Ejekt Festival 2018

Nick Cave & The Bad Seeds, Editors, Wolf Alice, Protomartyr

23/6/2018

Μια φορά «επιτρέπεται» να χάσεις τον Νίκο τον Σπηλιά. Κάτι η τιμή του εισιτηρίου που σε φρενάρει λίγο, κάτι η κλασική ελληνική νοοτροπία της τελευταίας στιγμής, φάε το sold out του Νοεμβρίου στο κεφάλι και στη συνέχεια τη «λύσσα» όσων πήγαν με τις επικές περιγραφές τους περί «συναυλίας ζωής» κλπ κλπ που σε κάνουν να σκας ακόμα πιο πολύ.

Δεύτερη φορά όμως στην ίδια συναυλιακή σεζόν άμα τον χάσεις (εφόσον φυσικά είσαι ένας από αυτούς που τον λατρεύουν), τότε είσαι άξιος για δεκαετές  -τουλάχιστον- αυτομούτζωμα…

Κατάφερα να μπω στη -κυριολεκτικά- Πλατεία Νερού (θα τα πούμε στο τέλος αυτά…) περίπου στις 8, συναντώντας Υπόγειους συγγενείς και φίλους σε μια κλασική δική μας λαοσύναξη από αυτές που τώρα πια γίνονται μια-δυο φορές το χρόνο, πράγμα που σήμαινε ότι έχασα τον έλληνα Jack Heart και τους Protomartyr που –by the way- και κατά τη ταπεινή μου άποψη θα έπρεπε να εμφανιστούν αργότερα και λυπάμαι που τους έχασα. Εκείνη την ώρα λοιπόν οι Wolf Alice είχαν ξεκινήσει ήδη το πρόγραμμα τους κάτω από έναν κλασικό ελληνικό ήλιο που λίγο αργότερα είχες την αίσθηση ότι θα χαθεί για πάντα… Το συγκρότημα δε το είχα καν ακουστά, αν και μετά το live διάβασα μερικά πράγματα για αυτούς και διαπίστωσα ότι στο σχετικά μικρό χρονικό διάστημα που υπάρχουν έχουν πετύχει αρκετά, όπως μεγάλες θέσεις στα Βρετανικά charts, αλλά και το άκρως τιμητικό credit της κοινής περιοδείας με τους τιτανοτεράστιους Queens of the Stone Age.

Αν τα γνώριζα αυτά από πριν ίσως και να με επηρέαζαν ολίγον, αλλά απλώς παρακολουθώντας μια μπάντα για πρώτη φορά δε μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα. Η μπροστάρισα κοπελιά βέβαια ήταν μια ενδιαφέρουσα παρουσία και γενικά το στήσιμο τους στη σκηνή ήταν καλό, αλλά από κει και πέρα δεν άκουσα τίποτα περισσότερο από ένα συμπαθητικό indie συγκρότημα που πατάει (και καλά κάνει) στα 90ς αλλά μέχρι εκεί. Γνωρίζω ελληνικές μπάντες πολύ καλύτερες από τους Wolf Alice, οπότε ας με συγχωρέσουν για αυτά που γράφω οι οπαδοί τους  αλλά αυτά εισέπραξα…

Αμέσως μετά και κοιτώντας στο βάθος τον ουρανό, έβλεπες αστραπές και κάτι θεόρατα σύννεφα να πλησιάζουν, φέρνοντας στο μυαλό μου με το σχήμα που είχαν πάρει, τα τεράστια εξωγήινα διαστημόπλοια που την έπεφταν στο πλανήτη στη ταινία Independence Day (ότι θυμάμαι χαίρομαι. check φώτο παρακάτω και θα καταλάβεις…). Μετά από λίγο το «τέλος του κόσμου» είχε φτάσει και διήρκησε κάνα 40λεπτό προκαλώντας ανησυχία για το πρόωρο τέλος του Ejekt, αλλά τελικά απλώς μια μεγάλη καθυστέρηση 1,5 ώρας.

Με τα 1000 ζόρια λοιπόν και αφού οι διοργανωτές μας ανακοίνωσαν ότι το φεστιβάλ θα συνεχιστεί και «μπράβο μας που δε μασάμε από κατακλυσμούς», η σειρά των Editors είχε φτάσει επιτέλους με το -δυστυχώς για αυτούς και τους οπαδούς τους- κουτσουρεμένο πρόγραμμα τους. “You are fuckin beautiful” είπε ο τραγουδιστής απευθυνόμενος σε όσους είχαν απομείνει όρθιοι από την θεομηνία και το δημοφιλές συγκρότημα ξεκίνησε το σετ του με ομολογουμένως πολύ θετική διάθεση και τελικά με καλή απόδοση.

Ούτε με τους Editors είχα ασχοληθεί ποτέ ιδιαίτερα και το συμπέρασμα μου ήταν ότι συνθετικά δε μου είπαν και πολλά πράγματα. Συζητώντας με συνυπογειάτες κατά τη διάρκεια της εμφάνισης τους, μου εξήγησαν ότι οι δύο πρώτοι δίσκοι είναι πολύ καλοί αλλά μετά τίποτα το ιδιαίτερο. Θα συμφωνήσω με αυτή τη διαπίστωση με την οποία ξέρω ότι θα διαφωνήσει το μεγαλύτερο μέρος του πολυπληθούς ελληνικού fan base τους, αλλά τελικά «περί ορέξεως κολοκυθόπιτα» που λένε και στη τελική μια χαρά εμφάνιση κάνανε τα παλικάρια.

Με όλα αυτά που είχαν προηγηθεί και μετά από τόσες ώρες (αλλά και ημέρες) αναμονής, σχεδόν είχα «ξεχάσει» τι θα παρακολουθούσα σε λίγο. Η σκηνή ετοιμαζόταν και ξαφνικά και ενώ βρίσκομαι σχετικά πίσω, ένα κλικ γίνεται στο κεφάλι μου, θυμίζοντας μου ότι σε λίγο θα δω έναν από τους πιο αγαπημένους μουσικούς και καλλιτέχνες σε αυτή τη ζωή, τον άνθρωπο που είχα να παρακολουθήσω live 20 χρόνια, που δε κατάφερα να δω το 2002 μαζί με τους Madrugada λόγω ακύρωσης σε μια άλλη τότε θεομηνία και από καθαρή βλακεία έχασα τον περασμένο Νοέμβριο. Το κλικ αυτό μου έλεγε να παρατήσω τους πάντες και  να πάω όσο πιο μπροστά στη σκηνή μπορώ. Έπρεπε να τον πλησιάσω οπωσδήποτε…  Έδωσα μεγάλο αγώνα είναι η αλήθεια, αλλά δε κατάφερα να φτάσω πιο κοντά από τα 15-20 μέτρα. Ένα τεράστιο τοίχος από σαρδελοποιημένους νεανίες μου έκλεινε τον δρόμο, σα να μου έβγαζε τη γλώσσα και να μου έλεγε «ας πρόσεχες γέρο, να έπιανες κάγκελο από νωρίς».

Το να χρησιμοποιήσω επιχειρήματα του τύπου, «παιδιά τον ακούω φανατικά από το 1985, άρα δικαιούμαι να περάσω» μάλλον δε θα έπιαναν εκείνη την ώρα, οπότε απλώς συμβιβάστηκα με τη καλύτερη δυνατή απόσταση.
Δε πειράζει… Ήταν από αυτές τις ελάχιστες φορές που οι συναυλιακές σου προσδοκίες εκπληρώνονται στο φουλ. Μεσάνυχτα πια και με ένα απίστευτα καθαρό ουρανό, σα να μας έκανε πλάκα η φύση με αυτό το κοντράστ σε σχέση με ό,τι προηγήθηκε , ο Nick και η παρέα του βγήκαν στη σκηνή και μετά απλώς όλα άλλαξαν. Αυτό δεν ήταν συναυλία. Ήταν κάθαρση, λύτρωση, μαγεία… Ο Nick Cave δεν είναι ένας απλός (γαμάτος) μουσικός. Ποτέ δεν ήταν. Είναι ο μεγαλύτερος και πιο παθιασμένος performer που έχει γεννήσει το Σύμπαν.

Το ένα αριστούργημα ακολουθούσε το άλλο, οι Bad Seeds σε απίστευτη απόδοση και αυτός να ανεβοκατεβαίνει τη σκηνή για να γίνει ένα με τον κόσμο. Κάθε φορά που πλησίαζε κάπως προς τη μεριά μου ανατρίχιαζα, με τράβαγε σαν μαγνήτης. Ο άνθρωπος αυτός τρέφεται από αυτό που δίνει στο κοινό και αυτό του το επιστρέφει επί χίλια και φτου κι απ’την αρχή. Κανείς δε μπορεί να καταλάβει πως το κάνει αυτό. Ενας υπερσπάνιος συνδυασμός τρομερού επαγγελματισμού και τρομερού πάθους. Δύο ώρες είχαν περάσει χωρίς να πάρεις χαμπάρι, η κούραση και η μπόρα είχαν ξεχαστεί. Στο πρόσφατο και κάπως πιο «καλοκαιρινό» playlist σε σχέση με τον Νοέμβριο που είχε κυκλοφορήσει πριν το Ejekt, έλειπε ένα κομμάτι που μου δημιουργούσε «καημό». Όχι όμως, πάρε και το The Mercy Seat στο encore, γιατί εδώ δε χωράνε καημοί και παιχνίδισμα με τον κόσμο στο  Rings Of Saturn για καληνύχτα… Τι και να έγινε ο κακός χαμός νωρίτερα, τι και αν δε δούλευαν οι γιγαντοοθόνες στα πλάγια (χοντρό πιξέλιασμα την ώρα που έπαιζαν οι Editors), η Εμπειρία ήταν εκεί στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, θυμίζοντας μας ότι σε αυτή τη ζωή, που δε πρέπει να παίρνεις τίποτα δεδομένο και σε αυτή την εποχή που πολλοί μεγάλοι καλλιτέχνες μας αποχαιρετάνε για τον άλλο κόσμο, είμαστε απίστευτα τυχεροί που ζήσαμε από κοντά έστω και μία συναυλία του θεού Nick Cave και των ημίθεων The Bad Seeds.

Είναι σπουδαίο πράγμα να έχεις να θυμάσαι ότι ήσουν εκεί, όταν σε κοίταζε στα μάτια και ούρλιαζε μέσα από τη ψυχή του “this the weeping song” ένας από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες που γέννησε αυτός ο κόσμος…
Και αν συνεχιστεί λίγο η τύχη μας… θα τα ξαναπούμε Νικόλα!



 

 

Υστερόγραφο ολίγης γκρίνιας:
Είναι γνωστό στους πάντες ότι με τα τερτίπια του καιρού δε μπορείς να τα βάλεις. Οι Έλληνες, φύσει γκρινιάρικος λαός, ίσως και να έχουν άλλη άποψη γιατί συχνότατα σιχτιρίζουν με τη πάρτη του. Έτσι και αλλιώς όμως αν θέλει να κάνει καύσωνα και μετά από 2 ώρες χιόνι και μετά ανοιξιάτικη βροχούλα συνοδευμένη από φθινοπωρινή υγρασία με μια εσάνς τυφώνα, θα το κάνει διάολε. Μπορείς  τελικά όμως να κάνεις κάτι για αυτό;; Η απάντηση είναι να κάνεις Ο,ΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ!

Για αυτό δε θα επιχειρήσω να βγάλω λάδι τους διοργανωτές, όπως κάνανε σε άλλα reviews (που μπορεί να να φοβούνται μήπως χάσουν την επόμενη τσάμπα πρόσκληση, αλλά εμένα δε με νοιάζει γιατί τη πενηντάρα την έσκασα) σε ένα στυλ «ήταν ένα ακραίο φαινόμενο αλλά οκ, μπράβο το live ολοκληρώθηκε». Καλώς ολοκληρώθηκε το live και είναι δίκαιο να πούμε ότι όντως το φαινόμενο ήταν πολύ ακραίο. Φοβερή καταιγίδα, «ύπουλη» και σε μεγάλη διάρκεια. Από κει και πέρα όμως κύριε διοργανωτά θα πρέπει να έχεις μάθει τόσα χρόνια, ότι ο Ιούνιος είναι μυστήριος μήνας και είναι περίπου 50-50 το να παρακολουθήσεις μια χαρά το live ή να γίνει αυτό που έγινε στο φετινό ejekt.  Στον ίδιο χώρο πριν 2 χρόνια είχε συμβεί κάτι ανάλογο στους Sigur Ros (check εδώ). Τότε μας είχε περάσει ξώφαλτσα, ήμασταν τυχεροί και μάλιστα ταίριαξε και το σκηνικό. Και φυσικά υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα. Αυτή τη φορά όμως τη φάγαμε καλά. Εγώ μάλιστα ήμουν από τους «τυχερούς» που καβατζώθηκα εγκαίρως κάτω από το τσιμεντένιο υπόστεγο (το μοναδικό που μπορούσε κάπως να σε προστατεύσει) και παρόλα αυτά ακόμα και εκεί το φάγαμε το νερό. Δε μπορώ να διανοηθώ τι θα συνέβηκε σε χιλιάδες άλλους, πολλοί εκ των οποίων αναγκάστηκαν να φύγουν. Τι θα μπορούσες να κάνεις; Να φροντίσεις για παράδειγμα να υπάρχουν μεγάλοι χώροι με τέντες πλαγίως ώστε να μπορεί το κοινό έστω στοιχειωδώς σε μια τέτοια περίπτωση κάπως να τη παλέψει, χωρίς να νομίζει ότι έπεσε κάνα ποτάμι πάνω του. Ή θα μπορούσες όπως γίνεται σε σοβαρά φεστιβάλ στην Ευρώπη και σε μέρη που η βροχή είναι κανόνας, να μοιράζεις στην είσοδο αδιάβροχα (thanx στον συνυπογειάτη Δημήτρη Νικολίτση για τη συγκεκριμένη πληροφορία που έχει βιώσει). Θα μου πει κάποιος, θα λυνόταν το πρόβλημα έτσι μετά από τέτοια θεομηνία; Η απάντηση είναι ότι απλώς θα μετριαζόταν, αλλά εσύ τουλάχιστον θα είχες κάνει Ο,ΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ για να προστατεύσεις το κοινό-πελάτες σου, όπως έκανες και (σωστά) με τον εξοπλισμό σου. Και έτσι και κανείς δε θα είχε πάτημα για να γκρινιάξει και θα σε θεωρούσαν και σοβαρό επαγγελματία που σέβεται τον κόσμο.

Επίσης αυτό το large στυλάκι να πουλάς φτηνομπίρα σε πλαστικό 4,5 ευρώ, όταν ο άλλος έχει σκάσει από το υστέρημα του 40 με 50 ευρώ για να είναι εκεί, να το κοιτάξεις λίγο, διαφορετικά σταμάτα να μας τη λες όταν κουβαλάμε κρυφά αλκοόλ (καλά κάνουμε). Χώρια αυτό το γελοίο πράγμα με τη κατάσχεση «καπακίων νερού» στην είσοδο. Ξεκόλλα λίγο.

Α! Και να φροντίσεις αφού είσαι σοβαρό φεστιβάλ, η πρόσβαση στο χώρο να είναι όσο πιο εύκολη γίνεται και κυρίως η έξοδος, για να μη κάνουμε 2 ώρες να φύγουμε από το χώρο. Μια συνεννόηση με τη τροχαία για να διευκολυνθεί η κατάσταση δε θα έβλαπτε.

Αυτά… Καλό καλοκαίρι! Που θα πάει, θα έρθει!

*Photos by Stefanos Vacharis

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Selefice - Live & Documentary
@ Underground Music Studios
10/11/2018
(16/11/2018)
ypogeio.gr
Theodore
@ Fuzz Club
2/11/2018
(10/11/2018)
ypogeio.gr
Μωρά Στη Φωτιά
Street Mode Festival Day 4
2/9/2018
(16/09/2018)
ypogeio.gr
The Black Heart Procession
@Fuzz
31/3/2017
(05/04/2017)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ