Emi Path


 

Ένας από τους δίσκους-έκπληξη για το 2017, ήρθε στα ηχεία του Υπογείου από την 27χρονη μουσικό Αιμιλία Παπαθεοχάρη. Το ντεμπούτο της, το "The Shadow", στα 35 λεπτα της διάρκειάς του, κατάφερε να καταδείξει τη μεγάλη συνθετική (και φωνητική) δύναμη της Emi Path, όπως είναι το καλλιτεχνικό της όνομα, και να ξεδιπλώσει μεγαλόπρεπα μέσα από τα (ψηφιακά) αυλάκια του το ταλέντο και την ψυχή της Αθηναίας δημιουργού (περισσότερα λόγια για το δίσκο στη λίστα Top-20 Εγχώρια Albums 2017).   

Η Αιμιλία, με εφαλτήριο και με τη στέρεη βάση του debut της, εξελίσσεται και επιβεβαιώνει το μεγάλο "potential" που αισθανθήκαμε ακαριαία όταν πρωτοήρθαμε σε επαφή με τη μουσική της. Είναι ενεργή, πειραματίζεται και ψάχνεται, δουλεύει νέα κομμάτια και νέες ιδέες με τους μουσικούς συνεργάτες της, δίνει συναυλίες. Σήμερα (Παρασκευή, 22/2), θα ανέβει στη σκηνή του ιστορικού An των Εξαρχείων, στα πλαίσία του νεοσύστατου "Happening Now Fest" (θα εμφανιστούν επίσης οι Atomic Love, οι Toxic Rabbits και οι Head On). Λίγο πριν το εν λόγω live, βρήκε το χρόνο να μιλήσει στο Υπόγειο. Καλωσορίζουμε την Emi και την ευχαριστούμε θερμά για την παρουσία της στις ψηφιακές σελίδες του Basement...

 


 

Το Υπόγειο: Αιμιλία καλώς ήρθες στο Υπόγειο! Μιας και είσαι μία νέα σχετικά καλλιτέχνις στα ελληνικά μουσικά δρώμενα, θα θέλαμε να ξεκινήσουμε αυτήν τη συνέντευξη από... πολύ παλιά: Πώς και πότε πρωτοξεκίνησες να παίζεις μουσική και μια ήταν η μετέπειτα πορεία σου μέχρι και την πρώτη σου κυκλοφορία του “The Shadow”;
Ήμουν πολύ μικρή όταν με εντυπωσίασε ο ήχος του πιάνου. Τόσο μικρή, που μου είπαν να περιμένω λίγο και να ξεκινήσω αργότερα (ποτέ δεν κατάλαβα γιατί). Εν τέλει, στα 9 μου χρόνια ξεκινά η επαφή μου με την μουσική. Πολλά τα ωδειακά χρόνια και οι συναυλίες σε αυτό το περιβάλλον. Μέχρι τα 21 μου, οπότε και αποφάσισα ότι δεν μου ταιριάζει όλη αυτή η πίεση, ο τρόπος μετάδοσης αυτού του αντικειμένου. Συνέχισα να παίζω μόνη μου, παράλληλα είχα ξεκινήσει τραγούδι, θεωρία και ιστορία της μουσικής έκανα ήδη από το ωδείο και συνέχισα να κάνω. Πάντα όμως υπήρχε το κάτι παραπάνω που ήθελα. Κάτι δεν μου έφτανε. Κι έτσι κάπου εκεί, μαζί με όλα τα άλλα, άρχισε να με απασχολεί η σύνθεση. Μέσω των καθηγητών μου στην αρμονία ενισχύθηκε αυτό μου το ενδιαφέρον και κατέληξα και στο Εθνικό θέατρο να κάνω σύνθεση για θέατρο, δηλαδή σύνθεση γενικώς, μιας και το επάγγελμα είναι ένα! Μετά φυσικά μπορείς να γράψεις για ό,τι θελήσεις. Μέσα σε όλα αυτά λοιπόν διαμορφώνονταν και τα κομμάτια του The Shadow. Νομίζω ήταν περίπου 2 χρόνια που αφιέρωνα κάποιες ώρες στο να γράψω κάτι δικό μου. Για αυτό και υπήρχε υλικό ίσως για ακόμη δύο δίσκους (!). Έτσι, ζήτησα από κάποιους φίλους να ακούσουν κάποια πράγματα που είχα ηχογραφήσει μόνη μου και με την απλή κουβέντα «Άντε, κάνε κάτι με αυτά», προχώρησε το όλον. 
 

To Υπόγειο: Τι μουσική άκουγες μικρή και ποιες θεωρείς πώς είναι οι πιο βασικές καταβολές και επιρροές σου; 
Από τα παραπάνω καταλαβαίνεις ότι σίγουρα από τα πρώτα ερεθίσματα που πήρα από το σπίτι ήταν η κλασσική μουσική, που πάντα υπήρχε και συνεχίζει να υπάρχει στις επιλογές μου. Επίσης, μία σημαντική μου ανάμνηση ήταν το πρώτο Cd που μου έγραψε ο πατέρας μου με κομμάτια των Beatles. Μετά ακολούθησαν Pink Floyd, Rolling Stones και διάφορες ροκ συλλογές, όπως ήταν και οι τίτλοι τους, που συνοδεύουν πολλές αναμνήσεις μου. Αργότερα, ακολούθησαν πιο metal, rock, goth rock και grunge πράγματα, με επικρατέστερα τους Nirvana και Joy Division. Επομένως, βασικές καταβολές και επιρρόες θα έλεγα είναι η κλασσική και η ροκ. 
 

Το Υπόγειο: Πότε ξεκίνησες να δουλεύεις το ντεμπούτο σου και ποιο ήταν το όραμά σου/η φιλοδοξία σου αποφασίζοντας να μπεις στη δισκογραφία;
Κάποια κομμάτια του The Shadow, όπως ανέφερα και πριν, είχα αρχίσει να τα γράφω αρκετά νωρίτερα. Ξεκίησα το 2014 κάποια από αυτά και μέχρι το 2016 διαμορφωνόντουσαν. Τότε ήταν που πήρα την απόφαση να συνεργαστώ με μουσικούς και να μπούμε στο στούντιο. Η φιλοδοξία μου ήταν να έχω έναν δίσκο που να είναι ένας ολόκληρος κόσμος, ένα όλον και για κάποιον που θα μπει στην διαδικασία ακρόασης να είναι ένα συμβάν. Επίσης, ήθελα να παίζουμε συχνά live γιατί θεωρώ ότι είναι κάτι τελείως διαφορετικό ο δίσκος από το live. Ένας άλλος κόσμος αντίστοιχα. Ο δίσκος είναι ένα τεκμήριο. Το live μια εμπειρία. 
 

Το Υπόγειο: Πραγματοποιήθηκε τούτο το όραμά σου τελικά; Πώς νιώθεις από την κυκλοφορία και πόσο ικανοποιημένη είσαι από την ανταπόκριση του κοινού και των μέσων; 
Όσον αφορά στο δίσκο και το αποτέλεσμα του, ναι, πραγματοποιήθηκε αυτό που ήθελα. Ήταν πολλές οι ώρες που πέρασα στο στούντιο και με τους μουσικούς αλλά και μόνη μου και στο τέλος είχα τη χαρά του αποτελέσματος. Η ανταπόκριση των μέσων ήταν πολύ ευχάριστη για μένα, μιας και αρκετοί άνρθωποι που δεν γνώριζα καν, άκουσαν και έγραψαν. Το κοινό θα έλεγα ότι ήταν πιο δύσκολο. Το The Shadow χρειάζεται ακρόαση και αυτό είναι είδος υπό εξαφάνιση. Αποφασίζεις ότι για 35λεπτά θα βυθιστείς σε αυτόν. Και μπορεί να πάθεις κάτι. Να το βιώσεις κάπως. Παρ’ όλα αυτά, από ανθρώπους που είχαν αυτήν την θέληση και διάθεση, η ανταπόκριση ήταν θετική και αυτό είναι σημαντικό. Γενικά, σε σχέση με την κατάσταση που όλοι ξέρουμε ότι υπάρχει στον μουσικό χώρο και με το ότι ήταν εν τέλει ανεξάρτητη κυκλοφορία, είμαι αρκετά ικανοποιημένη.
 

Το Υπόγειο: Πώς εμπνεύστηκες τον τίτλο του δίσκου;
Αρχικά είχα αποφασίσει ότι δεν ήθελα ο τίτλος να είναι λέξη ή φράση που θα υπάρχει και σε κομμάτι. Έτσι, έκανα ένα brainstorming γράφοντας λέξεις που μου έρχονται συνειρμηκά με το υλικό που είχα. Κατέληξα στη λέξη The shadow εννοώντας ότι αυτός ο δίσκος είναι μία ακόμη σκιά σε αυτόν τον κόσμο ή ότι μπορεί να είναι η σκιά διαφόρων πραγμάτων και γεγονότων που, όμως, δεν φανερώνονται και δεν γίνονται συγκεκριμένα κατά τη διάρκεια του δίσκου. 
 

Το Υπόγειο: Και σε επίπεδο στίχων; Από πού αντλείς έμπνευση για τα λόγια των κομματιών σου; Το ονειρικό στοιχείο φαίνεται να δηλώνει βροντερό παρόν…
Ομολογώ ότι οι στίχοι είναι ένα πολύ δύσκολο κομμάτι για μένα. Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν υπάρχει νόημα στο να γράφουμε καν. Το ονειρικό στοιχείο το επέλεξα λόγω του ότι εγώ η ίδια, για χρόνια ένιωθα έτσι και δεν μπορούσα να επικοινωνήσω με τους γύρω μου. Ακόμη και οι αναμνήσεις που έχω από τότε είναι πολύ θολές. Έτσι σκέφτηκα να δημιουργήσω το ίδιο εφέ στον δίσκο. Έναν ονειρικό κόσμο που αιωρείται, που δεν καταλαβείνεις ακριβώς ποιος είναι ο θεματικός του πυρήνας, αλλά συνάμα είναι βαρύς γιατί ας μην ξεχνάμε ότι τα όνειρα δεν είναι πάντα καλά. Και εδώ ναι μεν δεν είναι εφιάλτες αλλά είναι σκοτεινά. Επειδή, λοιπόν, έχω βαρεθεί τις προσωπικές δηλώσεις μέσω των τραγουδιών, προσπάθησα να είναι πιο αφηρημένα τα νοήματα. Δεν ήθελα να εξιστορούν άλλη μία κατάσταση που πιθανόν βίωσα, ειπωμένη διαφορετικά. Ας τα γράψω στο ημερολόγιο μου καλύτερα. Επίσης, πολύ στίχοι σχετίζονται με θεατρικά έργα όπως το Long day’s trip in the night ή ο τίτλος του Happy Death, μιας και είμαι αρκετά κοντά στο θέατρο.



 

Το Υπόγειο: Έχεις ξεκινήσει να δουλεύεις νέο υλικό; Σε τι στάδιο βρίσκεται η προετοιμασία ενός δεύτερου άλμπουμ;
Υπάρχει αρκετό νέο υλικό. Κάποια κομμάτια μάλιστα τα παίζουμε ήδη live. Είμαι στο στάδιο όπου ό,τι ολοκληρώνω το κάνουμε πρόβα όλοι μαζί. Υπάρχουν, βέβαια, διαφορές μιας και είμαστε τρίο – πιάνο,φωνή , μπάσο, βιολί – και υπάρχουν καινούρια πράγματα που ψάχνω τόσο στον ήχο όσο και στην φόρμα. Νομίζω πάντως ότι δεν θα αργήσουμε να αρχίσουμε να ηχογραφούμε αυτό το υλικό.
 

Το Υπόγειο: Μίλησέ μας λίγο για το “Lines”, το πολύ ενδιαφέρον project που μας παρουσίασες πέρσι...
Το Lines είναι μουσικό θέατρο διάρκειας 15’ λεπτών που γράφτηκε και παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 2018 στα πλαίσια της ολοκλήρωσης του τμήματος στο Εθνικό θέατρο. Η θεματική του είναι η κίνηση ή η μη κίνηση. Το περιεχόμενο του λοιπόν ήταν μία παράλληλη πορεία για την ηθοποίο και την βιόλα, και οι δύο με δυσκολίες και περιορισμούς. Σκεφτόμουν πολύ την αναπηρία – κυριολεκτικά, μεταφορικά, μουσικά – και την πίεση και τον εγκλωβισμό που βιώνει κανείς όταν θέλει κάτι αλλά δεν μπορεί. Γιατί οι περιορισμοί και η αναπηρία μπορεί να ξεκινάει και από μέσα μας. 
 

Το Υπόγειο: Πώς παρατηρείς και βιώνεις εκ των έσω πια την νέα ελληνική εναλλακτική σκηνή; Πώς κρίνεις την κινητικότητα που υπάρχει στο χώρο; Υπάρχουν κάποια ονόματα που ξεχωρίζεις;
Είμαστε όλοι κάτι τρελοί που παίζουμε μουσική. Το λέω συχνά αυτό. Υπάρχει πολύ κινητικότητα με αρκετή ποικιλία, πράγμα πολύ ενδιαφέρον και σημαντικό. Από την άλλη ομολογώ ότι πολλές φορές σκέφτομαι ότι έιμαστε δυσανάλογα πολλοί. Και όλοι ξέρουμε τί εννοώ σε σχέση με το κοινό στο οποίο απευθυνόμαστε. Αλλά ναι ξεχωρίζω κάποια ονόματα για διαφορετικούς λόγους το καθένα. Ενδεικτικά και χωρίς σειρά προτίμησης : Underwater Chess, Playground Theory, τεφλόν, Op3, Γιώργος Καραμανολάκης, Sancho 003, Nochnoy Dozor.  
 

Το Υπόγειο: Τι μας περιμένει στο live της Παρασκευής στο An;
Το live της Παρασκευής είναι αρκετά διαφορετικό από ό,τι έχει προηγηθεί. Θα είμαστε τρίο και πλέον «το όνειρο» έχει γίνει σκοτεινό και στον ήχο του. Υπάρχουν καινούρια στοιχεία που έχουμε αναπτύξει και δουλέψει και κάποια παλιά που έχουν λίγο αλλάξει, με αφορμή την διαφορετική ενορχήστρωση.  
 

To Υπόγειο: Ακολουθεί και η συναυλία σου μαζί με τους OP3 στο Six Dogs στις 29 Μαρτίου. Στο μυαλό μας είστε δύο πολύ ταιριαστές μουσικές προτάσεις - σας είχαμε εδώ και καιρό, πριν την ανακοίνωση της συγκεκριμένης συναυλίας, σαν συγγενείς ηχητικά απόψεις. Συμμερίζεσαι αυτή μας την ιδέα;
Ειδικά με το The Shadow, ναι. Θεωρώ ότι υπάρχει μία κοινή σκέψη ως προς την αντίληψη της μουσικής και του ήχου, της επαναληπτικότητας, της πορείας προς το άπειρο. Βέβαια, μετά την επίσημη ακρόαση όλου του δίσκου Smyrnae στις αρχές Φεβρουαρίου, ομολογώ ότι διέκρινα μία δόση στοιχείων που με ενδιέφεραν και θα ήθελα να δω πως θα εξελιχθούν στο μυαλό των παιδιών. Αλλά ναι, υπάρχει αυτή η συγγένεια. 
 

Το Υπόγειο: Ποια είναι η γνώμη σου για την επιτυχία; Σε ποιο σημείο θα θεωρούσες τον εαυτό σου “επιτυχημένο” στο μουσικό στερέωμα;
Επιτυχία δεν υπάρχει. Κι αν προσπαθείς να φτάσεις μια τερματική γραμμή που εκεί γράφει επιτυχία μάλλον κάτι δεν κάνεις καλά, γιατί μετά δεν πρέπει να σταματήσεις να τρέχεις. Θα έλεγα ότι είναι σαν την διατροφή. Πρέπει πάντα να προσπαθείς να την διατηρείς, δεν το πετυχαίνεις και μετά το αφήνεις. Ναι οκ, υπάρχει και η προσωρινή, αλλά δεν μιλάω για αυτήν. Επιτυχία είναι να προκαλείς κάτι με αυτό που κάνεις. Να έχει κάποιος να σου πει κάτι καλό ή κάτι κακό που ένιωσε. Με ενδιαφέρει να δημιουργώ και να υπάρχει εξέλιξη. Είμαι ευχαριστημένη όταν οι άνθρωποι το βλέπουν αυτό και είναι ανοιχτοί για κουβέντα.
 

Το Υπόγειο: Θα θέλαμε να συνεισφέρεις στην εμμονή του Υπογείου με τις λίστες, δίνοντάς μας τους 10 καλύτερους δίσκους της ζωής σου.

Χωρίς σειρά.

Joy Division – Closer
Cocteaux Twins – Treasure
Coil – The Ape of the Naples
Grouper – Ruins
GY!BE – F#A#
Radiohead – King of Limbs
MONO – Hymn to the immortal Wind
Tim Hecker – Ravedeath, 1972
My bloody Valentine – Loveless
Keith Jarret – The Köln Concert


Το Υπόγειο: Αιμιλία σε ευχαριστούμε πολύ! Τα λέμε την Παρασκευή στο An! 


Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Παιδί Τραύμα:
Οι ιστορίες πίσω από
τα τραγούδια του
(13/05/2019)
ypogeio.gr
LOU
Ελένη Παπαλίτσα
(04/05/2019)
ypogeio.gr
The After Maths
(16/02/2019)
ypogeio.gr
Cheek By Jowl
(The Basement Goes To Schoolwave)
(17/06/2017)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ