Mihalis Kalkanis

 

Η μουσική του Μιχάλη Καλκάνη πηγάζει από στιγμιότυπα της πραγματικής ζωής τα οποία μετατρέπονται σε μελωδικά κομψοτεχνήματα και παίρνουν τον δικό τους δρόμο. Αποκτούν νέα ζωή. Ηλεκτρονικοί ήχοι σμίγουν με ηχογραφήσεις πεδίου, ηχορυθμίες της παράδοσης αναδύονται μέσα από αυτοσχεδιαστικές διαδικασίες, νότες και ήχοι του κόσμου μετασχηματίζονται με βάση μια καθαρόαιμη τζαζ τεχνοτροπία. Πειραματισμοί και μινιμαλιστική διάθεση διαπερνούν τον ήχο που δημιουργούν. O Μιχάλης Καλκάνης ξεχωρίζει για την πρωτοποριακή του ματιά, τη διάθεσή του να ρισκάρει προκειμένου να ανακαλύψει νέους μουσικούς τόπους. Από τον Μπαχ ως τον Τσιτσάνη και τις προσωπικές του δημιουργίες είναι πάντα έτοιμος για το επόμενο βήμα.

Με αφορμή την εμφάνιση του στο Summer Nostos Festival την ερχόμενη Παρασκευή 28 Ιουνίου, κάναμε μαζί του μια πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα, σε μια προσπάθεια να καλύψουμε το μεγαλύτερο μέρος της σπουδαίας διαδρομής του.

 

Το Υπόγειο: κε Καλκάνη καλώς ήρθατε στο Υπόγειο, είναι μεγάλη μας χαρά που είστε μαζί μας. Διαβάζοντας την ιστορία πίσω από το όνομα Μιχάλης Καλκάνης, διαπιστώνει κανείς ένα σπουδαίο μουσικό background, ένα σημαντικό οικογενειακό ιστορικό, οπότε θα ήθελα να ξεκινήσουμε την κουβέντα μας από αυτό και να μου πείτε πώς αυτό μπορεί να έχει διαμορφώσει την πορεία σας, όπως έχει χαραχτεί μέχρι σήμερα.

Σας ευχαριστώ και εγώ για την πρόσκληση, είναι και δική μου χαρά. Σίγουρα έχει επιδράσει, με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, είναι δύσκολο να διακρίνεις ποιος είναι ο πιο σημαντικός. Από μικρός σε ένα σπίτι με πολλά όργανα, να παίζουμε με τον αδερφό μου, ο πατέρας μου να βάζει μουσικές, από Τσιτσάνη μέχρι Rolling Stones. Μετά, σε κρίσιμα σημεία και σταυροδρόμια έπαιρνα τη σωστή κατέυθυνση, μέσα από μια κουβέντα που θα γινόταν στο σπίτι. Περισσότερο αυτό, παρά το ότι πιστεύω σε ένα γονίδιο ή το ταλέντο που περνάει από τον πατέρα στο γιο. Η αισθητική και το περιβάλλον μετράνε πιο πολύ.


Το Υπόγειο: Έχετε πραγματοποιήσει σπουδαίες και επίπονες μουσικές σπουδές. Θέλετε να μιλήσουμε για αυτό; Να μας κάνετε μια αναδρομή; Θεωρώ κάπως όχι συνηθισμένο να επιλέξει κανείς αυτόν τον όχι τόσο βατό δρόμο, σε μια τόσο ευαίσθητη ηλικία.

Εκεί είναι ακριβώς που έπαιξε ρόλο η μουσική οικογένεια. Στην πρώτη γυμνασίου ήθελα να παίζω ροκ με μια ηλεκτρική κιθάρα. Εκεί επέμεινε ο πατέρας μου να μην αφήσω το πιάνο και μου είπε ότι θα μου πάρει μια κιθάρα αργότερα, την οποία όντως μου πήρε όταν πέρασα στη Μουσικολογία. Ξεκίνησα μαθήματα πιάνου με τον πατέρα μου, πριν το δημοτικό κιόλας, μετά πήγα στο Ωδείο Αθηνών, το οποίο ήταν ένα αυστηρό ωδείο, το οποίο με ζόρισε, αλλά εκεί αισθάνομαι ότι έβαλα γερές βάσεις. Μετά, στο Λύκειο, συνέχισα στον Νάκα, όπου ξεκίνησα το κοντραμπάσο. Μετά πέρασα στο τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης στην Θεσσαλονική, όπου πέρασα καταπληκτικά χρόνια εκεί. Πηγαινοερχόμουν Αθήνα, γιατί συνέχιζα μαθήματα για το κοντραμπάσο, ενώ μετά την ολοκλήρωση των σπουδών έφυγα για έναν χρόνο στην Αγγλία για μεταπτυχιακό. Φυσικά οι σπουδές δεν τελειώνουν εκεί. Σπουδή είναι κάθε μέρα που περνάμε διαβάζοντας ένα βιβλίο ή ψαχνοντας νέες μουσικές.


Το Υπόγειο: Κοιτάω τη δισκογραφία σας και παρατηρώ ότι είναι αρκετά αραιή, γνωρίζοντας βέβαια ότι οι δίσκοι σας είναι δύσκολα και πολύπλοκα projects και σκεφτόμουν από που αντλείτε έμπνευση για τις δουλειές σας και αν αυτή η διαδικασία είναι δύσκολη και όχι πάντα προφανής.

Είναι πολλοί παράγοντες που παίζουν ρόλο. Μάλλον ένας συνδυασμός πραγμάτων. Και το οικονομικό είναι ένα ζήτημα που δυσκολεύει την κατάσταση σήμερα. Οι δισκογραφικές σχεδόν δεν υπάρχουν, οι δίσκοι δεν πουλάνε και ό,τι γίνεται είναι από τα live. Ο δίσκος, βέβαια, καλό είναι να υπάρχει ως κατάθεση και αποτύπωση της φάσης στην οποία βρίσκεσαι και έτσι και εγώ, είμαι της άποψης ότι θα βγάλω κάτι, όταν έχω κάτι να εκφράσω.
Ο πρώτος μου δίσκος έγινε στην Αγγλία και ήταν μια διαδικασία επαναπροσδιορισμού για μένα. Μακριά από φίλους, οικογένεια και λοιπά, βλέπεις ποιος είσαι και μαζί βγαίνουν και οι μουσικές. Έτσι έγινε αυτός ο δίσκος. 
Μετά ήρθε το “World Echoes in Athens”, μια πραγματικά ξεχωριστή εμπειρία ζωής, όπου μαζί με τον φωτογράφο Τάσο Βρεττό κάναμε ένα φοβερό ταξίδι μεσα στην πόλη μας, σε υπόγεια, σε χώρους που δεν φανταζόμασταν ότι μπορεί να υπάρχουν. Γνωρίσαμε ανθρώπους διαφορετικής κουλτούρας, κάτω από συγκλονιστικές συνθήκες. Πολύχρωμο σκηνικό. 
Τέλος, είναι στα σχέδια ένας δίσκος με το σχήμα που παίζω τα τελευταία χρόνια και θέλουμε να αποτυπώσουμε τον ήχο της μπάντας. Γιατί οκ, δική μου είναι η μουσική, όμως παίρνει μια συγκεκριμένη μορφή από το συνολικό παίξιμο. Βγαίνει ένας ήχος από πέντε άτομα. Αυτό θα ήθελα να ηχογραφηθεί ζωντανά. Δεν είναι εύκολο εγχείρημα.


Το Υπόγειο: Δεν νομίζω ότι έχετε κάνει εύκολα πράγματα, αν μου επιτρέπετε.

Ευχαριστώ που το λέτε.

 


Το Υπόγειο: Θέλετε με την ευκαιρία αυτή να παρουσιάσουμε την ομάδα που σας συνοδεύει επί σκηνής, με την οποία θα σας δούμε και στο Summer Nostos Festival?

Είναι ο αδερφός μου ο Χρήστος Καλκάνης στο κλαρινέτο, με τον οποίο – επειδή έχουμε μεγαλώσει μαζί – έχουμε κοινή αισθητική και με βοηθάει πολύ σε αυτό, είναι ο Λευτέρης Ανδριώτης στην κρητική λύρα, ο Ορέστης Μπενέκας στα πλήκτρα και το πιάνο και ο Μανώλης Γιαννίκιος στα τύμπανα. Είναι όλοι τους τρομερά παιδιά και μουσικοί και έχει ενδιαφέρον ότι παρόλο που καθένας είναι από διαφορετικό μουσικό κόσμο, όταν δουλεύουμε πάνω στο υλικό υπάρχει συντονισμός.


Το Υπόγειο: Υπάρχει μια πάρα πολύ όμορφη ιστορία, από τον πρώτο δίσκο, την οποία φαντάζομαι έχετε εξαντλήσει να τη διηγείστε, όμως δεν μπορώ να μη ρωτήσω. Αναφέρομαι στο τραγούδι “12 Ευζωνάκια”, που ηχογραφήσατε με τη φωνή της γιαγιάς σας.

Όταν σπούδαζα στην Θεσσαλονική είχα ένα μάθημα δημοτικής μουσικής. Σε μια εργασία, μας είχε ανατεθεί να ηχογραφήσουμε ένα δημοτικό τραγούδι. Αυτόματα μου ήρθε η φωνή της γιαγιάς μου στο σπίτι, να τραγουδάει, ενώ κάνει δουλειές. Οπότε της ζήτησα να την ηχογραφήσω και αργότερα, μετά από ένα χρόνο, όταν ήμουν στην Αγγλία θυμήθηκα την ηχογράφηση, η φωνή της ήταν κουρδισμένη σε τόνο και μπορούσα να επέμβω, να βάλω δική μου μουσική.


Το Υπόγειο: Με αφορμή την αναφορά στο “World Echoes”, τον δίσκο σας με θέμα τα θρησκευτικά δρώμενα, μου δημιουργήθηκε η απορία για τις τεχνικές δυσκολίες ενός τέτοιου εγχειρήματος.

Η διαδικασία μοιάζει πολύ με την ηχογράφηση του τραγουδιού με τη γιαγιά μου. Δηλαδή, δεν πήραμε τους μετανάστες να τους πάμε στο στούντιο. Πήγαμε στο χώρο τους και προσπαθήσαμε να πιάσουμε τον ήχο εκεί, σε μια προσπάθεια να διαφυλάξουμε την αυθεντικότητα του δρώμενου. Από την άλλη, έχω δει ότι όταν κάτι είναι δυνατό, τα παρασέρνει όλα. Με αρκετά απλό εξοπλισμό, καταφέραμε να πιάσουμε ένα δυνατό απλό αποτέλεσμα, τόσο ατόφιο που πραγματικά υπερνικά τις όποιες ηχητικές ατέλειες. Διότι τελικά αυτό που προέχει είναι να “αιχμαλωτίσεις” το κλίμα που γεννιέται από το συναίσθημα των συμμετεχόντων. Δε χρειάζεται να είναι όλα τέλεια και γυαλισμένα.


Το Υπόγειο: Φαντάζομαι ότι αν σε μια τέτοια συνθήκη, πηγαίνατε με full σύγχρονο εξοπλισμό και crew που κάνει θόρυβο, θα υπήρχε μια διατάραξη της ισορροπίας, η οποία θα επηρέαζε το αποτέλεσμα.

Σωστά, έχετε απόλυτο δίκιο. Και εγώ αυτό πίστευα, για αυτό ήθελα να είμαι όσο πιο διακριτικός γίνεται, ειδικά όταν επρόκειτο για ανθρώπους που έβλεπα για πρώτη φορά. Επίσης, ήθελε προσοχή, γιατί ήταν χώροι προσευχής και η προσευχή είναι μια πολύ ιδιαίτερη, εύθραυστη και προσωπική στιγμή για κάποιες – αν όχι όλες – θρησκείες. Ήταν ένα πολύ ιδιαίτερο ταξίδι.


Το Υπόγειο: Από την άλλη, η πολυπολιτισμικότητα ενός τέτοιου project, μπορεί να κάνει τελικά τη μουσική να αφορά περισσότερο κόσμο, όμως έχω την εντύπωση ότι είναι ένα δύσκολο άκουσμα. Απαιτεί εκπαιδευμένο μουσικό αυτί, απαιτεί μουσική παιδεία, συγκέντρωση. Στοιχεία που πολύς κόσμος δεν ψάχνει σήμερα. Σας απασχόλησε ποτέ η αποδοχή και υποδοχή ενός τέτοιου δίσκου;

Φυσικά και με απασχόλησε, μιας και πρόκειται για τη δουλειά μου, αλλά όταν είναι η ώρα να αποφασίσω το project με το οποίο θα ασχοληθώ, περισσότερο μετράει να είναι αληθινό για μένα, να έχει να μου πει κάτι μέσα μου. Ωραίο είναι να μείνει στο χρόνο ή να μείνει σε κάποιον κάτι, αλλά δεν είναι και το πιο σημαντικό. Η έκφραση μετράει και η αυθεντικότητα.


Το Υπόγειο: Θέλω να σας ρωτήσω πως, η κλασσική μουσική παιδεία που έχετε λάβει και όλο αυτό το background που συζητήσαμε, συνδυάζεται με τον αυτοσχεδιασμό και τον τόσο σύγχρονο ήχο, έξυπνο αν μου επιτρέπετε. Θα πρέπει να υπάρχει στο ενδιάμεσο, μια τρομερή εξελικτική πορεία για να πάει κάνεις από τις πιο στενές μουσικές φόρμες, σε πιο ambient ήχο.

Είναι μια πολύ καλή ερώτηση, η οποία με πιάνει και απροετοίμαστο, γιατί κάπως όλο αυτό γίνεται ασυνείδητα σε μένα. Είμαι έτσι και σαν άνθρωπος, έχω μεγαλώσει με το ένα πόδι εδώ και με το άλλο πόδι εκεί, το ένα πόδι στη γη και το άλλο στο πιο ασυνείδητο και πιο φευγάτο. Δε θα κάτσω να σκεφτώ τόσο την ώρα που φτιάχνω μια μουσική. Είναι μια αυθόρμητη διαδικασία, εσωτερική.


Το Υπόγειο: Έχουμε μπροστά μας την εμφάνιση σας στο Summer Nostos Festival. Τι θα δούμε και θα ακούσουμε εκεί;

Αυτο το live το έχουμε κλείσει κάποιο καιρό τώρα και το περιμένω πώς και πώς. Πέρα από τη μουσική μας θα υπάρξει αφήγηση από την ηθοποιό Χαρά – Μάτα Γιαννάτου, θα υπάρξει video art από τον Χρήστο Μαγγανά, την όλη σκηνοθεσία θα την κάνει η Ελεάννα η Τσίχλη και θα έχουμε και καλεσμένο τον Nadishana, έναν πολυοργανίστα από τη Σιβηρία, ο οποίος φτάνει σε πολύ υψηλό επίπεδο στο παίξιμό του. Είναι μαγικός. Ο ήχος μας θα επιμεληθεί από τον Παναγιώτη Ριζόπουλο, ενώ η Μαρία Βενετάκη και ο Γιώργος Τέλλος θα είναι στον σχεδιασμό και την εκτέλεση του φωτισμού.


Το Υπόγειο: Θα είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βράδυ. Να περιμένουμε να ακούσουμε και νέα μουσική;

Βεβαίως! Θα παίξουμε και κάποιες καινούριες μουσικές και είμαι πολύ χαρούμενος που μας δίνεται η ευκαιρία να τις παρουσιάσουμε σε αυτόν τον εξαιρετικό χώρο!


Το Υπόγειο: Επόμενα σχέδια;

Πέρα από την ηχογράφηση του live δίσκου που είπαμε πριν, έχουμε μια εμφάνιση στην Κύπρο, στις 3 Ιουλίου, στο Aglan Jazz Festival και μετά έρχεται κάτι πολύ όμορφο τον Οκτώβριο. Μας επέλεξαν πρώτους ανάμεσα σε 300 υποψηφιότητες και θα εμφανιστούμε στο Fira B Festival στη Μαγιόρκα της Ισπανίας. 
 

Το Υπόγειο: κε Καλκάνη ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο σας, ευχόμαστε τα καλύτερα και θα τα πούμε στο ΚΠΙΣΝ.

Ήταν μια πολύ όμορφη κουβέντα, εγώ σας ευχαριστώ.

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Whereswilder
(10/10/2019)
ypogeio.gr
Jimmy Polioudis
(MAZOHA - The Vagina Lips)
(05/10/2019)
ypogeio.gr
Mistaken
(The Basement Goes
To Schoolwave)
(03/07/2019)
ypogeio.gr
Usurum
(01/12/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ