To ypogeio.gr

Σείριος Σαββαϊδης

Αν τύπου ακολουθείς και διαβάζεις τακτικά το Υπόγειο, θα έχεις διαπιστώσει το κόλλημά μας με τον Σείριο Σαββαϊδη. Ο δίσκος του Πλανωδία έσκασε σαν κεραυνός εν αιθρία στα αυτιά μας το περασμένο Φθινόπωρο, ένα αληθινό στοιχειωμένο psych folk αριστούργημα που στο τέλος της χρονιάς βρέθηκε στο Νο4 με τα 15 καλύτερα του 2015. Τον ξέραμε από χρόνια τον Σείριο, από τους Μωβάστρο, με τους οποίους δισκογραφούσε από το 2002 ως και το 2013 (οπότε και η μπάντα διαλύθηκε), αλλά και από τις παράλληλες σόλο δουλειές του, αρχής γενομένης με το Magic Trampoline του 2008. Η Πλανωδία όμως μας άφησε σύξυλους. Δεν είναι συνηθισμένος μουσικός ο Σαββαίδης, το έργο του έχει ένα ξεχωριστό στίγμα, το δικό του στίγμα. Κι εδώ, διαβάζοντας τούτη τη συνέντευξη που έδωσε για το Υπόγειο, θα διαπιστώσεις πως είναι ξεχωριστός και στις απόψεις του. Η χαρά και η τιμή για μας είναι μεγάλη, ιδού η πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα μας με τον Σείριο, στην οποία ο Καβαλιώτης μουσικός αναφέρεται μεταξύ άλλων και στις επερχόμενες νέες κυκλοφορίες του, τόσο στο κομμάτι της solo πορείας του, αλλά και με τους Μωβάστρο (!), τρία χρόνια μετά την επίσημη διάλυση της μπάντας. 

 

To Υπόγειο: Σείριε καλώς ήρθες στο Υπόγειο: Ας ξεκινήσουμε απ’το Κεφάλαιο Μωβάστρο: Το 2013 κυκλοφορείτε το τελευταίο σας (και εξαιρετικό) άλμπουμ «Ερρέτω» και αμέσως μετά ανακοινώνεις τη διάλυση της μπάντας. Τι ακριβώς έγινε;
Σε ευχαριστώ. Πρακτικά δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε. Εγώ αποφάσισα να μείνω Καβάλα και ο Στράτος ήταν ήδη απο το 2009 μόνιμα στην Αθήνα. Προσπαθήσαμε στην αρχή αλλα κάπου νιώθεις οτι σε τραβάει πίσω. Είναι ενδεικτικό το οτι είχαμε τελειώσει τις ηχογραφήσεις του Ερρέτω το 2011 και τελικά το κυκλοφορήσαμε το 2013.

Το Υπόγειο: Οι Μωβάστρο υπήρξαν μια εξαιρετικά δραστήρια μπάντα με πλούσια δισκογραφία και ένα από τα ελάχιστα ελληνόφωνα συγκροτήματα στα 00ς που κατάφεραν να κάνουν αίσθηση. Το ‘χιτ’ «Δανάη», αλλά και αρκετά άλλα κομμάτια, ακόμα μνημονεύονται από πολλούς. Υπάρχει έστω στο πίσω μέρος του μυαλού σου η περίπτωση να επαναφέρεις κάποια στιγμή το συγκρότημα;
Έχουμε μερικά νέα τραγούδια και είπαμε να κάνουμε ένα EP. Θα τα ηχογραφήσουμε το καλοκαίρι με σκοπό να κυκλοφορήσει στις αρχές του 2017. Ωστόσο δεν πρόκειται περί επαναφοράς της μπάντας απλά μας έλειψε το να παίζουμε μαζί. Κάπως έτσι νομίζω οτι θα συμβαίνει με τους μωβάστρο απο δω και πέρα. Ένα ανοιχτό εγχείρημα που θα δημιουργεί όταν μπορεί και έχει κάτι να πει.

Το Υπόγειο: Στους Μωβάστρο κυριαρχούσαν γενικά πιο rock φόρμες, αν και με το τελευταίο σας άλμπουμ «Ερρέτω» φάνηκε να ξεκινάς σα δημιουργός μια στροφή σε πιο ψυχεδελικούς δρόμους. Τι σε οδήγησε να κάνεις αυτή τη μετάβαση από τον ήχο των Μωβάστρο σε αυτό που κάνεις σήμερα;
Αγαπώ την ψυχεδέλεια των 60's-70's απο την εφηβεία μου. Πολύ πριν επανέλθει και φυτρώσουν νέα μανιτάρια τα οποία βεβαίως κάποια είναι και αξιόλογα. Επίσης ο κόσμος που ασχολείται με τη μουσική μου αγνοεί το Magic Trampoline που έκανα το 2008 παράλληλα με τους μωβάστρο. Η μετάβαση ήταν μια φυσική διαδικασία απλά οι μωβάστρο είχαν μια άλλη κατεύθυνση.

Το Υπόγειο: Και το 2015 έρχεται η Πλανωδία, που μας άφησε εδώ στο Υπόγειο με ανοικτό το στόμα... Πώς δημιουργήθηκε ο δίσκος, σε τι φάση βρισκόσουν όσο τον έγραφες και ποιες θεωρείς τις βασικές πηγές έμπνευσής του;
Κυρίως απο την ανάγκη να γράψω έναν δίσκο που δεν χρειάζεται τη συνδρομή άλλων μουσικών στο στούντιο ή στις συναυλίες. Δούλεψα πολύ πάνω στον ακουστικό ήχο γιατί μέχρι τότε ήμουν κυρίως ηλεκτρικός κιθαρίστας. Η Ελληνική παραδοσιακή μουσική και η Ευρωπαϊκή και Αμερικάνικη folk ήταν τα κύρια συστατικά.

Το Υπόγειο: Δεν ήταν όμως μόνο το Υπόγειο που εντυπωσιάστηκε με την Πλανωδία. Το είδαμε σχεδόν σε όλες τις λίστες με τους καλύτερους δίσκους του 2015 και διαβάσαμε και διθυραμβικές κριτικές και σε άλλα μουσικά μέσα. Το περίμενες όλο αυτό και πώς το διαχειρίστηκες;
Ξόδεψα πολύ χρόνο ώστε να μάθω να διαχειρίζομαι την ανυπαρξία οπότε πλέον δεν νιώθω ενθουσιασμό για τίποτα καλό ή κακό που αφορά τη μουσική μου. Περισσότερο με συγκινεί όταν ένας συνάνθρωπος μου εκμυστηρεύεται την αγάπη του για τη μουσική μου, το πόσο τον συγκίνησε ή ακόμα και τον βοήθησε. Ομολογώ οτι δεν περίμενα η Πλανωδία να έχει τέτοια υποδοχή, αν και μου αρέσει ως αποτέλεσμα, πιστεύω  οτι "το αξιακό σύστημα των άστρων" είναι σημαντικότερο έργο το οποίο δεν έτυχε τέτοιας αποδοχής. Αυτο βέβαια συμβαίνει συχνά π.χ με τους μωβάστρο πιστεύουμε οτι το "Pub Corral B'" και το "Ερρέτω" είναι οι καλύτερες και ωριμότερες δουλειές μας. Ο κόσμος που αγάπησε τη μουσική μας ωστόσο έχει άλλη γνώμη.

Το Υπόγειο: Η Πλανωδία  μόλις κυκλοφόρησε σε βινύλιο στην αγαπημένη μας G.O.D. Records. Πώς προέκυψε η συνεργασία με την Αθηναϊκή εταιρεία;
Πάνω σε μια κουβέντα στο διαδίκτυο με τον Μιχάλη της G.O.D. Συζητώντας διαπιστώσαμε οτι υπήρχε κοινό ενδιαφέρον και διάθεση.

 

 

Το Υπόγειο: Το 2016 σε βρίσκει στις επάλξεις: Νέος δίσκος σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, Ο Γάμος Της Γουέντυ; Περί τίνος πρόκειται και τι μας περιμένει;
Είναι ένα μικρό έργο (EP) με το οποίο επιστρέφω και πάλι στις πολυοργανικές μου παραγωγές. Ο γάμος της Γουέντυ εξετάζει την πασίγνωστη και θλιβερή κατά τη γνώμη μου ιστορία του Πιτερ Παν και της Γουέντυ απο μια συμβολική σκοπιά και μιλάει για τον χρόνο και τον θάνατο.

Το  Υπόγειο: Πότε θα γίνει ο γάμος; :) . Πότε να περιμένουμε το δίσκο και σε τι format?
Εξαρτάται απο το αν θα διατεθεί απο κάποιον φορέα, εταιρία κ.τ.λ ή ανεξάρτητα. Πρόθεση μου είναι να κυκλοφορήσει τον Μάιο του 2016.

Το Υπόγειο: Θα ήθελα να σταθούμε και λίγο στην υπέροχη διασκευή στο Ταξίδι στη Γη των Στέρεο Νόβα, την οποία εγώ ανακάλυψα μόλις πριν λίγες μέρες και το... σκάλωμά μου είναι πρόσφατο. Πώς σου προέκυψε; 
Σε ευχαριστώ. Προέκυψε παίζοντας ακουστικά στο σπίτι και μου άρεσε. Σκεφτόμουν κάποια στιγμή να το ηχογραφήσω κι έτσι κι έγινε  την άνοιξη του 2014 μέσα σε ένα απόγευμα σε μια περίοδο που απλά ήθελα να γράψω κάτι.

Το Υπόγειο: Ποιους άλλους  καλλιτέχνες θα σου άρεσε να διασκευάσεις;
Αν μου προκύψει κάτι παίζοντας και μου κεντρίσει το ενδιαφέρον ασχολούμαι περισσότερο. Ωστόσο σπάνια είναι στοχευμένες διασκευές

Το Υπόγειο: Κατάγεσαι από τη Καβάλα, ζεις και δημιουργείς εκεί. Ποια είναι τα θετικά και ποια τα αρνητικά στη προσπάθεια να επικοινωνήσεις το έργο σου από μια πόλη της περιφέρειας; 
Ο καθένας πλέον μπορεί να επικοινωνήσει τη μουσική του απο όπου κι αν βρίσκεται. Εντάξει σε μια μεγαλούπολη σίγουρα οι επιλογές είναι περισσότερες και τα πράγματα συμβαίνουν πιο άμεσα.

Το Υπόγειο: Εχεις σκεφτεί ποτέ το ενδεχόμενο...μετακόμισης στη Θεσσαλονίκη ή ακόμα και στην Αθήνα;
Δεν μου αρέσει να ζω σε μεγαλουπόλεις δεν μου πάει αν θέλεις. Μου αρκεί να βρίσκομαι για λίγο σε αυτές και να επιστρέφω. Ακόμα αναρωτιέμαι, πως είναι δυνατόν να ζει κανείς σε μια πολυκατοικία και να ξοδεύει τόσο χρόνο στις μετακινήσεις. Επίσης δεν μου αρέσουν όλες οι εκφάνσεις της πολυσυλλεκτικότητας δεν βρίσκω ενδιαφέρον το κάθε καρυδιάς καρύδι. Έχω μεγαλώσει και μάθει να ζω διαφορετικά αποζητώ την ηρεμία και τη γνώριμη καθημερινότητα με τους ανθρώπους της τους δρόμους και τις γωνιές της.

Το Υπόγειο: Σε όλες τις προσωπικές σου δουλειές είναι ολοφάνερη η επιρροή της ελληνικής μουσικής παράδοσης και μάλιστα με ένα τρόπο «παγανιστικό» θα λέγαμε. Υπάρχουν αρκετοί καλλιτέχνες στη χώρα τα τελευταία χρόνια στον ευρύτερο χώρο του rock, από τους Rotting Christ έως τους Sleeping Pillow και τους VIC, ο καθένας μάλιστα από διαφορετικές αφετηρίες, που επιχειρεί να εντάξει τέτοια στοιχεία στη μουσική του. Η πλούσια και ίσως κρυμμένη πολλές φορές από τα φώτα της δημοσιότητας ελληνική μουσική παράδοση, πιστεύεις πως είναι τελικά το κλειδί για να διαφοροποιηθεί σήμερα ένας νέος έλληνας καλλιτέχνης;
Αγαπώ τα γεννήματα του λαού μας. Μεγάλωσα με αυτά και ζω με αυτά. Στον τόπο μου επιβιώνουν ακόμα. Δεν χρησιμοποιώ την παραδοσιακή μουσική,είναι βίωμα μου και περνάει στην μουσική μου με πηγαίο και φυσικό τρόπο. Πράγματι υπάρχουν αρκετοί που έχουν εντάξει στοιχεία ή επιστρέφουν εκεί. Η γνώμη μου είναι οτι ανασκαλεύουν αστόχαστα και με ελαφρότητα την παράδοση και στο σύνολο τους είναι είτε γραφικοί είτε δήθεν. Αν υπάρχει κάποιο κλειδί τότε αυτό είναι το "να κατέβουν απο τα δέντρα".

Το Υπόγειο: Γενικά, πώς σου φαίνεται η ελληνική εναλλακτική σκηνή -αγγλόφωνη και ελληνόφωνη- τα τελευταία χρόνια. Λέγεται και γράφεται και μεις συμμεριζόμαστε αυτήν την άποψη, πως ζούμε μία δημιουργική άνθιση, ζούμε μία πολύ καλή εποχή. Συμφωνείς με αυτές τις απόψεις; Ξεχωρίζεις κάποιους συναδέλφους σου;
Συμφωνώ. Πράγματι είναι μια καλή εποχή δημιουργικά.Συμβαίνουν πολλά και αξιόλογα πράγματα. Η αγγλόφωνη σκηνή συνολικά τα πάει καλύτερα έχει δουλευτεί και τρίβεται περισσότερο. Η Ελληνόφωνη παραμένει ακόμα σε μεγάλο βαθμό διστακτική, εύπεπτη και εμμονική. Έχω εκφράσει την εκτίμηση μου προσωπικά στους περισσότερους εξ' αυτών που ξεχωρίζω.

Το Υπόγειο: Σείριε σ’ευχαριστούμε πολύ! Θα θέλαμε πριν μας αποχαιρετήσεις μία λίστα με τους 10 αγαπημένους σου μουσικούς και μπάντες of all time. Αλλά και τις βασικές επιρροές της δικής σου μουσικής.
The Velvet Underground, The Doors, Nirvana, Led Zeppelin, Eloy, Black Sabbath, Pink Floyd, Jethro Tull, Aphrodite's Child, Jefferson Airplane και γενικότερα παραδοσιακές μουσικές του κόσμου κυρίως της Ελλάδας και των βορείων της Ευρώπης αλλα και σύγχρονοι δημιουργοί και μπάντες που ανασκάλεψαν αυτές τις μουσικές 60's - 70's και έπειτα τις είπαν folk-rock κ.τ.λ

Thank You Σείριος!!!

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Goodbye Bedouin
(28/07/2020)
ypogeio.gr
Pan Pan
Παναγιώτης Πανταζής
(15/07/2020)
ypogeio.gr
Dysfunctional Teaspoons
(The Basement Goes To Schoolwave)
(20/06/2017)
ypogeio.gr
Lia Hide
(29/01/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ