To ypogeio.gr

Δημήτρης Μυστακίδης


Το Υπόγειο έχει την τιμή να φιλοξενεί για μια συνέντευξη τον Δημήτρη Μυστακίδη. Το όνομα του είναι συνυφασμένο με την λαϊκή κιθάρα και την παράδοση και την ανάδειξη του ρεμπέτικου. Μέλος της ιστορικής Λοξής Φάλαγγας του Νίκου Παπάζογλου και της μπάντας του Θανάση Παπακωνσταντίνου, των εκρηκτικών Λαϊκεδέλικα, αλλα και των σχημάτων του Θανάση που ακολούθησαν. Σήμερα μιλάμε για το νέο του άλμπουμ με διασκευές παραδοσιακών και ρεμπέτικων τραγουδιών "Εδώ & Εκεί", για τις εμφανίσεις του στο Σταυρό Του Νότου (6 ακόμα Παρασκευές - 20 & 27/12, 3,10,17 & 24/1), ενώ δεν κρατήθηκα να μη τον ρωτήσω για την γενικότερη κατάσταση της χώρας αλλά και τα δέκα αγαπημένα άλμπουμ του...

Με χαρά και τιμή, καλωσορίζουμε τον Δημήτρη στις ψηφιακές σελίδες του Υπογείου... 


 

Το Υπόγειο: Καλησπέρα Κύριε Μυστακίδη, τιμή μας να σας καλωσορίζουμε στο Υπόγειο. Ας ξεκινήσουμε την συζήτηση από το τώρα και το νέο σας δίσκο “Εδώ Κι Εκεί” που κυκλοφορεί εδώ και 3 μήνες. Ποια είναι η απήχηση στο κοινό και κυρίως πως νιώθετε εσείς τώρα που έχει περάσει ένα εύλογο χρονικό διάστημα από τότε που βγήκε; Θα αλλάζατε κάτι;
Καλώς σας βρήκα στο Υπόγειο. Ομολογώ ότι μ’ αρέσουν ιδιαίτερα τα υπόγεια γιατί, καλλιτεχνικά μιλώντας, γεννάνε συνήθως μεγάλα και πρωτοποριακά πράγματα. Μέσα στο σκοτάδι τους γεννιέται φως. Όπως έγινε στις υπόγες που γέννησαν το ρεμπέτικο!

Για τον δίσκο μου τώρα, κάθε φορά που ετοιμάζω κάτι καινούργιο, σαφώς και θέλω να αρέσει στον κόσμο, δεν είναι όμως αυτοσκοπός. Για μένα οι δίσκοι γίνονται από ανάγκη προσωπικής έκφρασης. Οπότε, ποτέ δεν ξέρω από πριν την απήχησή τους. Και κανείς μας νομίζω δεν ξέρει. Οι αντιδράσεις του κόσμου, στις δικές μου τουλάχιστον δουλειές, ποικίλουν από πολύ θετικές ως και πολύ αρνητικές. Λογικό, αναμενόμενο και καλοδεχούμενο!  Όπως συνέβη και στους προηγούμενους δίσκους μου, ελπίζω κι αυτός - που είναι τελείως διαφορετικός απ’ ότι έχω κάνει ως τώρα, να βρει τον κόσμο του, το ακροατήριό του. Το μόνο που θα άλλαζα εάν είχα την δυνατότητα θα ήταν ο τρόπος ηχογράφησης, που για πρακτικούς λόγους δεν έγινε. Θα ήθελα πολύ να είχα την δυνατότητα να τον ηχογραφήσω ζωντανά με όλους τους μουσικούς στο στούντιο. Η παρέα πάντα γεννάει πολύ όμορφα πράγματα.

 

Το Υπόγειο: Ακούγοντας μέσα σε δυο μέρες όλους τους δίσκους είναι ολοφάνερο πόσο εξελίξατε το τρόπο που διασκευάζετε τα κομμάτια. Το “Εδώ Κι Εκεί” είναι ανθισμένο λιβάδι ήχων και μελωδίων, από τα αγγλικά του Christian Ronig μέχρι το ταίριασμα του ραπαρίσματος από τον BboyApro. Πως αποφασίσατε να δημιουργήσετε αυτό το κράμα μουσικής; Τολμηρό μα το αποτέλεσμα σας βγάζει ασπροπρόσωπο.
Δεν ξέρω εάν είναι εξέλιξη, είναι σίγουρα όμως αλλαγή. Τα τελευταία χρόνια ασχολήθηκα εμμονικά σχεδόν με το θέμα της λαϊκής κιθάρας. Αυτή η δεκαπενταετία ήταν αρκετά μοναχική. Μου έλειψε πολύ η σύμπραξη με άλλους μουσικούς αλλά και η όσμωση με άλλες μουσικές. Υπήρχε μεγάλος κίνδυνος να αρχίσω να επαναλαμβάνομαι, πράγμα το οποίο σιχαίνομαι. Όλα αυτά με οδήγησαν στην δημιουργία αυτού του δίσκου.
 

Το Υπόγειο: Μπορεί σε όλους τους δίσκους να καταπιάνεστε με αυτό που αγαπάτε περισσότερο, δηλαδή την χρήση της λαϊκής κιθάρας, τα ρεμπέτικα και τα παραδοσιακά αλλά ακούγοντας τον δίσκο γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι οι διασκευές έχουν ήχους επηρεασμένους από άλλά είδη μουσικής. Ποιό από αυτά είναι εκείνο που σας κινεί το ενδιαφέρον περισσότερο;
Δεν είναι μόνο ένα. Σίγουρα οι λαϊκές μουσικές ασκούν πάνω μου μια ιδιαίτερη γοητεία γιατί θεωρώ ότι είναι αποτέλεσμα πηγαίας έκφρασης αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου κάνει κλικ. Θεωρώ ότι πρέπει να λειτουργούμε ακομπλεξάριστα σε σχέση με την μουσική. Ούτε τα είδη ούτε οι ταμπέλες παίζουν κάποιο ρόλο. Αυτό που επιζητούμε όλοι είναι η συγκίνηση. Αν μια μουσική καταφέρει να το κάνει αυτό, τι σημασία έχει από πού κρατάει η σκούφια της;
 

Το Υπόγειο: Μετά από τόσα χρόνια που ασχολείστε με την παράδοση του ρεμπέτικου, είστε ένα από τους ελάχιστους που προσπαθούν να κρατήσουν αυτή τη φλόγα αναμμένη. Έχετε δει κάποια δείγματα από άλλους προς αυτή την κατεύθυνση. Θεωρείτε πως οι νέες γενιές της μουσικής, έχουν αποκοπεί κατά κάποιο τρόπο από την μουσική ιστορία του τόπου;
Δεν θα συμφωνήσω μαζί σας. Υπάρχουν πάρα πολλοί μουσικοί που ασχολούνται σοβαρά με το ρεμπέτικο. Το επίπεδο πια έχει ανέβει πολύ. Βλέπουμε παντού ορχήστρες και δουλειές πολύ υψηλής αισθητικής. Σε ότι αφορά δε την νέα γενιά, είναι πολύ πιο μπροστά από την δική μου και σε τεχνική αλλά κυρίως σε αισθητική. Όχι μόνο δεν έχουν αποκοπεί από την μουσική ιστορία του τόπου, αλλά θεωρώ ότι έχουν καταλάβει πολύ περισσότερο από όλους την πραγματική της αξία.
 

Το Υπόγειο: Δηλώσατε πως αυτός να είναι ο τελευταίος δίσκος σας με διασκευές. Ποια είναι τα σχέδια σας από δω και πέρα;
Σίγουρα θα είναι καινούργια τραγούδια και μουσικές. Συνεργασίες με νέους τραγουδοποιούς και ίσως και κάποια δικά μου. Και βέβαια σύμπραξη με μουσικούς από άλλους τόπους και άλλες παραδόσεις.

 

Εδώ κι Εκεί (out 16/9/2019)

 

Το Υπόγειο: Οκτώ άντρες για οκτώ παραστάσεις (σ.σ. Οι δυο πρώτες έχουν γίνει) στον Σταυρό Του Νότου, τι να περιμένουμε από αυτές τις βραδιές;
Ναι έγινε λίγο υπερπαραγωγή φέτος αλλά είπαμε... Αν κάτι μου καρφωθεί στο κεφάλι δεν βγαίνει εύκολα. Ήθελα πολύ να παίξω μ αυτούς τους μουσικούς που είναι φίλοι από παλιά και τους εκτιμώ πάρα πολύ. Σ αυτές τις παραστάσεις κάνουμε μια αναδρομή στις μεγάλες συνεργασίες που είχα όλα τα χρόνια που ασχολούμαι επαγγελματικά με την μουσική. Και φυσικά όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στις παραστάσεις μου, υπάρχει μια κεντρική ιδέα γέννημα της Θεοπούλας Αρβανιτίδου και της Fishbowl - της εταιρίας που συνεργάζομαι τα τελευταία χρόνια - πάνω στην οποία αναπτύσσονται σαν σενάριο τα τραγούδια. Το θέμα μας φέτος - μιας και είμαστε όλοι άντρες - είναι η κατάρριψη του αστικού και σεξιστικού μύθου που λέει πως οι άντρες (θα το πω όσο πιο ευγενικά μπορώ) λειτουργούμε πολύ απλοϊκά στην σκέψη. Αυτό που οι γυναίκες έχουν πολύ υποτιμητικά συγκεντρώσει σε τρεις μόνο λέξεις. Πίτσα, μπάλα και την τρίτη που δεν μπορώ να σας την πω εδώ.
 

Το Υπόγειο: Το “Εδώ Κι Εκεί” είναι κάτι παραπάνω από ένας τίτλος, από τα εδώ κι εκεί που έχετε βρεθεί, μουσικά, ποιο είναι αυτό που θα θέλατε να ξαναζήσετε και ποιό αυτό που δε θέλετε ούτε να θυμάστε;
Δεν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να ξαναζήσω. Ήταν όλα μαγικά όταν συνέβησαν και δεν υπάρχει κανένας λόγος για να ξαναγίνουν. Το θέμα είναι να γίνονται άλλα καινούργια και γιατί όχι καλύτερα. Το μόνο που δεν θα ήθελα ίσως να θυμάμαι, είναι οι τελευταίες μέρες της μητέρας μου στο νοσοκομείο. Αλλά ακόμη και εκείνη η εμπειρία κάτι θετικό άφησε. Όταν έρχεσαι τόσο κοντά στον θάνατο και βλέπεις από τόσο κοντά την φθαρτότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, αναθεωρείς πολλά πράγματα.
 

Το Υπόγειο: Πέρα από την μουσική, πολιτικά πως βλέπετε την κατάσταση στην χώρα τα τελευταία χρόνια;
Η πορεία της πολιτικής είναι αντιστρόφως ανάλογη της μουσικής. Ενώ στην μουσική προχωράμε μπροστά, στην πολιτική κάνουμε ολοταχώς βήματα πίσω. Αγγίζουμε πλέον εποχές σκοταδισμού και αστυνομικής αυθαιρεσίας. Ελπίζω αυτή η ελεύθερη πτώση της πολιτικής ηθικής να σταματήσει σύντομα και το επίκεντρο να ξαναγίνει ο άνθρωπος και όχι οι αγορές.
 

Το Υπόγειο: Στο Υπόγειο έχουμε ένα “θέμα” με τις λίστες, οπότε θα θέλαμε να μας πείτε τα δέκα αγαπημένα σας τραγούδια ή/και δίσκους;
 

  1. Η εκδίκηση της γυφτιάς – Νίκος Παπάζογλου

  2. Ο βραχνός προφήτης – Θανάσης Παπακωνσταντίνου

  3. Μοιρολόγια και γυρίσματα – Πετρολούκας Χαλκιάς

  4. Τραπεζάκια έξω – Διονύσης Σαββόπουλος

  5. Ο Σελήμπεης – Σοφία Κολλητήρη

  6. Τα μπαράκια – Βαγγέλης Γερμανός

  7. Σαράντα μέρες περπατώ – Τάκης Καρναβάς

  8. Duna Ma Yelema - Boubacar Traore & Ali Farka Toure

  9. Το ακκορντεόν – Μάνος Λοίζος

  10. Το προσκύνημα – Σταύρος Ξαρχάκος 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Σπύρος Γραμμένος
(26/02/2020)
ypogeio.gr
Redeye Caravan
(24/02/2020)
ypogeio.gr
Puta Volcano
(12/03/2016)
ypogeio.gr
Ορέστης Ντάντος
(23/06/2016)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ