To ypogeio.gr

Active Member

Ποδηλατοδρόμιο, 7/11/2015

Ανέφικτο να μη νοιαστεί κανείς...

 

 

Μία συναυλία, ένα review, δύο ματιές. Ήμασταν κι εμείς εκεί, το Yπόγειο, πέντε από τους περίπου 8000. Μία που περίμενε πως και πως ν' ακούσει τον αδιάφορο τον Γιάννη... Ένας που απλά ακολούθησε την κολλητή του και κατέληξε να νοσταλγεί και να γουστάρει όσο αυτή. Ακόμα ένας που κάποτε ήταν παρών και τώρα επέστρεψε τιμής ένεκεν. Ένας που δεν είχε την τύχη να ζήσει τους active member στα καλύτερά τους, όμως όσα πρόλαβε την τελευταία πενταετία ήταν αρκετά για να γίνουν κομμάτι της ψυχής του. Και τέλος, μία που δεν ήθελε να έρθει αυτή η μέρα, που δεν μπόρεσε να προετοιμαστεί γι αυτό που θα ζούσε για στερνή φορά, που μπήκε χαμογελώντας και βγήκε δακρυσμένη. Το live ήταν μεγάλο (52  κομμάτια, 4 ώρες), οι εμπειρίες και τα συναισθήματα αδύνατον να ειπωθούν... Αυτό που ακολουθεί λοιπόν είναι μόνο μια προσπάθεια να αποτυπωθεί αυτή η βραδιά μέσα από τα μάτια δύο ανθρώπων με τελείως διαφορετική βιωματική επαφή με το low bap και τους active member, ενός αποστασιοποιημένου συναισθηματικά θεατή κι ενός φορτισμένου ''πιστού''. Μόνοι μας θα ρωτάμε, μόνοι μας θα απαντάμε και βγάλτε άκρη...

1) Πρώτες εικόνες και οργάνωση.

Δ: Μπαίνοντας στον χώρο κατά τις 8:30 αντίκρυσα μια μισοάδεια αρένα σ' ένα αχανές μέρος το οποίο περικλειόταν από την πίστα του ποδηλατοδρομίου και πέρα από αυτήν δέσποζαν οι άδειες ως εκείνη την ώρα κερκίδες. Εν ολίγοις ένας χώρος παγερός και μη συναυλιακός. Όσο πέρναγε η ώρα και το πλήθος αυξανόταν, άρχισα να βεβαιώνομαι ότι αυτό το live δεν έπρεπε να γίνει εκεί. Οι μόνες τουαλέτες που βρήκα ήταν καμιά δεκαριά χημικές έξω από το ποδηλατοδρόμιο (για 8000 ανθρώπους!), fail. Είχε αρχίσει το στριμωξίδι και μόλις λίγο πριν την έναρξη του live άνοιξε επιτέλους ο δρόμος για τις κερκίδες, τον οποίο και πήραμε όλο χαρά μετανιώνοντας όμως λίγο μετά. Δεν βλέπαμε και δεν ακούγαμε αφού δεν υπήρχε κανένα ηχείο προς αυτή την κατεύθυνση. Αν προσθέσω και το ταβάνι από σίδερο, καταλαβαίνετε το ηχητικό αποτέλεσμα... Ως θετικά θα αναφέρω τα αρκετά bar, και την εύκολη πρόσβαση στον κατά τα άλλα ακατάλληλο χώρο.

Ν: Μπαίνοντας στον χώρο κατά τις 8:30 αντίκρυσα μια μισογεμάτη αρένα σ' ένα πράγματι αχανές μέρος, ψυχρό και αφιλόξενο, τόσο λευκά και έντονα φωτισμένο σαν σε ανάκριση. Δεν θύμιζε σε τίποτα τα live των active member και δεν ήταν ικανό να σε προδιαθέσει για όσα θα επακολουθούσαν. Όσον αφορά τις τουαλέτες που ανέφερε και ο Δ., δεν τόλμησα να τις επισκεφθώ και προτίμησα την ύπαιθρο με οδυνηρές (βρωμερές) συνέπειες που δεν χρειάζεται να αναφέρω... Όταν μας επέτρεψαν να πάμε στις κερκίδες ένιωσα μια ανακούφιση. Πίστεψα ότι θα βλέπω καλά και ότι αυτό αρκεί για να το ζήσω έτσι όπως μου άξιζε. Πως είναι δυνατόν; Πως σκέφτηκα ότι αποκομμένη από τον κόσμο και την σκηνή, σαν σε απρόσωπο και άψυχο θέατρο, θα το ζούσα όπως μου άξιζε; Χάνοντας πολύ ώρα από το live, καταφέραμε τελικά να βρούμε το απάγκειο μας ή όπως έλεγα και ξανάλεγα «βρήκαμε την τέλεια θέση!». Δεν πιστεύω ότι αυτή ήταν η καλύτερη επιλογή για το τελευταίο live των active member αλλά δεν με νοιάζει τελικά. Θα μπορούσα να νιώσω όσα ένιωσα ακόμα και στο πιο άσχημο σημείο του κόσμου. Η ομορφιά ήταν τόση σα να περίμεναν τη μέρα αυτή της φωτιάς οι μάγοι για να εμφανιστούν... Να μας βάλουν όλους μέσα στο άυλο τεράστιο καπέλο τους και να μας ποτίσουν απόκοσμα συναισθήματα και συγκίνηση.

2) 4 ώρες live. Παλεύεται;

Δ: Όχι. Σε πρώτη φάση φάγαμε μία ώρα να πηγαίνουμε από την αρένα στις κερκίδες και τούμπαλιν μέχρι που βρήκαμε τη δική μας κοσμογωνιά. Η πρώτη ώρα λοιπόν πέρασε αδιάφορα και κουραστικά. Από τη στιγμή που καταφέραμε να έχουμε οπτική επαφή και να είμαστε μέσα στο πλήθος , πρέπει να παραδεχτώ ότι ήταν μια ωραία εμπειρία μέτα από χρόνια αποχής μου από τα live τους. Παρ’ όλα αυτά, για έναν ¨κοινό θνητό¨ και όχι low baper, το 4ωρο set ήταν too much. Θεωρώ ότι δυόμιση με τρεις ώρες θα ήταν αρκετές. Θα έφευγα πιο γεμάτος, πιο ξεκούραστος και θα πήγαινα και νωρίτερα στη γιορτή του αδερφού μου!!

Ν: Ναι. Άντεχα κι άλλο. Ιδίως όταν σκέφτομαι πόσα αγαπημένα μου κομμάτια έπαιξαν την πρώτη ώρα που ψάχναμε ένα μέρος για να σταθούμε και να γουστάρουμε. Ήξερα ότι ήταν η τελευταία φορά που άκουγα όλα αυτά τα τραγούδια που με μεγάλωσαν κι έτσι δεν υπήρχε περίπτωση να νιώσω χορτασμένη ακόμα κι αν φεύγαμε πρωί απ’ το ΟΑΚΑ, ακόμα κι αν όταν τελείωσε ξεκινούσε πάλι από την αρχή...

 

3) Ατμόσφαιρα;

Δ: Τα σέβη μου στο κοινό των active member. Αν και έχω βρεθεί σε πολλές συναυλίες εντός και εκτός Ελλάδος, τέτοιο παλμό δεν έχω δει ούτε από εμένα τον ίδιο στα live των αγαπημένων μου group. Τρομερή είσοδος με καπνογόνα κι ένα τεράστιο πανό (ΦΥΣΑΕΙ ΚΟΝΤΡΑ ΣΕ ΟΛΑΚΕΡΗ ΓΗ). Είτε λάτρευες τους active member είτε όχι, δεν είχες καμιά επιλογή παρά να ανατριχιάσεις όταν η ατμόσφαιρα συχνά πυκνά δονούταν από την ιαχή «low bap, low bap»

Ν: Όπως έγραψε και η Sadahzinia, το Σάββατο ζήσαμε όλοι μας το θαύμα. Πέρα από αυτή την αλήθεια, όσο και να ψάξω δεν θα βρω άλλες λέξεις να περιγράψουν αυτό που πλανόταν στον αέρα του Ποδηλατοδρομίου. Σαν εκατοντάδες μικρά θαύματα 23 χρόνων να ενώθηκαν, να έγιναν ένα και να έπλεξαν το ιδανικό πανωφόρι για το τέλος. Για να το πάρουμε μαζί όλοι εμείς, να μας κρατάει ζεστούς και να μη μας αφήσει να ξεχάσουμε.

4) Θα το ξαναζούσες;

Δ: Αν με ρωτάς αν θα ξαναπήγαινα, η απάντηση είναι ναι, με τα χίλια. Γιατί πέρα από τα αρνητικά της στιγμής, μια βδομάδα μετά αυτό που μου έχει μείνει είναι ένα ωραίο και αλλόκοτο συναίσθημα . Μετά από αυτό το live, είτε γουστάρεις είτε όχι τους memberέους (που λέει κι ένας φίλος) μόνο αυτό μπορεί να σου μείνει.

Ν: Θα ήταν φάρσα να πω οτιδήποτε άλλο εκτός από ναι, ναι, ναι... Αυτό που μου έχει μείνει τώρα, λίγες μέρες μετά, είναι μια θλίψη, ένα βάρος στο στήθος. Η αίσθηση ότι έζησα το τέλος μιάς εποχής που σήμαινε τόσα πολλά για τον ¨καθρέφτη¨ μου. Ο δρόμος που περπάτησα και που τώρα έφτασε σε τοίχο, μπορώντας πια να κοιτάξω μόνο προς τα πίσω. Κοιτάζω και παλεύω να θυμήθω το κάθε τι που έζησα από εκείνη την πρώτη μου συναυλία, τον Ιούνιο του 2000 στο Λυκαβηττό, αλλά η μνήμη δεν μου κάνει το χατίρι. Τόσες στιγμές, τόση ήσυχη ένταση... Οι σκέψεις μου μπερδεμένες. Για όσες στιγμές έχασα τα τελευταία χρόνια. Γι’ αυτά που νιώθω και δε μπορώ να μεταδώσω στους δικούς μου ανθρώπους μιας και δεν συμμερίζονται τα μεγάλα μου λόγια. Τα λόγια που γεννήθηκαν από αυτά τα 15 χρόνια της ζωής μου.  Μέσα στο μυαλό μου και μια απορία αφού ούτε εγώ η ίδια δε μπορώ εκλογικεύοντας να εξηγήσω τι είναι αυτό που με ρούφηξε μέσα του τόσο βαθιά και τόσο απόλυτα. Ξέρω μόνο ότι κάτι θα ήταν σίγουρα διαφορετικό στην πορεία μου όλη, αν εκείνο το απόγευμα δεν με είχε πάρει απ’ το χέρι ο μεγάλος μου αδερφός για να με πάει στο πρώτο μου live...

 

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Leprous, Κlone, Maraton
@Fuzz Club
15/2/2020
(17/02/2020)
ypogeio.gr
Φοίβος Δεληβοριάς
Μόνο Ψέματα
Η Πρεμιέρα στο Κύτταρο (1/2/2020)
(08/02/2020)
ypogeio.gr
Φοίβος Δεληβοριάς
@ Gagarin 205
5/4/2019
(15/04/2019)
ypogeio.gr
Strawberry Pills
@ Death Disco
22/3/2019
(24/03/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ