Ηρακλής Δαΐτσης
Ο Ηρακλής Δαΐτσης, ήδη γνωστός μας από την θητεία του στην Σαλονικιώτικη μπάντα "Ψύλλοι Στ'Άχυρα", αποχωρεί για λίγο από την... σεσημασμένη συμμορία του και μπλέκει σε solo περιπέτειες. Κυκλοφορεί έναν δίσκο παντοδύναμο και σκαλωματικό, έναν δίσκο που βρίθει μουσικής/ενορχηστρωτικής άποψης και ολοζώντανων αναδυόμενων από τους στίχους εικόνων, συνθέτοντας εντέλει ένα βαθιά ενδιαφέρον και γοητευτικό αποτέλεσμα, που ακοβατεί, χωρίς ποτέ να πέφτει, σε διάφορα μουσικά υπό-είδη, που προκαλεί στον ακροατή, χωρίς με το στανιό να το επιδιώκει, αισθήματα προβληματισμού, συγκίνησης και κάθαρσης. Με αυθεντικότητα και μια περιρρέουσα εντονότατη ποιητικότητα, το "Όταν Κοιμήθηκε η Ζωή μες στο Σαλόνι" κατατάσσεται ήδη στις επερχόμενες λίστες με τα αγαπημένα μου albums της χρονιάς.
Μεγάλη μου η χαρά και η τιμή, που ο Ηρακλής καταφθάνει στο Υπόγειο για μια κουβέντα μαζί μας. Τον ευχαριστώ θερμά και του εύχομαι τα καλύτερα, τόσο στα μουσικά όσο και στα υπόλοιπα, ενδεχομένως τα πιο μεγάλα και τα πιο σημαντικά: όπως θα διαβάσετε παρακάτω, ο Ηρακλής όπου να ναι γίνεται για πρώτη φορά πατέρας, οπότε... πάμε γερά με υγεία και ευτυχία και πανηγυρικά ξενύχτια! :)
Όταν Κοιμήθηκε η Ζωή μες στο Σαλόνι (out 10/10 via Puzzlemusik)
Το Υπόγειο: Ηρακλή με χαρά σε καλωσορίζουμε στο Υπόγειο! Αφορμή ο νέος δίσκος σου, πρώτος προσωπικός, και θα ήθελα να ξεκινήσουμε απευθείας από αυτόν: Πώς προέκυψε το “Όταν Κοιμήθηκε η Ζωή Μες στο Σαλόνι”, πότε και υπό ποιες συνθήκες γράφτηκαν τα τραγούδια του;
Καλώς σας βρήκα και σας ευχαριστώ πολύ!
Αρκετά χρόνια πριν άρχισε να σβουρίζει μέσα μου ένας άγνωστος ήχος. Δεν είχα ιδέα από πού ερχόταν, αλλά μου δημιούργησε μια ακατανίκητη ανάγκη να τον ακολουθήσω. Ανοίχτηκε ένας ακανόνιστος δρόμος που με οδηγούσε σε μακρινούς, εσωτερικούς απόμερους κόσμους, άγνωστους, σκοτεινούς και μαγικούς.
Σιγά σιγά, οι λέξεις βρήκαν τη θέση τους και έγιναν στίχοι. Καθώς ο κόσμος αυτός μεγάλωνε, μεγάλωνα κι εγώ μαζί του. Κάποια κομμάτια είχαν γραφτεί αρκετά χρόνια πριν, άλλα γεννήθηκαν μέσα στα τελευταία χρόνια. Θυμάμαι να αισθάνομαι σαν παιδί που βρήκε μια κρυφή – μαγική σοφίτα και μπήκε να την εξερευνήσει, -ήταν και η καραντίνα τον Οκτώβρη του 2020 που ξεκίνησα να ηχογραφώ και έτσι χωρίς να το πολυκαταλάβω ταξίδεψα προς έναν φαντασιακό υπαρξιακό και απελευθερωτικό κόσμο που ήταν ανάγκη πια να τον καταγράψω.
Το Υπόγειο: Γιατί επέλεξες να κυκλοφορήσεις το συγκεκριμένο έργο σαν solo και όχι με τους Ψύλλους;
Δεν ταίριαζαν με το περιβάλλον των Ψύλλων. Στους Ψύλλους συνήθως τα τραγούδια που γράφω και πηγαίνω ώστε να ενορχηστρώσουμε είναι συνήθως τραγούδια από μέσα μου προς τα έξω, όπως πχ. «Τα περιστέρια στην οδό Μοναστηρίου», ή η «Ντροπή» ενώ σε αυτό εδώ το άλμπουμ, λαμβάνοντας μηνύματα από όσα συμβαίνουν γύρω σκάβω προς τα μέσα μου. Όχι πως δεν συνέβη αυτό κάποιες φορές και σε κομμάτια των Ψύλλων, όπως για παράδειγμα στο «Ο φάρος», απλώς σε αυτό το άλμπουμ είναι έκδηλο. Επίσης, προέκυψε να πειραματιστώ σε έναν ήχο και μια αισθητική που δεν νομίζω πως θα ενδιέφερε πολύ τους Ψύλλους.
Το Υπόγειο: Πώς ήταν η εμπειρία σου λοιπόν να συνεργάζεσαι εδώ και με άλλους μουσικούς, αλλά και την Ανθή Κύρκου που τραγούδησε στο ομώνυμο κομμάτι του δίσκου;
Καταρχάς το μεγαλύτερο κομμάτι του όγκου αυτή της πενταετούς δουλειάς που κράτησε ο δίσκος, το πέρασα εντελώς μόνος. Ενίοτε και με έναν υπολογιστή! Αρκετό καιρό μετά, όταν άκουσα καθαρά τι έλειπε και τι χρειαζόταν για να ολοκληρωθεί το άλμπουμ, σκέφτηκα τους υπόλοιπους μουσικούς που έπαιξαν υπέροχα. Μου άρεσε πολύ που βρήκα μια ευελιξία να εργαστώ μαζί τους με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο από εκείνον που είχα συνηθίσει.
Δουλέψαμε με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο από αυτόν με τους Ψύλλους. Στριμωχτήκαμε σε ένα μικρό δωμάτιο του σπιτιού μου και με ελάχιστα μέσα γράψαμε ό,τι χρειαζόταν, για να σταλεί αργότερα για μίξη. Τους ευχαριστώ έναν έναν - μία μία για τον χρόνο, τη διάθεση, την αγάπη που έβαλαν στη δουλειά.
Άλλους τους γνώριζα περισσότερο, άλλους λιγότερο και άλλους σχεδόν καθόλου. Όσο για την Ανθή, την ήξερα και την θαύμαζα αλλά δεν είχαμε γνωριστεί. Της έκανα την πρόταση και δέχτηκε να τραγουδήσει – και μάλιστα με ένα φανταστικό δικό της τρόπο-γνωριστήκαμε την ημέρα της ηχογράφησης και γίναμε φίλοι! Αισθανόμαστε και οι δυο μας σαν να γνωριζόμαστε χρόνια!
Το Υπόγειο: Μια ξεχωριστή μνεία στον Χρήστο Αλεξόπουλο, που -από χίλια δυο μετερίζια- είναι εκ των πιο σταθερών συνοδοιπόρων σου στο μουσικό σου ταξίδι εδώ και 10 χρόνια. Το ίδιο και εδώ, στο νέο σου άλμπουμ. Προσωπικά, τον θεωρώ από τις πιο σημαντικές και αυθεντικές φιγούρες στη σύγχρονη ελληνική σκηνή. Ποιες είναι οι εντυπώσεις σου από τα τόσα χρόνια συνεργασίας μαζί του και ποια η συμβολή του στην μουσική σου πορεία, αλλά και στο νέο άλμπουμ ειδικότερα;
Χωρίς τον Χρήστο το άλμπουμ πολύ δύσκολα θα είχε ολοκληρωθεί. Δεν είναι μόνο τα keyboards που έπαιξε, ούτε πως μπήκε τόσο βαθιά στην ψυχή των κομματιών. Είναι η υπομονή του στις αμφιβολίες και τις ανησυχίες μου, στα ατελείωτα «μήπως», «αν», «ξανά».
Με τα χρόνια έχει χτιστεί μια σχέση μεγάλης εμπιστοσύνης. Ξέρει πότε να πει τη γνώμη του, πότε να αφήσει χώρο, πότε να στηρίξει χωρίς να ζητήσει τίποτα. Τον ευχαριστώ πολύ για όλα!
Το Υπόγειο: Μελοποίησες -πέρα για πέρα εύστοχα και συγκινητικά- Ορέστη Λάσκο (“Το Παρίσι”) και Κώστα Καρυωτάκη (“Μπαλάντα στους Άδοξους Ποιητές των Αιώνων”). Με ποια κριτήρια διάλεξες αυτά τα δύο ποιήματα και πώς “μπήκες” μέσα στις λέξεις για να γεννηθούν από μέσα σου οι μουσικές και οι μελωδίες που τους ταίριαξες;
Το «Όταν κοιμήθηκε η ζωή μες στο σαλόνι» είναι, στην ουσία, μια διαστημική πορεία που ξεκινάει από το πιο οικείο σημείο – το Σπίτι, όπως φανερώνει και ο τίτλος του άλμπουμ – και ολοκληρώνεται με την «Τελευταία βροχή». Ο χρόνος, ο χώρος και αυτό το γαλαξιακό σύμπαν λειτουργούν ως το σκηνικό μιας εσωτερικής αναζήτησης. Μέσα στον δίσκο αποτυπώνονται όλα όσα συνθέτουν την ανθρώπινη εμπειρία: ο σκοπός, η προσπάθεια να βγάλουμε νόημα, η ματαιότητα, η αποδοχή, αλλά και ο έρωτας, η μνήμη, η χαρά και η απώλεια.
Τα ποιήματα του Καρυωτάκη και του Λάσκου εμφανίστηκαν σχεδόν τυχαία στη διαδικασία, αλλά ένιωσα πως μιλούσαν για τα ίδια πράγματα που προσπαθούσα να αρθρώσω στον δίσκο. Σαν να περπατούσαμε στο ίδιο σύμπαν, χρησιμοποιώντας διαφορετικές λέξεις για τις ίδιες ανησυχίες.
To Υπόγειο: Παραμένοντας και εστιάζοντας λίγο ακόμα στο “Παρίσι”, ‘ακουω’ τη Λένα Πλάτωνος, για πρώτη φορά ίσως τόσο έντονα στο έργο σου. Έχω δίκιο; Ήταν... τριγύρω όταν έφτιαχνες το κομμάτι; Ποια η απόψή σου για την ελληνίδα πρωτοποριακή δημιουργό;
Πράγματι έχεις δίκιο! Και χαίρομαι που το ακούω! Η Λένα Πλάτωνος ήταν περίπου σε όλο αυτό το ταξίδι εκεί γύρω. Συνεχώς εμφανιζόταν σαν κρυφό ξωτικό από το πουθενά. Την έβλεπα να με κοιτάει επίμονα σαν να γνώριζε πολύ καλά που πήγα και έμπλεξα μαζί της και έπειτα την έβλεπα να σκάει στα γέλια και να εξαφανίζεται. Την εντόπισα είτε ‘’στο τρένο για το Παρίσι’’ αλλά και σε πολλές μα πολλές άλλες στιγμές του ταξιδιού αυτού.
Να σου πω και μια μικρή πραγματική στιχομυθία μου με την Λένα που αφορά μια τέτοια άλλη στιγμή του δίσκου.
Με τον Καρυωτάκη από την αρχή είχα αισθανθεί μια φυσική οικειότητα, όσο κι αν με τρόμαζε το μέγεθός του. Κάποια στιγμή όμως αναρωτήθηκα αν αυτή η αίσθηση ήταν μόνο δική μου. Έτσι πήρα το θάρρος και έστειλα το κομμάτι με ένα link στη Λένα Πλάτωνος –που για μένα έχει μελοποιήσει τον Καρυωτάκη τόσο όμορφα και ουσιαστικά όσο κανένας άλλος. Λίγο καιρό αργότερα ήρθε μήνυμα στο messenger: «Γεια χαρά Ηρακλή, το τραγούδι σου μου άρεσε πάρα πολύ, ατμοσφαιρικό και λίγο Λενίστικο ε; Μπράβο, φιλιά! Λένα!». Χάρηκα τόσο πολύ και είπα πως αυτό ήταν, θα το βγάλω!
Το Υπόγειο: Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου, τόσο με τους Ψύλλους όσο και στη σολο πορεία σου;
Σκέφτομαι μια παρουσίαση του άλμπουμ την Άνοιξη! Από την αρχή ήθελα να κυκλοφορήσει μαζί του και ένα βιβλίο που γράφω σταδιακά. Ωστόσο, δουλεύοντάς το, συνειδητοποίησα πως αποτελεί στην πραγματικότητα το δεύτερο «κεφάλαιο» αυτού του έργου. Έτσι το άφησα στην άκρη, για να συνεχίσω όταν ωριμάσει η στιγμή του. Οπότε ένα σχέδιο είναι αυτό σίγουρα!
Με τους Ψύλλους πρόκειται να κυκλοφορήσουμε σχετικά άμεσα ένα digital single με νέο ύφος και ήδη δουλεύουμε για το 3ο ολοκληρωμένο μας άλμπουμ.
Το Υπόγειο: Κι όσον αφορά στην προσωπική ζωή;
Σε πολύ λίγο καιρό πρόκειται να γίνω μπαμπάς! Είμαι πολύ χαρούμενος και ενθουσιασμένος! Για την ώρα ο μόνος σχεδιασμός είναι η ανακαίνιση του σπιτιού οπότε φαντάζεσαι!
Το Υπόγειο: Πριν κλείσω, και μιας και αυτή την φορά σε πετυχαίνω μόνο σου, θα ήθελα να μου πεις πότε πρωτοξεκίνησες να ασχολείσαι με τη μουσική, τη στιχουργία και το τραγούδι;
Στο λέω αλήθεια, πως με θυμάμαι σε ένα πιανάκι με ουρά –μούφα παιχνίδι παιδικό εντελώς που είχαμε και έκανα πως γράφω τραγούδια δικά μου! Και πράγματι έγραφα κάτι πολύ αδέξια παιδικά αντιπολεμικά ή άλλες φορές πάλι, για τα κορίτσια που μου άρεσαν ή για να τρολάρω τους συμμαθητές μου. Κάπου στο δημοτικό. Έπειτα αφού έμαθα τα βασικά στην κιθάρα στο ωδείο, έμαθα να παίζω και τραγούδια άλλων μα πάντα επιθυμούσα να γράφω και να παίζω δικά μου.
Από το γυμνάσιο – λύκειο πια και μετά έγραφα στίχους ποιήματα - κείμενα πολύ συχνά – άλλοτε τους έκανα μουσική, άλλοτε όχι. Έφτιαξα την πρώτη μου μπάντα στην Γ’ Γυμνασίου και κατάλαβα πως αυτός είναι ο τρόπος μου να υπάρχω και να αντέχω μέσα στον κόσμο.
Το Υπόγειο: Ηρακλή σε ευχαριστώ πάρα πολύ - εύχομαι τα καλύτερα σε όλα τα κομμάτια της ζωής, χαρά και δημιουργία!
Εγώ σας ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία, τον χρόνο και ενδιαφέρον σας! Εύχομαι καλή δύναμη σε όλο αυτό το πανέμορφο έργο που κάνετε.
