To ypogeio.gr

Ορέστης Ντάντος (2)


Τέσσερα χρόνια έπειτα από την πρώτη "κατάβασή" του στο Υπόγειο (check here), και αφού μεσολάβησαν δύο πολύ σημαντικοί δίσκοι (“Προσάναμμα”/2018 και “X-Hotel”/2019), ο χαρισματικός Ορέστης Ντάντος επιστρέφει στις σελίδες μας για μία συνέντευξη. Αφορμή, ένα από τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς που σε λίγες μέρες μας αφήνει, το εκθαμβωτικό "Σινανάι", το οποίο εδώ και δύο εβδομάδες έχει "στοιχειώσει' τα ηχεία μας.

Πριν σας αφήσουμε στα λόγια του Ορέστη, να σημειώσουμε πως την Κυριακή 27 Δεκεμβρίου ο αγαπημένος singer/songwriter, μαζί με την Ιωάννα Καβρουλάκη και τους Group PάrΩdy, θα παρουσιάσουν ένα διαδικτυακό festival σε χώρο... άγνωστο, εξού και το όνομά του "Σε Τόπο Μυστικό" (fb event here / tickets here).

 


 


Το Υπόγειο: Ορέστη σε υποδεχόμαστε στο Υπόγειο για δέυτερη φορά - η πρώτη παρουσία σου στις σελίδες μας πάει 4 χρόνια πίσω, όταν και είχες κυκλοφορήσει το εξαιρετικό “Θα Το ‘Κανα Ξανά”. Τώρα, μόλις μας χάρισες το καθηλωτικό “Σινανάι”. Αφού σε συγχαρούμε, να σου ζητήσουμε ένα back story για το τραγούδι, έξω και έσω συνθήκες που διαμόρφωσαν τούτο το καταιγιστικό τραγούδι...

Ευχαριστώ πολύ!

Αυτού του τύπου τα τραγούδια (όπως και το «θα πάω όταν γουστάρω» και το «μια κι έξω») προκύπτουν ως ένας αυτοσχεδιαστικός χείμαρρος από στίχους όπου στην αρχή προσπαθώ η λογική να μην παίζει και τόσο ρόλο στη δημιουργία τους. Εκ των υστέρων τους έδωσα μια μορφή όπου το καθαρά προσωπικό να μπορέσει να ταυτιστεί και με το συλλογικό. Το ίδιο συνέβη και με τη μουσική όπου δεν είχα καμιά εικόνα για το που θα πήγαινε για αυτό και έχει και μέρη καθαρά απαγγελίας αλλά και πιο «τραγουδιστικά» σημεία. Γενικά κάποια τραγούδια είναι περισσότερο γέφυρες με το ασυνείδητο από άλλα.
 

Το Υπόγειο: Φαρμακερή η αναφορά στη γενιά μας (έχω υποθέσει πως είμαστε πάνω-κάτω ίδιας ηλικίας), στην “πιο ανάπηρη γενιά, ποτέ δε σπάει τα σχοινιά, σβήσε το φως να κοιμηθείς και πήγε αργά. Σ’ αγαπώ μπαμπά, σ’ αγαπώ μαμά.” Ποιοι παράγοντες θεωρείς πως μας γαλούχησαν έτσι, “ανάπηρους”, κάπως άβουλους και αδύναμους;

Θεωρώ ότι είμαστε η πρώτη υπερπροστατευμένη γενιά και σε επίπεδο συναισθηματικό και υλικό. Τα αποτελέσματα είναι ορατά μέχρι και σήμερα και η οικονομική κρίση δεν είναι η μοναδική αιτία όπως βολεύει κάποιους να πιστεύουν. Στη δικιά μου γενιά δημιουργήθηκαν τεράστιες προσδοκίες ζωής οι οποίες δεν μπόρεσαν να ικανοποιηθούν και δε θα ικανοποιηθούν από ότι φαίνεται και αυτό είναι το δράμα της. Αυτές οι μεγάλες προσδοκίες και η πολύ μικρή προσαρμοστικότητα που έχει δείξει στις αντίξοες συνθήκες έχουν προκαλέσει από μια γενική αίσθηση μη ικανοποίησης ως αυξημένες καταθλιπτικές τάσεις. 
 

Το Υπόγειο: Κι ύστερα στο τραγούδι, εξίσου βαθιά -στα δικά μου αυτιά και στη δική μου ψυχή ανατριχιαστική- η ματιά σου στους εφήβους/στους νέους. Πώς προέκυψαν τούτοι οι στίχοι;

Δόξα τω Θεώ, ως εκπαιδευτικός έχω πολύ υλικό παρατήρησης εφήβων! Μ’ αρέσει πολύ να τους βλέπω και να θυμάμαι τι σημαίνει να είσαι φρέσκος στη ζωή. Πόση όρεξη κι ενθουσιασμός υπάρχει για το κάθε τι. Για ένα αστείο, για μια αγκαλιά μεταξύ τους. Βλέπω τη δύναμη και τη χαρά της ύπαρξης μέσα τους και είναι τρομερά αναζωογονητικό.
 

Το Υπόγειο: Πώς είναι η εμπειρία να διδάσκεις σε παιδιά και εφήβους;

Την αγαπάω πολύ τη δουλειά μου. Οι περισσότεροι άνθρωποι παραπονιούνται για τις δουλειές τους. Εμείς έχουμε την πιο ενδιαφέρουσα και πιο ανταποδοτική σε συναίσθημα εργασία που υπάρχει. Δεν μπορείς να βαρεθείς στο σχολείο. Ό,τι πρόβλημα και να έχεις πριν το ξεχνάς. Είναι τεράστια η ενέργεια που απαιτεί η διδασκαλία αν την κάνεις σωστά. Επίσης για μένα που είμαι κλειστός άνθρωπος η επαφή με τα παιδιά με ανοίγει, τονώνει την αισιοδοξία μου και το ρομαντικό μου κομμάτι για τον κόσμο.
 

Το Υπόγειο: Ποια η γνώμη σου για τις αγαπημένες -στην πλειοψηφία- μουσικές τους; Για την trap ας πούμε, για το φαινόμενο “Μαμά”, το “Ελικόπτερο” κλπ;

Κάθε γενιά έχει τις μόδες της οι οποίες πάντα αφήνουν αδιάφορες τις προηγούμενες γενιές. Δεν έχει σημασία το είδος της μουσικής αλλά πόσο σπουδαία τραγούδια βγαίνουν στο κάθε είδος. Δεν είναι η τραπ το πρόβλημα αλλά ότι οι περισσότεροι αντιμετωπίζουν τη μουσική ως χαβαλέ. Δεν ψάχνουν τη συγκίνηση και την ταύτιση αλλά μια επιφανειακή διασκέδαση, ένα εφήμερο χάχανο. Οι ίδιοι που άκουσαν σαν τρελοί το «μαμά» το φτύνουν μετά από μερικούς μήνες.


Το Υπόγειο: Μας έδωσες δύο πολύ καλούς δίσκους σε διαδοχικά έτη, το “Προσάναμμα” του 2018 και το “X-Hotel”το 2019. Πώς προέκυψαν οι δύο απανωτές κυκλοφορίες - είναι κάτι που δεν μας είχες συνηθίσει. Υπήρξε... έξτρα ανάγκη για έκφραση και έξτρα έμπνευση;

Το Προσάναμμα είχε τη συνήθη χρονική ροή. Το X HOTEL υπαγόρευσαν οι συνθήκες της προσωπικής μου ζωής. Τα τραγούδια γράφτηκαν όλα μέσα σε τρεις μήνες. Ήταν το απαραίτητο σωσίβιό μου εκείνη την εποχή και για αυτό και κράτησα αυτό το χαρακτήρα και στην ηχογράφηση.


Το Υπόγειο: Να περιμένουμε και νέο LP; Είναι το “Σινανάι” προάγγελος ενός άλμπουμ ή πρόκειται για ένα one-off single; 

Ειλικρινά δεν έχω ιδέα. Είμαι στη φάση που το σκέφτομαι. 
 

Το Υπόγειο: Το “Σινανάι” κυκλοφόρησε “ελεύθερο” και ανεξάρτητο, παρακάμπτοντας δισκογραφικές και μεσάζοντες. Το ίδιο και το “X-Hotel” που προηγήθηκε. Είναι αυτό ένα “format” που τελικά σε βολεύει περισσότερο;

Όχι δεν είναι ότι με βολεύει. Όλοι θα θέλαμε ένα παλαιού τύπου δισκογραφικό περιβάλλον. Δεν υπάρχει όμως και οι προτάσεις που υπάρχουν είναι από απογοητευτικές μέχρι γελοίες.



Το Υπόγειο: Πρόλαβες βέβαια οριακά τις παλιές καλές (;) εποχές. Το debut σου “Είναι κι Άλλοι σαν κι Εμάς” (2009) κυκλοφόρησε από την πολυεθνική Sony Music. Ποιες αλλαγές είδες και βίωσες όλα αυτά τα χρονιά όσον αφορά στην εγχώρια μουσική σκηνή;

Πρόλαβα να ρίξω μια ματιά στο πως γίνονταν τα πράγματα στις χρυσές εποχές και μετά να ζήσω όπως όλοι μας την πλήρη κατάρρευση του κλάδου της λεγόμενης μουσικής βιομηχανίας που από κότα με τα χρυσά αυγά κατάντησε ένα ανέκδοτο. Το κοινό θεωρεί δεδομένο ότι για τη μουσική δεν αξίζει να δώσει φράγκο. Όχι μόνο για το ηχογράφημα αλλά ακόμα και για τα λάιβ. Με δυσκολία βάζει το χέρι στην τσέπη. Η μουσική έχει χάσει σε μεγάλο βαθμό την αξία που είχε στις ψυχές των ανθρώπων. Και μιλάω για τη μουσική ως ακρόαση – συγκίνηση, όχι διασκέδαση – χαβαλές. Οπότε στους χώρους που κινούμαι εγώ θα δεις είτε πλούσιους που κάνουν το κομμάτι τους (και καλά κάνουν) είτε παιδιά που τους βγαίνει η πίστη να ηχογραφήσουν κάτι ενώ γύρω γύρω πετάνε διάφορα κοράκια που τρέχουν όπου μυριστούν ψώνιο ή λεφτά ή ακόμα καλύτερα και τα δυο μαζί. 

Για να έχεις μια υγιή αγορά χρειάζεται να γυρίζει πραγματικό χρήμα κι αυτό δε συμβαίνει πια στο τραγούδι. 
 

Το Υπόγειο: Την περασμένη χρονιά συμπλήρωσες 10 χρόνια στη δισκογραφία. Πώς ήταν το ταξίδι ως τώρα και τι σου άφησε; 

Η ενασχόληση με τη μουσική (που πάει πολύ πιο πίσω απ’ τη δισκογραφία μου) είναι το πιο μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Είναι η βασική νοηματοδότησή μου. Είναι σχεδόν τα πάντα μου αφού ρωτάς.
 

Το Υπόγειο: Υπήρξαν δύσκολες ή άχαρες στιγμές/περίοδοι;

Όταν κάτι έχει τόση σημασία οι ματαιώσεις που σου προσφέρει απλόχερα πονάνε πολύ. Όταν τα πράγματα δε γίνονται όπως τα θες, όταν δεν έχει κάτι που κάνεις, την αποδοχή που θα ‘θελες κ.τ.λ. η απογοήτευση είναι μεγάλη. Προσπαθείς απλά να μη γίνει τροχοπέδη της δημιουργικότητας και προχωράς.


Το Υπόγειο: Πώς πρωτοξεκίνησες να ασχολείσαι με τη μουσική, να φτιάχνεις και να τραγουδάς τραγούδια;

Από το γυμνάσιο ήδη έφτιαξα αυτή την εικόνα για μένα και άρχισα να την υπηρετώ. Είναι μεγάλο ναρκωτικό το να φτιάχνεις κάτι από το μηδέν, αλλά και η εικόνα του να σε χειροκροτούν για κάτι που δημιούργησες είναι τεράστια υπόθεση. Η ώρα που δημιουργείται ένα τραγούδι συγκρίνεται άνετα με τις μεγαλύτερες απολαύσεις της ζωής. Αν το ‘χεις νιώσει δεν μπορείς να το ξεχάσεις και το αναζητάς συνέχεια.
 

Το Υπόγειο: Η επετειακή συναυλία σου στο Σταυρό του Νότου γι’αυτά τα 10 χρόνια ματαιώθηκε λόγω του κορωνοϊού - ήταν από τις πρώτες συναυλίες που ακυρώθηκαν. Περίμενες τότε πως θα τραβήξει τόσο πολύ αυτή η κατάσταση;

Όχι. Στην αρχή μου φάνηκε παροδική όλη αυτή η κατάσταση. Τώρα ανησυχώ ότι ίσως είναι ακόμα πιο σοβαρή κι από ότι νομίζουμε αυτή τη στιγμή. 


Το Υπόγειο: Γενικά, ποιες είναι οι σκέψεις σου για όλο αυτό; Για την πανδημία αυτή καθαυτή, αλλά και τον τρόπο που επηρεάζει τη μουσική και την τέχνη γενικότερα.

Πέρα από το προφανές των θανάτων και του κινδύνου θα σταθώ στο θέμα της απομόνωσης. Δυστυχώς έρχεται να επιτείνει το μεγαλύτερο πρόβλημα κατά τη γνώμη μου της ανθρωπότητας που είναι η ιδιώτευση και η απομόνωση. Αυτή η αίσθηση ότι καθένας είναι μόνος του, χωρίς ίχνος συλλογικής συνείδησης οράματος για τον κόσμο, κοινωνικής ευαισθησίας έρχεται να παγιωθεί μέσα από την αναγκαστική παραμονή στο σπίτι, από τη συνεχή χρήση οθόνης, από την ελάχιστη ανθρώπινη επαφή. Εύχομαι και να τελειώσει η πανδημία και η ανθρωπότητα να βρει τρόπους να έρθει πιο κοντά στην «ανθρωπιά» της. 


Το Υπόγειο: Ποια η θέση σου για την διαμάχη του καλλιτεχνικού κόσμου με την κυβέρνηση πάνω στο θέμα (μη) στήριξής τους τις πρωτόγνωρες εποχές που ζούμε;

Όλη αυτή η κατάσταση ανέδειξε το πρόβλημα της μουσικής ενασχόλησης ως εργασίας. Θα πρέπει επιτέλους να γίνει μια σοβαρή κουβέντα για τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα του κλάδου των μουσικών που ποτέ δεν έχει γίνει. Ελπίζω να είναι η αρχή του τέλους για τα κακώς κείμενα.


Το Υπόγειο: Στις 27 Δεκεμβρίου, πάντως, έχουμε διαδικτυακό live σε “Τόπο Μυστικό”. Τι μας περιμένει εκεί; 

Ένα live streaming mini fest σε μέρος που δεν αποκαλύπτουμε. Θα παίξουν οι Group Parody και η Ιωάννα Καβρουλάκη. Το όνομα του μικρού φεστιβάλ το έδωσε το τραγούδι μου «Τόπος Μυστικός» που τραγούδησε η πρωτοεμφανιζόμενη Ιωάννα.
  

Το Υπόγειο: Ορέστη σε ευχαριστούμε πάρα πολύ. Σού ευχόμαστε τα καλύτερα σε όλα τα επίπεδα, με υγεία, αγάπη και δημιουργία. 


Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Βασίλης Παπαδόπουλος
Ομάδα Φίλων Νίκου Παπάζογλου
- Push Pull
(17/04/2021)
ypogeio.gr
Νεφέλη Φασούλη
(12/04/2021)
ypogeio.gr
Theo Nt.
[Hold And Release]
(30/01/2019)
ypogeio.gr
Rotting Christ
(15/12/2015)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ