Usurum


Το ραντεβού με τον Κοσμά (Λαμπίδη) και τον Σταύρο (Ρουμελιώτη), φωνή/νέι και κιθάρα των Usurum αντιστοίχως, κλείστηκε με αφορμή το επερχόμενο live της μπάντας σε έναν νέο χώρο στην Αθήνα, το "Π131", τη Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου. Φυσικά, αυτό το γεγονός αποτέλεσε μόνο την αφορμή, μιας και η συνέντευξη που ακολουθεί, για αλλού ξεκίνησε, αλλού κατέληξε, σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση με δυο ωραίους τύπους.

Ξεκινώντας για τα Εξάρχεια, είχα ένα μικρό ατύχημα με το μαγνητοφωνάκι που χρησιμοποιώ για τις συνεντεύξεις του Υπογείου, το οποίο μας άφησε χρόνους. Ο χρόνος ήταν περιορισμένος και έτσι αποφάσισα να επιστρέψω σπίτι και να επιστρατεύσω τα μεγάλα μέσα της τεχνολογίας, το πανούργο iPad, το οποίο θα έβγαζε τη δουλειά. Στο τρένο, συνειδητοποίησα ότι θα ξεκινούσα με αυτή την αναφορά, κάνοντας μια ερώτηση για την τεχνολογία και το πως τα παιδιά την χρησιμοποιούν. Πάει μόνο λίγος καιρός που κυκλοφόρησαν το «Μη και Δεν» (check review here), το οποίο ηχογραφήθηκε σε ένα σαλόνι, χωρίς τις ανέσεις ενός στούντιο. Συνειδητοποίησα επίσης πως επί της ουσίας πήγαινα απροετοίμαστος, χωρίς ατζέντα ερωτήσεων, μόνο σκόρπιες σκέψεις και απόλυτα παρούσα τη διάθεση να τα πω μαζί τους. Ευτυχώς! Τα παιδιά αυτά δεν μπαίνουν σε καλούπια, ούτε κάνουν τυποποιημένες συνεντεύξεις. Έχουν πολλά να πουν και σίγουρα τον δικό τους τρόπο να μαγεύουν τον ακροατή, είτε τραγουδώντας, είτε μιλώντας.

Ακολουθεί απομαγνητοφωνημένη συνέντευξη 1 ώρας. Μετά, συνεχίσαμε για άλλο τόσο και ακόμα παραπάνω, πίνοντας μπίρες και συζητώντας για πολλά και διάφορα, πάντα γύρω από τη μουσική. Για αυτά τα τελευταία, να με συγχωρείτε, ε! - δεν θα σας πω τίποτα. :)



 

Το Υπόγειο: Με αφορμή το συμβάν με το μαγνητοφωνάκι, θυμήθηκα μια παλιότερη συνέντευξη ενός αγαπημένου τραγουδοποιού, ο οποίος, δείχνοντάς μου το κινητό του τηλέφωνο, ανέφερε ότι πια είναι πολύ εύκολο να συγκρατήσει μια μελωδία που καρφώνεται στο κεφάλι του, με το πάτημα ενός κουμπιού. Μάλιστα αναρωτήθηκε, πόσες ιδέες να χάθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, εξαιτίας της έλλειψης της τεχνολογίας. Όλο αυτό το λέω γιατί σκεφτόμουν ενώ ερχόμουν, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ηχογραφήθηκε ο τελευταίος δίσκος των Usurum, το "Μη και Δεν". Πως ήταν η εμπειρία;

Κοσμάς Λαμπίδης: Θεωρώ ότι ήταν η πιο όμορφη εμπειρία που είχαμε, δισκογραφικά, μέχρι στιγμής, παρά το γεγονός ότι και οι δύο προηγούμενες ήταν πολύ όμορφες εμπειρίες. Κυρίως, επειδή καταφέραμε να βρεθούμε όλοι μαζί, γιατί ό ένας είναι στο εξωτερικό, ο άλλος είναι στην Κέρκυρα – πάντα δυσκολευόμασταν με αυτό. Οπότε, ήταν η πρώτη φορά που κάναμε ουσιαστικά από μόνοι μας, εξ ολοκλήρου, την ενορχήστρωση, την παραγωγή. Καθίσαμε κάτω χωρίς άγχος, θέλοντας να αξιοποιήσουμε τον κοινό χρόνο που είχαμε μαζί, δεν πηγαίναμε για δίσκο. Θέλαμε να πειραματιστούμε και να δοκιμάσουμε μερικά κομμάτια.

Σταύρος Ρουμελιώτης: Αφορμή, ουσιαστικά, στάθηκαν δύο τραγούδια, ένα δικό μου και ένα του Κοσμά. Τα είχαμε σαν κομμάτια, τα δείξαμε στα παιδιά, λέμε δεν τα δοκιμάζουμε; Αυτό έγινε τα προηγούμενα Χριστούγεννα. Ξεκίνησαν λοιπόν οι δοκιμές στο σπίτι μου, με έναν υπολογιστή και ένα μικρόφωνο και στην πορεία άρχισε να μας αρέσει το αποτέλεσμα που έβγαινε. Κάναμε τα δύο πρώτα τραγούδια, μετά κάναμε και ένα τρίτο, μέχρι που έγινε ολόκληρος ο δίσκος. Όμως, δεν ήταν το concept ότι έχουμε δέκα τραγούδια έτοιμα, πάμε να μπούμε να κάνουμε τον δίσκο. Μας άρεσε κάτι; Το δοκιμάζαμε και αν έβγαινε κάτι, το κρατούσαμε.

Κοσμάς: Βέβαια, υπήρχαν και δυσκολίες, δεδομένου ότι ο δίσκος έγινε εξολοκλήρου από εμάς. Σκέψου ότι, ενώ είχαμε τελειώσει τις ηχογραφήσεις, χάσαμε όλο τον δίσκο και το τελικό αποτέλεσμα, επειδή κράσαρε ο υπολογιστής. Και προφανώς, γράφτηκε ξανά, από την αρχή.

 

Το Υπόγειο: Δεν υπήρχε κάποιο back-up, κάποιος τρόπος ανάκτησης;

Κοσμάς: Αρχικά στείλαμε τον σκληρό δίσκο σε ένα κέντρο ανάκτησης, πληρώσαμε ένα αρκετά μεγάλο ποσό για να μας το σώσει και τελικά δε σώθηκε. Όχι ολόκληρο τουλάχιστον. Θυμάμαι, είχε έρθει να γράψει τη φωνή σε ένα τραγούδι του δίσκου ο Δεληβοριάς και τον είχαμε στο σπίτι μου, μπροστά από ένα μικρόφωνο που ήταν δεμένο με σελοτέιπ...

Σταύρος: Σελοτέιπ, ταινίες, ό,τι είχαμε

Κοσμάς: Επειδή ήταν χαλασμένη η βάση και μάλιστα δεν ανέβαινε κιόλας, ούτε κατέβαινε. Μάλιστα, τη βάση αυτή την είχαμε βάλει πάνω σε ένα μπαούλο για να φτάνει. Και ήρθε ο άνθρωπος να γράψει σε αυτό το αχούρι. Και σαν να μην έφτανε αυτό, του είπαμε αν μπορείς ξαναέλα, γιατί δεν τα σώσαμε!

Σταύρος: Όλο αυτό όμως ήταν πολύ δημιουργικό. Το ότι είμαστε σε ένα δωμάτιο, γράφουμε ό,τι μπορούμε, με τα χέρια μας και τις φωνές μας, ότι δεν έχουμε τη βοήθεια μιας καλής παραγωγής να καλύψει κάποια πράγματα, μας οδήγησε σε δημιουργικές λύσεις. Δηλαδή, ωραία. Δεν έχουμε κοντραμπάσο, τι μπορούμε να βάλουμε; Πώς μπορεί να παίξει ένα πιάνο, με μια κιθάρα με δοξάρια, ώστε να δώσει το ηχητικό αποτέλεσμα που θέλουμε;

 

Το Υπόγειο: Εγώ καταλαβαίνω τη δημιουργικότητα που λες και από κάτι ακόμη. Το "Μη και Δεν" κυκλοφόρησε μόλις ένα χρόνο μετά τον προηγούμενο δίσκο σας. Αυτό σημαίνει ότι ήταν μια παραγωγική περίοδος για σας; Σημαίνει ιδέες που ξεπηδάνε από το κεφάλι σας; Σημαίνει μια περίοδο έμπνευσης;

Σταύρος: Ούτως ή άλλως, όταν βγήκε το Δίκαιο του Πειρασμού, είχαμε γράψει ήδη τα 3-4 πρώτα κομμάτια του Μη και Δεν.

 

Υπόγειο: Λέγεται συχνά ότι όταν ένας δίσκος είναι έτοιμος και κυκλοφορεί, φεύγει από τα χέρια των δημιουργών και είναι πια στα χέρια του κόσμου, ενώ ο καλλιτέχνης έχει φύγει ήδη, προχωρώντας προς το επόμενο μουσικό βήμα του.

Κοσμάς: Αυτό ίσχυε μέχρι τώρα. Κυρίως συνέβη στους προηγούμενους δύο δίσκους μας. Τώρα, απλά απολαμβάνουμε αυτό που κάναμε στο Μη και Δεν.

Σταύρος: Είμαστε πρώτη φορά τόσο ευχαριστημένοι – όχι από θέμα απήχησης – αλλά, ευχαριστημένοι με αυτό που ακούμε, το οποίο εν τέλει είναι πολύ κοντά σε αυτό που είχαμε στο μυαλό μας ή και καλύτερο, οπότε δεν υπάρχει ακόμα η ανάγκη για να σκεφτούμε το επόμενο βήμα. Ο προηγούμενος δίσκος, επειδή ήμασταν και εμείς πιο άπειροι σε κάποια πράγματα, όταν τελείωσε, πολλές φορές είπαμε ότι αυτό θα το κάναμε αλλιώς, ή το άλλο θα το γράφαμε ξανά.

Κοσμάς: Υπάρχει και το άλλο θετικό όταν κάνεις κάτι μόνος σου. Στο στούντιο για παράδειγμα, υπάρχει έντονη σε εμάς η αίσθηση της τελειότητας. Επειδή δουλεύεις κάτω από όλες τις ιδανικές συνθήκες, έχεις τα κατάλληλα μηχανήματα, έχεις ηχομόνωση (αν ακούσεις προσεκτικά τον δίσκο, θα ακούσεις ότι έχει μέσα τους ήχους από σκυλιά και μηχανάκια), σκέφτεσαι ότι αυτό που έγραψα τώρα, μπορεί να γραφτεί πολύ καλύτερα. Όποτε το γράφεις ξανά και ξανά και ξανά. Εγώ σε αυτό σημείο έχανα την μπάλα πάντα. Ενώ τώρα, ξέραμε από την αρχή ότι δεν υπάρχει παραγωγή και δεν υπήρχαν απαιτήσεις σε αυτό το κομμάτι…

Σταύρος: Και έτσι επικεντρωθήκαμε στην αίσθηση. Στο αποτύπωμα αυτού που θες να κάνεις.

 

Το Υπόγειο: Αγωνία για την αποδοχή και την απήχηση που θα έχει μια δουλειά σας, έχετε; Σκέψεις για το πώς θα νιώσει κάποιος με τη μουσική σας υπάρχουν;

Σταύρος - Κοσμάς: Πάντα! (με μια φωνή)

Σταύρος: Για μένα πάντα υπάρχει αγωνία, αν αυτό που κάνω έχει λόγο ύπαρξης, αν θα αρέσει. Τρομερή αγωνία για το αν αυτό που κάνω απευθύνεται και τελικά αφορά κόσμο εκεί έξω. Όχι ποσοτικά, αλλά τι κάνει αυτό στον κόσμο?


Το Υπόγειο: Αυτό το μοίρασμα είναι και το βαθύτερο νόημα τελικά. Σας έχει τύχει ποτέ, να σας πλησιάσει ένας φίλος, ακροατής, θαυμαστής και να σας μιλήσει για ένα τραγούδι σας, μια ιστορία σας, και τελικά να έχει καταλάβει κάτι εντελώς άλλο, από αυτό που εσείς είχατε στο νου σας όταν σκαρώνατε τους στίχους;

Σταύρος - Κοσμάς: Ουυυ πολλές φορές! (με μια φωνή)

Σταύρος: Υπάρχει μάλιστα τραγούδι σε αυτόν τον δίσκο, το οποίο αναφέρεται σε υπαρκτό πρόσωπο, το οποίο βέβαια δεν φαίνεται ακριβώς στο τραγούδι, φαίνεται μόνο ότι μιλάει για έναν μεγάλο άνθρωπο που είναι χωρίς σύντροφο. Και υπάρχουν άνθρωποι που το έχουν καταλάβει εντελώς διαφορετικά. 
 
Κοσμάς: Το να καταλαβαίνεις κάτι εσύ από αυτό που γράφεις, είναι η μια πλευρά. Μετά το κομμάτι φεύγει.

Σταύρος: Είναι και στα βιώματα του καθενός, το πώς θα το καταλάβει.



 

Το Υπόγειο: Να πιαστώ λιγάκι από αυτό που είπε ο Κοσμάς πριν, για ένα μέλος της μπάντας που είναι στο εξωτερικό. Με αφορμή αυτό, θέλετε να αναφέρουμε ποιοι είναι οι Usurum;

Κοσμάς: Εδώ και χρόνια είναι μαζί μας ο Γιώργος ο Σταυρίδης στα κρουστά και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς, ο Νίκος ο Αντωνόπουλος, ο οποίος παίζει κλασική κιθάρα και πλήκτρα. Μετά, έχουμε στο μπάσο τον Λάμπρο τον Παπανικολάου και τον Γιάννη Παπαδούλη στα κρουστά επίσης...

Σταύρος: Και ο Σπύρος Ρουμελιώτης στον ήχο.

 

Το Υπόγειο: Υπάρχει συγγένεια με τον Σπύρο;

Σταύρος: Καμία σχέση, υπάρχει κάτι χειρότερο! Μια συμπαντική ιστορία. Πριν 5-6 χρόνια, ένας φίλος, ο Panou Manou, που έχει τους Lemonostifel...

Κοσμάς: ...έχει βγάλει και έναν πολύ καλό προσωπικό δίσκο!

Σταύρος: Μας λέει, λοιπόν, ο Panou Manou:
 
- Ρε παιδιά, παίξατε δικό μας κομμάτι και δεν μας αναφέρατε; 
- Πανούλη, εμείς δικό σας κομμάτι δεν έχουμε παίξει ποτέ.
- Μα είδα εγώ, λέει, Usurum, παίξατε τον Ραδιοκέφαλο. 
- Πάνο μου, ποτέ!


Μπαίνουμε λοιπόν στο YouTube και βλέπουμε ένα βίντεο από μια live εμφάνιση, που λέει Γιουσουρούμ (με ελληνικούς χαρακτήρες) και παίζουν τον Ραδιοκέφαλο. Και κατεβαίνοντας στο description του βίντεο, βλέπουμε ότι ο κιθαρίστας του συγκροτήματος λέγεται Σπύρος Ρουμελιώτης, έχουν ένα μέλος που λέγεται Γιουσμάς (όπως Κοσμάς) και ο ντράμερ τους λέγεται Γιώργος, όπως και ο δικός μας. Εμείς τότε βγάζαμε τον πρώτο μας δίσκο και επικοινωνούμε με τον Σπύρο και του λέμε "συνεπίθετε, υπάρχουν παρεξηγήσεις πλέον, τι γίνεται με την μπάντα; Μήπως να κάνουμε κάτι με τα ονόματα;". Τότε μας απάντησε ο Σπύρος ότι είχε διαλυθεί η δική τους μπάντα και ότι και σε εκείνους είχε τύχει να ζητούν τραγούδια δικά μας. Μετά από χρόνια ο Σπύρος ανέβηκε στην Αθήνα για να σπουδάσει ηχοληψία...

Κοσμάς: Βασικά είχε μια άδεια για τρεις μέρες, ανέβηκε να γραφτεί και μας πήρε τηλέφωνο, να πιούμε ένα καφέ, να γνωριστούμε. Ε, βρεθήκαμε, ο καφές έγινε τσίπουρο, γίναμε αχώριστοι και πλέον κάνει τον ήχο στους Usurum.


Το Υπόγειο: πωπω, τρομερή ιστορία, πράγματι. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα.

(Γέλια..)
 

Το Υπόγειο: Επόμενα σχέδια; Υπάρχει ένα live σε έναν νέο χώρο στην Αθήνα, σωστά;

Σταύρος: "Π131" ονομάζεται ο χώρος και θα εμφανιστούμε την Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου. Και εμείς δεν έχουμε ιδέα τι θα αντικρύσουμε, εντελώς νέος χώρος..

Κοσμάς: Έχουμε δει το χώρο πριν φτιαχτεί, πιστεύω θα είναι ένας πολύ όμορφος χώρος, με μεγάλο stage. Νομίζω ήταν θέατρο πριν και το γκρέμισαν για να φτιάξουν την σκηνή.

 

Το Υπόγειο: Γενικά είστε στο δρόμο, έτσι; Είστε σε μια διαρκή κίνηση.

Κοσμάς: Ναι, πράγματι. Και φέτος είναι η πρώτη χρονιά που έχουμε κλείσει ήδη όλες τις εμφανίσεις μας, που θα γίνουν του χρόνου.

 

Το Υπόγειο: Το καλοκαίρι σας πως ήτανε;

Σταύρος: Δεν ήτανε! Πατήσαμε το pause – όχι βέβαια ότι έτρεχαν και οι προτάσεις. Έτυχαν ένα δυο φεστιβαλάκια, το live στον Θεσσαλό που ήρθες και εσύ και μετά ένα ακόμη στην Ελευσίνα, οπότε είχαμε μερικές εμφανίσεις την αρχή του καλοκαιριού και ήμασταν πολύ κομπλέ..

Κοσμάς: Ήμασταν πολύ γεμάτοι και με τον δίσκο. Κάθε καλοκαίρι πηγαίνουμε και παίζουμε στα νησιά, φέτος δεν το κάναμε.



Το Υπόγειο: Φαντάζομαι ότι σε μια μπάντα είναι και οι παύσεις αναγκαίες, ε; Υπάρχει τριβή, καθημερινότητα...

Κοσμάς: Ξέρεις, αρχικά, ο καθένας ασχολείται και με τα δικά του, προσωπικά projects, οπότε αποφορτιζόμαστε λιγάκι και δεύτερον, δεν έχουμε και τόσα live, ώστε να πεις ότι υπάρχει μια τέτοιου τύπου τριβή.

Σταύρος: Οι όποιες παύσεις έρχονται φυσικά.


 

Το Υπόγειο: Πως είναι να είναι κανείς μουσικός σήμερα; Πως καταφέρνετε σε αυτό το ρευστό περιβάλλον να μένετε προσηλωμένοι στην τέχνη σας;

Κοσμάς: Και τί δουλειά να κάνεις; Πέρα από την πλάκα, προσπαθούμε να λέμε στον εαυτό μας ότι δεν θα ζήσουμε από την μουσική. Οπότε, ο,τιδήποτε έρχεται, είναι καλοδεχούμενο και παραπάνω από αυτό που περιμέναμε. Δυστυχώς, όλοι οι μουσικοί πρέπει να το κάνουν αυτό, αλλιώς απογοητεύεσαι και βυθίζεσαι…

Σταύρος: Και βυθίζεσαι και περιορίζεις και την τέχνη σου. Οπότε, συμφωνώ με τον Κοσμά, πρέπει κανείς να βγάλει από το μυαλό του ότι θα βιοποριστεί από αυτό. Τώρα, αν θα κάνεις μαθήματα ή αν θα κουβαλάς δίσκο, αυτό είναι άλλη κουβέντα. Βρες κάτι, που θα σου επιτρέψει να κάνεις αυτούσια την τέχνη σου.

 

[Μετά, πιάσαμε μια πολύ μεγάλη κουβέντα για τις μουσικές κυκλοφορίες, τις μπάντες του σήμερα, τη μεγάλη διαφορά με τη δεκαετία των 90s, ακόμα και τον ρόλο του ραδιοφώνου στις μέρες μας. Καταλήξαμε να μιλάμε για το πόσο σπάνιο είναι σήμερα να ακούσει κανείς έναν ολοκληρωμένο δίσκο, μια δομημένη δουλειά ενός καλλιτέχνη, με αρχή, μέση και τέλος. Ρώτησα τα παιδιά, αν ο τρόπος διάδοσης της μουσικής, μέσω YouTube ή Spotify, για παράδειγμα, παίζει το ρόλο του, στο γιατί δεν ακούμε πια ολόκληρους δίσκους.]


Κοσμάς: Καλά, το Spotify είναι μια καλή περίπτωση, υπάρχουν πολύ χειρότερες πλατφόρμες...

Σταύρος: Εγώ από την άλλη, θεωρώ το YouTube πολύ διασπαστικό. Έχει τρομερή δύναμη, γιατί μπορεί να σε φτάσει παντού, αλλά είναι διασπαστικό. Ακούς ένα τραγούδι, ενώ ταυτόχρονα σκρολάρεις στα σχόλια, έχει τα related songs δίπλα…

Κοσμάς: Ο υπολογιστής ολόκληρος είναι διασπαστικός, μπορεί να ακούς μουσική, χωρίς καν να επικεντρώνεσαι σε αυτή, κάνοντας κάτι άλλο παράλληλα.


Το Υπόγειο: Νομίζω έχει φύγει γενικότερα από την κουλτούρα μας, το να κάτσουμε να ακούσουμε ολόκληρους δίσκους. Ίσως και οι καλλιτέχνες δεν τους φτιάχνουν πια έτσι, ώστε να ακουστούν σαν μια ενιαία ιστορία, με μια θεματική.

Σταύρος: Είναι πολύ λίγες οι περιπτώσεις, πράγματι. Αυτό που γίνεται τώρα, είναι αυτό που λες, πετάνε ένα τραγούδι, μετά από 5-6 μήνες άλλο ένα και τελικά προκύπτει ένας δίσκος που επικεντρώνεται γύρω από 2-3 singles και ο υπόλοιπος δίσκος είναι πεταμένος όπως να ‘ναι…

Κοσμάς: Όσον αφορά θέματα παραγωγής, τραγουδιών, συνοχής, όλα!
 

Το Υπόγειο: Φάκελος διασκευές: Θεωρώ ότι το να κάνει κανείς μια διασκευή είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα, με την έννοια ότι είναι κοπιαστικό να προσπαθείς να μην έχεις την αρχική εκτέλεση στο κεφάλι σου. Από την άλλη, ο τρόπος που το κάνετε εσείς, δίνει μια φρεσκάδα και μια νέα έκφραση του κομματιού, έχοντας παράλληλα σεβασμό για την αρχική εκτέλεση. Πως το κάνετε αυτό;

Κοσμάς: Καταρχάς, ευχαριστούμε πολύ για τα καλά λόγια. Ερχόμαστε πάλι σε αυτό που λέγαμε πριν. Προσπαθούμε να μην έχουμε πίεση. Δεν λέμε κάτσε τώρα να βγάλουμε μια διασκευή σε αυτό το κομμάτι, διότι όσες φορές το κάναμε, τελικά δεν μας βγήκε. Πρώτα εντοπίζουμε σε ένα τραγούδι ένα νόημα, το οποίο για εμάς έχει λόγο να αποτυπωθεί και μετά, παρακινούμενοι από αυτό, κοιτάμε να δούμε αν μπορούμε να το κάνουμε. Η διασκευή θα φύγει από τα χέρια μας όταν θα είμαστε πολύ καλά με το αποτέλεσμα εμείς.

Σταύρος: Όταν ξεκινήσαμε να παίζουμε ως Usurum, κάναμε μανιωδώς διασκευές. Και πολύ extreme διασκευές. Παίρναμε ας πούμε ένα ρεμπέτικο κομμάτι και θέλαμε ντε και καλά από πίσω να παίζει drum ‘n bass, να ακούγεται ρε παιδί μου σαν Prodigy. Καταλάβαμε στην πορεία ότι δεν είναι εκεί το νόημα και αυτός ήταν ο λάθος τρόπος να δείξουμε τι ξέρουμε από μουσική. Πρέπει να αφουγκραστεί κανείς το κομμάτι πρώτα, όχι να το διασκευάσει απλά για να το κάνει.

Κοσμάς: Έχουμε κάνει και απαράδεκτες διασκευές, ευτυχώς δεν τις γράψαμε!

(Γέλια)

Σταύρος: Οπότε τελικά, δεν είναι θέμα σεβασμού – για μένα- στο αρχικό κομμάτι, αλλά θέμα αντίληψης, το πως το καταλαβαίνεις, τί σου λέει το τραγούδι. Μπορεί αυτή η ιστορία να ακουστεί αλλιώς; Αν, ναι, τότε κάντο!

 

Το Υπόγειο: Υποθέτω πως η φοίτηση σας στο μουσικό σχολείο του Αλίμου συνέβαλε στο να αναπτύξετε αυτή τη μουσική αντίληψη, για την οποία συζητάμε, σωστά;

Σταύρος: Καθοριστική, ναι!

Κοσμάς: Ήμασταν και τυχεροί, μιας και το σχολείο τότε άνοιξε δίπλα από τα σπίτια μας. 

Σταύρος: Προφανώς δεν πήγαμε για αυτόν το λόγο!

Κοσμάς: Υπήρχαν παιδιά που ξυπνούσαν από τις 6 το πρωί και έρχονταν από την Βάρη. Πρέπει να το αγαπάς πολύ για να το κάνεις αυτό. Βέβαια, πολλοί δεν ακολούθησαν τον δρόμο της μουσικής, γούσταραν όμως αυτά που μάθαιναν στο μουσικό σχολείο. Όπως και άλλοι έφυγαν στην Α Λυκείου, όταν συνειδητοποίησαν ότι δεν θέλουν να ασχοληθούν με την μουσική.

Σταύρος: Έχουμε κρατήσει επαφές με καθηγητές μας, με τους οποίους πλέον είμαστε φίλοι, οι οποίοι μας λένε ότι το επίπεδο έχει ανέβει απίστευτα. Εγώ πέρασα γράφοντας 87%, τώρα η βάση είναι 95%.
Είμαι πολύ αισιόδοξος ότι θα βγουν παιδιά, έρχεται μια μεγάλη φουρνιά μουσικών!



 

Το Υπόγειο: Πάμε στο κομμάτι επιρροές; Εγώ σαν ακροατής έχω την εντύπωση ότι έχετε ένα πολύ ευρύ φάσμα ακουσμάτων. Ποιες είναι όμως οι επιρροές που σας καθόρισαν;

Κοσμάς: Ισχύει αυτό που λες. Και σε μας, ο καθένας φέρνει τις δικές του επιρροές και όταν γράφουμε ή ενορχηστρώνουμε ένα κομμάτι, εκεί ακούγονται 3-4 διαφορετικοί άνθρωποι, ο καθένας με την ιδέα του. Προφανώς υπάρχουν κοινά σημεία, όπως για παράδειγμα ο Χατζιδάκις…

Σταύρος: Αυτό ακριβώς! Αν πρέπει να μιλήσουμε εμείς οι 2 που γράφουμε τα κομμάτια, ναι οκ, είμαστε 2 και ο καθένας γράφει τα δικά του. Στην ενορχήστρωση ή στην ηχογράφηση είμαστε περισσότεροι, άρα περισσότερες ιδέες και επιρροές..

Κοσμάς: Ο Χατζιδάκις λοιπόν μας έχει επηρεάσει τόσο μουσικά, όσο και ως προσωπικότητα. Μετά, όταν ήμασταν 17-18 ετών τρέχαμε στις συναυλίες του Θανάση και του Σωκράτη παντού. Τις διακοπές μας, σκέψου, τις κανονίζαμε με βάση μια συναυλία τους που θα θέλαμε να δούμε. Είναι ο Μάλαμας στη Νίσυρο; Εκεί θα πάμε διακοπές.

Σταύρος: Πιο μετά βάλαμε ένα στοπ, διότι αρχίζοντας να γράφουμε μουσική και στίχους, ήταν εξαιρετικά εμφανής η επιρροή, έκανε μπαμ. Ήταν αρκετά αποπροσανατολιστικό σε σχέση με αυτό που είχαμε μέσα μας. Εγώ, για παράδειγμα. Στα 20 μου ήθελα να είμαι ο Χατζιδάκις. Μετά σκέφτηκα με τον εαυτό μου: «μεγάλε δεν είσαι ο Χατζιδάκις, κάτι άλλο είσαι, έλα να ψάξουμε να το βρούμε».

Κοσμάς: Επίσης υπάρχει και μια παγίδα. Με τον Θανάση, τον Σωκράτη ή και τον Αγγελάκα, και γενικότερα με τα πρότυπα που έχουμε, δημιουργούμε στον εαυτό μας μια ενοχοποίηση, για οτιδήποτε το διαφορετικό. Δηλαδή, πρέπει να είμαι σκοτεινός, πρέπει να πονάω, ώστε να ενσωματώνω στοιχεία από τους εμπνευστές μου. 


Το Υπόγειο: Για να μην προδώσεις τη φωνή μέσα σου.

Κοσμάς: Ναι ναι, και βλέπεις φως και το ενοχοποιείς.

Σταύρος: Έτσι ξεκίνησε ο τελευταίος δίσκος μας. Λέω στον Κοσμά, ότι ρε συ, να ξέρεις, έχω ένα τραγούδι αλλά είναι κάπως διαφορετικό, λίγο πιο χαρούμενο. Του το έπαιξε και μου λέει: «Καλά είσαι ηλίθιος;;;»..

Κοσμάς: Και μετά έκανα ακριβώς το ίδιο εγώ, του είπα ότι να, έχω και εγώ ένα κομμάτι, κάπως πιο φωτεινό. Και ενθουσιαστήκαμε τελικά, απενοχοποιήσαμε τη φωτεινή πλευρά μας και είχαμε ήδη τα δύο πρώτα τραγούδια.

Σταύρος: Για να απαντήσουμε και στην ερώτηση, γιατί μόνο αυτό δεν κάναμε, για μένα οι δύο βασικοί πυλώνες επιρροής είναι ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και ο Μάνος Χατζιδάκις. Αυτοί οι δύο εμένα με καθόρισαν πιο πολύ. Και κάτι ακόμα μεγάλο για μένα, που δεν είναι τόσο ευδιάκριτο σε αυτό που κάνουμε, είναι οι Radiohead. Τελευταία, ανακαλύπτω και επιρροές που δεν τις έχω καταλάβει ή δεν τις είχα στο μυαλό μου όταν έγραφα ένα τραγούδι, αλλά όπως μου έχουν πει και άλλοι, υπάρχουν επιρροές που έχουν βρει το δρόμο τους στη μουσική μου, όπως για παράδειγμα οι Beirut.

Σταύρος - Κοσμάς: Από κει και πέρα, άλλες επιρροές είναι ο Παπάζογλου, ο Αγγελάκας, ο ποιητής Γκάτσος.

Κοσμάς: Πολλές φορές σκέφτομαι ότι είναι πιο πιθανό να βγει ένας νέος Χατζιδάκις, παρά ένας Γκάτσος. Σπουδαίο κεφάλαιο για μας.

Σταύρος: Η πυκνότητά του και η απλότητα του είναι κάτι το ασύλληπτο. Και ο Ρασούλης μου αρέσει πολύ.

Κοσμάς: Κι ο Περίδης επίσης...

 

Κλείσαμε την κουβέντα μας, ρωτώντας τους για τα σχέδια και τα όνειρά τους. Εντελώς αφοπλιστικά και απλά, μου απάντησαν ότι «δεν έχουμε κάτι. Αυτό που ζούμε τώρα, αυτό μας αρέσει». Και ούτε για μια στιγμή μη νομίσετε ότι δεν έχουν όνειρα ή στόχους. Απλά έχουν τον δικό τους τρόπο να κάνουν τα πράγματα. Σταδιακά. Και όλο το νόημα είναι να συνεχίσουν. Λίγο μετά έκλεισε το μικρόφωνο και κάτσαμε να πίνουμε στη Μουριά μέχρι που μας έδιωξε ο κος Χρήστος. Είπαμε για τη ζωγραφική του Κοσμά, για τα μαθήματα του Σταύρου, για μουσική, για μουσικούς, για ταξίδια που έγιναν ή και όχι. Και άλλα και άλλα και μετά πάλι άλλα...

Την Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου οι Usurum ανεβαίνουν στη σκηνή του Π131 (Πειραιως 131, Αθήνα) και θα παίξουν σχεδόν όλο το "Μη και Δεν", επιλεγμένα κομμάτια από τη δισκογραφία τους, καθώς και ορισμένες νέες διασκευές που ενέταξαν πρόσφατα στο πρόγραμμά τους.


 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Arcadian Child ¥
Παναγιώτης Γεωργίου
(11/12/2018)
ypogeio.gr
Ben Montero
(08/12/2018)
ypogeio.gr
Echo Train (2)
Irene (Ren) Panagopoulou
(08/03/2018)
ypogeio.gr
Φοίβος Δεληβοριάς (2)
(23/04/2015)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ