To ypogeio.gr

Moa Bones (2)

Δημήτρης Αρώνης


photo by Andreas Kanellopoulos
 


Το 2015, η πάλαι φωνή και κιθάρα των ιστορικών Modrec, ο Δημήτρης Αρώνης, κυκλοφόρησε τον δεύτερο δίσκο του ως Moa Bones, "Spun". Σχεδόν ταυτόχρονα τούτη εδώ η σελίδα, το ypogeio.gr, είχε τέθει σε επαναλειτουργία κι έπειτα από δύο χρόνια ανακαινίσεων είχε ανοίξει ξανά τις πόρτες του. Ήταν η τέλεια συγκυρία τότε για να προσεγγίσω το Δημήτη για μια συνέντευξη και την είχα εκ βαθέων χαρεί (τη βρίσκεις εδώ).

Πέντε χρόνια αργότερα, ο Δημήτρης κυκλοφορεί διαδικτυακά τον τρίτο του δίσκο, μια συλλογή  9 τραγουδιών που γράφτηκαν για τη θεατρική παράσταση "Το Τέλος του Έρωτα", που παίχτηκε στο Θέατρο14 από τις 17 Οκτωβρίου του 2019 ως και τις 10 του περασμένου Γενάρη. To "Love's End OST" είναι ένα πυκνό, έξτρα πολυσυλλεκτικό δημιούργημα, περιπετειώδες και απολαυστικό σε όλες τις εκφάνσεις του. Είτε μιλάμε για τα americana/indie folk σκονισμένα διαμάντια του ("Hey Babe", "A Fool Such As I") είτε για τα ambient πειραματικά ηλεκτρονικά συστατικά του ("Myth Myth Myth", "Dakota Building", "Ποιος Κοκκινίζει Σήμερα" ενδεικτικά), το άλμπουμ ορθώνεται συμπαγές και πέρα για πέρα γοητευτικό, κατορθώνοντας στο τέλος της ημέρας (και της ακρόασης) να σταθεί σαν ένα καλοφτιαγμένο και αυτόνομο δισκογράφημα.

Με αφορμή το νέο άλμπουμ, ο Δημήτρης Αρώνης ξανακατεβαίνει Υπόγειο και παρακάτω ακολουθεί η πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα που είχαμε μαζί του...

 


 

Love's End _ OST 

As our child, it seals a wonderful chapter in our lives. Now it 's growing up, leaving, slipping through our hands. It pours into the wild sea, into the cracks and breaths of the world thirsting for new adventures. But will always remind us how much we loved each other.

Born and inspired by the music of the omonymous theatrical performance staged at Theatre14 (Athens), in the fall 2019

released June 24, 2020

All tracks recorded, mixed mastered by Moa Bones except "Shine On" produced, mixed by Vagelis Moschos.

 

 


Το Υπογειο: Δημήτρη σε καλωσορίζουμε, πέντε χρόνια μετά την πρώτη επίσκεψη σου Υπογειο, τότε μόλις είχες κυκλοφορήσει το «Spun». Σήμερα, αφορμή είναι ο διάδοχος του, το soundtrack για τη θεατρική παράσταση “Love’s End”. Πριν μιλήσουμε αναλυτικά για το άλμπουμ, θα θελαμε να σταθούμε στη χρονική απόσταση, 5 χρόνια. Αρκετά μεγάλη ανάμεσα στους δυο δίσκους. Τι μεσολάβησε και γιατί σου πήρε τοσον καιρό να επανέλθεις δισκογραφικά; 

Πρωτίστως ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία και την τιμή! 

"Η αδράνεια κάνει τις  ώρες να περνάν αργά και τα χρόνια γρήγορα" είχε γράψει κάποτε ο Τσεζάρε Παβέζε και είχε ένα αισθητηριακό δίκιο. Αν και δεν περιγράφει εξ' ολοκλήρου την περασμένη πενταετία μου, κοιτώντας πίσω βλέπω: συναυλίες, ταξίδια, φεστιβάλ, δουλειά, διασκέδαση, λύπη, χαρά, κούραση, γέλιο, νονός, καταπίεση, μοναχικότητα, βαθιές φιλίες, πάρτυ animalism, έρωτα, τέλος του έρωτα. Τα πασπαλίζουμε όλα αυτά με λίγο αδράνεια κι αναβλητικότητα και να'μαστε πάνω στο αλλόκοτα άθλιο κύμα του 2020.
 

Το Υπογειο: Εστιάζοντας στο “Love’s End”, μιλάμε για μουσική εμπνευσμένη από την ομώνυμη θεατρική παράσταση. Πότε πρωτοέπεσε η ιδέα και ξεκίνησε το project;

Για την παράσταση ξεκινήσαμε να δουλέυουμε το Μάρτιο του 2019. Ήταν μια πολύ ζωντανή εμπερία για όλα τα παιδιά, δώσαμε και την ψυχή μας, όση μας είχε απομείνει τελοσπάντων. Αφού ανέβηκε το έργο τον περασμένο Οκτώβρη, αρχίσαμε να δημιουργούμε μια δυνατή σχέση μεταξύ μας και με τους θεατές, συνειδητοποιώντας οτι αυτό το πραματάκι μας ταΐζει με ζωούλα. Αληθινή ζωούλα, βιολογική πως το λένε. Όχι αυτές τις τυποποιημένες που τις ραντίζουμε με φάρμακα και social media. Ε κάπου μέσα στον περασμένο Νοέμβρη άρχισε να κυοφορείται και η ιδέα του OST. Ο σκηνοθέτης το ανέφερε που και που οτι θα ταν ωραίο να ηχογραφήσω το σάουντρακ. Θυμάμαι έπειτα μια συνέντευξη στον NGradio που μας ρώτησε η παραγωγός Βασιλεία Περόγλου αν θα κυκλοφορήσουμε αυτή τη δουλειά κι απάντησα "Ωραία θα 'ταν αλλά θα πρεπει ν' ασχοληθώ.." . Λυθήκαμε όλοι στα γελιά εννοείται. Εκείνη κάπως ήταν η στιγμή της συνειδητοποίησης, το καμπανάκι "γκλιιιιιιιιιιιιινγκ" αντήχησε μες το μυαλό.
 

Το Υπόγειο: Θα θέλαμε να μας πεις δυο λόγια για την παράσταση.

"Το Τέλος Του Έρωτα" είναι ο χωρισμός ενός ζευγαριού σε απευθείας μετάδοση. Σύγχρονο θεατρικό έργο του Γάλλου συγγραφέα Pascal Rambert. Τα λόγια, τα συναισθήματα, αλληλοεκτοξεύονται με ευθύτητα κι ορμή σα βέλη στις καρδιές των πρωταγωνιστών που τους παρακολουθούμε να κατακερματίζονται. Φυσικά οι θεατές δε θα γλίτωναν απ' αυτό το συναισθηματικό πατιρντί γι' αυτό και σκεφτήκαμε σοβαρά ν' αρχίσουμε να μοιράζουμε χαρτομάντηλα. Δύσκολο έργο αλλά βαθιά ανθρώπινο και ψυχοδιεισδυτικό.
 


To Υπόγειο: Πώς γεννήθηκαν τα 9 κομμάτια του δίσκου και πώς διαφοροποιείται η διαδικασία της σύνθεσης στην προκειμένη περίπτωση;

Τα κομμάτια είναι μουσικά θέματα που γραφτήκαν ειδικά για την παράσταση. Στο άλμπουμ βέβαια τα αναπτύξαμε, τα πλάσαμε κι άλλο ώστε ο δίσκος ν' αποκτήσει μια δική του πλήρη αυτόνομη οπτική στην αφήγηση της ιστορίας. Θέλαμε να είναι ο ίδιος μια ιστορία, ένα μεγάλο ποίημα, να σου δίνει την αίσθηση όταν τον ακούς, ότι παρακολουθείς μια ταινία που τις εικόνες τις πλάθεις εσύ. Σ' αυτά τα κομμάτια που γράφτηκαν για το θέατρο προσθέσαμε και το "Hey Babe" που είναι εμνευσμένο απο μια σκηνή της παράστασης και έχει έντονο το στοιχείο της απεύθυνσης. Γιαυτό και "Έιιιι μωρό.." εξάλλου. 
 

Το Υπόγειο: Ποιοι ήταν οι συνεργάτες και οι συνοδοιπόροι σου στη δημιουργία του δίσκου;

Ο Ανδρέας Κανελλόπουλος που σκηνοθέτησε την παράσταση και είχε καταπληκτικές ιδέες για το άλμπουμ. Η Φένια Σχοινά που υποδύθηκε την Ώντρευ στην παράσταση και κάθε φορά στη σκηνή του "Κρατάω" μας έμπηγε ένα μαχαίρι στην καρδιά που έκανε δάκρυα ν' αναβλύζουν, να κυλάνε στα μάγουλα καταρράκτες, να πλυμμηρίζουν τα πλήκτρα του πιάνου ενώ η θαμπάδα της όρασης μου εξελισσόταν σε ολική τύφλωση με αποτέλεσμα να μη βλέπω τι παίζω.

Επίσης βοήθησε πολύ η Ιώαννα Μάργαρη που η αισθητική της αγγίζει το δαχτυλίδι του Κρόνου καθώς οι υπόλοιποι αναρωτιόμαστε ακόμη αν η Γη είναι επίπεδη.

Με βοήθησε ο Βαγγέλης ο Μόσχος που κάναμε μαζί την παραγωγή στο "Shine On" και τον υπερευχαριστώ. Με βοήθησε πολύ η Νεφέλη Λιούτα aka Nefeli Walking Undercover που ενορχήστρωσε κι έγραψε βιολάρες στο "Ποιος Κοκκινίζει Σήμερα" και στο "Fists Of Love_Restrung" το οποίο μάλιστα εμπνεύστηκα απο ένα δικό της άσμα "Το Ρε και το Μι απ΄την ηρεμία".

Επίσης με βοήθησαν όλοι οι μουσικοί που συμμετείχαν, ο Ashley Hallinan, o Στέλιος Προβής, ο Γιάννης Ράλλης, η Νατάσα Μηνδρινού, ο Βασίλης Νισσόπουλος. Τα φρέσκα ζευγάρια αυτιών με τα καρφωμένα κόμεντς τους όπως αυτά του Σεραφείμ Γιαννακόπουλου, του Κυριάκου Μουστάκα aka Sundayman, του Πέτρου Μάργαρη, του Βασίλη Σαρακίνου, του Παναγιώτη Μητρόπουλου. Στα γραφιστικά και τα εξώφυλλα επίσης έδωσε ψυχούλα ο Μικελάντζελο. Ποιον να πρωτοπώ, αν ξεχνάω κάποιον ζητάω συγνώμη μέσα απ΄την καρδιά μου, είναι καλοκαίρι και είμαι ακόμη στην Αθήνα..    

    

Το Υπογειο: Έπαιζες live τα κομμάτια πάνω στη σκηνή κατά τη διάρκεια των τριών μηνών που προβλήθηκε η παράσταση. Πως ήταν η εμπειρία; Και πώς βίωσες τη διαφορά - φωνές και χαμούλης (συναυλίες) με απόλυτη σιωπή (θέατρο);

Φοβερή εμπερία - πού να στα λέω γαμώτο. Ζήλευα πολύ τους ηθοποιούς, ήθελα κι εγώ ν' ανέβω πάνω να βγάλω τα εσώρουχα μου, τα εσώρουχα της ψυχής εννοώ. Ανέβηκα στο σανίδι βέβαια δεν έχω παράπονο! Ίσα ίσα ευχαριστώ τον Ανδρίκο το σκηνοθέτη, γιατί μου δωσε την ευκαιρία να βουτήξω λίγο τα ποδαράκια μου στη θάλασσα της υποκριτικής. Και λόγια είπα, και τσιγάρο άναψα on stage, και πιάνο έπαιξα, και στην ησυχία καρδιοχτύπησα. Αυτή η σιωπή που λες του θεάτρου, είναι το πέπλο μιας ανομολόγητης έντασης. Αυτής που ψάχνει διέξοδο, στις νότες, στα λόγια, στα δάκρυα, στο χειροκρότημα, σ΄αυτά που κρατάς απο αυτή την παράσταση και τα παίρνεις μαζί σου σπίτι. Κρατάω αυτή την παράσταση.
 

Το Υπόγειο: Ο ήχος του δίσκου παρουσιάζει αξιοπρόσκεκτη ηχητική ποικιλία - με americana, electronica, ambient στοιχεία. Παρόλα αυτά στο τέλος της ακρόασης μοιάζει εξαιρετικά συμπαγής και ικανός να σταθεί και αυτόνομος - πέρα από την παράσταση και το σανίδι. Πόσο εύκολο ήταν όλο αυτό; 

Δεν μπορώ να καταλάβω, ν' αξιολογήσω με μια σταθερά αν είναι δύσκολο ή εύκολο. Κάποιες στιγμές μου φαινόταν βουνό και τώρα, αυτή τη στιγμή μου φαίνεται παιχνιδάκι. Αν μπορώ να πω κάτι με σιγουριά και όντας δίκαιος απέναντι σ' αυτό το άλμπουμ, ναι είχε δουλειά. Πολύ δουλειά. 
 

Το Υπογειο: Το ost κυκλοφορεί ελεύθερο στο YouTube. Κυνηγησες καθόλου το ενδεχόμενο να κυκλοφορήσει μέσω κάποιας δισκογραφικής η ήταν μια ξεκάθαρη και εξαρχής απόφασή σου να το κυκλοφορησεις μόνος σου; 

Όχι δε σκέφτηκα καμία εταιρεία. Πιο πολύ εμπόδιο θα ήταν η εταιρεία παρά θα βοήθαγε. Ήθελα να το δουλέψω εντατικά, ταχύρυθμα και να το επικοινωνώ ταυτόχρονα. Εδώ σκέψου ανέβαζα κομμάτια στο youtube κι ακόμη ηχογραφούσα τραγούδια του OST στο στούντιο. Ξεκίνησα να το δουλεύω Φεβρουάριο με σκοπό να κυκλοφορήσει Μάιο. Εντέλει φτάσαμε Ιούνιο. Ήθελα να κάνω κι όλη τη διαδικασία μόνος μου. Το στούντιο, την παραγωγή, το ίντερνετ πρόμο. Να μάθω νέα κόλπα και να γίνει και γρήγορα. Άντε τώρα να συνεννοηθώ για όλα αυτά και να μαστε συνεπείς στους χρόνους με μια εταιρεία. Αυτό το άλμπουμ εκδοτικά είναι προσωπική υπόθεση. Ψέματα, ούτε καν προσωπική! Είναι παιδί δικό μου, του Ανδρέα, του Θωμά και της Φένιας. 

 
Το Υπογειο: Με δεδομένο πως πρόκειται για ένα ost project, να περιμένουμε νέα moa bones κομμάτια σχετικά σύντομα;

Τολμώ να πω πως ναι. Με μια μικρή επιφύλαξη, ή και όχι. Ναι, θα πω ναι!



 

Το Υπογειο : Σε βρίσκουμε στην Τήνο, dj στον νεοσύστατο Κουρσάρο. Πως τα περνάς εκεί ; Πως είναι η φάση;

Πήγα, ήρθα, θα ξαναπάω. Τι να πω, τελειότητα. Το μαγαζί υπέροχο, ζεστό, κεφάτο. Τα παιδιά που το τρέχουν επίσης. Η Τήνος γαμάει - είναι πανέμορφη, παραλιάρες φαγητάρες. Πανδαισία!
 

Το Υπογειο: Πως και ποτέ πρωτοπροεκυψε το DJing; Το έχω κάνει κι εγώ εντελώς χομπιστικα και περιστασιακά, αλλά το θεωρώ μια υπέρτατη ιεροτελεστία. Συμφωνείς με αυτήν την άποψη; 

Σ' ευχαριστώ για την πάσα. Συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΑ! Δε γουστάρω να μου πολυμιλάνε όταν παίζω μουσική γιατί μου χαλάνε το ρυθμό, το mojo, τον ειρμό, τη φασούλα. Αν θες να διασκεδάσεις, άσε με να κάνω τη δουλειά μου κι εμπιστεύσου με, την ξέρω αυτή τη δουλειά. Καταλαβαίνω τι θες ν' άκούσεις εσύ που κάθεσαι μόνος σε μια γωνιά του μπαρ, με τι χορεύει η ξέφρενη παρέα στη μέση του ντανσφλορ, ξέρω το αγαπημένο τραγούδι του μπαρμαν, αν αυτοί οι δύο οι παράξενοι που καταπίνουν το ουίσκι σαν πορτοκαλάδα θέλουν να χορέψουν ή να παραμιλάνε μεθυσμένες αλήθειες με Tom Waits παραμάσχαλα, αν τα κορίτσια δίπλα στη σκάλα θέλουν Whitney Houston, Misfits ή Bruno Mars ή όλα αυτά μαζί. Όλοι στο τέλος της βραδιάς θα γίνετε ένα, θα παντρευτείτε. Θα παντρευτούμε όλοι μαζί τη διασκέδαση, θα πάρω το εκατομμυριοστό ποτό μου και θα ζήσουμε εμείς καλά κι εσείς καλύτερα. Η διασκέδαση όταν ακουμπά την έκσταση είναι συνθήκη επαναστατική. Τότε ναι, μπορείς να 'ρθεις να μου μιλήσεις. 
 

Το Υπογειο: Ποια είναι τα 10 must tracks του set σου; 

Αυτή την περίοδο

Multiply - Jamie Lidell
Blinding Lights - The Weekend 
Ι Want to Break Free -  Queen 
Controversy - Prince 
The Adults Are Talking - The Strokes
Everyday People - Sly and The Family Stone 
Highway To Hell - AC/DC
Toxic - Britney Spears
Carinito - Los Hijos Del Sol
Low - Lenny Kravitz

 

Το Υπογειο: Βλέπεις διαφορές στον τρόπο που διασκεδάζει ο κόσμος στην εποχή του κορωνοϊού; 

Ξενέρωτοι παντού τριγύρω. Ζούμε ανάμεσά τους.
 

Το Υπογειο: Γενικά, ποια είναι η άποψή σου για όλη αυτήν την κατάσταση; Πως βίωσες την καραντίνα;

Για μένα ήταν πολύ δημιουργικά λόγω του άλμπουμ. Είχα αυτή τη μικρή διέξοδο που μονοπωλούσε την καθημερινότητα μου. Και πάλι καταπιέστηκα όμως. Απ΄τη φοβικότητα και την υποτακτικότητα του κόσμου, απ' τη στενοχωρητικότητα, απ'τα power politics, απ'τη δυσωδία της δυστοπίας που καλπάζει προς το μέρος μας. Πλεον η γενιά μας έχει ενα χρέος απέναντι στην εποχή μας, να βοηθήσει τους μιλένιαλς να μην κατακερματιστούν απ'την αυταπάτη του "μπορώ να τα πετύχω όλα", του "μπορώ να χω ότι θέλω αυτή τι στιγμή", απ'το ψυχικό κενό που προκαλεί η ουσιαστική έλλειψη επικοινωνίας και τρέφεται απ'τα σόσιαλ μίντια στα οποία στρέφονται μανιωδώς. Απ' την έλλειψη αυτοπεποίθησης που εμμέσως τους τροφοδοτήσαμε γιατί υποσχεθήκαμε έναν κόσμο σαν το "αμερικάνικο όνειρο", γεμάτο υλικά πλούτη κι ανέλιξη αλλά δεν τους μάθαμε πως η πραγματική ζωή έχει πολύ σκατό. Κι ότι αληθινός πλούτος είναι μια αγκαλιά πάνω σ' ένα πλοίο καθώς ρεμβάζεις το Αιγαίο που λαμπυρίζει κάτω απ΄τον απογευματινό ήλιο. Η ζωή μέσα σ'ολα παραμένει όμορφη κι αξιοβίωτη. Πρέπει να βοηθήσουμε τα νέα παιδιά και όλοι μαζί να βρούμε δύναμη για μια ουσιώδη κοινωνική επανάσταση που θα προτάσσει τη δημιουργική ενότητα, την ενσυναίσθηση, την αγάπη, την αξία της διεύρυνσης των αισθήσεων ως μια μορφή εκστατικής ελευθερίας και την απλότητα.

 

Το Υπογειο: Μεγάλο θέμα προέκυψε και με τον αντίκτυπο της όλης κατάστασης στη μουσική και στην τέχνη ειδικότερα. Είχαμε και το Support Art Workers movement... Ποια είναι η δικη σου γνώμη;

"Που καιρός για τέχνη όταν είναι η ώρα για επιβίωση" ακούσα τριγύρω μου αρκετά συχνά τελευταία. Ε, λοιπόν ακριβώς τώρα είναι η στιγμή για δημιουργία. Τώρα που καταστρέφεται ο κόσμος. Στην κόψη της δυστοπίας, στο ατέρμονο τίποτα που έρχεται. Η δημιουργία, η τέχνη είναι συνυφασμένη με τη ζωή, με το θάνατο, τον έρωτα, τον πόνο. Σα φως, όπου βρίσκει τρύπα θα μπαίνει, δε σταματιέται, δεν εμποδίζεται όσο κι αν το αρνείσαι. Τι παραπάνω σου δίνει το "ζην" και το "ευζην" για να κάνεις τέχνη σε σχέση με το "επιζήν"? Την άνεση. Η άνεση είναι προνόμιο. Αποτελεί όμως καθοριστική, αναγκαία προυπόθεση για δημιουργία? Προτείνω ν' αφήσουμε αυτό το ερώτημα να πλανάται γύρω μας σα δανδελίων ενώ εμείς ερωτευόμαστε ξυπόλητοι σε χρυσοκέντητα λειβάδια.     

Για το support art workers που λες, μπόμπα μια χαρά είν' αυτή η πρωτοβουλία και μακάρι ν' αποκτήσει γερά θεμέλια γιατί το κομμάτι των εργασιακών δικαιωμάτων και όρων δουλειάς των καλλιτεχνών χρειάζεται πολύ δουλίτσα απ' όλους μας. Και συνειδησιακή, και συναισθητική, και τεχνοκρατική ακολούθως. Δεν ταυτίζομαι βέβαια με το να ζητάω λεφτάκια απ΄το κράτος εφόσον αυτά κακώς δεν ήρθαν. Αντιβαίνει λίγο στην καλλιτεχνική φύση που κατα κάποιο τρόπο είναι συνυφασμένη με την πάλη και σκληραγωγημένη στην επιβίωση. Είναι ένας τρόπος ζωής που έχουμε επιλέξει συνειδητά ή ασυνείδητα ευελπιστώντας ότι θα ρθει κάτι καλύτερο σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Αυτά τα δύο πάνε μαζί αν μας ενδιαφέρει η κοινωνική μεταμόρφωση. Καθώς λοιπόν το "ασυνείδητα" φθίνει στο πέρασμα του χρόνου, αν αιτούμουν επιχορήγηση-βοήθεια απ'το κράτος εφόσον αυτό αδιαφόρησε σε πρώτο χρόνο, θα αυτοαναιρούμουν. Δεν παρακαλάω κανέναν εχθρό της κοινωνίας που διαχειρίζεται δημόσιο χρήμα να με βοηθήσει. Όμως απ΄την άλλη σέβομαι το κίνημα, τις δράσεις του, τη θέση του καθενός μέσα κι έξω απ'αυτό και το παρακολουθώ.  
 

Το Υπόγειο: Πόσο σου έχουν λείψει οι συναυλίες - και να δεις και να κάνεις;

Πάρα πολύ! Περιμένω διακαώς το φθινόπωρο, να δούμε πως θα 'ναι τα πράματα. Θέλω πολύ να παίξω λαιβ αυτή τη δουλειά σε συνδυασμό με παλιότερο υλικό. Είναι πρόκληση. Και οι καλοκαιρινές συναυλίες που πήγαν περίπατο ήταν μεγάλο πλήγμα για την καλοκαιρινή μας ψυχοσύνθεση. Για να δούμε..
 

Το Υπόγειο: Ποια ήταν η τελευταία που είδες και ποια θα ήθελες να είναι η πρώτη όταν θα επιστρέψουμε;

Η τελευταία που είδα ήταν Waλves και Xoan στο six dogs αν θυμάμαι καλά! Σούπερ μπόμπα έπαιξαν και πέρασα πολύ ωραία. Χμμμ.. H πρώτη που θα θελα να δω είναι Tom Waits. Να αφεθώ κι εγώ στον κόσμο του αντικομφορμιστή ποιητή- τροβαδούρου που ξέρει να ζεσταίνει την καρδιά μέσα στον παγετώνα. "Θα θελες" θα μου πεις εσύ και θα χεις δίκιο.
 

Το Υπόγειο: Δημήτρη, ευχαριστούμε πάρα πολύ! Σού ευχόμαστε Καλό Καλοκαίρι και καλοτάξιδο το νέο σου άλμπουμ!

Σας υπερευχαριστώ για τη φιλοξενία! Να μαστε υγιείς, να αμφισβητούμε και να ζούμε παθιασμένα.


Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
TUNERS
(26/06/2020)
ypogeio.gr
Κύριος Κ.
Θοδωρής Κοντάκος
(30/05/2020)
ypogeio.gr
No Clear Mind
(12/12/2016)
ypogeio.gr
The Man From Managra
(Coti K.)
(22/08/2017)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ