Hume Assine


Προς το τέλος της περασμένης χρονιάς, το Νοέμβριο του 2018, έπεσε στην αντίληψή μου η πολύ ενδιαφέρουσα συλλογή -εμπνευσμένη από τον Στυλιανό Τζιρίτα- "NOT The Last Drive". 10 σύγχρονες εγχώριες μπάντες και μουσικοί σε ισάριθμες διασκευές τραγουδιών της εμβληματικής garage μπάντας των Last Drive. Ανάμεσα στους συμμετέχοντες και ο μυστηριώδης -δεν τον γνώριζα ως τότε- Hume Assine, κατά κόσμον Βαγγέλης Ορφανίδης. "Πειράζοντας" το "Have Mercy" (το πρωτότυπο το βρίσκεις στο άλμπουμ "Blood Nirvana", 1990), κατέθετε μιαν εκδοχή ολόφρεσκια και νεωτεριστική και κατάφερνε να κάνει το κομμάτι των Drive "δικό του", με τη δική του ξεχωριστή υπογραφή.

Ο Δεκέμβριος με βρήκε να "σκάβω" τις μουσικές του στο bandcamp.  Δύο EPs ("Foreign Lands"/2014, "This Love"/2015), δύο singles ("Rising Sun Blues"/2016 και "Saya / Foreign Lands Live"/2018) και μία συλλογή με όλες τις κυκλοφορίες του ως τότε (2017) ονόματι "Till Now", η οποία κυκλοφόρησε και σε χειροποίητο cd που έγινε ανάρπαστο και... ξεπουλήθηκε (sold out). Ένα pop χρυσωρυχείο αποκάλυψε το "σκάψιμό" μου στις μουσικές του Hume Assine, μία πολύχρωμη και πρωτότυπη για τα ελληνικά δεδομένα ηχητική παλέτα ξεδιπλώθηκε γενναιώδωρη στ'αυτιά μου...  

Φτάνοντας στο σήμερα, ο Βαγγέλης μόλις κυκλοφόρησε ένα Καλοκαιρινότατο single και ετοιμάζεται για το πρώτο του LP. To νέο του τραγούδι ονομάζεται "Made In Your Eyes" και το τραγουδάει η εκπληκτική Άννα Πασπάτη, γνώριμη από την μπάντα της Hold And Release. Μαζί τους και ο δαιμόνιος ντράμερ Αλέξιος Αντωνόπουλος.  Από το εν λόγω σούπερ single ξεκίνησε η κουβέντα μας με τον Βαγγέλη - αρκετά από εμένα, ας περάσουμε στα πολύ ενδιαφέροντα και αληθινά λόγια του Hume Assine...

 


 


To Υπόγειο: Βαγγέλη, θα θέλαμε να ξεκινήσουμε από το νέο τραγούδι, «Made In Your Eyes”, το οποίο ήταν αληθινή ομορφιά… Πώς γράφτηκε, ποιο είναι το back story του και πώς προέκυψε η συνεργασία με την Άννα Πασπάτη;
Το τραγούδι ξεκίνησε... ως άλλο τραγούδι!  Είχα γράψει μία άλλη μελωδική γραμμή με διαφορετικούς στίχους. Το έβαλα στη γυναίκα μου να το ακούσει και μου απάντησε μονολεκτικά «Μέτριο». Και κάπως... στεναχωρήθηκα, κάπως εκνευρίστηκα, κάπως ίσως να είχε δίκιο... ε και έκατσα ξανά μπροστά στα synthια μου και άρχισα να αυτοσχεδιάζω επάνω στις συγχορδίες εκείνου του κομματιού και βγήκε το riff με τα πνευστά. Μετά, αυτόματα μου ήρθε και όλη η υπόλοιπη μελωδία. Και οι στίχοι γράφτηκαν για τη γυναίκα μου, οπότε έπαιξε τελικά πολύ μεγάλο ρόλο στο να βγει αυτό το κομμάτι.

Αφορμή για τη συνεργασία με την Άννα από την άλλη, ήταν το άγιο facebook.  Πριν περίπου ένα χρόνο είχα πετύχει ένα βιντεάκι της που τραγουδούσε και της έκανα friend request. Πριν λίγο καιρό λοιπόν που είχα αρχίσει να ψάχνω για φωνές για τα νέα μου τραγούδια, μού βγάζει στο feed ότι άλλαξε την εικόνα προφίλ της και λέω "Ωπ ναι! Θυμάμαι ήταν καλή αυτή, για να της στείλω μήνυμα". Ε κι έτσι ξεκίνησαν όλα. Έχει πολύ ωραία φωνή και γενικότερα είναι φοβερή καλλιτέχνις. Όμως το πιο σημαντικό απ' όλα είναι ότι είναι ένα εξαιρετικά καλό παιδί και αυτό με κάνει να την εκτιμώ ακόμη πιο πολύ. Εχουμε ήδη ηχογραφήσει 3 τραγούδια μαζί και θα ακολουθήσουν κι άλλα, καθώς και live! 


To Υπόγειο: Διαβάζουμε πως το εν λόγω single είναι προάγγελος του πρώτου σου LP. Πότε να το περιμένουμε και τι θα μπορούσες να μας πεις γι’αυτό; Τι μας περιμένει;
Ο δίσκος θα λέγεται "The Sweetest Sound". Ο ήχος του σε σχέση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες, θα είναι στα περισσότερα σημεία πιο groovy και πιο live-ίστικος. Σε αυτό έπαιξε τον ρόλο του και ο Αλέξιος ο Αντωνόπουλος, μόνιμο μέλος πια πίσω από τα τύμπανα, ο οποίος έδωσε μια διαφορετική ενέργεια στα κομμάτια, σε σχέση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες, τις οποίες δούλευα αποκλειστικά με samples. Τώρα πέρα από synthesizers, samples & strings, θα έχουμε για πρώτη φορά live τύμπανα, αλλά και κιθάρες, πνευστά, καθώς και αντρικές φωνές σε κάποια κομμάτια!  Το πλάνο είναι να κυκλοφορήσει προς το τέλος του χρόνου (Νοέμβριο ή Δεκέμβριο), αλλά αυτό ξέρω ότι τελικά σημαίνει... Φεβρουάριο του '20! ;)


Το Υπόγειο: Το έδαφος για τον πολυαναμενόμενο πρώτο σου δίσκο, έχουν προετοιμάσει μια σειρά από εξαιρετικά singles και EPs, μεταξύ των οποίων το “Rising Sun Blues”, όπου βρίσκουμε μία καταπληκτική διασκευή στο θρυλικό παραδοσιακό τραγούδι “House Of The Rising Sun”, το οποίο έγινε ευρέως γνωστό από την εκδοχή των Animals το 1964. Πώς προέκυψε η δική σου διασκευή; Τη «φοβήθηκες» καθόλου, με την έννοια πως «πείραζες» ένα «ιερό» άσμα της rock ‘n’ roll ιστορίας;
Όχι καθόλου! Γενικά στις διασκευές ο σκοπός μου είναι να μην έχω ούτε ιερό ούτε όσιο! Θεωρώ ότι μια διασκευή έχει νόημα, μόνο αν αλλάξεις τελείως το αυθεντικό κομμάτι και το κάνεις εντελώς δικό σου. Για το συγκεκριμένο, αφορμή ήταν ένα παλιό βίντεο στο YouTube μιας αμερικανίδας που μπροστά από μία handy cam, στο δωμάτιό της, τραγουδούσε ακαπέλα το House Οf Τhe Rising Sun. Μου έκανε φοβερό κλικ η φωνή της, οπότε πάνω σε αυτό το  βίντεο από το YouTube, έχτισα το υπόλοιπο κομμάτι. 
 



Το Υπόγειο: Εξίσου καταπληκτική και η εκδοχή σου στο “Have Mercy” των Last Drive, για τη συλλογή “Not The Last Drive”. Με ποιο κριτήριο επέλεξες το συγκεκριμένο τραγούδι της ιστορικής μπάντας και πώς κατέληξες στη συγκεκριμένη (εξαίσια) προσωπική προσέγγιση;
Η επιλογή ήταν του Στυλιανού Τζιρίτα. Μου πρότεινε να διασκευάσω αυτό το κομμάτι με αφορμή τη Συλλογή NOT the Last Drive που επιμελήθηκε ο ίδιος και κυκλοφόρησε σε κασέτα από την "A Man out of A Man" και πραγματικά τον ευχαριστώ πολύ για την ευκαιρία αυτή. Όπως είπα και πριν, ο σκοπός ήταν να ξεφύγει τελείως το κομμάτι από το αυθεντικό. Ετσι, το ξεγύμνωσα τελείως, το έπαιζα στο πιάνο μόνο με τις συγχορδίες του και τη μελωδική γραμμή και σκεφτόμουν "Αν το είχα γράψει εγώ, πώς θα το ενορχήστρωνα;" Ε και έτσι βγήκε αυτό το αποτέλεσμα. Βέβαια, για τους παρατηρητικούς, η συγκεκριμένη παραγωγή έχει και samples από τα φωνητικά και τα τύμπανα της αυθεντικής ηχογράφησης. Το πιο ωραίο απ' όλη αυτή τη διαδικασία είναι τα καλά λόγια που άκουσα από τους ίδιους τους Last Drive τη βραδιά της παρουσίασης της συλλογής.
 

 


Το Υπόγειο: Πώς θα χαρακτήριζες το είδος της μουσικής σου και πώς θα την περιέγραφες σε κάποιον που δεν έχει την παραμικρή ιδέα του έργου σου;
Γενικά ποπ. Δεν τα πάω καλά με τις μουσικές κατηγορίες, αλλά θα του έλεγα ότι είναι μουσική με φυσικά όργανα, synthesizers, samples και φωνητικά.
 

Το Υπόγειο: Ποιους μουσικούς και ποια συγκροτήματα θεωρείς σαν τις μεγαλύτερες επιρροές σου;
Ηχητικά θα έλεγα κανείς και όλοι. Δεν έχω δηλαδή κάποιον συγκεκριμένα που να λέω "να κάπως έτσι θέλω να είμαι κι εγώ" αλλά και όλα μου τα ακούσματα τελικά, βρίσκονται αποσπασματικά στα κομμάτια μου. Θα έλεγα ότι μάλλον η επιρροή μου είναι η "αισθητική αντίληψη" που έχουν κάποιοι καλλιτέχνες παρά ο ήχος τους συγκεκριμένα. Κάποιοι από αυτούς πχ είναι ο Φοίβος Δεληβοριάς, ο Παύλος Παυλίδης αλλά και οι Daft Punk, ή οι Chemical Brothers. Μάλλον άσχετοι με μία πρώτη ματιά με τα δικά μου κομμάτια, αλλά τελικά είναι εκεί!
 

Το Υπόγειο: Πώς και πότε πρωτοξεκίνησες να παίζεις μουσική;
Σαν παιδάκι, με έγραψαν οι γονείς μου (από Β' Δημοτικού) ωδείο και κλασσικό πιάνο. Η κλασσική μουσική είναι μεγάλο σχολείο, αλλά εκεί στην εφηβεία ήθελα πιο σύγχρονα πράγματα και  άρχισα να παίζω στη μπάντα του σχολείου. Και η μπάντα του σχολείου ήταν η αφορμή να μπλέξω με το πιο ωραίο και δημιουργικό ναρκωτικό: Τις μπάντες! Ελληνικό Ροκ με τις Ρωγμές, εκεί στα χρόνια του λυκείου, μετά Dance & Synth Pop με τους ΟΚ, σκληρός ήχος με τους Playground... Νομίζω ότι ακόμη και σήμερα, ο Hume Assine είναι ένα solo project, που θέλει να παίζει σε μπάντα!  


Το Υπόγειο: Γιατί αποφεύγεις να τραγουδάς τα τραγούδια σου;
Γιατί η φωνή μου είναι πραγματικά πολύ αστεία! ΠΟΛΥ.ΑΣΤΕΙΑ!


Το Υπόγειο: Πώς προέκυψε το moniker Hume Assine και τι σημαίνει;
Πολλοί θεωρούν ότι η μοντέρνα μουσική είναι άψυχη επειδή βασίζεται στους υπολογιστές. Όμως σε κάθε εποχή, οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν την διαθέσιμη "τεχνολογία" εκείνης της περιόδου για να φτιάξουν μουσική. Το βιολί ή το πιάνο, αξιοποιούσαν την τεχνολογία εκείνης της εποχής. Μετά ήρθε ο ηλεκτρισμός και ενσωματώθηκε και αυτός στη μουσική. Η μουσική μπορεί να φτιάχνεται πλέον στον υπολογιστή, αλλά συνεχίζει να πηγάζει από ανθρώπινα συναισθήματα. Οπότε ήθελα να συνδέσω το "Human" με το "Machine". Η αρχική ιδέα λοιπόν ήταν το αυτονόητο "Human + Machine = Humachine". Κι εκεί ήρθε ο Αποστόλης Μπουλές (κιθαρίστας των 10 Code και κολλητός) και μου λέει "Γιατί δεν το κάνεις σαν ονοματεπώνυμο;" Kι έτσι προέκυψε το "Hume Assine" που διαβάζεται σαν "Humachine" (Χιουμ Ασίν). 


To Υπόγειο:  Τι σου αρέσει να κάνεις όταν δεν ασχολείσαι με τη μουσική;
Η πραγματικότητα είναι ότι όταν δεν ασχολούμαι με τη δουλειά, ασχολούμαι με τη μουσική. Ηχογραφήσεις, μίξεις ακόμη και γυρίσματα κλιπ, γίνονται Κυριακές ή μεταμεσονύχτιες ώρες! Παρόλα αυτά, πάντα βρίσκω χρόνο για μία βόλτα στη θάλασσα, ένα σινεμά, netflix στο κρεβάτι με junkfood, ποτάκι στο Χαλάνδρι και να πηγαίνω σε live! 


Το Υπόγειο:  Έχουμε δει και τις δουλειές σου με τα t-shirts στο project Muzitee. Μίλησέ μας λίγο και γι’αυτό…
Το Muzitee είναι ένα  t-shirt brand  που ξεκίνησα πριν 5 περίπου χρόνια με επίκεντρο τη μουσική. Κάθε t-shirt το παίρνεις σε κουτί κασέτας. Ταυτόχρονα παρουσιάζει έλληνες καλλιτέχνες, όπου με έναν κωδικό που βρίσκεις στο t-shirt σου, μπορείς να κατεβάζεις EPs που επιμελούνται οι ίδιοι για το Muzitee. Είναι εντυπωσιακή η δύναμη του ίντερνετ, καθώς κάτι που ξεκίνησε από το δωμάτιό μου στην Παλλήνη, έχει φτάσει σε ανθρώπους από την Αυστραλία και τη Ρωσία, μέχρι την Αμερική και τη Βραζιλία. 


Το Υπόγειο: Η τελευταία ερώτηση είναι κάπως… κλισέ – την κάνουμε σχεδόν σε όλους μας τους καλεσμένους, αλλά τη θεωρούμε σημαντική: Πώς βλέπεις και πώς βιώνεις εκ των έσω τα τεκταινόμενα στην σύγχρονη ελληνική ανεξάρτητη μουσική; Πιστεύεις πως υπάρχει μία ενεργή και… ανθοφορούσα σκηνή;
Η σύχγρονη ελληνική ανεξάρτητη μουσική είναι στα καλύτερά της. Σε αυτό έχει παίξει μεγάλο ρόλο η άνθιση της ράπ με μπροστάρηδες τον ΛΕΞ και τον Saske. Θεωρώ ότι αυτοί οι δύο, είναι τα Ξύλινα Σπαθιά και οι Τρύπες των σημερινών 15άρηδων. Δε θυμάμαι προσωπικά να υπήρχε τόσο δυνατό κίνημα ελληνικής εναλλακτικής μουσικής μετά το τέλος των 90s, με τέτοια μεγάλη ανταπόκριση. 

Κατά τ' άλλα, εκ των έσω, για τους υπόλοιπους που δεν κάνουμε ραπ, θεωρώ ότι  κι εδώ βγαίνουν πολύ ωραία διαμαντάκια, αλλά δύσκολα ξεχωρίζουν. Σε αυτό το κομμάτι δε μπορώ να πω ότι βλέπω κατά κανόνα, μία πραγματικά δραστήρια και οργανωμένη "σκηνή", με την έννοια της ομαδικής δουλειάς από τις μπάντες, ώστε να βγει συλλογικά προς τα έξω η δουλειά τους. Κάποιες παρέες το προσπαθούν, αλλά μέχρι εκεί. Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι αυτή τη στιγμή η indie ελληνική μουσική, παραγωγικά  είναι στην πιο ανοιχτόμυαλη και ακομπλεξάριστη φάση της και αυτό δημιουργικά είναι πολύ καλό & ενδιαφέρον.


Το Υπόγειο: Βαγγέλη ευχαριστούμε πολύ! Σου ευχόμαστε Καλό Καλοκαίρι και ανυπομονούμε για περισσότερα τραγούδια σου!
Εγώ ευχαριστώ! Τιμή μου πραγματικά!


Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Σtella
(14/07/2019)
ypogeio.gr
Γης Μαδιάμ
(The Basement Goes
To Schoolwave)
(05/07/2019)
ypogeio.gr
Toxic Rabbits
City of Dead Lights
Track By Track
(28/06/2019)
ypogeio.gr
Astrarot
Basement Goes To Schoolwave
(04/07/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ