούντιο που τρέχω εγώ, όπως και σχεδόν όλα τα προηγούμενα άλμπουμ - τα ηχογράφησα εγώ με την βοήθεια ενός φίλου του Γιάννη Δαμιανού, από τους Bonnie Nettles, o οποίος ήταν βοηθός ηχολήπτη. Το κάναμε όλο μέσα σε τέσσερις εβδομάδες - ηχογράφηση, μίξη και μάστερ. Αρκετά κλειστή διαδικασία, δεν θέλαμε να καθυστερήσει γιατί στο παρελθόν είχαμε καθυστερήσεις σε κάποιες διαδικασίες της παραγωγής. Γι’αυτό τώρα το κάνουμε σφιχτά και αυστηρά. Βοήθησε και το ότι ήμασταν έτοιμοι, είχαμε κάνει πολλές πρόβες πριν για μήνες. Τα κομμάτια τα είχαμε «ψήσει» και στις συναυλίες. Έτσι όταν νιώσαμε έτοιμοι να μπούμε στο στούντιο, φτιάξαμε ένα πλάνο πότε θα βγει ο δίσκος, μπήκαμε και πλακωθήκαμε, βγήκε όλο κατευθείαν. Γράψαμε live όλα τα όργανα εκτός από τις φωνές και κάποια μικρά solo εδώ και εκεί. Όλους τους δίσκους μας τους κάνουμε με τον ίδιο τρόπο.

 

Το Υπόγειο: Γενικά έχετε την φήμη ότι είστε μια πολύ εργατική μπάντα...

Γιάννης: Εεε (γέλια), ναι είμαστε. Υπάρχουν περίοδοι που προσπαθούμε να κάνουμε πρόβες τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα και συνήθως το πετυχαίνουμε. Αλλά κάποιες φορές λόγω δουλειάς μπορεί να κάνουμε δυο. Αλλά προσπαθούμε να είμαστε αυστηροί με τον εαυτό μας γιατί ξέρουμε ότι αυτό αποδίδει. Όταν έρθει η ώρα να παίξουμε live αυτό θα φανεί, ότι είμαστε δεμένοι, είμαστε έτοιμοι. Για παράδειγμα το καλοκαίρι παίξαμε σε αρκετά φεστιβάλ, δεν είχαμε χρόνο για πρόβες και πήγαμε ντουγρού και πήγαν όλα καλά. Ήταν και η περίοδος μετά τον δίσκο οπότε τα είχαμε όλα στο μυαλό μας.

Άρης: Μετά την ηχογράφηση χαλαρώσαμε αρκετά, αλλά μας αρέσει να κάνουμε και πρόβες, είναι κάπως συνήθεια. Τρίτη-Πέμπτη-Παρασκευή. Είναι καλό να μένεις σε επαφή, σε βοηθάει να πας πιο μπροστά, ενισχύει και τη χημεία της μπάντας.

 

Το Υπόγειο: Πώς προέκυψε ο συγκεκριμένος τίτλος για το δίσκο; 

Γιάννης: Είναι λίγο αστεία ιστορία, είναι ειρωνικό γιατί ο δίσκος έχει «πιασάρικα» κομμάτια, αλλά από την άλλη δεν είναι mainstream για να τα πεις hits. Όλο αυτό ξεκίνησε σαν αστείο. Εγώ και ο Ξάνθος κάνουμε dj sets στον Ρινόκερο στα Εξάρχεια - κάθε δυο εβδομάδες παίζουμε εκεί παρέα μουσική. Ένα βράδυ στο κλείσιμο ήμασταν μεθυσμένοι και ο ιδιοκτήτης είχε βάλει μια συλλογή του John Cale και κάναμε ένα αστείο, σε φάση «ποιος ξέρει τον John Cale;» και λέγαμε ο John Fail με τα Zero Hits. Εννοείται ότι μας αρέσει ο John Cale και από Velvet και από την solo καριέρα του, ήταν λίγο ο χαβαλές της στιγμής, «Ρε φίλε ο τύπος ήταν στην Island, που είναι όλα αυτά τα hits;». Κάπως έτσι από αυτό το αστείο, είπαμε ότι θα έχει πλάκα να πούμε τον δίσκο μας “Zero Hits”.

Άρης: Μας άρεσε κιόλας που ήταν στα αγγλικά ο τίτλος, βοηθάει και στο εξωτερικό.

 

Το Υπόγειο: Πρώτος δίσκος στην Inner Ear, είχε μεσολαβήσει βέβαια του Ζούγκλα EP το 2017. Πώς προέκυψε η συνεργασία; Και είναι και εντυπωσιακό πως στα “εταιρειακά” σας συνέβη το εξής... αντίστροφο: Ενώ οι πιο πολλές ελληνικές μπάντες ξεκινούν από ελληνικά labels με όραμα ένα ξένο, εσείς ξεκινήσατε στη Slovenly και τώρα ήρθατε στην Inner Ear...

Γιάννης: Η συνεργασία μας με την Inner Ear βγήκε κάπως φυσικά. Εμείς σκεφτόμασταν να αλλάξουμε label, αν ήταν να επενδύσουμε περισσότερο στην Ελλάδα, να ανοιχτούμε πιο πολύ, να κάνουμε περισσότερα live. Σε αυτήν την περίπτωση, θα ήταν καλύτερο να μας αναλάβει κάποιο ελληνικό label. Είχαμε κάνει και παλαιότερα κάποιες σκέψεις μήπως βγάζαμε μόνοι μας τον δίσκο και το σκεφτόμαστε ακόμα. Γιατί κακά τα ψέματα είναι πιο κερδοφόρος τρόπος για να λειτουργεί μια μπάντα. Αλλά θέλει περισσότερο τρέξιμο, πρέπει να αναλάβεις περισσότερες ευθύνες. Η συνεργασία με την Slovenly ήταν οκ, είχαμε κάποια μικρά προβληματάκια, αλλά θέλαμε να ανοιχτούμε στην Ελλάδα και από την στιγμή που πλέον οι δίσκοι μας έχουν ελληνικό στίχο ήταν πιο λογικό να αλλάξουμε. Στην όλη μετακίνηση μας βοήθησε πάρα πολύ και η μάνατζέρ μας, η Πέννυ Λιαρομάτη και την ευχαριστούμε γι'αυτό.



photo by Tasos Goletsos

 

Το Υπόγειο: Απορίες έχουμε και στο στίχο... Από τον αγγλικό στον ελληνικό. Ένα πέρασμα στο οποίο έπαιξε ρόλο το “Κορίτσι στην Ακτή” και μια σκέψη του Ξάνθου σε μια περιοδεία στην Αμερική (αμερικάνικες μπάντες να μιλούν backstage στη μητρική τους γλώσσα κι ύστερα να ανεβαίνουν στη σκηνή και με απόλυτη φυσικότητα να τραγουδούν στη γλώσσα που μιλούν).

Γιάννης: Και αυτό φυσικά προέκυψε, όπως είπες στη Αμερική. Ο Ξάνθος θεώρησε θα ήταν πολύ φυσικό να ανεβαίνουμε στην σκηνή και να τραγουδάει στα ελληνικά, εφόσον εδώ ζούμε και βιώνουμε ό,τι βιώνουμε. Η αλήθεια είναι ότι το έχει βρει πολύ καλά με έναν ιδιαίτερο δικό του τρόπο και ρυθμολογικά το πώς εκφράζει τον στίχο, για μένα δεν μοιάζει με κάτι που έχω ξανακούσει στη ζωή μου. Πιστεύω ότι αυτή η μοναδικότητα τού δίνει το κάτι παραπάνω. Ο αγγλικός στίχος υπήρχε γιατί από μικροί είχαμε αυτές τις αναφορές. Ακούγαμε μουσική με αγγλικούς στίχους, ανακαλύψαμε και την ελληνική σκηνή σε κάποια φάση, κάτι που σίγουρα βοήθησε και μας επηρέασε.

 

Το Υπόγειο: Παραμένοντας στο θέμα του στίχου: Διαβάσαμε σε παλιότερη συνέντευξη τη σκέψη-διαίσθηση του Ξάνθου πως όλο και περισσότερες μπάντες θα χρησιμοποιούν τα ελληνικά από δω και στο εξής.

Άρης: Ήδη συμβαίνει αυτό.

Γιάννης: Ίσως για κάποιους, για κάποια αυτιά, η «Άχρηστη Γενιά» να τους έκανε να νιώσουν πιο άνετα. Αλλά δεν τραγουδάμε μόνο εμείς ελληνικά το κάνουν πάρα πολλές μπάντες. Αλλά γενικότερα, παρατηρώ και εγώ μια τάση, όχι κάτι πολύ μεγάλο, αλλά υπάρχει μια μικρή τάση.

Άρης: Και μπάντες που είχαν αγγλικό στίχο, τώρα βγάζουν και κάποια ελληνόστιχα. Επίσης σε άλμπουμ με αγγλικό στίχο μπορεί πλέον να βρεις 1-2 κομμάτια ελληνόστιχα όπως και στα live συμβαίνει αυτό. Σε κάποιους βέβαια ξινίζει να ακούν ελληνικό στίχο.

 

Το Υπόγειο: Φαντάσου υπάρχει το Monokokalo, που έχει φτιαχτεί για το λόγο αυτό. Ότι μπάντες με ελληνικό στίχο δεν έχουν τόσες ευκαιρίες για συναυλίες και φεστιβάλ σε σύγκριση με τις αγγλόφωνες.

Γιάννης: Σαν κολεκτίβα δηλαδή. Εγώ πάντως βλέπω ότι μπορείς να κάνεις και στο εξωτερικό πράγματα με την δική σου γλώσσα. Απλά για παράδειγμα, αν τραγουδάς στα ισπανικά έχεις ένα τεράστιο κοινό. Ποιος μιλάει ελληνικά στον πλανήτη; Είναι πολύ περιορισμένος ο αριθμός και είναι και αρκετά εξωγήινη γλώσσα. Ενώ τα ισπανικά νομίζω ότι είναι η δεύτερη γλώσσα σε πληθυσμό. Αναφέρομαι στα ισπανικά γιατί ξέρω μπάντες που παίζουν rock n roll στα ισπανικά και τα πάνε καλά. Ίσως και τα γαλλικά.

 

Το Υπόγειο: Θεωρείτε ένα είδος θυσίας την αλλαγή από τον αγγλικό στον ελληνικό στίχο; Με την έννοια πως στενεύετε το ακροατήριό σας; Είχατε ποτέ δεύτερες σκέψεις;

Γιάννης: Δεν θεωρούμε ότι στένεψε το κοινό, μάλλον το αντίθετο έγινε. Έτσι νιώθουμε τουλάχιστον. Να το θέσω αλλιώς, όταν πηγαίναμε για tour δε νομίζω ότι οι Γάλλοι καταλάβαιναν τι τραγουδούσαμε. Όπως και να χει κάποιος θα πάει να διαβάσει τους στίχους. Ίσως να το βρει και πιο ενδιαφέρον αν ακούει ελληνικά και διαβάζει την μετάφραση. Ίσως να τριπάρει και περισσότερο με αυτό.

Άρης: Ίσως στα live είναι λίγο αστείο, να προσπαθεί ο άλλος να τραγουδήσει ελληνικά και να λέει ακαταλαβίστικα. Εμένα η σκέψη μου είναι αν θα το ακούσει σπίτι του κάποιος. Σε μια φάση ακούγαμε και εμείς κάτι ιαπωνικά και λέγαμε, εντάξει πόσο να ακούσεις. Γιατί και στους υπόλοιπους κάπως έτσι ακούγονται τα ελληνικά.

 

Το Υπόγειο: Και εγώ ακούω Mars Volta και τα μισά δε τα καταλαβαίνω γιατί είναι στα ισπανικά και ψάχνω την μετάφραση και λέω «πω ρε φίλε τι λέει ο τύπος».

Γιάννης: Αυτή είναι και η μαγεία πως παίρνεις το βινύλιο και το ανοίγεις να διαβάσεις τα credits, ποιος παίζει, που γράφτηκες, κτλ. Είναι και αυτό μια διαδικασία ευχαρίστησης.

Άρης: Εμείς πιστεύω ότι είμαστε μια μπάντα που τραγουδάει ελληνικά και είναι σαν ακούς αγγλικά.

 

Το Υπόγειο: Είστε στην Αθήνα πια σχεδόν 10 χρόνια. Πώς βιώνετε τη ζωή στην πρωτεύουσα και πώς η πόλη σας εμπνέει στο songwriting, τόσο στιχουργικά όσο και μουσικά;

Γιάννης: Ο καθένας την βιώνει αρκετά διαφορετικά γιατί με τον καιρό αλλάζουμε και δραστηριότητες. Αρχικά όλοι κατεβήκαμε ως φοιτητές, σιγά σιγά αρχίσαμε να δουλεύουμε. Κάποιοι άφησαν τις δουλειές τους, έπιασαν δουλειά, κάποιοι έψαχναν για δουλειά αρκετό καιρό. Ο Billy, o κιθαρίστας μας είναι μουσικός του δρόμου. Βγαίνει σχεδόν κάθε μέρα και παίζει στο δρόμο μαζί με τον αδερφό του. Ο Άρης δουλεύει εδώ (σ.σ. «Έλα να σου πω»), εγώ είμαι ηχολήπτης, ο Ξάνθος είναι dj και συμπληρωματικά προσπαθούμε να βιοποριστούμε και μέσα από το συγκρότημα. Αυτό δηλαδή που κάνουμε τόσα χρόνια και είναι πολύ σημαντικό για εμάς γιατί αφιερώνουμε πάρα πολύ χρόνο. Έτσι μέσα από αυτές τις διαδικασίες βιώνουμε διαφορετικά τη πόλη. Είναι αλλιώς να δουλεύεις και αλλιώς να είσαι φοιτητής. Γι’ αυτό έχουμε περάσει και στιγμές ευκολίας και δυσκολίας ο καθένας μας και χαράς και άγχους, τα πάντα. Ο τρόπος που βιώνουμε τη πόλη εκφράζεται σίγουρα εν μέρει από τους στίχους. Βέβαια γι’ αυτό είναι πιο αρμόδιος να μιλήσει ο Ξάνθος που είναι ο στιχουργός. Μπορείς μέσα από αυτούς να καταλάβεις αρκετά νοήματα και εκφράζεται και μέσα από την μουσική μας σαν ηχόχρωμα, σαν ένταση και βιωματικά, ξεκινήσαμε σαν teenagers παίζοντας οργισμένο rock. Αυτή ήταν η φάση μας από την αρχή. Αλλά όλο αυτό έχει εξελιχθεί, έχει πάει σε πιο πλούσια μονοπάτια ας πούμε.

 

Το Υπόγειο: Όταν είχατε πρωτοέρθει από τον Βόλο πως είχε φανεί η Αθηναϊκή μουσική σκηνή; 

Γιάννης: Ήμασταν λίγο αποκομμένοι, γιατί ερχόμενοι από την επαρχία ήμασταν κάπως πιο μαζεμένοι. Δεν ξέραμε τι συμβαίνει, πού συμβαίνει, ποιος παίζει κτλ. Σιγά σιγά αρχίσαμε να ανοιγόμαστε και να γνωρίζουμε κόσμο. Αυτό μας πήρε αρκετό καιρό γιατί τα δυο τρία πρώτα χρόνια της ύπαρξής μας ήμασταν αρκετά κλειστοί και κάναμε λίγα live. Ψαχνόμασταν, αλλά δεν ξέρουμε πού και σε ποιον να απευθυνθούμε. Νομίζαμε ότι υπήρχε κάποιος που θα του πούμε έχουμε μπάντα και θα μας βοηθήσει. Τελικά κάποιοι μας βοήθησαν. Στην αρχή οι Callas από το Velvet. Έκαναν ένα διαγωνισμό, είχαμε κερδίσει και βγάλαμε ένα cd. Έτσι έγινε και το πρώτο μας μικρό tour. Είχαμε πάει Αγγλία, Βερολίνο και Παρίσι, κάπως έτσι ξεκινήσαμε. Μετά γνωρίσαμε τους Acid Baby Jesus, γίναμε φίλοι τρέχαμε με το χώρο στο Kαταραμένο Σύνδρομο. Νοικιάσαμε το υπόγειο και κάναμε τις πρόβες, πληρώναμε το νοίκι μαζί με άλλες μπάντες. Υπήρχε μια δραστηριοποίηση πιο ανοιχτή και υπήρχε και χώρος, φέρναμε μπάντες από το εξωτερικό και γαμώ που συνεχίζει να υπάρχει ακόμα. Κάπου εκεί ξεκίνησε να γυρνάει το πράγμα γιατί και μέσω αυτών γνωρίσαμε τον Pete από την Slovenly, βγήκαν τα πρώτα δισκάκια. Το 7ιντσο “I Wanna Fuck All The Girls In My School” και στην συνέχεια το lp και έτσι ξεκινήσαμε να κλείνουμε tour. Στον Βόλο είχαμε συνηθίσει να είμαστε πιο αουτσαιντερ, γιατί συνήθως οι μπάντες που έπαιζαν δυνατή μουσική ήταν είτε metal είτε πιο New York hardcore στυλ, τέτοια πράγματα. Νιώθαμε ότι δεν κολλάνε στο δικό μας ύφος, οπότε παίζαμε μόνο σε καταλήψεις. Το πρώτο μας live ήταν σε κατάληψη.

 

Το Υπόγειο: Πιστεύετε ότι είναι δύσκολο για μια μπάντα να λάβει μέρος στα τεκταινόμενα της μουσικής βιομηχανίας στην χώρα μας; 

Γιάννης: Δεν ξέρω. Εγώ ξέρω ότι υπάρχουν μπάντες που δουλεύουν σκληρά και προσπαθούν να προμοτάρουν τη φάση τους να παίζουν live και να κάνουν και support. Το ίδιο προσπαθούμε να κάνουμε και εμείς. Ίσως να υπάρχουν κάποιες μπάντες που κάνουν πιο συχνά support αλλά μπορεί να το κάνουν και δωρεάν. Βέβαια συγκροτήματα μεγαλύτερου βεληνεκούς δεν το κάνουν αυτό. Ως ηχολήπτη με έχουν ρωτήσει πολλές φορές νέες μπάντες «και τώρα που πάμε τον δίσκο» ή «τι να κάνουμε τώρα;», τους απαντάω δώσετε συνεντεύξεις, μπείτε όπου μπορείτε, βγάλτε τον δίσκο μόνοι σας. Be loud! Δώστε παρουσία στα social media να υπάρχει κίνηση. Πολύ καλή χρήση που έχω δει τώρα τελευταία είναι οι Μινέρβα και οι Steams, οι οποίοι έβγαλαν τον δίσκο μόνοι τους και ξεπούλησε και τώρα τον ξανακόβουν.

 

Το Υπόγειο: Μια από τις μπάντες που έφεραν το post punk στην Ελλάδα ήταν οι Τρύπες. Θεωρείτε ότι ήταν μια από τις πρώιμες επιρροές σας;

Γιάννης: Ο πρώτος τους δίσκους για μένα είναι αριστούργημα και έχει πολλές αναφορές σε Gang Of four, Cure όλα αυτά που μου αρέσουν πάρα πολύ. Σαν πιτσιρικάδες ακούγαμε πολύ Τρύπες στο σχολείο, είχαμε περάσει τέτοια φάση. Εγώ κυρίως κόλλησα με τον πρώτο δίσκο. Μετά είχα κολλήσει και άκουγα πολύ 80s post punk. Είναι από τις επιρροές μας, αλλά όχι από τις βασικές. Γενικά, την ελληνική σκηνή την ανακαλύψαμε πριν καμιά πενταετία, με την έννοια να ακούμε πολύ. Πιο πριν είχαμε αναφορές απλα.

 

Το Υπόγειο: Θεωρείτε πως μπορεί να επαναληφθεί το φαινόμενο Τρύπες/Σπαθιά στην Ελληνική Ροκ ή ήταν μία και μοναδική χρονική και κοινωνική συγκυρία που ευνόησε εκείνο το μπαμ;

Γιάννης: Πιστεύω ότι τα 90s ήταν το τελευταίο προπύργιο της rock στην μουσική βιομηχανία. Ήταν το τελευταίο κύμα με το όποιο η rock έβγαζε φράγκα. Μετά άλλαξε γενικά η μουσική βιομηχανία με τα 00s και το downloading. Αρά θεωρώ ότι είναι λίγο δύσκολο να ξανά γίνει κάτι τέτοιο. Τότε οι μπάντες δεν έκοβαν 500 βινύλια, έκοβαν 5000-10000 αντίτυπα και τα πουλούσαν. Γιατί το ο κόσμος άκουγε μουσική και αγόραζε δίσκους. Τώρα η φάση είναι streaming. Στα 90s ο κόσμος άκουγε και περισσότερο ραδιόφωνο δεν υπήρχε internet.



 

To Υπόγειο: Αναφορικά με τις συναυλίες, υπάρχουν αρκετές μπάντες που λένε ότι υπάρχουν περισσότερες συναυλίες από όσες αντέχει το κοινό. Συμφωνείτε με αυτό;

Γιάννης: Ναι, κατά κάποιο τρόπο ισχύει αυτό. Γιατί ένα κάλο που έχει φέρει η απελευθέρωση της πληροφορίας, ας πούμε, είναι ότι πλέον έχει ανοίξει η μουσική σκηνή. Δηλαδή -ανεξαρτήτως ηλικίας- όλοι ψάχνονται παραπάνω. Yπάρχει μεγαλύτερη πρόσβαση σε μουσική πληροφορία. Οι παλιοί μπορούν να βρουν πράγματα που είχαν ξεχάσει ή που δεν είχαν ακούσει. Οι πιτσιρικάδες από ένα συγκρότημα βρίσκουν μια ολόκληρη μουσική σκηνή και κολλάνε και γουστάρουν. Νομίζω ότι και στατιστικά πρέπει να υπάρχουν πολλά περισσότερα συγκροτήματα σήμερα από ό,τι στο παρελθόν.
 

[Μόλις καταφτάνει ο Ξάνθος]
 

Άρης: Εγώ παρατηρώ μεγάλη κινητικότητα τα τελευταία χρόνια.

Το Υπόγειο: Υπάρχει όμως ποιότητα ή μόνο ποσότητα;

Άρης: Υπάρχει και ποιότητα πιστεύω

 

Το Υπόγειο: Υπάρχουν κάποιες μπάντες που ξεχωρίζετε;

Ξάνθος: Εμένα μου αρέσουν οι Acid Baby Jesus. Και οι Dury Dava που είχαμε παίξει μαζί τους στο Six D.O.G.S.

Γιάννης: Ναι οι Dury Dava είναι πολύ ενδιαφέρον συγκρότημα. Εμένα προσωπικά μου αρέσουν πολύ και οι Balothizer, παίζουν κρητικό metal. Έχουν πάρει τα Κρητικά και τους έχουν δώσει ένα twist πολύ heavy. Και οι Voyage Limpid Sound είναι πολύ καλοί, αλλά και ο δίσκος του Δημάκη, Prins Obi & The Warriors, μου αρέσει αρκετά. Και οι Bus μου αρέσουν πάρα πολύ.

 

Το Υπόγειο: Τι μας περιμένει στο Gagarin στις 9 Φεβρουαρίου; Πώς έκατσε η "συγκατοίκηση" με τους Bonnie Nettles;

Ξάνθος: Θα παίξουμε πολλά τραγούδια από τον καινούριο δίσκο. Θα έχουμε και πνευστά.

Γιάννης: Οι Bonnie Nettles ηχογράφησαν τα δύο καινούρια κομμάτια τους (σ.σ. "Rave On Love Me" και "Would You Marry Me?") στο στούντιο που έχω, εκεί το κλείσαμε να παίξουμε μαζί.

 

Το Υπόγειο: Θα ακολουθήσουν άλλες συναυλίες σε Ελλάδα; Θα ξαναβγείτε εξωτερικό;

Ξάνθος: Συναυλίες από τον Απρίλιο πάλι. Κανονίζουμε μια ευρωπαϊκή περιοδεία για τον Απρίλιο και ελληνικό tour με το που γυρίσουμε από Ευρώπη, στα καπάκια Μάη. Γενικά έχουμε βαρύ πρόγραμμα.

 

Το Υπόγειο: Γενικά το έχετε πολύ με τα διεθνή tour...

Άρης: Αυτό θα είναι το 11ο tour, να τα εκατοστήσουμε. Θέλουμε να πάμε και στα Βαλκάνια.

 

Το Υπόγειο: Πως κανονίζονται τα tour;

Ξάνθος: Με booking agent από το εξωτερικό. Τώρα θα συνεργαστούμε πρώτη φορά με τον Robin από τους Sir Robin And The Longbowmen. Συνεργαζόμασταν χρόνια με μια κοπέλα από την Ισπανία, αλλά πήγε Αμερική οπότε είναι λίγο δύσκολο να μας βοηθήσει στην Ευρώπη.

 

Το Υπόγειο: Ποιες είναι οι εμπειρίες σας από τα tour; Πως περνάτε έξω;

Ξάνθος: Ωραία περνάμε. Στα αρνητικά είναι η κούραση, ή τριβή και οι ζημιές - αν χαλάσει για παράδειγμα το βαν.

Άρης: Αυτό το παθαίνουμε συχνά, δεν έχουμε παράπονο

Ξάνθος: Στο προηγούμενο tour χάλασε το βαν και την τελευταία εβδομάδα πηγαίναμε από πόλη σε πόλη με τα λεωφορεία και τις τσάντες μας και τις κιθάρες μας. Στα θετικά είναι ότι είσαι κάθε μέρα σε άλλη πόλη και κάνεις live, γνωρίζεις κόσμο και βλέπεις άλλες μπάντες.

 

Το Υπόγειο: Το πιο ωραίο κοινό που έχετε συναντήσει; Συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας.

Ταυτόχρονη απάντηση και από τους τρεις: Ελλάδα !!!

Ξάνθος: Είναι πολύ ζεστό το κοινό, έχει πολύ φάση και η Γαλλία, μου αρέσει και η Αγγλία. Σε ένα live στη Σόφια, δεν μας άφηναν να κατέβουμε, είχαμε παίξει δυο ώρες.

Γιάννης: Είχαμε παίξει μισοτελειωμένα κομμάτια, είχαμε βγει τρεις φορές, μας είχαν κεράσει και δυο μπουκάλια, jamαραμε.

Ξάνθος: Εμείς τότε παίζαμε max 50 λεπτά

 

Το Υπόγειο: Αγαπημένες σας μπάντες ever; Εμείς, με έναν υπόγειο και όχι εμφανή τρόπο, ακούμε στη μουσική σας πολύ Nirvana.

Ξάνθος: Είναι ριζωμένοι μέσα μου, απλά τους έχω ακούσει τόσο πολύ, που τώρα είναι δύσκολο να κάτσω να ακούσω. Τους έχω λιώσει. Και όλα τα κλασσικά: Stones, Beatles και γενικά τα 60s. Πολύ post punk, και Αμερικάνικο και Βρετανικό. Sonic Youth, Wipers. Και Butthole Surfers...

Γιάννης: Πολύ 90's indie σκηνή σίγουρα.

 

Το Υπόγειο: Επανερχόμαστε λίγο στο κομμάτι των στίχων, μιας που ήρθε και ο Ξάνθος...

Ξάνθος: Συνήθως οι στίχοι είναι κάπως βιωματικοί με βάση αυτά που ζω εγώ - όχι μόνο στην Αθήνα, γενικότερα. Πολλές φορές, στο σπίτι, τραγουδάω πάνω από ένα κομμάτι που έχουμε γράψει και όταν πω κάτι που μου αρέσει, τότε καθόμαι και το σκαλίζω, το σουλουπώνω. Δηλαδή τους γράφω αυθόρμητα, είναι πολύ σπάνιο να κάτσω να γράψω κάτι ολοκληρωμένο και να πω «Αυτό πάει εκεί». Πρέπει να έχω την μουσική και να με επηρεάσει κάπως για να γράψω τους στίχους.

 

Το Υπόγειο: Κάτι ακόμα πολύ σημαντικό είναι ο ρυθμός με τον οποίο τραγουδάς. Η "ρυθμικότητα" που ανάφερε ο Γιάννης πριν έρθεις.

Ξάνθος: Γι’ αυτό ακριβώς το κάνω έτσι όπως είπα πριν. Γιατί αλλιώς είναι σαν έχεις ένα κείμενο και να προσπαθείς να χωρέσεις το κείμενο στη μουσική. Συνήθως βγαίνει περίεργο. Πρέπει να γκρουβάρει. Κάποιες φορές μπορεί να θυσιάσω λίγο το νόημα ή μια λέξη προκειμένου να χωρέσει καλά στο τραγούδι και να βγάζει νόημα ηχητικά. Όπως στο «Κενό», που κόβαμε τις λέξεις.

 

Το Υπόγειο: Αναφέρεσαι συχνά στη γενιά - παρατηρείς και γράφεις τους ανθρώπους της ηλικίας σου. Καταρχάς, πότε έχετε γεννηθεί;

Ξάνθος: Είμαστε με τη σειρά: 87-88-89-90.

Γιάννης: Σαν τους Ντάλτονς!

 

Το Υπόγειο: Ποια είναι τα κουσούρια και ποια τα δυνατά στοιχεία αυτής της γενιάς;

Ξάνθος: Δεν ξέρω, νομίζω σαν γενιά έχουμε φάει πολύ ξύλο, με την έννοια ότι δεν υπάρχουν και πολλά στον ορίζοντα. Έχουμε πράγματι κολλήσει στις οθόνες, αλλά, ταυτόχρονα, γαμάνε οι οθόνες! Εκεί που δεν έχεις τι να κάνεις, τσακ υπολογιστής, κινητό τέλεια. Αλλά υπάρχει και αποξένωση. Έχω την αίσθηση ότι οι γενιές του 60 και του 70 είχαν κάτι να περιμένουν, είχαν μια αισιοδοξία. Εμείς είμαστε λίγο πνιγμένοι. Τι θα κάνουμε, τι θα γίνει; Υπάρχει μια αβεβαιότητα...

 

To Υπόγειο: Πριν συζητήσαμε για την φάση που αλλάξατε από αγγλικό σε ελληνικό στίχο, θα θέλαμε όμως και την γνώμη σου.

Ξάνθος: Ναι έτσι έγινε, στην Αμερική που κάναμε περιοδεία. Είδαμε μια μπάντα να μιλάει στα αγγλικά και μετά να βγαίνει και να τραγουδάει στα αγγλικά. Σκέφτηκα ότι και εμείς μιλάμε ελληνικά και δεν έχουμε ούτε ένα τραγούδι στα ελληνικά. Μου έβγαλε νόημα ότι είναι πιο φυσικό να τραγουδάμε στα ελληνικά. Για το ελληνικό ακροατήριο τουλάχιστον, αλλά και στο εξωτερικό όταν παίζουμε και τραγουδάω στα ελληνικά, μου βγαίνει πιο πολύ από μέσα μου, ακόμα κι αν δε καταλαβαίνει ο άλλος τι λέω. Δηλαδή, έχει περισσότερη ενέργεια και ψυχή. Όταν τραγουδάω στα αγγλικά, νιώθω ότι είναι λίγο σαν ηθοποιία εκείνη την στιγμή και όχι πραγματικότητα. 

 

To Υπόγειο: Bazooka σας ευχαριστούμε πάρα πολύ! Σας ευχόμαστε τα καλύτερα για το δίσκο, καλοτάξιδος!

Και μεις ευχαριστούμε!

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Emi Path
(22/02/2019)
ypogeio.gr
ΠΡΟΦΙΛ
(20/02/2019)
ypogeio.gr
Dysfunktionals
(The Basement Goes To Schoolwave)
(20/06/2017)
ypogeio.gr
Echo Train
Ren (Irene Panagopoulou)
(23/09/2016)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ