To ypogeio.gr

The Rattle Proxy

Μάκης Παπασημακόπουλος


O Μάκης, aka Gerard, Παπασημακόπουλος είναι ένας πολυπράγμων και πολυσχιδής τύπος - μουσικός, στιχουργός, τραγουδιστής, DJ, ραδιοφωνικός παραγωγός, αρθρογράφος, YouTuber και τηλεοπτικός παρουσιαστής, που τα τελευταία τουλάχιστον 5-6 χρόνια, από όλα αυτά τα... μετερίζια, δίνει (διαφορετικά) κομμάτια από την αστείρευτη ψυχή του, πάντα με αλήθεια και ειλικρίνεια, πάντα με ατέλειωτη ενέργεια και περισσή έμπνευση.

Επικεντρώνοντας στο μουσικό κομμάτι, η μπάντα των The Rattler Proxy, απαρτιζόμενη από τον ίδιο, τον Λουκά Σαββίδη και τον Μέμο Πιλαφτσή, μας άφησε... συσκοτισμένους και υπέροχα σαστισμένους με το εξαιρετικό darkwave debut της "Vertebrata", που κυκλοφόρησε το 2016. Η αναμονή για τη sophomore κυκλοφορία τους τερματίστηκε πριν λίγες μέρες, στις 5 του Φλεβάρη, όταν και η μπάντα ανέβασε στο bandcamp το "End.". Ταυτόχρονα, όμως, ερχόταν και η ανακοίνωση για τη διάλυση του σχήματος...

Το νέο 4-track άλμπουμ των Rattle Proxy είναι κι αυτό ένα πολύ δυνατό και δυστοπικό δισκογράφημα, όπως κι ο προ τετραετίας πρόγονός του. To ακούω και το βιώνω σαν ένα σκοτεινό ατέλειωτο τούνελ, που μέσα του τρέχω ξέπνοος για να προλάβω ήχους και λέξεις. Tα δύο κομμάτια που αγγίζουν ("Kool Aid Stand-By") και ξεπερνούν ("Master Incision") τα 10 λεπτά διάρκειας είναι υψίστης ποιότητας συνθέσεις, που μεθυσμένα ακροβατούν ανάμεσα στο darkwave και στο kraut, σε παίρνουν απ'το χέρι και φορώντας μαύρες χοντρές κάπες σε οδηγούν στα άδυτα του πυρήνα της μπάντας. Το εναρκτήριο 6λεπτο "Dead End Street" είναι καθηλωτικό από τα πρώτα του δευτερόλεπτα και δεν σε απογοητεύει σε κανένα σημείο από τα έξι λεπτά που ρέει σαν λάβα στα ηχεία σου, ενώ το ending track "The Way In" φαντάζει σαν το πιο προσιτό και.. κανονικό κομμάτι του LP.  Δίσκαρος εν γένει, ένδοξος αποχαιρετισμός από την Αθηναϊκή μπάντα.

Σε αυτή την κάπως awkward φάση, πάνω στην κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου και στην ταυτόχρονη ανακοίνωση διάλυσης του σχήματος, το Υπόγειο προσέγγισε τον Μάκη Παπασημακόπουλο και παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε την πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα που είχαμε μαζί του. 

[οι φωτογραφίες του άρθρου είναι του George Sarris]. 


Our very last release, is exactly what it says it is. A way to end The Rattler Proxy on a high, a way to say "that was that, see you on the flip side".

 


To Υπόγειο: Μάκη σε καλωσορίζουμε στο Υπόγειο. Όσο σου γράφουμε τις ερωτήσεις μας, στα ηχεία μας παίζει το άλμπουμ των Rattler Proxy “End.”, το οποίο είναι... όνομα και πράγμα και, δυστυχώς, σηματοδοτεί το τέλος του σχήματος. Τι συνέβη; Για ποιο λόγο και σε ποιο χρονικό σημείο αποφασίσατε να το λήξετε;

Νομίζω ότι ήταν μια ιδέα που υπήρχε εδώ και ένα σεβαστό χρονικό διάστημα. Για λόγους κυρίως επαγγελματικούς, το να βρούμε χρόνο για την μπάντα, χρόνος που θα ήταν λειτουργικός και πρακτικός τόσο για εμένα όσο και για τον Λουκά είχε γίνει μια πολύ δύσκολη εξίσωση. Όταν είδαμε λοιπόν ότι για να μπορέσουμε να κάνουμε έστω τα βασικά γύρω από το promo της κυκλοφορίας θα έπρεπε να περιμένουμε ένα εξάμηνο από την στιγμή του release, έπεσε στο τραπέζι η ιδέα της διάλυσης. Νομίζω ότι η όλη ιστορία των Proxy είχε φτάσει σε ένα λογικό τέλος. 

 

Το Υπόγειο: Ποια είναι τα συναισθήματα που ακολουθούν το τέλος;

Κοίτα, προσωπικά δεν θα σου πω ότι δεν μου αφήνει μια στενοχώρια, όπως κάθε τι που τελειώνει και σου έχει αφήσει καλά πράγματα. Ταυτόχρονα όμως θεωρώ, ότι δεν αξίζει να συνεχίζεις κάτι μόνο και μόνο για να υπάρχει. Η πορεία της μπάντας έδειξε νομίζω τόσο σε εμένα όσο και στον Λουκά, με έναν πολύ οργανικό και φυσικό τρόπο ότι είχε φτάσει στο τέλος της. Δεν μπορώ να σκεφτώ πιο ομαλό «χωρισμό». Αλλά ότι μου αφήνει μια στενοχώρια μου αφήνει. 

 

Το Υπόγειο: Τι θα σου λείψει περισσότερο και τι λιγότερο από την φάση των Rattler Proxy;

Νομίζω οι στιγμές αμέσως πριν και αμέσως μετά από τα λάηβ θα μου λείψουν περισσότερο. Οι πρόβες στο Studio II και οι κουβέντες μας με τον Βλάσση. Σίγουρα και αυτές που περάσαμε στο στούντιο για την ηχογράφηση του Vertebrata με τον Alex Hobson, τον Μέμο Πιλαφτσή, τον Αλεξ Μπόλμπαση και τον Thomas Bullock. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι από την μπάντα που δεν θα μου λείψει και τόσο. Ίσως τα λάηβ. Σπάνια περνούσα καλά στα λάηβ. 

 

Το Υπόγειο: Το θεωρούμε πάντως όλο αυτό μεγάλο κρίμα και γαμώτο, σας θεωρούσαμε μία σημαντική μπάντα με ξεχωριστό ύφος και ήχο. Και -πάνω απ’όλα- θεωρούσαμε πως έχετε ακόμα πολλά να δώσετε. Το νιώθεις και συ αυτό, πως ήταν μεγάλο κρίμα και γαμώτο;

Όχι μωρέ, θα ήμουν επικός μαλάκας αν έλεγα ΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑ ΚΡΙΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΛΟΥΖΟΥΜΕ ΠΛΕΟΝ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗΝ ΜΑΣ ΑΡΤΙΟΤΗΤΑ, ΚΛΑΨΕ ΚΟΙΝΟ. Που είμαι επικός μαλάκας να το ξεκαθαρίσουμε αυτό, αλλά τουλάχιστον όχι για αυτό. Αν κάποιους τους στενοχωρεί το ακούω και το σέβομαι, αλλά εγώ δεν το βλέπω σαν κρίμα ή γαμώτο. Έκλεισε κάτι, άρα εκ των πραγμάτων δεν είχε κάτι άλλο να δώσει. 

 

Το Υπόγειο: Επιστρέφοντας στο δίσκο, δεν έχουμε παρά να υποκλιθούμε και να σας συγχαρούμε. Το “Τέλος.” ήταν ένδοξο και γεμάτο μουσικάρες. Μίλησέ μας λίγο για το “End.” - τη διαδικασία γραφής του, τις εμπνεύσεις και τις θεματικές του και την περίοδο των ηχογραφήσεών του...  

Σε ευχαριστούμε πολύ. Για τον Λουκά δεν μπορώ να μιλήσω όσο έχει να κάνει με το συνθετικό κομμάτι, γιατί οι μουσικές ενώσεις που γίνονται στο κεφάλι του Λουκά είναι πάντα κάτι που θαυμάζω χωρίς να καταλαβαίνω. Ξέρω μόνο ότι μιλώντας για την ιδέα του "Master Incision", το ότι δηλαδή θέλαμε ένα κομμάτι “τραίνο” που θα περνούσε μέσα από διάφορα «κύματα», κρατώντας όμως μια ρυθμική πορεία, αναφερθήκαμε πολύ σε kraut ακούσματα και πως ο Λουκάς εν τέλει κατέληξε να το γράψει όλο σε ένα πέρασμα. Πράγμα που το βρήκα κάπως mind blowing. Όσο έχει να κάνει με το δικό μου κομμάτι, νομίζω πως υποσυνείδητα σκεφτόμουν το τέλος της μπάντας, γιατί τα κομμάτια αυτά έχουν στοιχεία και θεματικές από όλες τις φάσεις που πέρασα μέσα στο σχήμα. Τo Master Incision παραπέμπει σε έναν βασανιστή της Ισπανικής Ιεράς Εξέτασης κάτι που με πήγε στις serial killer και torture αναφορές της πρώτης φάσης της μπάντας, το "Κool Aid Stand By" είναι μια εξερεύνηση της τραγωδίας στην Jonestown το 1978, τότε που ο Jim Jones οδήγησε 918 άτομα στον θάνατο (κάτι που με συνέδεσε με τις εγκληματολογικές αναφορές που υπάρχουν σε διάφορα κομμάτια της μπάντας) και το "The Way In" είναι ένα πιο straight-forward κομμάτι χορευτικό κομμάτι, ένα heartbreak στιχουργικό αν θες, για τα απόνερα μιας σχέσης. Ίσως και αυτό να είναι και ένας ιδανικός επίλογος για όλη αυτήν την περίοδο της ζωής μου, που περιείχε πολλά, πάρα πολλά σκαμπανεβάσματα. Η αιώνια ανάγκη να βρεις έναν τρόπο να βρεις καταφύγιο, ένα safe space. O στίχος “the man with no face, step right up, he’s on the case, maybe you charge admission, make some cash, from my human affliction”, νομίζω είναι ο,τι πιο κοντινό έχω γράψει σε στίχο που περιγράφει την ουσία της ψυχολογίας μου και τους βασικούς λόγους που αυτή η μπάντα με βοήθησε πολύ να ξεπεράσω ένα σωρό προβλήματα που θα μπορούσαν να έχουν πολύ άσχημη κατάληξη. 

 

Το Υπόγειο: Θα υπάρξει κάποια τελευταία αποχαιρετηστήρια συναυλία και παρουσίαση του άλμπουμ;

Όχι. Δεν νομίζω ότι υπάρχει νόημα σε κάτι τέτοιο. 



Το Υπόγειο: Ποια είναι τα επόμενα μουσικά σου σχέδια; Έχεις κάτι καινούριο κατά νου;

Τα επόμενα μουσικά μου σχέδια αφορούν ένα project, τα πρώτα κομμάτια του οποίου θα ηχογραφηθούν στο Βερολίνο στο τέλος του μήνα. Ανυπομονώ να πω περισσότερα πράγματα για αυτό όταν θα έχω πλέον τα κομμάτια στα χέρια μου ολοκληρωμένα. Συζητάω επίσης και ένα άλλο, πιο κιθαριστικό project επί αθηναικού εδάφους, αλλά ακόμα είναι πολύ νωρίς για να πω αν τελικά θα γίνει ή δεν θα γίνει. 


Το Υπόγειο: Έχοντας ζήσει την ελληνική underground μουσική σκηνή των 10’s εκ των έσω, ποιες είναι οι εντυπώσεις σου; Εγώ, ας πούμε, θεωρώ πως τη δεκαετία που πέρασε συνέβησαν πολλά -άπειρα!- και σημαντικά πράγματα στην ελληνική μουσική τα τελευταία 10 χρόνια. Συμφωνείς με μια τέτοια άποψη; 

Ασφαλώς. Θεωρώ ότι βγήκαν ενδιαφέροντα πρότζεκτ, αλλά επιμένω πως δεν την είδα ποτέ ως «σκηνή», δηλαδή ένα καλλιτεχνικό σύνολο σχημάτων και μουσικών που είχε κάποια ουσιαστική σύνδεση. Βγήκαν ενδιαφέροντα σχήματα ναι και να σου πω, έδειξαν να αντιμετωπίζουν πιο σφαιρικά την όλη τους παρουσία. Είχαμε επιτέλους και μια ουσιαστική απενοχοποίηση του performance επι σκηνής, γιατί επί χρόνια το κουσούρι του όποιος-δεν-μοιάζει-να-ανέβηκε-στην-σκηνή-κατευθείαν-από-8ωρο-στην-δουλειά-είναι-ποζεράς κρατούσε καλά. Εύχομαι στο μέλλον να δούμε όλο και πιο τολμηρά πράγματα στην σκηνή. 

 

Το Υπόγειο: Υπάρχουν ονόματα, συγκροτήματα και μουσικοί, που ξεχωρίζεις στο ελληνικό μουσικό στερέωμα;

Οτιδήποτε κάνει ο Τζίμης ο Πολιούδης, διαχρονικά οι Dread Astaire, οι Bone Rave μου αρέσουν πολύ, οι Psychedelic Trips to Death, οι The Man and his Failures, οι Hermaphrodite’s Child, οι Chickn, η Danai Nielsen, οι Strawberry Pills, φαντάζομαι ξεχνάω αρκετά. 

 

Το Υπόγειο: Ποια είναι η μουσική σου πορεία ως ακροατής; Τι άκουγες παιδί, έφηβος, στα 20’s σου και πάει λέγοντας;

Ξεκίνησα από τα ηλεκτρονικά και τους rave-o-κουβάδες και μετά πήγα προς τις κιθάρες για να επιστρέψω στα ηλεκτρονικά, μέσω hip hop και μετά πάλι στις κιθάρες και μετά πέρα-δώθε non stop. Πλέον είμαι χαμένος κάπου ανάμεσα, χωρίς να μπορώ να θυμηθώ ακριβώς τι ήρθε πρώτα και τι ήρθε μετά. Το μόνο που θα έλεγα είναι πως το κομβικό σημείο της πορείας μου ως ακροατής ήταν όταν ο Στυλιανός ο Τζιρίτας μου είπε να ακούσω Suicide. Μετά τελειώσαμε. 

 

Το Υπόγειο: Πότε πρωτοξεκίνησες να παίζεις μουσική και να τραγουδάς;

Αρχικά με τον Στυλιανό τον Τζιρίτα στους Κωψοκέφαλους και μετά στους Τρυπανόσωμα ως ο στρίβω-κουμπιά-σε-ρυθμοκούτια και έπειτα στα φωνητικά στους Stereo Shortcuts με τον Στέλιο τον Καρακάση, τον Δημήτρη τον Ζήση και τον Βασίλη τον Κουλιγκά που ευτυχώς έφυγε για την Αγγλία και ΣΩΘΗΚΕ.

 

Το Υπόγειο: Πότε πρωτοσυνειδητοποίησες πως η Γη είναι επίπεδη (σ.σ. δες το σχετικό video);

Ακόμα δεν είμαι σίγουρος, αλλά μάλλον είναι ταψί τελικά. 



Υπόγειο: Πέρα από την πλάκα, καταπληκτικό video! Πώς ξεκίνησε η όλη φάση με το YouTube και την τηλεόραση;

Μάλλον κατά λάθος. Έκανα κάποιες φωνές σε κάτι βίντεο στο τηλεοπτικό Ό,τι να ‘ναι στον ΣΚΑΙ και σε κάποια φάση έπεσε η ιδέα να περάσω μπροστά από την κάμερα. Από εκεί, όταν έφυγε ο Διομήδης ο Πιτουράς και πήγε στο Netwix, τον ακολούθησα και στήσαμε τα βίντεο του Στέφανου κάτι που εν τέλει με οδήγησε και στην Cosmote, πάλι μαζί με τον Διομήδη, αλλά και με τον Νίκο τον Ράπτη και τον Αλέξανδρο τον Τσουβέλα. Δεν σκέφτηκα ιδιαίτερα τα βήματα να σου πω, μάλλον έγιναν λίγο στον αυτόματο. Όπως τα περισσότερα πράγματα στην ζωή μου. 

 

Το Υπόγειο: Ποια είναι η εμπειρία και η αίσθηση που έχεις αποκομίσει ως τώρα όντας μέσα στα YouTube και τηλεοπτικά δρώμενα; Υπάρχει όλο αυτό το drama/ανταγωνισμός (στην περίπτωση του YouTube) και η σαπίλα (στην περίπτωση της TV) που εμείς απ’έξω συχνά-πυκνά αισθανόμαστε;

Προσωπικά προσπαθώ να μένω πιστός σε έναν κανόνα που έχω για να μην καταλήξω στο ψυχιατρείο: πας, εμφανίζεσαι, είσαι στην ώρα σου, κάνεις την δουλειά σου, πληρώνεσαι, φεύγεις. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο. Δεν έχω καμία επαφή με το drama και τον ανταγωνισμό του youtube. Δεν με απασχολεί και δεν με αγγίζει. Όσο για την τηλεόραση, σίγουρα υπάρχει πολύ σαβούρα και πολύ σκατίλα, αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν και εκπληκτικοί άνθρωποι και επαγγελματίες μέσα σε αυτήν. Είναι όμως από μόνο του, ένα τεράστιο θέμα για μια άλλη φορά ίσως. 

 

Το Υπόγειο: Στα αθλητικά... Πώς βλέπεις την ΑΕΚ και πώς βλέπεις την Σούπερ Λίγκα; Θα την βγάλει τη νέα δεκαετία ή θα το κλείσουμε το μαγαζί;

Η Σούπερ Λίγκα είναι ένα κακό ανέκδοτο και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπίζεται. Οποιοσδήποτε άνθρωπος αντιμετωπίζει το ελληνικό ποδόσφαιρο σοβαρά, πρέπει επειγόντως να κοιταχτεί σε γιατρό. Αν την βλέπεις ως κακή κωμωδία, τότε ναι, η Σουπερ Λίγκα έχει πράγματα να δώσει. Αλλά μέχρι εκεί. Η ΑΕΚ μια χαρά είναι, αν και δεν με ενδιαφέρει πλέον και πολύ, όπως και δεν με ενδιαφέρει καμία ομάδα στην Ελλάδα πλέον γιατί δεν υπάρχουν τέτοιες. Υπάρχουν περίπτερα παραγόντων. Και αφού υπάρχουν τέτοια, δεν μπορούμε να κάνουμε σοβαρή κουβέντα για μπάλα. 

 

Το Υπόγειο: Γενικά είσαι, αν μη τι άλλο, σούπερ πολυπράγμων και πολυσχιδής. Μουσική, DJιλίκι, τηλεόραση, YouTube, αρθρογραφία. Πώς τα προλαβαίνεις όλα;

Δεν τα προλαβαίνω απαραίτητα. Ή μάλλον όχι, θα σου πω. Τα κάνω όλα μέτρια και έτσι βγαίνει τελικά. Δεν ξέρω. Δεν έχω βιώσει ποτέ και κάτι άλλο. Πάντα έκανα ταυτόχρονα 5-6 πράγματα. Δεν έχω προσωπική ζωή, οπότε αυτό βοηθάει. 

 

To Υπόγειο: Μεγάλη η αντίθεση μεταξύ της τηλεοπτικής και της μουσικής σου υπόστασης. Γέλιο, χαβαλές από τη μία, σκότος και όσο να πεις βαριά ατμόσφαιρα από την άλλη. Πώς προκύπτει αυτό το... χάσμα;

Δεν ξέρω αν έχει και τόσο μεγάλη απόσταση. Η μουσική με την οποία καταπιάνομαι έχει όντως σκοτεινό χαρακτήρα, αλλά το σημείο εκκίνησης του όποιου χαβαλέ δημιουργώ προέρχεται από επίσης σκοτεινά μέρη, μιας και κάθε τι που κάνω σε αυτόν τον τομέα γεννιέται από την εσωτερική μου ανάγκη να ισοπεδώσω την οποιαδήποτε προσωπική μου υπόσταση ή αν προτιμάς να εξερευνήσω την έντονη αντιπάθειά μου για τις περισσότερες επιλογές που έχω κάνει στην ζωή μου. Κάθε χαρακτήρας που κάνω και κάθε θέμα με το οποίο καταπιάνομαι έχει ένα μικρό κομμάτι αυτό-μαστιγώματος, κάποιο στοιχείο μου που αναγνωρίζω και λέω «πάρε έναν μαλάκα ρε φίλε». 

 

Το Υπόγειο: Gerard σ’ευχαριστούμε θερμά για την έλευσή σου στο Υπόγειο! Σου ευχόμαστε τα καλύτερα σε όλα τα πεδία. Θα θέλαμε να σε αποχαιρετήσουμε ζητώντας σου λίστες. 10 δίσκους και 10 ταινίες που θα ήθελες να ακούς και να βλέπεις μέχρι το τέλος του Κόσμου...

Σας ευχαριστώ πολύ κι εγώ για την φιλοξενία και οφείλω να πω ότι την καλύτερη ερώτηση την είχατε για το τέλος!

Λοιπόν. Ταινίες:

1. The Warriors
2. A Charlie Brown Christmas
3. 80 Blocks From Tiffany’s
4. Star Wars
5. Indiana Jones and the Raiders of the Lost Ark
6. Prince of Darkness
7. Combat Shock
8. Dig!
9. Electric Boogaloo: The Wild, Untold Story of Cannon Films
10. American Ninja
 

Δίσκοι:

1. Suicide – Alan Vega and Martin Rev
2. 80’s Matchbox B-Line Disaster – Horse of the Dog 
3. Jack Kerouac – The Beat Generation
4. Vince Guaraldi and Bola Sete – Vince & Bola
5. Bobby Darin – Darin at the Copa
6. De La Soul – Three Feet High and Rising  
7. Super Numeri – Great Aviaries
8. Viagra Boys – Street Worms
9. Doug Stanhope – Before Turning the Gun on Himself
10. A.R.E. Weapons – Modern Mayhem


Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Σπύρος Γραμμένος
(26/02/2020)
ypogeio.gr
Redeye Caravan
(24/02/2020)
ypogeio.gr
Inside Out
(The Basement Goes To Schoolwave)
(25/06/2018)
ypogeio.gr
Disoriented
(The Basement Goes
To Schoolwave)
(30/06/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ